What do you think?
Rate this book
Ռոբինզոն
Robinson is the first book by Aram Pachyan, which earned him the highest governmental award in Armenia, The Presidential Prize for Literature. The volume is made up of 16 short stories; each story is like a small but sharp painting of various characters. The faces in these paintings look very familiar, like someone you know, or someone hiding deep inside you. An inescapable loneliness of people in the modern world is the main topic of the stories by Pachyan.
This book was published with the support of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia under the “Armenian Literature in Translation” Program.
This book was published with the support of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia under the “Armenian Literature in Translation” Program.
- GenresShort Stories
168 pages, Hardcover
First published March 11, 2011
7 people are currently reading
91 people want to read
About the author
Արամ Պաչյան
8 books9 followersԾնվել է 1983 թվականի մարտի 19-ին, Վանաձորում, բուժաշխատողների ընտանիքում։ Հայրը ճանաչված վիրաբույժ Հակոբ Ղուկասի Թամամյանն է, ով 1988-1994 թվականներին կամավոր և գործուղումով մեկնել է ՀՀ Գորիսի, Մեղրիի, Ճամբարակի, Նոյեմբերյանի, ԼՂՀ Հադրութի, Շահումյանի շրջաններ, Գետաշենի ենթաշրջան, Ստեփանակերտի հիվանդանոցներում, կենտրոնական և ռազմադաշտային շարժական հոսպիտալներում բուժել և վիրահատել է վիրավոր ազատամարտիկների ու խաղաղ բնակիչների։
1999-2004 թվականներին Պաչյանը սովորել է Երևանի պետական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում։ 2002 թվականին Բրիտանական Արևելք-Արևմուտք Կենտրոնի կողմից կազմակերպված «Նախադեպային իրավունքը և Մարդու Իրավունքների Պաշտպանության Եվրոպական Կոնվենցիան» սեմինարներին ակտիվ մասնակցության համար արժանացել է «British East West Center and Center of Comparative Jurisprudence» հավատարմագրին։ 2003 թվականին մասնակցել է Ամերիկյան իրավաբանների Ասոցիացիայի կողմից կազմակերպված «Քաղաքացիական պատերազմների ընթացքում կանանց և երեխաների իրավունքների պաշտպանությունը» թեմայով «Philip C Jessup» անվան միջազգային մրցախաղին՝ ճանաչվելով որպես լավագույն բանախոս։ 2004-2006 թվականներին ծառայել է Հայաստանի Զինված Ուժերում։ Պատմվածքները, էսսեները պարբերաբար տպագրվել են գրական մամուլում՝ («Գրական թերթ», «Գրեթերթ», «Եղիցի Լույս», «Նարցիս» գրական հանդես, «Ինքնագիր» գրական հանդես)։ 2008 թվականին «Թափանցիկ Շշեր» պատմվածքի համար արժանացել է «Գրեթերթ»-ի ամենանամյա մրցանակին։ 2009 թվականին «Ռոբինզոն» պատմվածքի համար կրկին արժանացել է «Գրեթերթ»-ի ամենանամյա մրցանակին։ 2009 թվականին «Աշխատանք, Աշխատանք» և «Շախմատային Նովել» պատմվածքների համար արժանացել է «Նարցիս» գրական-գեղարվեստական մշակութային հանդեսի մրցանակին։ 2010 թվականին «Actus Tragicus» էսսեի համար արժանացել է «Գրեթերթ»-ի ամենանամյա մրցանակին։
2010 թվականին Պաչյանին շնորհվել է Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի երիտասարդական մրցանակ՝ 2009 թվականին գրական մամուլում տպագրած պատմվածքների շարքի համար[1]։
2012 թվականին 106.5 Լրատվական Ռադիոյով վարել է «Գրադարանում Արամ Պաչյանի հետ» հեղինակային հաղորդաշարը։
2015 թվականին՝ «2013-14 թթ. Լավագույն Արձակ Ստեղծագործության համար» արժանացել է «Անդին» գրական ամսագրի մրցանակին։
2015 թվականին «ԹՈւՄՈ» ստեղծարար տեխնոլոգիաների կենտրոնում վարել է գրելու և գրականության դասընթաց։
Արամ Պաչյանի փորձարարական, անտիպ վեպի տեքստերի հիման վրա 2015 թվականի Փետրվարի 22-ին «DILIJAN CHAMBER MUSIC»-ի շրջանակներում ԱՄՆ-ի Լոս Անջելոս քաղաքի «Zipper Hall» սրահում կատարվել է շվեյցարաբնակ կոմպոզիտոր Արամ Հովհաննիսյանի վոկալի, ջութակի և հարվածային գործիքների համար գրված «Pachyan Fragments» ստեղծագործությունը։
2016թվականին Պաչյանին նկարահանել է Նիդերլանդական հայտնի VPRO հեռուստաընկերությունը՝ «Offline is the new luxury (VPRO backlight)» վավերագրական ֆիլմում:
ԱՄՆ-ի Այովայի համալսարանի «Գրողների Միջազգային Ծրագրի» 2018թվականի շրջանավարտ:
1999-2004 թվականներին Պաչյանը սովորել է Երևանի պետական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում։ 2002 թվականին Բրիտանական Արևելք-Արևմուտք Կենտրոնի կողմից կազմակերպված «Նախադեպային իրավունքը և Մարդու Իրավունքների Պաշտպանության Եվրոպական Կոնվենցիան» սեմինարներին ակտիվ մասնակցության համար արժանացել է «British East West Center and Center of Comparative Jurisprudence» հավատարմագրին։ 2003 թվականին մասնակցել է Ամերիկյան իրավաբանների Ասոցիացիայի կողմից կազմակերպված «Քաղաքացիական պատերազմների ընթացքում կանանց և երեխաների իրավունքների պաշտպանությունը» թեմայով «Philip C Jessup» անվան միջազգային մրցախաղին՝ ճանաչվելով որպես լավագույն բանախոս։ 2004-2006 թվականներին ծառայել է Հայաստանի Զինված Ուժերում։ Պատմվածքները, էսսեները պարբերաբար տպագրվել են գրական մամուլում՝ («Գրական թերթ», «Գրեթերթ», «Եղիցի Լույս», «Նարցիս» գրական հանդես, «Ինքնագիր» գրական հանդես)։ 2008 թվականին «Թափանցիկ Շշեր» պատմվածքի համար արժանացել է «Գրեթերթ»-ի ամենանամյա մրցանակին։ 2009 թվականին «Ռոբինզոն» պատմվածքի համար կրկին արժանացել է «Գրեթերթ»-ի ամենանամյա մրցանակին։ 2009 թվականին «Աշխատանք, Աշխատանք» և «Շախմատային Նովել» պատմվածքների համար արժանացել է «Նարցիս» գրական-գեղարվեստական մշակութային հանդեսի մրցանակին։ 2010 թվականին «Actus Tragicus» էսսեի համար արժանացել է «Գրեթերթ»-ի ամենանամյա մրցանակին։
2010 թվականին Պաչյանին շնորհվել է Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի երիտասարդական մրցանակ՝ 2009 թվականին գրական մամուլում տպագրած պատմվածքների շարքի համար[1]։
2012 թվականին 106.5 Լրատվական Ռադիոյով վարել է «Գրադարանում Արամ Պաչյանի հետ» հեղինակային հաղորդաշարը։
2015 թվականին՝ «2013-14 թթ. Լավագույն Արձակ Ստեղծագործության համար» արժանացել է «Անդին» գրական ամսագրի մրցանակին։
2015 թվականին «ԹՈւՄՈ» ստեղծարար տեխնոլոգիաների կենտրոնում վարել է գրելու և գրականության դասընթաց։
Արամ Պաչյանի փորձարարական, անտիպ վեպի տեքստերի հիման վրա 2015 թվականի Փետրվարի 22-ին «DILIJAN CHAMBER MUSIC»-ի շրջանակներում ԱՄՆ-ի Լոս Անջելոս քաղաքի «Zipper Hall» սրահում կատարվել է շվեյցարաբնակ կոմպոզիտոր Արամ Հովհաննիսյանի վոկալի, ջութակի և հարվածային գործիքների համար գրված «Pachyan Fragments» ստեղծագործությունը։
2016թվականին Պաչյանին նկարահանել է Նիդերլանդական հայտնի VPRO հեռուստաընկերությունը՝ «Offline is the new luxury (VPRO backlight)» վավերագրական ֆիլմում:
ԱՄՆ-ի Այովայի համալսարանի «Գրողների Միջազգային Ծրագրի» 2018թվականի շրջանավարտ:
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
March 5, 2022
Robinson is a collection of 16 short stories by the Armenian writer Aram Pachyan. Disconnected people seems too be the main topic, or perhaps it is loneliness, or even being pushed or going willingly to the edge of society. It’s mostly about people in a bad place in their lives.
If that sounds depressing, it actually is. Most of the stories left me feeling depressed, but that is not to say it is badly written. It’s not. There is for example a story were we follow a boy to adulthood watching his dad slowly lose control of his addiction. That is such a strong story, and one that no writer without some serious talent could write. So few words, and at the same time such a strong a picture. So I’m convinced Aram Pachyan is a good writer.
However, there are also stories in this collection where I’m left feeling completely unsure of what the writer was trying to say. I’ve never been to Armenia, and this is only the second book by an Armenian writer I’ve ever read, which means I can’t say I’m knowledgeable about the culture there. Because of that I get the feeling that something is lost in translation in some of these stories, that there may be something there that I’m just not understanding.
On the whole, I can’t say I enjoyed reading this book. There are too many stories that left me feeling lost and depressed. I still may read something else by this writer because there are other stories that are really strong, stories like the one about addiction, another one about an unsuccessful bookseller, or the one about the young man that is alienated from his family. All of these are really strong, and have an interesting perspective.
If that sounds depressing, it actually is. Most of the stories left me feeling depressed, but that is not to say it is badly written. It’s not. There is for example a story were we follow a boy to adulthood watching his dad slowly lose control of his addiction. That is such a strong story, and one that no writer without some serious talent could write. So few words, and at the same time such a strong a picture. So I’m convinced Aram Pachyan is a good writer.
However, there are also stories in this collection where I’m left feeling completely unsure of what the writer was trying to say. I’ve never been to Armenia, and this is only the second book by an Armenian writer I’ve ever read, which means I can’t say I’m knowledgeable about the culture there. Because of that I get the feeling that something is lost in translation in some of these stories, that there may be something there that I’m just not understanding.
On the whole, I can’t say I enjoyed reading this book. There are too many stories that left me feeling lost and depressed. I still may read something else by this writer because there are other stories that are really strong, stories like the one about addiction, another one about an unsuccessful bookseller, or the one about the young man that is alienated from his family. All of these are really strong, and have an interesting perspective.
July 14, 2016
Վատն էր, ձգած երեք, մենակ մի պատմվածքի հաշվին։ Ես սիրում եմ, որ գրողների կոմպլեքսները երևում են գրքում, պերսոնաժներին բացահայտելով, ըթերցողին ապրումակցել ստիպելով, իսկ իր մոտ ուղղակի հա գոռում ա՝ ես էս խնդիրն ունեմ ու տակն եմ մնացել, հեսա, հեսա, ու պրծ․․․ Գռեհիկ թող հնչի, բայց ոնց որ երկար մաստուրբացիա անի, վերջում, էն որ պիտի նիրվանա լինի, շեղվում ա, տեխնիկան հարամում ու սկսում ա լոմկված կարտոֆիլ մաքրել։
July 9, 2021
ահավոր լավն էր։ վաղուց էի ուզում կարդալ։ պաչյանից սպասում էի։ կազմը ամենահասարակներից ա ու լավագույններից մեկը։ ամեն ինչով լավն էր. սարսափ էր, վախեցնում էր, ճնշում էր, սպանում էր, խղճահարություն էր առաջացնում։ մի խոսքով՝ իմ սրտի գործերից էր։ վստահեք պաչյանին <3
February 11, 2022
Գրքին ոչ թե մեկ, այլ երկու աստղ միայն Շախմատային նովել պատմվածքի համար։
January 8, 2021
Aram Pachyan is an amazingly gifted writer. This short story collection is probably even better in his own tongue, but even in translation, you will be thinking about these stories for days.
September 24, 2024
Прочитала 50 сторінок і вирішила не мучить себе. Настільки не важливо все те про що я осилила прочитати, що аж прикро
Навіть химерність першого оповідання не логічна, химерність заради химерності
Два бали за ті декілька речень, які спонукали мене продвинутися на третину в пошуках чогось, за що можна зачепитися
Навіть химерність першого оповідання не логічна, химерність заради химерності
Два бали за ті декілька речень, які спонукали мене продвинутися на третину в пошуках чогось, за що можна зачепитися
October 10, 2024
Ці оповідання нагадують сни - такі ж випадкові надприродні речі нізвідки, така ж відірваність картинок одна від одної. Загальне враження - погана проза. Читати можна хіба що два оповідання про кохання.
August 27, 2018
Це літературне непорозуміння таке ж глибоке, як усе сучасне мистецтво. Це безглуздий перформанс, в якому легко знайти таємний сенс, якщо намагатись його вигадати. Але чи потрібно це робити? Сумніваюсь. І нехай вас не вводять в оману численні премії, книга ні про що!
July 25, 2018
Особливою рисою молодих письменників є намагання вкласти в текст усі свої думки. Інколи абсурдно спонтанні і сумбурні. Часто, це абсолютно заважає сприймати основну лінію тексту...
Але, щоб мене не закидали докорами, то обгрунтую свою оцінку відмінностями в українській та вірменській ментальності...
Але, щоб мене не закидали докорами, то обгрунтую свою оцінку відмінностями в українській та вірменській ментальності...
June 2, 2024
світлий смуток
Герої Арама шанують досвід життя, але ледве тримаються землі і все пориваються відірватися і полетіти.
"...сідаю в машину і знову продовжую себе. Ми вище від землі - на рівні дахів висотних будинків. Їдемо по електричних дротах. Я зупиняюся над морем, виходжу і сідаю посеред хвиль..."
Перефразовуючи слова з книжки,
"Чому люди сумують?
сумують, бо не можуть не сумувати."
_______________________
"смуток схожий на печиво, що колись роздавали у школі: ти радісно кусаєш його, і зуб лишається в ньому..."
_______________________
світлий, тихий смуток
і багато daddy issues!!!
5 з 5, 9 з 10 - книжка прийшла до мене в правильний момент і настрій
Герої Арама шанують досвід життя, але ледве тримаються землі і все пориваються відірватися і полетіти.
"...сідаю в машину і знову продовжую себе. Ми вище від землі - на рівні дахів висотних будинків. Їдемо по електричних дротах. Я зупиняюся над морем, виходжу і сідаю посеред хвиль..."
Перефразовуючи слова з книжки,
"Чому люди сумують?
сумують, бо не можуть не сумувати."
_______________________
"смуток схожий на печиво, що колись роздавали у школі: ти радісно кусаєш його, і зуб лишається в ньому..."
_______________________
світлий, тихий смуток
і багато daddy issues!!!
5 з 5, 9 з 10 - книжка прийшла до мене в правильний момент і настрій
June 15, 2020
Որոշ պատմվածքներ կարելի էր կրճատել կիսով չափ առնվազն, բայց ընդհանուր առմամբ տպավորիչ էր, Պաչյանին հատուկ մթնոլորտով։
February 15, 2021
«Դեղին» գրքից ավելիին էի սպասում:🙄
Գրավիչ, մտածելու տեղիք տվող, երբեմն խորթ մտքեր, ինչ խոսք, կային, բայց միևնույնն ա մի բան պակասում էր:
Ավելի շատ 3,5-ի էր:
Գրավիչ, մտածելու տեղիք տվող, երբեմն խորթ մտքեր, ինչ խոսք, կային, բայց միևնույնն ա մի բան պակասում էր:
Ավելի շատ 3,5-ի էր:
Read
July 8, 2021Нехай прочитання цієї книги буде нагадуванням про те, що ніхто не зобов'язаний шукати приховані сенси у неблизьких для себе текстах.
February 21, 2018
Короткі, часто депресивні оповідки. Якщо у вас сумний настрій - то може і знайдете щось цікаве для себе. Але політ фантазії часто переливається з пустого в порожнє. Не зайшло, одним словом.
August 14, 2012
Գուցե պարզապես այն չէր, ինչ սիրում եմ կարդալ:
Displaying 1 - 15 of 15 reviews