کتاب را یکی از زندانیان سابق جنبش سبز که حتی نامی هم از وی در کتاب برده میشود به من هدیه داد و چه گزینه جالب و متفاوتی. پیش از هر چیز باید بیندیشیم توقعمان از کتاب نامه نگاری های یک زندانی روزنامه نگار پس از انتخابات سال ۸۸ برای همسرش که فعال سیاسی و روزنامه نگار است و در آستانه زندانی شدن چیست؟
به نظرم نگارش امویی با تمام نقص هایش یک شجاعت بزرگ در خودش دارد. شجاعت نه فقط در انتخاب سوژه (مثلا صندوق های قرض الحسنه یا مردان اقتصاد سیاسی در کتاب های دیگر) بلکه همین طور در نترسیدن از تحلیل و پیش گویی معطوف به آینده با علم به اینکه ممکن است سطحی یا اشتباه باشند. بنابراین من یاد گرفته ام حتی پیش بینی های وی را هم که در طول زمان نادرستی شان ثابت شده در این حال و هوا ببینم
فارغ از این کلیات، کتاب برایم واقعیت های جالبی داشت. از فراوانی زندانیان القاعده در زندانهای ایران که بیشترین تعداد زندانیان عقیدتی هستند! تا بهایی ها که مسن ترین هستند و دانشگاهی برای خود زده اند، در کنار مجاهدین خلق، نوکیشان مسیحی با کلیساهای خانگی و البته زندانیان جنبش سبز که خاطرات آن روزها را زنده میکنند. مهم ترین ویژگی کتاب همین است که از داستان حرف نمیزنیم و شخصیت ها و اسامی همه واقعی اند و برخی از آنها را شاید از نزدیک بشناسیم. گرچه گاهی نگاه ژورنالیستی و اغراق آمیز حاکم میشود و فرصت تحلیلی بهتر از عقاید این همه زندانی دگراندیش متنوع از دست میرود.