De waren

by Daniël Rovers

Achttien jaar oud zijn ze als de levens van Ricky, Ade en Bob elkaar kruisen in Nijmegen. Ze worden vrienden, maar op de landkaart van de liefde zoeken ze hun eigen weg. Ze verlangen naar de eerste keer, overwinnen hun verlegenheid, worden afgewezen, zweren trouw en gaan schoorvoetend vreemd. De verhoudingen die ze beleven, vormen een verhaal op zich. De spelregels moeten ze onderweg leren kennen, of het nu aan de Costa Brava is, of op Vossenveld, of in Amsterdam-Oost.

Twintig jaar na het begin van hun vriendschap komen de drie weer samen in de stad waar het begon. Ze tasten af wat hen nog bindt. Er is een herinnering aan een nachtelijke zwempartij in een baai aan de Waal, waar ze voor even verlost raakten van hun eenzaamheid. Maar het is zo lang geleden dat het wel een droom lijkt. Wat is er over van het verleden? Wat betekenen ze nog voor elkaar? En hoeveel prinsen rijden er eigenlijk op een wit paard?

In De waren is elk hoofdstuk een liefdesverhaal met een eigen toon. Puttend uit de rijke traditie van de liefdesliteratuur – van Marcel Proust tot Joop ter Heul – schreef Rovers een roman waar je verdrietig van wordt, of juist uitgelaten vrolijk. Een uitstekende remedie tegen een gebroken hart.

192 pages, Paperback

First published February 1, 2017

Reviews

[Pieter De vroe · Rating 4 out of 5]

Boek nummer 4 van de shortlist eciliteratuurprijs 2017. Ik lees die in kader van mijn taak als lezersjury. Zeer terechte nominatie. Dit boek raakte bij mij echt een zeer gevoelige snaar. Zo op een manier die ik niet zag komen…straffe lectuur.. sommige dingen daar lees je zo gewoon over maar andere dingen die raken je toch op één of andere manier.. komt altijd neer op hetzelfde… je haalt er ergens iets uit wat je al in je hebt… Dat is het straffe ook aan goeie literatuur het roept emoties op… soms zelfs emoties waarvan je zelf niet meer wist dat je ze had. Dit is een boek dat ik trouwens zeker ga herlezen. Echt een straf boek!

in verband met de sterren ga ik me nog even beraden... De boeken die ik nu achter elkaar heb gelezen ze lopen wat door elkaar heen.. Yucca, Halleluja en nu dit.. Waarschijnlijk lees ik nu een paar dagen niet om dan met een frisse geest aan de laatste 2 te beginnen.

[Lalagè · Rating 3 out of 5]

Daniël Rovers heeft een prettige schrijfstijl: makkelijk te lezen, maar met genoeg stof tot nadenken voor wie dat wil.

https://lalageleest.wordpress.com/201...

[Arina]

'De Hatertseweg is eindeloos lang en wanneer je op de heenweg wind mee hebt, weet je dat je op de terugweg met tegenwind over vals plat omhoog naar het centrum moet.'

[Ka Vee · Rating 2 out of 5]

Had hier veel meer van verwacht, ben echt wel ontgoocheld. Heeft mij nergens kippenvel doen krijgen, een verhaal dat wel wil maar niet kan...

[Karel Alleene · Rating 4 out of 5]

'Friends' domineerde de populaire cultuur tijdens de jaren negentig. Hoewel het scenario uiterst eenvoudig in elkaar stak (een paar vrienden hokken samen in New York), bevond de succesformule zich in de wisselwerking tussen de personages. Time magazine schreef destijds: 'de show heet 'Friends', maar gaat over het familiegevoel.'

Dat ongedefinieerde familiegevoel tussen vrienden vormt de basis van 'De waren'. In tegenstelling tot 'Friends' schuren en kraken de verhalen in deze roman net iets meer. Ricky, Ade en Bob komen samen in de stad waar ze elkaar destijds leerden kennen. Ze maken het testament op van de periode waarin ze 'volwassen' werden ('Maar was je eenmaal ouder, dan besefte je dat elke volwassen zelfzekerheid tot stand komt door te doen alsof'). Hun verhalen verschillen in detail, maar de grondtoon is gelijkaardig.

Het zijn personages waaruit iedere illusie werd gesloopt. Ergens in de roman vermeldt Ricky een anekdote waarin essayist en professor literatuur Kees Fens opduikt. Fens beweert tijdens een college dat Ricky's generatie de grote dichters Gezelle en Gorter niet meer kan begrijpen, 'doordat ze niet meer met de natuur verbonden zijn'. Mijmeren bij een beekje? Ga toch weg.

Een aantal bladzijden later kijkt Ade samen met vriendin Kaat naar 'Breakfast at Tiffany's' en verwondert zich over de macht van de film. 'Nooit werd in de film de vraag gesteld: wat moet ik überhaupt voelen en denken, wat is de gepaste emotie voor de situatie waar ik me in bevind?'

Het lijkt alsof iedere poging tot intimiteit bij de personages resulteert in bevreemding: de brug naar het andere individu kan niet worden geslagen. Wanneer Ricky met haar vriendje Janek de liefde wil bedrijven, levert dat een passage op waarin de geur van zijn condoom wordt vergeleken met die 'van een binnenband voordat je hem in een emmer water stopt'. Zelfs een stabiele relatie levert knagende twijfels op: 'Waarom had hij het idee gehad dat hij haar in moest halen, dat zij een voorsprong had en dat hij die ongedaan moest maken?'

Het antidotum tegen die somberheid lijkt zich te bevinden in de taal. Ieder personage bedient zich van zinnen die het resultaat zijn van een mix tussen hyperalertheid, grappigheid en tactiel taalgevoel. Wanneer Bob tuurt naar naar zijn koelkast vol zorgvuldig afgewogen producten, resulteert dat in volgende bedenking: 'Toen Aristoteles het geluk definieerde als het ontbreken van ongemak, moest hij de uitvinding van de elektriciteit en het koelelement al hebben voorzien.'

'De waren' is een roman die - net zoals 'Friends' - eenvoudig in elkaar steekt, maar die qua stekeligheid eerder doet denken aan een film van Ingmar Bergman. Je kunt wel 'familie' zijn van elkaar, maar je kent die ander nooit echt. Laat staan dat die ander zichzelf kent.

[Frank · Rating 4 out of 5]

Onnadrukkelijk maar ontzettend goed geschreven en heel scherp geobserveerd portret van drie vrienden. Geen makkelijk spannend verhaaltje met duidelijke climax en ontknoping (reden misschien waarom het bij een breed publiek minder aandacht kreeg dan het, in mijn ogen, verdient), maar een aaneenrijging van scènes uit hun liefdeslevens, die samen een soort panorama vormen van de liefde in dit milieu (academici), in deze generatie, in de jaren 90 en de jaren 0.

[Vincent Coomans · Rating 4 out of 5]

Mooi bondig boek over drie vrienden die terugblikken op enkele van hun markante liefdesverhalen. Rovers schrijft met heel veel gevoel, en ik vond meerdere passages, verhalen bijzonder pakkend, tactiel, ontroerend.
Zijn personages zijn goed uitgewerkt en werkt enkele goeie ideeën voortreffelijk uit.
Geen letter te veel of te weinig.
En de laatste alinea in het boek vond ik prachtig.
3,75 afgerond naar 4 sterren.

[Jacqueline · Rating 4 out of 5]

Melancholisch verhaal over 3 vrienden. Met name de terugblikken over de studententijd vond ik prachtig. Ik voelde me bijna weer terug in de jaren '80, als student in een nieuwe vriendenkring en een nieuwe stad.

"ik weet al zoveel niet meer, ben niet opgewassen tegen de stroom van de tijd, die alles wegvaagt wat hem in de weg staat. Het vergeten maakt nergens een uitzondering voor en begint al op het moment zelf, zodat ik over een jaar de avond waarop ik dit schrijf vergeten zal zijn."

[Kev Cappelli · Rating 3 out of 5]

Very well written, just didn't like the story so much.

[Ann Van Hoorenbeeck · Rating 2 out of 5]

Ik kwam niet in het verhaal dat me niet kon blijven boeien. Het was voor mij niet duidelijk over wie het hoofdstuk ging, over welk personage werd geschreven.

[Jill · Rating 2 out of 5]

Dit is zeker geen slecht boek. Ik heb er gewoon niet zoveel uitgehaald als ik had verwacht en dat is spijtig.

[Frans Pollux · Rating 3 out of 5]

Over herinnering, tijd, vriendschap en Nijmegen.