1797 Η αριστοκρατία των Βενετών καταρρέει στα Επτάνησα και η δημοκρατία των Γάλλων καταφθάνει μαζί με νέες ιδέες και ιδανικά. Η Γαλλική Επανάσταση εξαπλώνεται.
Το Κριτήριο των οπλαρχηγών στέλνει τον Μάρκο κατάσκοπο του Σουλίου στην Κέρκυρα, για να μάθει αν οι Γάλλοι έρχονται σαν φίλοι ή εχθροί. Ο Αλή πασάς παραμονεύει. Όπλα του Μάρκου, οι γνώσεις που αποκόμισε στις ξακουστές σχολές των Ιωαννίνων, η ευστροφία και η μουσική. Αχίλλειος πτέρνα του, η έλλειψη θάρρους, αν και Σουλιώτης. Φιλοξενείται στο αρχοντικό του μεγαλέμπορα σιορ Μάντακα, όπου μαγεύεται απ’ την αρχόντισσα και την κόρη της, γυναίκες που αποπνέουν φραντσέζικο αέρα. Παριζιάνικα αρώματα και Σούλι: δυο κόσμοι συγκρούονται μέσα του· δυο κόσμοι όπου οι γυναίκες γράφουν Ιστορία.
Στην Κέρκυρα ο Μάρκος εμποτίζεται με τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης που εφαρμόζονται στο νησί και γίνεται φίλος με τον Περραιβό, τον τελευταίο Έλληνα που είδε ζωντανό τον Ρήγα Φεραίο. Όμως ένας φόνος τον γυρίζει πίσω. Κι όταν κάποιος χάλαγε γυναίκα στο Σούλι, όφειλες να σκοτώσεις τέσσερις άντρες από τη φάρα του φονιά για να έρθει το αίμα στα ίσα. Ο Μάρκος μυρίζει αίμα και πισωπατά.
Τότε ο Αλή πασάς ορμά στο Σούλι κι ο Μάρκος παγιδεύεται στο πλέγμα του έρωτα, της βεντέτας και της πατρίδας που κινδυνεύει από τους Οθωμανούς. Έρωτας, αδερφή, χρέος. Κόκκινο σαν αίμα. Και μες στον χαλασμό της μάχης των χριστιανών με τους μουσουλμάνους, το μαύρο φυλαχτό γίνεται ευχή και κατάρα για μια λύση.
Ο Βαγγέλης Μπέκας είναι συγγραφέας και σεναριογράφος. Έχουν εκδοθεί πέντε μυθιστορήματά του και είναι μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Επίσης, έχει σκηνοθετήσει βιντεοποιήματα, μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ, ενώ έχει βραβευτεί από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας για τα μεγάλου μήκους σενάριά του Το 13o υπόγειο και H χύτρα.
Με τα σεγκούνια και με τις φουστανέλες, δεν το ‘χω. Εγώ είμαι φίδι εξευρωπαϊσμένον, φίδι του άστεως και ουχί του λόγγου. Αλλά έλα που άστραψε και βρόντηξε μέσα μου, καθόσον φαίνεται, το αίμα των προγόνων μου κι αυτό το βιβλίο μου έκανε ‘κλικ’… Θες η λέξη μαύρο στον τίτλο του, θες η βεντέτα, θες που μύρισα αίμα κι αναστατώθηκε το μοβόρο ερπετό μέσα μου; Δεν ξέρω… πάντως ήθελα να το καταβροχθίσω. Και το καταβρόχθισα. Κεντρικός ήρωας ο Μάρκος. Σουλιώτης. Αλλά Σουλιώτης κάλπικος κατά τους συντοπίτες του και κατά την οικογένειά του. Γιατί είναι κιοτής. Φοβάται το αίμα και τα γιουρούσια. Αντί να ονειρεύεται αποκεφαλισμένους Τούρκους, ονειρεύεται την κορφιάτισα αρχοντοπούλα, την Ελένη. Τον στέλνει ο Φώτος Τζαβέλας να κατασκοπεύσει τη μια τους Φραντσέζους, την άλλη τους Ρούσους που πηγαινοέρχονται στο νησί κι αυτός ορέγεται την κόρη μα κρυφοκοιτάει και τη μάνα που μπανιαρίζεται γυμνή στην κάμαρή της. Όμως οι εποχές είναι δύσκολες κι ο Αλή Πασάς θέλει το Σούλι. Και οι Σουλιώτες μπορεί να είναι γενναίοι και τρανοί αλλά είναι κι Έλληνες. Και μαλώνουν αναμεταξύ τους για την αρχηγία και για άλλα δικά τους. Κι η φάρα του Μπότσαρη αφήνει το Σούλι και φεύγει. Και μέσα σ’όλο αυτό τον χαλασμό, πόλεμοι, πολιορκίες, πείνες και όλα τα δεινά και μια βεντέτα. Γιατί η Δέσπω, η αδελφή του Μάρκου, βρέθηκε σκοτωμένη. Και στο Σούλι, ο νόμος είναι απαράβατος. Το αίμα μιας γυναίκας ξεπλένεται με το αίμα τεσσάρων αντρών (και δεν πάνε νάναι κι οπλαρχηγοί…) Ο Μπέκας περιγράφει την ιστορία του Σουλίου κατά την προεπαναστατική περίοδο. Το όραμα του Ρήγα, ο Περραιβός, ο Αλή Πασάς. Οι Τζαβελαίοι και οι Μποτσαραίοι. Το Κούγκι. (όχι αυτό το ψευτο-Κούγκι του Καμμένου… το αληθινό Κούγκι του μοναχού Σαμουήλ…) Έχει ανακατέψει τόσο καλά τα υλικά της ιστορίας και της μυθιστορίας που χάνεις τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Κι είναι όλα καλά συνταιριασμένα. Η γλώσσα του συγγραφέα ενίοτε λυρική ενίοτε ωμή και το ιδίωμα της περιοχής να βγαίνει τόσο αβίαστα τόσο φυσικά που καταλαβαίνεις πως ο άνθρωπος το κατέχει, είναι κτήμα του και δεν το ‘βαλε για να το βάλει γιατί έτσι προστάζει η μόδα της εποχής. Μπαίνουν οι λέξεις στη σωστή σειρά κι ακούς στα αυτιά σου την ντοπιολαλιά και νομίζεις πως είσαι και συ στο Σούλι και πολεμάς. Καλά, εντάξει τόσο γενναίο δεν θα μουνα, αλλά κάτω από καμιά μαύρη πέτρα, μπορεί και να μ’έβρισκες… Ξεχώρισα δυο σκηνές… Πολύ δυνατές… σκηνές από κείνες που όταν τα χρόνια περάσουν, μπορεί να διαβάζονται και ως απόσπασμα σε κάποιο σχολικό βιβλίο (βέβαια τότε οι μαθητές θα βρίζουν το συγγραφέα για τον οίστρο που είχε αλλά το απόσπασμα θα έχει μείνει στην αθανασία…) Η μία σκηνή είναι η σκηνή της μάχης σώμα με σώμα… το σπαθί να σκίζει τα σωθικά, η μυρωδιά του αίματος να πλημμυρίζει το χαρτί, οι κραυγές να τρυπούν τ’αυτιά σου. Συνειρμικά μου ήρθε μια ανάλογα δυνατή σκηνή που είχα διαβάσει χρόνια πριν στο «Νάνο» του νομπελίστα Περ Λάγκερβιστ που ο πρωταγωνιστής βαφτίζεται με τον ίδιο τρόπο στον αχό του πολέμου, στην έξαψη της μάχης, εκεί που ο σκοτωμός του άλλου γίνεται η πρέζα σου. Κι αργότερα μια σκηνή βαθιά συγκινητική. Η σκηνή με την αλεπού. Ο ήρωας πεθαίνει της πείνας κι όμως αφήνει την αλεπού να ζήσει γιατί έχει ζευγάρι. Πολύ δυνατή σκηνή. Μέχρι κι η δική μου σκληρή καρδιά λύγισε και λέω να πάω να βρω κάνα ταίρι μπας και τη γλιτώσω κι εγώ όταν θα πέσουν να με φάνε. Πάρτε κι ένα μίνι απόσπασμα δώρο από μένα. Το φιλοσοφικό ερώτημα της ημέρας! «Τι κατάρα και τούτη να πολεμάς μια ολάκερη ζωή για τη λευτεριά σου. Πόσο ν’αντέξει ο άνθρωπος να μη γίνει δούλος;» Λοιπόν, το βιβλίο αξίζει δεκαράκι κι επειδή μάλλον μ’έπιασαν κι οι ζέστες κι από την πολλή ζάλη δεν ξέρω τι λέω και τι γράφω, ‘μπράβο’ στο συγγραφέα για την έρευνα, για τη γραφή, για το θέμα, για το βιβλίο. Παρατήρηση τελευταίας στιγμής: το βιβλίο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο. Μιλάει δηλαδή συνεχώς ο Μάρκος, ο ήρωας. Κι ενώ αυτό δίνει ζωντάνια στο κείμενο και μπαίνεις κι εύκολα στην ψυχοσύνθεσή του, κάποιες στιγμές ολίγον κουράζει…
Readathon 2017: Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια κάποιου πολέμου (η πολιορκία του Σουλίου από τον Αλή Πασά… πόλεμος διαολεμένος και ξεχασμένος…) [26/80]
Ο Βαγγέλης Μπέκας επιστρέφει με το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο του, κάτω από μία νέα εκδοτική στέγη, αυτή των εκδόσεων Ψυχογιός, το οποίο κατατάσσεται στα ιστορικά μυθιστορήματα, μια κατηγορία που είναι δίκοπο μαχαίρι, αφού το να βρεις τις ισορροπίες ανάμεσα στη μυθοπλασία και την Ιστορία δεν είναι εύκολο. Κι όμως, ο κύριος Μπέκας, επιλέγοντας μάλιστα ως φόντο της αφήγησής του μια εποχή πολύ δυνατή και έντονη, μια εποχή που οι Έλληνες έδωσαν πολύ σκληρό αγώνα προκειμένου ν' αποτινάξουν το ζυγό των Τούρκων από πάνω τους, τα καταφέρνει περίφημα, προσφέροντάς μας ένα έργο που φανερώνει μεγάλη έρευνα από μέρους του, αλλά και βαθιά αγάπη απέναντι στους ήρωές του, εξού και καταφέρνει τελικά να μας συγκινήσει βαθύτατα.
Βρισκόμαστε στο 1797 και η αυτοκρατορία του Βονοπάρτη εξαπλώνεται μαζί με τη Γαλλική Επανάσταση, ανατρέποντας τη μέχρι τότε Βενετσιάνικη κυριαρχία. Οι Κερκυραίοι ανυπομονούν να υιοθετήσουν τις ιδέες αυτές, την ίδια ώρα που οι Σουλιώτες βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του Αλή Πασά ζώντας δύσκολες στιγμές. Τότε είναι που ο Μάρκος, άνθρωπος με ήθος μα και μεγάλη μόρφωση, θα κληθεί να ταξιδέψει από το Σούλι στην Κέρκυρα προκειμένου να προχωρήσει σε μια εκτίμηση των κινήσεων των Γάλλων. Εκεί θα γνωρίσει την οικογένεια Μάντακα, μα και τον απόλυτο έρωτα, στα μάτια της Ελένης, ενώ την ίδια στιγμή, ένα φονικό θα τον φέρει αντιμέτωπο με τα πιστεύω και τις ηθικές του αξίες. Τέσσερις άντρες πρέπει να πέσουν νεκροί από το χέρι του, έτσι ώστε να υπερασπιστεί την τιμή της οικογένειάς του. Όμως ο Μάρκος δεν είναι έτσι, δεν αγαπά τη βία, μισεί το αίμα, μα και πιστεύει σε μια δικαιοσύνη διαφορετική. Άραγε, τι θα επιλέξει;
Ομολογώ πως το "Μαύρο φυλακτό" ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα, μα κι ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό απ' ότι περίμενα. Σε ότι έχει να κάνει με το ιστορικό κομμάτι της αφήγησης, ο συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, μα και απίστευτα ενδελεχή έρευνα, κάτι που είναι ολοφάνερο σε όλη την έκταση του κειμένου. Έχει καταφέρει να ζωντανέψει τον τοπογραφικό καμβά της αφήγησής του, αλλά και τους ήρωες που κινούνται πάνω σ' αυτόν δίνοντας ζωή και χρώματα σε ένα σκηνικό ποτισμένο από το αίμα και την αγωνία, το πάθος και τη δίψα για ελευθερία, σε μια εποχή που το εθνικό φρόνιμα και η επιθυμία της αποτίναξης του ζυγού της δουλείας ήταν η προτεραιότητα και η μεγαλύτερη ανάγκη όλων των Ελλήνων, απ' άκρη σ' άκρη της χώρας. Και όσο ο συγγραφέας μάς αφηγείται την ιστορία του, τόσο η πραγματικότητα και η μυθοπλασία μπλέκονται σ' ένα κουβάρι συνεχών εξελίξεων και κορυφαίας δραματουργίας κι εμείς, παρασυρμένοι από το πάθος που εμπεριέχει όλο αυτό, ξεχνάμε που ξεκινάει και που τελειώνει η αλήθεια και που η μυθοπλασία.
Ο συγγραφέας έχει επιλέξει την πρωτοπρόσωπη αφήγηση για να εξιστορήσει τα γεγονότα που συνθέτουν το "Μαύρο φυλαχτό", πράγμα που δίνει ώθηση στο κείμενο, με τη ροή να τρέχει με γρήγορο μεν σταθερό δε ρυθμό, κάτι που καθιστά την αφήγηση κινηματογραφική στην απόδοσή της, με τον Μάρκο να αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μα και να επωμίζεται το μεγαλύτερο βάρος έναντι όλων των ηρώων. Παράλληλα, όμως, ο Μάρκος είναι ο χαρακτήρας εκείνος που δεν γίνεται να μην σκλαβώσει την καρδιά σου, και που κάθε του σκέψη ή πράξη είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να σε συγκινήσει. Ηθικός, ιδεαλιστής, ένας αγνός και απλός καθημερινός άνθρωπος που αποστρέφεται οποιαδήποτε μορφή βιαιότητας, μα εγκλωβισμένος ανάμεσα στις προσωπικές του αλήθειες και στις κοινωνικές επιταγές και στις οικογενειακές αξίες, είναι ένας χαρακτήρας που σε κάνει να σκέφτεσαι πως σ' έναν κόσμο που επικρατεί η βία και η ανηθικότητα, ναι μεν ξεχωρίζει, αλλά ίσως να μην μπορεί να επιβιώσει.
Το "Μαύρο φυλαχτό" είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα διόλου δασκαλίστικο ή επιφανειακό, μα εξαιρετικά πολυδιάστατο. Ένα μυθιστόρημα που αποτυπώνει μία από τις πιο ταραγμένες εποχές της Ιστορίας αυτού του τόπου, και που μέσα από την αφήγησή του ξεδιπλώνει όλα τα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά στοιχεία τα οποία τη συνέθεσαν. Μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη και αληθινή, η οποία σε παρασύρε�� σε έναν κόσμο βαθιά συναισθηματικό και σε μια δίνη αντικρουόμενων αισθημάτων που κοντράρονται συνεχώς ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει, στις προσωπικές ανάγκες και τις κοινωνικές επιταγές. Ένα βιβλ��ο που μέσα από μια μακρά και γρήγορη, έντονη και γεμάτη εξελίξεις αφήγησης, σε ταξιδεύει μέσα από την Κόλαση για να σε οδηγήσει τελικά μέχρι τη λύτρωση, αποδεικνύοντας πως οι μεγάλοι ήρωες δεν είναι απαραίτητα εκείνοι για τους οποίους κάτι έγραψε η Ιστορία, αλλά εκείνοι που είχαν καρδιά και ψυχή να υπερασπιστούν αυτό που πίστευαν πως ήταν το σωστό.
Μόλις έκλεισα το βιβλίο Μαύρο Φυλαχτό και είναι από τα βιβλία που θα κρατησω στη βιβλιοθήκη μου. Ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας μου ήταν άγνωστος αλλά η περιγραφή του βιβλίου μου τράβηξε την προσοχή και έτσι άρχισε το ταξίδι μου στο Σούλι και την πολιορκία του από τον Αλή Πασά που κατέληξε στην κατάληψή του και στην ηρωϊκή πράξη των γυναικών του Σουλίου και την απονενοημένη του Σαμουήλ που ανατίναξε το Κούγκι. Προσπαθώ να καταλάβω την νοοτροπία των κατοίκων του Σουλίου που είναι χαρακτηριστική της Ελλάδας με τις διχόνοιες και τη ζήλια που μας δέρνει και αναρωτιέμαι πως θα ήταν η μοίρα μας αν μπορούσαμε να ενωθούμε και να πολεμήσουμε έτσι όπως έκαναν οι υπερήρωες αυτοί. Η διήγηση του βιβλίου σε συνεπαίρνει αλλά όχι όπως σε ένα βιβλίο δράσης που αγωνιάς να φτάσεις στο τέλος και έχει ανατροπές και μόλις το κλείνεις έχεις περάσει διασκεδαστικό χρόνο αλλά η γραφή είναι σαν τουΜακρυγιάννη που περιγράφει τα δεινά μας, με τη λαλιά της εποχής. Το βιβλίο ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας και ι αναγνώστης γίνεται θεατής των τεκταινόμενων. Ο συγγραφέας μπήκε σε αυτούς που θα ψάξω και τα προηγούμενά τους και ελπίζω να έχω αντίστοιχες συγκινήσεις.
Ένα μυθιστόρημα γραμμένο άρτιο τεχνικά. Αληθινοί χαρακτήρες, ατμοσφαιρικά τοπία, ιστορικά στοιχεία μιας παλιότερης ζωής, που ετοιμαζόταν να επαναστατήσει. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. Πρέπει να διαβαστεί.
Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη μου ήρθε από τον Βαγγέλη Μπέκα. Ήμουν επιφυλακτικός γιατί πολλές φορές τα μυθιστορήματα που καταπιάνονται Μ αυτή την εποχή, της τουρκοκρατίας, μπορούν εύκολα να γίνουν γραφικά. Εδώ, αφού συνηθίσεις τον λόγο του, την πρωτοπροσωπη γραφή και συνεπώς τον τρόπο που μιλάει και σκέφτεται ο ήρωας του βιβλίου, θα παρασυρθείς εύκολα στην εποχή εκείνη, στο Σούλι και τα τοπία του, στην Κέρκυρα και τα αρχοντικά της με τους Γάλλους να αντικαθιστούν τους Βενετούς στο νησί, στην Πάργα... Πολύ επιτυχημένη και μελετημένη δουλειά, με ένα φονικό στο κέντρο της ιστορίας και την βεντέτα που θα βασανίζει την οικογένεια μέχρι τέλους. Ο Μπέκας κατάφερε να γνωρίσω "από μεσα" την εποχή και τους ανθρώπους της. Τους Έλληνες στην τουρκοκρατία, τις συνήθειες, τα ελαττωματα και τις ομορφιές τους.
Στο πρώτο μου ανάγνωσμα για το 2018 ταξίδεψα πίσω στο χρόνο, στο Σούλι και την Κέρκυρα του 1797. Μέσα από την αφήγηση του Μάρκου, γνώρισα πρόσωπα ιστορικά, έμαθα πολλά για τα έθιμα και τις συνήθειες του τόπου εκείνη την εποχή και είδα μια υπόθεση δολοφονίας να διαλευκάνεται. Είναι η πρώτη φορά που έπιασα στα χέρια μου έργο του Βαγγέλη Μπέκα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την εκπληκτική του αφήγηση, την οποία και χρησιμοποιεί όχι μόνο για να φέρει τον αναγνώστη πιο κοντά στην πλοκή του έργου αλλά και στην ίδια την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων. Διαβάζοντας, δεν ήταν λίγες οι φορές που ένιωσα να μοιράζομαι και εγώ τους φόβους, τα άγχη αλλά και τις ελπίδες του πρωταγωνιστή. Εντυπωσιακός είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί το τοπικό ιδίωμα ενώ είναι εμφανής και η σοβαρή έρευνα που έχει γίνει.
Εκπληκτικό μυθιστόρημα! Λόγω της καταγωγής μου από Ήπειρο, έχω ψάξει την ιστορία του Σουλίου και οι αναφορές του συγγραφέα είναι εξαιρετικές! Αναφέρει περιστατικά που έχουν καταγραφεί από τους ιστορικούς της εποχής - κυρίως ξένους περιηγητές που σύχναζαν στην αυλή του Πασά- και καταφέρνει να σκιαγραφήσει τέλεια το κλίμα και το ιστορικό πλαίσιο! Επίσης, η χρήση του ηπειρώτικου ιδιώματος είναι εξαιρετική και μου έφερε στο μυαλό αφηγήσεις του παππού μου! Εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα που πλέκει την ιστορία με τη μυθοπλασία!
Ενα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στο Σούλι και στους Κορφούς (την σημερινή μας Κέρκυρα), στα χρόνια πριν την Ελληνική Επανάσταση. Ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων δεσπόζει στην περιοχή και προσπαθεί να κυριεύσει το Σούλι χωρίς να τα καταφέρνει. Οι Σουλιώτες αντιστέκονται αλλά έχουν και τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα να επιλύσουν. Ο άγραφος νόμος της τιμής είναι πολύ σοβαρός λόγος για να ξεκινήσει μια βεντέτα....όμως το Σούλι προηγείται. Πραγματικά είναι σπάνιο σε ιστορικό μυθιστόρημα να νιώσεις οτι βρίσκεσαι εκει μαζί με τους ήρωες,οτι ζεις κι αναπνέεις δίπλα τους κι όμως ο κ.Μπέκας το κατάφερε αυτό. Τα θερμά μου συγχαρητήρια!!!!
Συγκινημένη άφησα από τα χέρια μου το «Μαύρο φυλαχτό» μόλις έφτασα στην τελευταία σελίδα. Το μυθιστόρημα του συγγραφέα Βαγγέλη Μπέκα, κέρδισε ένα μεγάλο στοίχημα καθώς κατόρθωσε να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στη μυθοπλασία και τα ιστορικά συμβάντα, αναδύοντας μέσα από τις σελίδες του τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τους άγραφους νόμους, μα κυρίως την αξία της πατρίδας. Η ειλικρινής αφήγηση του Μάρκου, του Σουλιώτη με την αγνή ψυχή που βρέθηκε παγιδευμένος ανάμεσα στην αγάπη και το καθήκον, προκαλεί συγκίνηση και δέος, καταδεικνύει την ανθρώπινη υπέρβαση μπροστά στη λύτρωση της ψυχής και ταξιδεύει τον αναγνώστη σε πρωτόγνωρα σοκάκια της ιστορία του έθνους μας.
Έτος 1797. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης εξαπλώνει την αυτοκρατορία του με φρενήρεις ρυθμούς και στους Κορφούς η αριστοκρατία των Βενετών ανατρέπεται. Οι Κερκυραίοι αδημονούν να υιοθετήσουν τις Φραντσέζικες ιδέες και να κλέψουν λίγη από τη λάμψη του Παρισιού. Στο Σούλι που στενάζει κάτω από το ζυγό του Αλή Πασά, το Κριτήριο των οπλαρχηγών αποφασίζει να στείλει τον Μάρκο στην Κέρκυρα, , λόγω της σπουδαίας μόρφωσής του, για να ανιχνεύσουν τις κινήσεις των Γάλλων. Εκεί ο Μάρκος θα γνωρίσει την οικογένεια Μάντακα, θα ανταμώσει τον έρωτα στα μάτια της όμορφης Ελένης, θα δοκιμάσει τις ψυχικές του αντοχές και θα αναμετρηθεί με τις αρχές και τα πιστεύω του. Ταυτόχρονα, θα γνωρίσει τον σύντροφο του Ρήγα Φεραίου, Περραιβό, και μέσα από τις περιγραφές του θα μάθει το έργο του μεγάλου πολιτικού στοχαστή και επαναστάτη.
Πάρα πολύ δυνατό βιβλίο. Σου προκαλεί συγκίνηση τόσο η εξιστόρηση του προεπαναστατικού αγώνα των Σουλιωτών, όπου ο ρεαλισμός και στα γεγονότα και στην γλώσσα κάνει τον αναγνώστη να ζει τα γεγονότα ��αι όχι απλώς να τα διαβάζει, όσο και το προσωπικό δράμα του πρωταγωνιστή - τα διλήμματα και οι εφιάλτες του λόγω της δολοφονίας της αδερφής του. Θα μπορούσε να είναι πιο σφιχτοδεμένο στο μεν πρώτο μέρος ως προς τη ζωή του πρωταγωνιστή στην Κέρκυρα, στο δε τρίτο μέρος ως προς την πολιορκία του Σουλίου, όπου είτε ανακυκλώνονται τα ίδια και τα ίδια περιστατικά είτε υπάρχει μια εκτεταμένη αδράνεια. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.
Το ιστορικό μυθιστόρημα είναι σίγουρα το αγαπημένο μου είδος και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα καλό δείγμα του. Παρά το γεγονός ότι ως λογοτεχνημα δεν με κέρδισε απόλυτα, ωστόσο είναι βασισμένο σε πλούσια βιβλιογραφία, δείγμα μιας αρτιας δουλειάς εκ μέρους του συγγραφέα. Ασχολείται με μια ιδιαίτερη εποχή και εν μέρει με τον πιο αγαπημένο μου τόπο στον πλανήτη (αχ Κέρκυρα, Κέρκυρα). Ο βασικός του πρωταγωνιστής, ένας ιδιαίτερος Σουλιωτης είναι κάπως εμμονικά προσκολλημμένος στο θέμα της δολοφονημενης του αδελφης, το οποίο διατρέχει όλη την πλοκή. Αξιόλογο και ευκολοδιάβαστο
Τελευταίο βιβλίο της χρονιάς.Πολυ καλό ιστορικό μυθιστόρημα.Πολλες λεπτομέρειες πολλά πράγματα που δεν ήξερα για το Σούλι.Περα από αυτά είναι καλοδουλεμένο και η ιστορία σου κρατάει το ενδιαφέρον.Λεπτομερειες για την ψυχολογία,τις σκέψεις και το που οδήγησαν τον ήρωα μας.Πολυ εύστοχα το σχόλιο ότι οι δυνατοί μπορούν να αλλάζουν κατά το συμφέρον τους ακόμα και βαθιά ήθη και έθιμα.Η μόνη μου αντίρρηση είναι ότι θα ήθελα να δω την συνέχεια της ιστορίας και το πώς βρέθηκε στο Ναύπλιο το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου. Ήθελε κατά την γνώμη μου λίγη ακόμη εξέλιξη και συνέχεια.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Το Μαύρο Φυλαχτό συνδυάζει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν ένα μυθιστόρημα επιτυχημένο. Οι χαρακτήρες τραβούν το ενδιαφέρον, οι περιγραφές ενεργοποιούν τις αισθήσεις, το ύφος του πρωταγωνιστή βρίσκεται στο υψηλότατο επίπεδο και η αληθοφάνεια των γεγονότων είναι ξεκάθαρη, ακόμη και για τους καλύτερους γνώστες της τοπικής ιστορίας. Το ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται η πλοκή θα πρέπει να ήταν μεγάλο στοίχημα, μα ο συγγραφέας ανταποκρίνεται σε αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Το τέλος, βαθιά συγκινητικό, αποδεικνύει ότι το Μαύρο Φυλαχτό είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που μπορεί να διαβαστεί από όλους (λάτρεις του είδους και όχι μόνο).