Ιφιγένεια: Ο κύκλος της σιωπής

by Μαρία Τσακίρη

«Μα τι τόσο σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;» ρώτησα αυθόρμητα την Ιφιγένεια σ’ εκείνη την πρώτη γνωριμία μας, τον χειμώνα του 1997. Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά, φρικτά… Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια, που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη. Όλες μαζί ισοπεδωτικές.
Χίλιες και μία ζωές στριμωγμένες σε τέσσερις δεκαετίες, που με έκαναν να καταλάβω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με διαβολεμένη ψυχραιμία και προκλητικό θάρρος∙ συγχρόνως, μια απελπιστικά μελαγχολική και θλιμμένη γυναίκα με παγωμένη ψυχή, που τολμά να σε κοιτάξει κατάματα και να σου μιλήσει για εκείνη τη σχέση ντροπής με τον πατέρα της και για όλα όσα στιγμάτισαν την ύπαρξή της.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έκδοση αυτή. Μόνο που χαθήκαμε με την Ιφιγένεια. Και για περίπου είκοσι χρόνια η ιδέα του βιβλίου έμεινε μια ανικανοποίητη επιθυμία, ώσπου νίκησε η ανάγκη μας να φωνάξουμε δυνατά την αλήθεια και να σώσουμε όσο περισσότερες ζωές μπορούμε. Και την αλήθεια αυτή την κρατάτε στα χέρια σας.

472 pages, Paperback

First published February 2, 2017

Reviews

[Nikoleta · Rating 1 out of 5]

Αηδία, εμετός, αρρώστια. Αν υπήρχε μείον θα του έβαζα. Οι σεξουαλικές σκηνές με παιδάκια που περιγράφονται με ύφος άρλεκιν του τύπου "ο άραβας που με κατέκτησε" είναι τουλάχιστον ανώμαλο!

[Giorgos Katsoulas · Rating 5 out of 5]

Τραγικο λάθος των εκδοσεων Ψυχογιός να πλασάρουν το βιβλίο σαν μυθιστόρημα.Καμία σχέση.Μόνο μυθιστόρημα δεν είναι.Είναι όμως μια συγκλονιστική βιογραφία.Απ αυτές που τις διαβάζεις με ανοιχτό το στόμα,που οι χτύποι της καρδιάς σου κοντεύουν να ανατιναξουν το ίδιο σου το σώμα.Απ αυτές τις βιογραφίες που τα δάκρυά σου είναι ποτάμια ικανά να σπάσουν το κάθε φράγμα.Η γυναίκα αυτή ξεπερνάει σε μεγαλείο ψυχής ,πείσμα και θέληση όλους τους μεγαλους πρωταθλητές και καλλιτέχνες των οποίων εχω διαβάσει την ζωή τους.Του Μάικλ Τζορνταν, του Κωσταντινου Καρνεζη,του Μοχάμεντ Αλί,του Τσάρλι Τσάπλιν,του Μπετόβεν,του Μπραντο,του Μότσαρτ,της Μπολτ Χολιντευ,του Γκασπαρωφ κ.α.Κύριες και κύριοι πρέπει ωποσδηποτε να γνωρίσετε την ιστορία αυτής της γυναίκας.Είναι ο κορυφαίος παγκόσμιος πρωταθλητής.Ένας πρωταθλητής ζωής που όμοιος του σπάνια έχει να επιδείξει το ανθρώπινο γένος.

[Agapi · Rating 2 out of 5]

[Διακριτική υπενθύμιση ότι αυτή είναι μία ΑΠΟΨΗ για ένα βιβλίο από ένα άτομο που κατά 99% ΔΕΝ γνωρίζετε στην πραγματική ζωή. Just saying.]

Το βιβλίο αυτό είναι μία σκληρή ιστορία κακοποίησης, δυστυχώς αληθινή.
Η Ιφιγένεια είναι υπαρκτό πρόσωπο και η Μαρία Τσακίρη ανέλαβε να εξιστορήσει τον Γολγοθά της σε ένα στυλ δημοσιογραφικής γραφής με άκρως συναισθηματικό τόνο και πάρα πολύ ωμές περιγραφές.

Τις περιγραφές αυτές, με τους αναλυτικούς βιασμούς, για τις οποίες τόσος λόγος έγινε στις κριτικές που είδα εδώ μέσα, τις θεωρώ το λιγότερο αχρείαστες. Κι άλλοι συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με την κακοποίηση, αλλά κανένας (από αυτούς που έχω διαβάσει εγώ) δεν περιέγραψε τόσο γραφικά τις αποτρόπαιες σκηνές των βιασμών. Η κακοποίηση είναι από μόνη της αποκρουστική, δεν ξέρω σε τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η ωμότητα στη χρήση των λέξεων. Αντιλαμβάνομαι ότι η συγγραφέας ήθελε να σοκάρει, το έχει παραδεχθεί άλλωστε σε συνέντευξή της, γιατί θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα «ξυπνήσουν» και θα ευαισθητοποιηθούν όλοι, ιδίως οι μάνες που ζουν σε ανάλογα περιβάλλοντα. Αλλά οι περιγραφές αυτές είναι άκρως γραφικές και πιθανώς να ενοχλήσουν βαθύτατα (σε σημείο ανακατωσούρας και εμετού-χωρίς υπερβολή) κάποιους ανθρώπους. Ίσως έπρεπε να υπάρχει κάποια προειδοποίηση στο οπισθόφυλλο ή ακόμη και στο εξώφυλλο του βιβλίου (αλλά τότε ποιος θα το έπαιρνε;). Τολμώ να πω ότι ακόμη και σε σπλάτερ βιβλία όπως Το κορίτσι της διπλανής πόρτας του Jack Ketchum δεν είχα σιχαθεί τόσο πολύ. Γι’ αυτό, προσοχή. Στις κριτικές διαμαρτυρίας για τις περιγραφές, η κυρία Τσακίρη απάντησε ότι ήταν στο χέρι του αναγνώστη αν ήθελε να κλείσει το βιβλίο (σας παραθέτω link εδώ). Από τη μία συμφωνώ με την άποψη "βιβλίο κακοποίησης πιάσατε, τι περιμένατε να έχει ακριβώς;", από την άλλη νομίζω ότι πρέπει να σεβόμαστε και τον αναγνώστη που έδωσε 15 ευρώ και ξόδεψε 5-10 ώρες από τη ζωή του. Έχει κάθε δικαίωμα στην κριτική, είτε απογοητεύτηκε, είτε όχι. Και αν αναγκάστηκε να κλείσει το βιβλίο πριν τις 100 σελίδες, ε μάλλον δε φταίει κι ιδιαίτερα.

Το κίνητρο της συγγραφέως είναι λοιπόν, να αφυπνίσει συνειδήσεις και ιδανικά να σώσει καταστάσεις. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω εν μέρει. Οι γυναίκες που ζουν σε ένα κακοποιητικό σπίτι είναι πολύ δύσκολο να «ξυπνήσουν» τόσο απλά. Μέσα τους έχουν συσσωρευτεί συμπλέγματα πολύ πιο ισχυρά απ' όσο μπορούμε να φανταστούμε, τα οποία επιτρέπουν στην κατάσταση να συνεχίζεται. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές οι θύτες είναι άκρως χαρισματικά και πειστικά άτομα, υπεράνω κάθε υποψίας, που ασκούν πρωτίστως ψυχολογική βία στο θύμα, ώστε να καταλήγει να «δέχεται» και την σωματική.
Αφήνω απ' έξω το γεγονός ότι σ' ένα κακοποιητικό περιβάλλον τα θύματα πολλές φορές οφείλουν να λογοδοτούν για το καθετί στον θύτη και επομένως δεν ξέρω πόσο εύκολο θα ήταν να "τρυπώσει" αυτό το βιβλίο σ' ένα τέτοιο σπίτι.

Προσωπικά, δε μου προσέφερε κάτι αυτό το βιβλίο, ούτε άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι γι’ αυτές τις καταστάσεις και τα άτομα που έχουν βγει από αυτές. Θα ήθελα πολύ να ζω σε μια κοινωνία όπου τα θύματα κακοποίησης δε συνοδεύονται από ταμπέλες ή ακόμα καλύτερα, σε μια κοινωνία όπου δεν συμβαίνουν καθόλου τέτοια περιστατικά. Αλλά δε ζω. Επίσης, δεν πιστεύω ότι ο κόσμος έχει φτάσει σε σημείο να χάσει κάθε ίχνος ευαισθησίας απέναντι στην κακοποίηση, ώστε να χρειάζεται να διαβάσει τόσο ωμές περιγραφές για να "αφυπνιστεί". Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σοκάρονται πολύ όταν ακούν τέτοιες ειδήσεις, ακόμα και αν μαθαίνουν για μια νέα τέτοια περίπτωση σε εβδομαδιαία βάση.

Το μόνο που κρατώ από αυτό το βιβλίο είναι η προσπάθεια που έκανε η κυρία Τσακίρη ώστε να σπάσει η νοοτροπία του victim blaming και του κοινωνικού στιγματισμού των θυμάτων κακοποίησης, δείχνοντας πόσο άδικη και γελοία γίνεται πολλές φορές η "κοινή λογική".

[black_cat_reading · Rating 5 out of 5]

Θα ξεκινήσω με αυτό: Αν θέλεις να χαλαρώσεις και να ξεφύγεις για λίγες ώρες διαβάζοντας κάτι,μη το ανοίξεις καν.Δεν είναι η σωστή ώρα!!!Επίσης μη περιμένεις να διαβάσεις λογοτεχνία,δεν είναι αυτός ο στόχος.Θα σκοτεινιάσει η ψυχή σου,θα γεμίσει θυμό και μίσος παρόλο που δε σε αφορούν αυτά που γράφει.Θα σου δείξει το σκληρό πρόσωπο της ζωής που σε μερικούς δυστυχώς το χαρίζει απλόχερα.
Η γραφή είναι ωμή όπως αρμόζει σε μια υπόθεση παιδικής κακοποίησης.Δε μπορείς να μεταφέρεις με ευγένεια στο χαρτί μια πράξη τόσο ειδεχθή.
Λένε πως όταν η πόρτα ενός σπιτιού κλείνει, δε μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει πίσω της.Μπορείς όμως να υποθέσεις από τα σημάδια.Κι αν δε σου πάει το μυαλό, ένα τέτοιο βιβλίο που αποτελεί προσωπική εμπειρία είναι το ιδανικό για να σε βοηθήσει. Δε μπορώ να ακούω να λένε : είναι πολύ σκληρό για μένα δε μπορώ να το διαβάσω,ειδικά από άτομα που έχουν παιδιά. Αν έχεις παιδιά οφείλεις στον εαυτό σου και στο παιδί σου να το διαβάσεις.Οφείλεις να φανείς δυνατή κι αν ακόμα δε μπορείς σκέψου αυτό : Ποιος πιέζεται πιο πολύ?Εσύ που θα το διαβάσεις ή η γυναίκα που αναγκάστηκε να ξαναζήσει όλα αυτά τα φρικτά γεγονότα για να βοηθήσει στη μεταφορά του?

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Είναι γνωστή η προκατάληψη που έχω απέναντι στα βιβλία που φέρουν την ταμπέλα της "αληθινής ιστορίας". Κάθε φορά που την βλέπω να στολίζει ένα εξώφυλλο, μιας αρνητική διάθεση με προκαταβάλει και αυτό γιατί θεωρώ πως κάθε μυθιστόρημα κρύβει κάποια αλήθεια μέσα του, αλλά και ότι αν αυτή η αλήθεια είναι ολοκληρωτική κι απόλυτη, ο αναγνώστης θα το αναγνωρίσει και χωρίς να του το έχεις δηλώσει από την αρχή. Βέβαια, αυτή η εισαγωγή θα μπορούσε να λείπει, αλλά επειδή, ως γνωστόν, δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό, έπρεπε να το πω, δοθείσας της ευκαιρίας αυτής, αφού το "Ιφιγένεια: Ο κύκλος της σιωπής" είναι ένα βιβλίο που φέρει την προαναφερθείσα ταμπέλα, χωρίς μάλιστα να την χρειάζεται. Όποιος και να διαβάσει το βιβλίο, είτε το γνωρίζει είτε όχι, μπορεί να καταλάβει αμέσως πως όσα γράφονται μέσα στις σελίδες αυτού, είναι αληθινά. Κι αυτό τα καθιστά τρομακτικά!

Δεν θα μπω στη διαδικασία να πω πολλά γύρω από την πλοκή του βιβλίου. Νομίζω, άλλωστε, πως η περίληψη που μπορεί να διαβάσει κανείς στο οπισθόφυλλο, είναι αρκετή για να καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Για μια ιστορία βίας και κακοποίησης, σωματικής και ψυχικής. Ένα κορίτσι που βιαζόταν κατά συρροήν από τον πατέρα του μέχρι τα εννιά του χρόνια, όπου και η μεγαλύτερη αδερφή της την έσωσε απ' αυτήν την αγριότητα, για την σπρώξει άθελά της σε ακόμα μεγαλύτερη. Μια μητέρα αδιάφορη που απαρνιέται το παιδί της, μια κοινωνία που το απορρίπτει σαν να έφταιξε εκείνο, άντρες που την αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο -γιατί, όταν ο πατέρας της ξεσπούσε πάνω της τις διαστροφές του, γιατί όχι κι εκείνοι;-, μια πορεία γεμάτη λάθος επιλογές, εθισμούς, εξαρτήσεις και μίσος απέναντι στη ζωή και ότι αυτή αντιπροσωπεύει. Μέχρι που ένας άντρας έκανε την καρδιά της να σκιρτήσει, και ο έρωτα άλλαξε τα πάντα και κυρίως, την ίδια, προσφέροντάς της μια δεύτερη ευκαιρία ν' αρχίσει από το μηδέν και να χτίσει ένα μέλλον φωτεινό μακριά από τα σκοτάδια της μέχρι τότε ύπαρξής της.

Η Ιφιγένεια, σαν να κλήθηκε από πολύ νωρίς να υπηρετήσει την κληρονομιά του ονόματός της. Θυσία στο βωμό των διαστροφών του πατέρα της, από τα πρώτα της κιόλα βήματα σε τούτη τη ζωή, θυμίζει τραγική ηρωίδα που βρίσκεται σ' έναν κλοιό από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει, αφού έχει ένα καθήκον να εκπληρώσει. Και το καθήκον αυτό, καμιά φορά -όπως στην προκειμένη- είναι σκληρό, άδικο, απάνθρωπο, τόσο τρομακτικό που δεν μπορεί να το χωρέσει ανθρώπινος νους. Γιατί, δεν είναι μόνο ο πατέρας τέρας αυτός που πρέπει να του καταλογιστούν ευθύνες, αλλά πολύ περισσότερο, στη μητέρα της Ιφιγένειας και στην κοινωνία, που όχι μόνο δεν έκαναν κάτι για να την προστατεύσουν, αλλά την απέρριψαν από την πρώτη κιόλας στιγμή, λες και το λάθος ήταν δικό της και όχι κάποιου άλλου. Και αναρωτιέμαι, αυτό συνέβη επειδή ήταν τέτοια η εποχή, επειδή η ίδια είναι γυναίκα άρα έχει μικρότερη αξία στη ζωή, ή γιατί η ηθική είναι γένος θηλυκού, άρα μόνο τα θηλυκά οφείλουν να την τιμούν και να την προστατεύουν;

Με γλώσσα απλή, ωμή, ρεαλιστική, η Μαρία Τσακίρη μάς μεταφέρει την ιστορία μιας γυναίκας που πήγε στα βαθύτερα άδυτα της Κόλασης, πέρασε δια πυρός και σιδήρου, καταστράφηκε στον απόλυτο βαθμό και όμως, ως άλλος Φοίνικας, αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες της. Βρήκε το κουράγιο και τη δύναμη να παλέψει, να στηριχτεί στα πόδια της, να επιτρέψει και πάλι στην καρδιά της να χτυπήσει και την ψυχή της να ζεσταθεί από την αγάπη, και τελικά, κατάφερε ν' αγαπήσει την ίδια τη ζωή που από πολύ νωρίς είχε απορρίψει, και που με τις πράξεις και τις επιλογές της έμοιαζε να την έχει παρατήσει στο έλεός της. Μπορεί η ιστορία της Ιφιγένειας να μην είναι ωραία, να μην θυμίζει παραμύθι, να είναι σκληρή και άδικη, αποτυπώνει όμως μία πραγματικότητα μπροστά στην οποία οφείλουμε να μην κλείνουμε τα μάτια μας και στην οποία πρέπει να επεμβαίνουμε με όποιον τρόπο μπορούμε, όχι για να έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή, αλλά για να μην αφήσουμε να χαθεί άδικα μία ζωή.

Δυστυχώς, η περίπτωση της Ιφιγένειας δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν χιλιάδες κορίτσια στον κόσμο που δέχονται κακοποίηση από τις οικογένειές της, σε πολλαπλά επίπεδα, κάτι που τις οδηγεί αργότερα στο να δέχονται κακοποίηση και από την ίδια την κοινωνία, στο σύνολό της, ακόμα και από τον ίδιο τους τον εαυτό, κάνοντας επιλογές που δεν θα έκαναν αν είχαν μια ζωή διαφορετική απ' αυτήν που γνώρισαν. Μια ζωή με τρυφερότητα και αγάπη, αντί για βία και τραγικότητα. Και μπορεί οι γυναίκες να έχουν δύναμη ψυχής, όμως η σάρκα είναι αδύναμη και χρειάζεται προστασία. Και όχι, δεν θα είμαστε ποτέ ίσοι απέναντι στην κοινωνία, αν δεν είμαστε ίσοι όλοι όσοι βρισκόμαστε σε τούτο τον πλανήτη. Η Ιφιγένεια δεν έχει πρόθεση να ψυχαγωγήσει αλλά να αφυπνίσει, να ταρακουνήσει, να κάνει τον αναγνώστη να δει κάποια πράγματα μέσα από το πρίσμα μιας απογυμνωμένης αλήθειας και αν η συγγραφέας είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό της, το κέρδισε.

[Jim Aristopoulos · Rating 1 out of 5]

Αυτο το βιβλιο πρεπει κυριολεκτικα να μετονομαστει σε ''Καμασουτρα των παιδεραστων''. Αν υπηρχε κατω απο 1 αστερι θα του εβαζα.

[Readandcapture_by_mariaroussou · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο το κατατάσω με διάφορα&απόλυτη βεβαιότητα ως το συγκλονιστικότερο που διάβασα ποτέ. Είναι αυτό που δυσκολεύτηκα ακόμη&να διαβάσω, καθώς αναγκαζόμουν να κάνω παύσεις για να μπορέσω να χωνέψω όσα διάβαζα&να συνεχίζω. Είναι αυτό που έχω διαβάσει από τα μέσα Φλεβάρη&δεν έχω πάψει σε διάφορες στιγμές να το φέρνω στο μυαλό μου. Είναι αυτό που πέρασε τόσος καιρός για να γράψω δυο λόγια χωρίς να ξέρω τι να πω ακριβώς... Τι θα μπορούσα εγώ, μια απλή αναγνώστρια να τολμήσω να πω, για ένα βιβλίο που η συγγραφέας αποτυπώνει τα πραγματικά γεγονότα της ζωής ενός παιδιού που κακοποιήθηκε από τον "πα-Τέρα" του. Χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς αποκρύψεις, χωρίς περιστροφές. Ότι νομίζεις πως φαντάζεσαι για μια τέτοια κατάσταση...
ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ...
Η αλήθεια που θα διαβάσεις με τόσες λεπτομέρειες θα σε χτυπήσει στο κεφάλι, θα σου διαλύσει την ψυχή, θα τριγυρίζει με σκληρές εικόνες στο μυαλό σου.
Η κακοποίηση ενός παιδιού είναι μια πολύπλευρη, τραγική, συνεχιζόμενη κατάσταση που ακολουθεί μια αθώα ψυχή στη ζωή του για πάντα.
Η γυναίκα αυτή, η Ιφιγένεια, που βίωσε την κακοποίηση&όσα ακολούθησαν στην πορεία της μετά, με τη βοήθεια της συγγραφέως μας χαρίζει ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι, δίνοντας μας την σκληρή πραγματικότητα πίσω από τις κλειστές πόρτες, μοιράζεται τους ατελείωτους δαίμονες που πάλευε χρόνια ολόκληρα να νικήσει.
Αν είσαι σωστός γονιός, ΜΑΝΑ με όλη τη σημασία της λέξεις, μα πάνω από όλα Άνθρωπος, δεν μπορεί παρά να σε αλλάξει αυτό το βιβλίο για πάντα. Είναι αυτό που όταν διαβάσεις μετά δεν θα έχεις καμία δικαιολογία να σιωπάς μπροστά σε τέτοια περιστατικά. Γιατί θα ξέρεις... Και δεν θα μπορείς πια να συμμετέχεις "στον κύκλο της σιωπής".

[Νταϊάνα Αποστόλου · Rating 3 out of 5]

Σε αντίθεση με τις περισσότερες αρνητικές κριτικές πάνω σε αυτό το βιβλίο που αφορούσαν τη γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή των βίαιων σκηνών, προσωπικά ο λόγος που δεν βάζω περισσότερα αστέρια δεν έχει καμία σχέση με αυτό το θέμα. (Δεν θα σταθώ σε αυτό, το μόνο που έχω να δηλώσω είναι πως ακόμη και αν επιμένετε να κρύβεστε πίσω από το δάχτυλο σας και να θίγεστε με την άκρως ρεαλιστική απόδοση ενός φρικιαστικού φαινομένου που μπορεί να συμβαίνει ακόμη και στο παιδί της διπλανής πόρτας, αυτό δεν το κάνει λιγότερο πραγματικό.)
Ο λόγος που βάζω τρία αστέρια είναι το γεγονός πως υπήρχαν σημεία μέσα στο βιβλίο τα οποία κατ' εμέ δεν είχαν καμία συνοχή και μου χτυπούσαν άσχημα στο μάτι. Το ένα από αυτά ήταν ο χαρακτήρας της μητέρας. Αν σιχάθηκα τον παΤΕΡΑ(Σ) της Ιφιγένειας 10 φορές, τη μάνα τη σιχάθηκα 100. Κόβω το κεφάλι μου πως δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήξερε τι συμβαίνει στο παιδί, πως απλώς έκανε τα στραβά μάτια από φόβο. Πέρα από αυτό, η συμπεριφορά της μέσα στο βιβλίο σε κάποια σημεία έδειχνε έναν χαρακτήρα εντελώς διπολικό που εμένα μου έβγαζε κάτι αλλόκοτο. Από τη μία κατηγορούσε τον άντρα της για ότι έκανε στο παιδί, και από την άλλη μιλούσε στην Ιφιγένεια με τόσο αισχρά λόγια του στυλ "μου έκλεψες τον άντρα" ενώ ταυτόχρονα φυλούσε ένα κουτί γεμάτο αναμνήσεις που έδειχνε άνθρωπο που αγαπάει τα παιδιά του; Απλά αυτή τη γυναίκα ως το τέλος δεν μπόρεσα να την ψυχολογήσω.
Επίσης, σε ένα σημείο αναφερόταν πως κατά τη διάκρεια της εγκυμοσύνης της, η Ιφιγένεια έμεινε στο νοσοκομείο σε ακινησία μέχρι τον τοκετό και αμέσως στην επόμενη σελίδα αναφέρει πως παντρεύτηκε τον Χρίστο στην εκκλησία τον πέμπτο μήνα της κύησης; (um, what?)
Όπως επίσης και ο αρραβώνας της με τον γαμπρό που της επέβαλλαν (δεν θυμάμαι το όνομα του μέσα στα τόσα που διάβασα), ο οποίος εντελώς συμπτωματικά έλειξε λίγο αφότου ο Στεφανής καρβουνιάστηκε με το σκηνικό με τη φωτιά;
Ή όταν αναφέρει ότι πήγε να δει τον παΤέρα(ς) της σε κάποιο σημείο και δεν τον βρήκε και λίγο αργότερα όταν εκείνος πήγε να τη βρει, αρνήθηκε να τον δει;
Δεν ξέρω, ίσως εγώ είμαι πολύ ψύρας και στάθηκα σε ασήμαντα γεγονότα, αλλά τα σκεφτόμουν μέχρι το τέλςο του βιβλίου και δεν μπορούσα να μην τα αναφέρω.
Κατά τ'άλλα, το βιβλίο γράφτηκε τόσο παραστατικά που όντως φαινόταν πως επρόκειτο για πραγματικά γεγονότα. Και το σημαντικότερο, θίγει το θέμα της παιδικής σεξουαλικής βίας που είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα, για τα οποία απαιτείται άμεση κοινωνική αφύπνιση και ενημέρωση τη σήμερον ημέρα.

[Eirini · Rating 4 out of 5]

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Διαβάζω πολλά χρόνια με κάποια διαλείμματα στα ενδιάμεσα. Τουτέστιν έχουν πέσει πολλά βιβλία στα χέρια μου, όλων των ειδών. Ποτέ όμως δεν διάβασα κάτι τόσο σοκαριστικό. Ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια για αυτό το βιβλίο. Δεν είναι μυθιστόρημα. Όχι. Δεν το κατατάσσω στα μυθιστορήματα. Είναι μια βιογραφία-κόλαση. Έτσι θα το χαρακτήριζα. Όσο το διάβαζα ένιωθα συγκλονισμένη, σοκαρισμένη και βαθύ μίσος για αυτό το τέρας. Είχα διαβάσει κριτικές γι αυτό το βιβλίο και περίμενα τι θα αντικρύσω. Όμως όχι. Όσο υποψιασμένος και να είσαι δεν μπορείς παρά σοκαριστείς διαβάζοντάς το. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας άνθρωπος μπορεί να φερθεί έτσι στο ίδιο του το παιδί. Τι αρρωστημένα μυαλά κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Και πώς μπορεί κάποιος να επιβιώσει από τέτοια κακοποίηση. Για κάτι τέτοιους πρέπει να υπάρχει η θανατική ποινή. Και όχι απλά 11 χρόνια φυλάκισης. Συγνώμη αν είμαι σκληρή, αλλά έτσι νιώθω. Προβληματίστηκα και εξοργίστηκα. Δύο ανύπαρκτοι γονείς και μια κοινωνία, που το μόνο που ξέρει είναι να κατακρίνει και δικάζει τους αθώους και τα θύματα. Δε θα σας παροτρύνω διαβάστε το ή όχι. Χρειάζεται γερό στομάχι και γερά νεύρα. Η παιδική ηλικία της Ιφιγένειας στιγματίστηκε τόσο, που κα��αστράφηκε η ενήλικη ζωή της. Γλώσσα ωμή και σκληρή. Σε κάποια σημεία συνάντησα το στοιχείο της υπερβολής. Αυτή η γυναίκα έζησε το χειρότερο εφιάλτη της ζωής της στα χέρια του πατέρα της και μεγαλώνοντας, την κατέτρεχαν η μία καταστροφή μετά την άλλη. Πόσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος. Αν τα έζησε όλα αυτά, ειλικρινά δεν έχω λόγια. Δηλώνω συγκλονισμένη και δε θα πω τίποτε άλλο.

[Erietta · Rating 5 out of 5]

Θες να χαλαρώσεις κ να διαβάσεις ένα βιβλίο ;;
Σίγουρα δεν είναι αυτό !!!!
Σκληρές ,αδιανόητες εικόνες θα δημιουργηθούν στο μυαλό σου που ίσως πολλοί δεν μπορούν να διανοηθούν μέχρι που μπορεί να φτάσει ενα διεστραμμένο μυαλό !!!
Οι πρώτες 130 σελίδες από τις πιο δύσκολες που έχω διαβάσει… θα ταίριαζε πιο πολύ η λέξη βιογραφία παρά μυθιστόρημα.
Ξεκινώντας με την κακοποίηση ενός κοριτσιού από έναν άνθρωπο που έψαχνε μόνο αγάπη κ η κατάληξη ;; Όλοι να κρίνουν ένα παιδί για μια κατάσταση που δεν επέλεξε καν, το πιο δύσκολο απ´όλα ; μέχρι κ η μάνα να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο κ η συνέχεια της ζωής της Ιφιγένειας από το κακό στο χειρότερο κ κάθε επιλογή της ζωής της η μια πιο λάθος από την άλλη.
Σε κάθε κεφάλαιο που τελείωνα η σκέψη μου ήταν τι άλλο μπορεί να πέρασε αυτό το κορίτσι στην ζωή του;Πόσα άλλα θα περάσει μέχρι να το τελειώσω ; Πόσα αντέχει η ψυχή του ;Κ κάθε κεφάλαιο με άφηνε άφωνη.

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η άδικη αντιμετώπιση της κοινωνίας σε τέτοια θέματα που δυστυχώς ακόμα υπάρχει μέχρι κ σήμερα κ να ξυπνήσει η κάθε γυναίκα κ να αντιμετωπίζει τι γίνεται μέσα στο σπίτι της , μόνο τότε θα υπάρχει μια ελπίδα για την κάθε Ιφιγένεια!!!

Θα βάλω 5 αστεράκια μόνο κ μόνο για την Ιφιγένεια που κ με όλα αυτά που πέρασε στην ζωή της κατάφερνε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να βρίσκει την δύναμη κ να συνεχίζει στο επόμενο κεφάλαιο της ζωής της πάντα!!!

[Maria Greccelini]

Πως μπωρο να διαβασω ενα βιβλίο?

[Tonia]

Δε θα το βαθμολογίσω, γιατί κατάφερα να διαβάσω μόνο 103 σελίδες. Οι περιγραφές ήταν πολύ έντονες για το στομάχι μου, που παρόλο που είναι εκπαιδευμένο σε κάθε είδους λογοτεχνικής διαστροφής, δεν μπορεί να διαχειριστεί τις συγκεκριμένες εικόνες.

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο, κατά την γνώμη μου, δεν επιδέχεται κριτικής βαθμολογίας, καθώς πρόκειται για μια αληθινή συγκλονιστική ιστορία. Οποιοσδήποτε βαθμός θα ήταν άνευ ουσίας. Οι ζωές μας δεν βαθμολογούνται. Η ζωή της Ιφιγένειας δεν μπορεί να βαθμολογηθεί. Μόνο να συγκλονίσει μπορεί όποιον διαβάσει την θλιβερή ιστορία της.
Ενώ κανονικά τελειώνω ένα βιβλίο μέσα σε μια εβδομάδα το πολύ, για το συγκεκριμένο χρειάστηκα δύο μήνες. Η βαριά ατμόσφαιρα και η συναισθηματική φόρτιση που προκαλούσε με ανάγκαζε να το διαβάζω σιγά-σιγά και παράλληλα με άλλα βιβλία.
Η μία ατυχία μετά την άλλη που έβρισκαν την Ιφιγένεια και τα απίθανα γεγονότα που συνέβησαν σε αυτήν τη γυναίκα, είναι πραγματικά άνευ προηγουμένου. Από ένα σημείο και μετά δεν ήθελα να μάθω τι άλλο χειρότερο της είχε χτυπήσει την πόρτα. Γιατί πραγματικά το καθετί ήταν πολύ χειρότερο από το προηγούμενο. Μονάχα ελάχιστες στιγμές ευτυχίας της έλαχαν. Κι όμως, το πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις και αντοχές. Μάθημα για όλους.
Τις στιγμές που παραιτούταν από την ίδια της τη ζωή, έδειχνε να τη θυμάται ο Θεός. Δεν την είχε ξεχάσει τελείως. Κάτι ήταν κι αυτό...
Μια γυναίκα που από παιδάκι βιαζόταν από τον πατέρα της και βίωσε όλο τον σωματικό και ψυχολογικό πόνο που συνεπάγεται και τον στιγματισμό που επιφέρει η αποκάλυψη μιας τέτοιας αποτρόπαιης πράξης.
Μια γυναίκα που προσπάθησε να βρει τη λύτρωση στα ναρκωτικά, αφού όλες οι πόρτες ήταν κλειστές για εκείνην. Δεν την απέρριψε επανειλημμένως μόνο η κοινωνία, αλλά ακόμα και η ίδια η μητέρα της.
Μια ύπαρξη που υπέφερε όσο καμία άλλη, μιας και τα πάντα γύρω της κατέρρεαν κάθε φορά που ένιωθε πως ίσως επιτέλους έπιανε την ευτυχία της. Απώλειες κάθε είδους. Ερωτικές, φιλικές, οικογενειακές... Ο ορισμός της κακοτυχίας.
-Τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες;
-Πώς πλησιάζει, με ποιες υποσχέσεις ή ακόμα και απειλές ξεγελάει και τελικά χειραγωγεί το θύμα του ο δράστης;
-Ποιό είναι το σημείο όπου κατορθώνει να κάμψει τις αναστολές του και να απλώσει το χέρι πάνω του;
-Τι σημαίνει βιασμός;
-Τι προηγείται;
-Τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της κακοποίησης ενός παιδιού και τι την ακολουθεί; Πώς πείθεται να υπογράψει σύμβαση σιωπής;
-Τι αλλάζει τελικά στη ζωή ενός παιδιού, ενός ανθρώπου που βιάζεται;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτά τα ερωτήματα, που έθεσε η ίδια η συγγραφέας, απαντώνται με τον καλύτερο τρόπο. Οι απαντήσεις έχουν αποτυπωθεί με άριστο τρόπο στο χαρτί. Ωμά, σκληρά, ευθέως, χωρίς περυτιλίγματα και ουσιαστικά. Μια πολύ καλή προσπάθεια να πέσει λίγο φως σε αυτές τις τόσο σκοτεινές περιπτώσεις...

https://sociall.gr/politismos/vivlio/...

[Argiro Vatzioli · Rating 2 out of 5]

Από εμένα είναι όχι.
Όχι για την γραφή, που είναι γενικά καλή, ούτε για το θέμα, που σίγουρα συγκλονίζει και σοκάρει ακόμη και τους πιο αφυπνισμένους και ανθεκτικούς, αλλά για τις ωμές εικόνες που με ακολουθούν ακόμη και τώρα, μήνες μετά την ανάγνωση. Πάντα υπάρχει τρόπος να περάσεις στον αναγνώστη το σωστό μήνυμα, και ο τρόπος της κ. Τσακίρη, για μένα, δεν ήταν σωστός. Μάλλον επιτηδευμένα διαμορφωμένος για να προκαλέσει. Θα προτιμούσα να είχα προειδοποιηθεί και να μην αφηνόμουν ανυποψίαστη στην παγίδα τόσο διαταραγμένης βιαιότητας και τόσο εμετικών περιγραφών.

[Genny Eugenia Fotaki · Rating 5 out of 5]

Είναι απο τα βιβλία που σε καθηλώνουν και θέλεις να το διαβάσεις σε μια μέρα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε τόσο σταματούσα την ανάγνωση σοκαρισμένη. Τα συναισθήματα έντονα και πολλά καθώς και τα ερωτηματικά. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να έχει βιώσει τόσο πόνο και παρόλ'αυτά να αντέξει? Η χρήση ουσιών μάλλον ήταν μονόδρομος για την ηρωίδα. Η δύναμη της αγάπης όμως για το παιδί της στάθηκε η αφορμή για να ξεπεράσει τα πάντα. Η αγάπη τελικά ούτε διδάσκεται ούτε κληρονομείται. Παρόλ'αυτά μπορεί να κατακτηθεί αρκεί να υπάρχει θέληση. Άκρως διδακτικό βιβλίο.Συγχαρητήρια στην ηρωίδα του και φυσικά στην συγγραφέα.

[Hara Labropoulou · Rating 5 out of 5]

Από το μυαλό μου όμως δεν φεύγει ένα βιβλίο.. αυτό που έγραψε την λέξη "τέλος" ,για τη ακρίβεια δεν έγραφε "τέλος" , έγραφε "έχω πατήσει τα 50 και επιτέλους ΖΩ"


Πρόκειται για μία πέρα για πέρα αληθινή ιστορία που καταγράφεται από την συγγραφέα .. την ιστορία μιας κοπέλας, της Ιφιγένειας, που έχει ζήσει τόσα όσα δεν χωράνε σε 20 ταινίες μαζί.. Άκρως αληθινό και σκληρό.. δεν αντέχεται εύκολα.. ακριβώς όπως είναι και η ζωή μας... όπως είναι η ζωή της  Ιφιγένειας , και πολλών Ιφιγενειών ακόμα.. γιατί η ζωή δεν είναι ρόδινη.. 


Και ενώ μιλάει για έναν παΤΕΡΑ , εγώ αναγνωρίζω και κατηγορώ από την  πρώτη στιγμή την μηΤΕΡΑ.. την μόνιμα απούσα.. συγχαίρω και θαυμάζω τη αδερφική αγάπη.. αυτό το δέσιμο που δεν το καταλαβαίνουν πολλοί αλλά είναι κάτι μαγικό.. 


Και έτσι με τόσες πληγές ανοικτές, η Ιφιγένεια ανακαλύπτει τα ναρκωτικά.. και εκεί είναι που εγώ γυρίζω πίσω.. και την καταλαβαίνω απόλυτα.. που οι μνήμες μου ξυπνούν και αναγνωρίζω το 100% της αλήθειας αυτής της κοπέλας.. αναγνωρίζω το σοκ της ένεσης.. τα περίεργα μάτια.. την ανάγκη για δόση και το άγχος της αστυνομίας.. αναγνωρίζω την θέληση να ζήσουν μία ζωή κανονική, αλλά και την δύναμη που χρειάζεται.. τα αρ@*#&@ που πρέπει να έχεις για να αντισταθείς σε αυτούς που σε θέλουν μέσα στο παιχνίδι, τους "φίλους" που είναι πάντα δίπλα σου..Την προσπάθεια , την αντοχή και την ανεξάντλητη ψυχική δύναμη που χρειάζεσαι στα ιδρύματα απεξάρτησης.. Είναι συναισθήματα που κάθε "υγιής" άνθρωπος δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να δεχθεί..  


Στο βιβλίο μιλάει για την μητρότητα από πολλές διαφορετικές πλευρές.. και το δόσιμο μάνας σε παιδί.. την αληθινή αγάπη.. 

Δεν θέλω να προδώσω τίποτα.. θέλω να το διαβάσετε και να ζήσετε μέρα τη μέρα τη ζωή της Ιφιγένειας..


Κλείνοντας το βιβλίο,είναι η αλήθεια ότι  δεν είμαι και πολύ καλά... έχω γυρίσει πίσω.. έχω ζήσει και πάλι πράγματα που είχα θάψει στην μνήμη μου.. η ζωή μας είναι η επιλογή μας και εγώ είχα επιλέξει να μείνω δίπλα στον άντρα μου , ναρκωμανής χρόνια( που σαφώς έμαθα εκ των υστέρων).. πίστευα μπορούσα να αλλάξω τα πράγματα με την αγάπη μου.. αλλά από μόνη της δεν φθάνει.. πρέπει και ο άλλος να θέλει .. πραγματικα , αληθινά και πολύ... Είναι το σημείο που αγαπώ την Δανάη λίγο περισσότερο, γιατί την καταλαβαίνω.. θέλει πολλή μαγκιά και αγάπη αυτό που έκανε.. Γιατί ποτέ δεν καταστρέφεται ΜΟΝΟ μία ζωή..


Σοκάρομαι όταν συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά που διαβάζω έχουν χωρέσει στην ζωή ενός ανθρώπου και μάλιστα γυναίκας τώρα πια.. γιατί ήταν μόνο 7 όταν άρχισαν όλα.. μια ζώη που φλέρταρε χρόνια με τον θάνατο.. αλλά πάντα έβγαινε νικήτρια , έστω και αν κάποιες φορές αυτό δεν το ήθελε.. Μια ζωή γεμάτη..  και να που τώρα ζει.. και θέλει να γίνει παράδειγμα.. και μακάρι να γίνει.. γιατί κανείς δεν είναι σκουπίδι σε αυτήν την ρημάδα την ζωή.. όλοι έχουν να δώσουν και να πάρουν.. 

Υποκλίνομαι σε αυτήν την κοπέλα.. 


Η συγγραφέας έχει αποδώσει λέη προς λέξη την αφήγηση της γυναίκας αυτής. Με ωμότητα.. Με αλήθειες. Χωρίς τίποτα περιττό. Χωρίς να ωραιοποιήσει το παραμικρό.. 


Σήμερα στην βόλτα η ανιψιά μου με ρώτησε γενικά και αόριστα " Γιατί διαβάζεις βιβλία που σε στεναχωρούν και σε χαλάνε?".. της απάντησα απλα "γιατί αυτά κάποιος άνθρωπος τα έχει ζήσει.. είναι η ζωή"

[Eliza Angelaki · Rating 3 out of 5]

Ωμό, βίαιο, σκληρό. Πολύ δύσκολο να αντέξεις να διαβάσεις το πρώτο μέρος του βιβλίου. Ίσως και αυτός ήταν ο λόγος που με κράτησε πίσω να βάλω ένα επιπλέον αστεράκι στην βαθμολογία μου.. Αν αντέξεις να διαβάσεις τις πρώτες 150 σελίδες του βιβλίου χωρίς να θέλεις να το πετάξεις από τα χέρια σου και χωρίς να σιχαθείς το αντρικό φύλο, τότε θα διαβάσεις μία συγκλονιστικη αληθινή ιστορία, μια μοναδική κατάθεση ψυχής αυτής της γυναίκας, την οποία αδυνατεί να συλλάβει το μυαλό σου ότι όλα αυτά έχουν συμβεί στην πραγματικότητα. Ότι τέτοια κακοποιημένα παιδιά ζουν ανάμεσά μας. Και ξαφνικά θέλεις να τρέξεις και να τα ανακαλύψεις όλα, να κάνεις κάτι για να μπορέσουν να σωθούν και να μην βιώσουν τέτοιες συνθήκες ποτέ ξανά..

Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, αν και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι τραχιά, ωμή, έρχεται σε σχήμα οξύμωρο με τον απλό λόγο του. Οι 3 ενότητες του βιβλίου σκιαγραφούν απόλυτα τον "βίο και πολιτεία", όπως λέει και ο μεγάλος μας λόγιος, της Ιφιγένειας, χωρίς να υπάρχουν κενά στην ιστορία της και στο τέλος για κάποιον λόγο σου δημιουργούν την ανάγκη για να τρέξεις και να βοηθήσεις κι εσύ με όλες σου τις δυνάμεις, σε πολλά σημεία της εξιστόρησης της ζωής της.. Δεν ξέρω αν θα άντεχα να το διαβάσω αν ήμουν μητέρα και έπεφτε τότε στα χέρια μου. Ίσως τώρα άντεξα να το ολοκληρώσω, επειδή δεν απολαμβάνω ακόμη το αίσθημα της μητρότητας. Ίσως ενδόμυχα να ήταν αυτός ο δεύτερος λόγος που στην τελική μου βαθμολογία θα χάσει ακόμη 1 αστεράκι.. Γιατί, εν κατακλείδι, καταλαβαίνεις την αξία και τη διδακτική του βιβλίου μόνο αν φτάσεις μέχρι το τέλος του. Και αυτό είναι που σε δικαιώνει που τελικά κατάφερες και το διάβασες μέχρι την τελευταία σελίδα...

[Νικολέτα Σιάντση · Rating 4 out of 5]

ΙΦΙΓΈΝΕΙΑ!Η πρώτη μου γνωριμία με την συγγραφέα!Αλήθεια πόσο πόνος,αδικία,βία,κλάμα,εξευτελισμος,κατρακυλα,λάθος στιγμές,λάθος άνθρωποι μπορούν να χωρέσουν μέσα σε 462 σελιδες; Τι έχει περάσει αυτή η γυναίκα στη ζωή της; που άλλοι θα χρειάζονταν 100 ζωές για να τα ζήσουν ή καλύτερα να μην τα ζήσουν ποτέ καμία και κανένας αλλά δυστυχώς η ιστορία της ζωής της Ιφιγένειας σίγουρα μοιάζει και με πολλών γυναικών εκεί έξω που παλεύουν με θηρία και τέρατα για να σωθούν και τελικά εγκλωβιζονται χωρίς να το καταλαβαινουν και δεν μπορούν να μιλήσουν πουθενά
δυστυχώς. Αληθινή ιστορία; ίσως φανεί λίγο υπερβολικη για αληθινή αλλά η ζωή γράφει νομίζω τα πιο τρελά σενάρια. Μετά από αυτό που διάβασα πραγματικά ότι αλλο κι αν ακούσω ή διαβάσω για ενδοοικογενειακη βία δε νομίζω να με εκπληξει. Σκληρό βιβλίο με αρκετό ρίσκο θα έλεγα γιατί υπάρχουν και αναγνώστες που δεν θέλουν να διαβάζουν το συγκεκριμένο είδος/θέμα βιβλίου και οι κριτικές αμφιταλαντευονται. Έχω διαβάσει αναμεικτα σχόλια. Για μένα αξίζει να διαβαστεί για δύο λόγους 1ον γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε πως σκέφτονται τα παιδιά και πως μπορουν να επηρεάστουν από άλλους ανθρώπους,πρέπει να έχουμε τα μάτια μας 14, ορθανοιχτα να βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας και γύρω από τα παιδιά μας που είναι η κυρια πρωταιρεωτητα μας να τα ακούμε προσεχτικά να είμαστε δίπλα τους και να το νιώθουν να τα προστατεύουμε και τα ακούμε ότι κι αν έχουν να μας πουν, "να τα ακουμε με τα ματια μας" και 2ον γιατί είναι η πρώτη προσπάθεια της συγγραφέως Μαρίας Τσακιρη και έκανε μια δυνατή αρχή!Συγχαρητήρια και μακάρι να συνεχίσετε και με άλλα αξιολογα έργα σας στον χώρο.

[Αργυρώ (Ηρώ) Φουτζοπούλου · Rating 5 out of 5]

📖Δυσκολεύομαι να καταφέρω να γράψω δυο λόγια γι αυτό το βιβλίο. Δυσκολεύομαι γιατί απο τις δέκα λέξεις οι εννιά θα είναι βρισιές. Για τον πατέρα της, τη μητέρα της, την κοινωνία που έζησε. Γιατί η Ιφιγένεια ήταν ένα παιδί επτά χρόνων που βιαζόταν επί χρόνια απ τον πατέρα της και στο τέλος την κατηγόρησαν κιόλας γι αυτό.
Διάβασα πολλές κριτικές γι αυτό το βιβλίο. Οι περισσότεροι στάθηκαν στην ωμή γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε. Δεν σας κρύβω ότι πριν το διαβάσω κ εμένα με ξενιζε η γλώσσα αυτή. Όταν το διάβασα τελικά κατάλαβα πως εφόσον έτσι ήθελε η Ιφιγένεια να γραφτεί - χωρίς αποστείρωση - τότε την κατανοώ και την δέχομαι. Εκείνη τα έζησε και επιβίωσε , εμείς δεν αντέχουμε να τα διαβάσουμε;
Όταν τελείωσα το βιβλίο μου πήρε σχεδόν εβδομάδα να πιάσω κάτι άλλο στα χέρια μου αλλά ακόμα κ τώρα που σας γράφω δύο λόγια είμαι θυμωμένη. Είμαι οργισμένη. Γιατί αν κάποιο παιδί υφίσταται κακοποίηση τότε στην παραμικρή ένδειξη που μπορεί να έχουμε πρέπει να μιλάμε. Οφείλουμε να το βοηθήσουμε. Οφείλουμε να το ακούσουμε.
.
Κλείστε για λίγο τα ματια σας και σκεφτείτε. Ένα κοριτσάκι εννιά χρονών. Ένα κοριτσάκι που υφίσταται βιασμό καθημερινό. Ένα κοριτσάκι που τρώει ξύλο. Και αυτό το κοριτσάκι μεγαλώνει. Κ πέφτει στα ναρκωτικά ελπίζοντας έστω για λίγο να ξεχάσει. Και τώρα σκεφτείτε να είναι το ΔΙΚΟ σας παιδι.

#greekbookstagram #greekreader #greekbookstagramlove #greekbookstagrammer #greekbooks #booktography #vivliofagos #instavivlio #vivlioskolikes #bibliophiles #βιβλιοσκώληκες #βιβλιοπροτασεις #βιβλιοφάγος #διαβάζω #βιβλίαπαντού #βιβλιασταελληνικα #βιβλια #βρεςχρονο #αναγνωστες

[Eirini Ele · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο δεν μπορεί να κριθεί όπως τα υπόλοιπα. Κατανοώ όσους ενοχλήθηκαν και το έκλεισαν λόγω των γλαφυρών περιγραφών των βιωμάτων της συγγραφέως. Ωστόσο, το κρίνουν για τους λάθος λόγους. Ίσως αν το διάβαζαν μέχρι τέλους, να του έδιναν μια πιο δίκαιη κριτική.

Η ιστορία της Ιφιγένειας δεν είναι απλώς μια αφήγηση, αλλά μια κατάθεση ψυχής. Όπως λέει και η ίδια στο τέλος, σκοπός της είναι να βοηθήσει έστω και έναν άνθρωπο να μην βιώσει αυτά που έζησε. Οι σκληρές περιγραφές είναι εκεί για να "ξυπνήσουν" τους γονείς και να σώσουν τα παιδιά τους, όπως δεν έκανε ποτέ η δική της μητέρα. Η παιδική ψυχή καταστρέφεται από την κακοποίηση ανεπανόρθωτα, και όταν το περιβάλλον κλείνει τα μάτια, φταίμε όλοι.

Η κριτική της ιστορίας της ζωής της, όπως κάνουν ορισμένα σχόλια, δυστυχώς αποδεικνύει ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά από το πώς αντιδρούσε ο κόσμος τότε, περιθωριοποιώντας την. Το βιβλίο αυτό είναι η αλήθεια της και η ζωή της. Ακριβώς γιατί μας τρώει το άδικο όσο το διαβάζουμε, πρέπει ως κοινωνία να μην αφήνουμε κανέναν να έρχεται αντιμέτωπος με τέτοιες καταστάσεις. Να αντιδράμε, να βοηθάμε και όχι να φιμώνουμε για να μην χαλάει η εικόνα του κόσμου.

Η "Ιφιγένεια: Ο κύκλος της σιωπής" είναι ένα βιβλίο που μας καλεί να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια και να αναλάβουμε δράση. Ας ακούσουμε την ιστορία της και ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο για όλους.

[Erina Katerina · Rating 4 out of 5]

Με αυτό το βιβλίο θα σκοτεινιάσει η ψυχή σας,θα γεμίσει θυμό και μίσος παρόλο που δε σας αφορούν αυτά που γράφει.Θα σας δείξει το σκληρό πρόσωπο της ζωής που σε μερικούς δυστυχώς το χαρίζει απλόχ��ρα.Η γραφή είναι ωμή όπως αρμόζει σε μια υπόθεση παιδικής κακοποίησης.Δε μπορείς να μεταφέρεις με ευγένεια στο χαρτί μια πράξη τόσο ειδεχθή.Οι περιγραφές με σόκαραν.Λένε πως όταν η πόρτα ενός σπιτιού κλείνει, δε μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει πίσω της.Μπορείς όμως να υποθέσεις από τα σημάδια.Κι αν δε σου πάει το μυαλό, ένα τέτοιο βιβλίο που αποτελεί προσωπική εμπειρία είναι το ιδανικό για να σε βοηθήσει. Δε μπορώ να ακούω να λένε : είναι πολύ σκληρό για μένα δε μπορώ να το διαβάσω,ειδικά από άτομα που έχουν παιδιά. Αν έχεις παιδιά οφείλεις στον εαυτό σο�� και στο παιδί σου να το διαβάσεις.Οφείλεις να φανείς δυνατή κι αν ακόμα δε μπορείς σκέψου αυτό : Ποιος πιέζεται πιο πολύ;Εσύ που θα το διαβάσεις ή η γυναίκα που αναγκάστηκε να ξαναζήσει όλα αυτά τα φρικτά γεγονότα για να βοηθήσει στη μεταφορά του;Διαβάστε το.

[Valentini Georgopoulou · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο για γερά νεύρα και δυνατό στομάχι. Αλήθειες και γεγονότα που σε σοκάρουν. Η κυρία Τσακίρη χρησιμοποιεί επιδέξια μια ωμή γλώσσα, η οποία μόνο αυτή αρμόζει για να αποτυπώσει τα απάνθρωπα περιστατικά στην πολυτάραχη ζωή της Ιφιγένειας. Υποκλίνομαι στην δύναμη ψυχής και αντοχής της Ιφιγένειας, γιατί αυτά που έζησε αυτή η κοπέλα σε μια ζωή, δεν τα ζουν άλλοι σε 1.000. Ύστερα από όλα αυτά βγήκε νικήτρια από μια άνιση μάχη με πολλά μέτωπα.

[Konstantina Mousouri · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ δύσκολο βιβλίο. Θέλει πολύ δύναμη για να το διαβάσεις και αρκετό πείσμα για να ξεπεράσεις το σημείο του βιασμού του παιδιού από τον πατέρα. Μόλις ξεπεράσεις το σημείο αυτό γίνεται ένα βιβλίο δράσης με πρωταγωνιστή την ζωή. Το συστήνω να το διαβάσετε,αλλά πραγματικά το πρώτο κομμάτι απαιτεί τρομερό κουράγιο, γιατί αυτό που θα διαβάσετε για έναρξη είναι αρκετά σκληρό.

[Anna Goldilock · Rating 3 out of 5]

Ήταν αδύνατο να διαβάσω τις σκηνές τον βιασμό παιδιού. Ήμουν έτοιμη να το παρατήσω. Αργότερα το βιβλίο μου προκαλούσα διαφορετικά συναισθήματα. Ή κάτι μου "διέφευγε" ή ήταν λίγο πιο τραβηγμένο απ'όσο θα έπρεπε.

[Ποπη · Rating 4 out of 5]

Διαβάζοντας το βιβλίο στην κυριολεξία είχα μείνει με το στόμα ανοικτό ενώ παράλληλα σκεφτόμουν...μα είναι δυνατόν? Υπάρχουν τέτοια ανθρωπομορφα τέρατα που θέλουν να λένε ότι έχουν την ιδιότητα του πατέρα? Από πολύ μικρή ηλικία η Ιφιγένεια ζει ενα μαρτυριο αφου την παρενοχλεί σεξουαλικα ο παΤΕΡΑΣ της κανοντας το μάλιστα να φανεί σαν ένα παιχνίδι...σαν να είναι κάτι φυσιολογικό!!! Φυσικό επακόλουθο ο βιασμός και η κακοποίηση, σωματική και ψυχική! Η ζωή της μετά από αυτό ένας καθημερινός αγώνας επιβίωσης. Πέρασε από πολλά στάδια, έπιασε πάτο και παρολαυτα βγήκε νικήτρια....
Ο τρόπος γραφής είναι ωμός και ρεαλιστικός έτσι όπως πρέπει θεωρώ όταν μιλάμε παιδική κακοποίηση. Και βέβαια διαβάζοντας το πρέπει να αναλογιστουμε ότι η ιστορία της Ιφιγένειας δεν είναι η πρώτη αλλά δυστυχώς ούτε και η τελευταία...
«Μα τι τόσο σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;» ρώτησα αυθόρμητα την Ιφιγένεια σ’ εκείνη την πρώτη γνωριμία μας, τον χειμώνα του 1997. Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά, φρικτά… Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια, που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη. Όλες μαζί ισοπεδωτικές.
Χίλιες και μία ζωές στριμωγμένες σε τέσσερις δεκαετίες, που με έκαναν να καταλάβω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με διαβολεμένη ψυχραιμία και προκλητικό θάρρος∙ συγχρόνως, μια απελπιστικά μελαγχολική και θλιμμένη γυναίκα με παγωμένη ψυχή, που τολμά να σε κοιτάξει κατάματα και να σου μιλήσει για εκείνη τη σχέση ντροπής με τον πατέρα της και για όλα όσα στιγμάτισαν την ύπαρξή της.
Δεν είναι ένα βιβλίο για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου, είναι σκληρό και θεωρώ πως πρέπει να διαβαστεί από όλους μας...

[Anna Patera]

Ιφιγένεια Ο κύκλος της σιωπής Αληθινή ιστορία βλέπω στο εξώφυλλο και
"Μα τι το σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;"ρώτησα την Ιφιγένεια σ'εκείνη την πρώτη γνωριμία μας,το χειμώνα του 1997.Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά ,φρικτά...Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια,που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ.Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη.Όλες μαζί ισοπεδωτικές.... ''
διαβάζω στην αρχή του οπισθόφυλλου. Και αναρωτιέμαι να το διαβάσω?Θα το αντέξω?Θα μπορέσω να το διαχειριστώ?Έχω μια ευαισθησία,όπως όλοι μας πιστεύω,όταν πρόκειται για βιβλία που περιγράφουν κακοποίηση παιδιών!!!Κάποιες φράσεις/σκέψεις της Ιφιγένειας στην πρώτη σελίδα,στον πρόλογο και τον επίλογο που διάβασα ξεφυλλίζοντας το σ'ένα βιβλιοπωλείο με ώθησαν να το αποκτήσω και να το διαβάσω.Και δεν το μετανιώνω.Ακόμα κι αν το στομάχι μου ήταν ''σφιγμένο'' καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης!!!Ακόμα και αν πονούσα διαβάζοντας τα όσα πέρασε στη ζωή της η Ιφιγένεια...Όλα ξεκινούν από την τρυφερή,παιδική της ηλικία όταν αρχίζει ο παΤέρας της να την παρενοχλεί σεξουαλικά παρουσιάζοντας της το σαν ...παιχνίδι,σαν κάτι φυσιολογικό και όντας πολύ μικρή η ίδια, στην αρχή δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει ...και ακολουθεί ο βιασμός,η κακοποίηση σωματική μα κυρίως ψυχική τόσο από τον παΤέρα(ς) της αλλά και από αρκετούς άλλους που βιάζονται να κρίνουν και να κατακρίνουν και να οδηγήσουν την Ιφιγένεια σε σκοτεινά μονοπάτια,στα μονοπάτια των ουσιών που τα βλέπει ως τη μόνη διέξοδο....Και η πορεία της στη ζωή δύσκολη που μόνο πόνο της επιφυλάσσει.Δεν αναλύω περισσότερο την πλοκή ανακαλύψτε την μόνοι σας αν το αντέχετε.Και αν κάποιοι ισχυρίζονται πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και πως ο Θεός μας δίνει όσα αντέχουμε, στην περίπτωση της Ιφιγένειας αναρωτιέμαι που ήταν ο Θεός?Ή που ήταν η μηΤέρα της(εξίσου ένοχη με τον πατέρα της)και η κοινωνία αφού η αδιαφορία και η απόρριψη τους αποτελούν εξίσου θανάσιμα χτυπήματα για τον ψυχισμό της Ιφιγένειας και την οδηγούν σε λάθος επιλογές...
Ένα μεγάλο μπράβο στην κυρία Τσακίρη που ωμά,ρεαλιστικά μας περιγράφει αυτά που πέρασε η Ιφιγένεια και ένα ακόμα μεγαλύτερο στην Ιφιγένεια που αποφάσισε να γίνει βιβλίο η ζωή της για τρεις λόγους όπως η ίδια λέει:να λυτρωθεί, να αφυπνήσει και να διδάξει.Όπως η ίδια λέει:
"Ακόμα και στο τρίπτυχο Βία-Ναρκωτικά-Ασθένεια υπάρχουν αισιόδοξα μηνύματα.Μέσα στην ασχήμια της ζωής υπάρχει ομορφιά όταν θέλεις να τη δεις.Αρκεί να έχουμε τη θέληση και τη δύναμη να τη διακρίνουμε.Πίσω από τις ταμπέλες που τόσο εύκολα βάζουμε σ'ένα παιδί χοντρό,άσχημο,άρρωστο,καρκινοπαθές,διαβητικό υπάρχει μια εύθραυστη παιδική ψυχή." και
"Πίσω από τον κοινωνικό στιγματισμό ενός παιδιού που τρύπησε τις φλέβες του με σύριγγα υπάρχει ένα παιδί που είχε όνειρα,αλλά κάποιος τα ποδοπάτησε.Πίσω απ'όλες τις αυθαίρετες ταμπέλες που αφορούν ανθρώπους υπάρχουν άνθρωποι.Άνθρωποι που πόνεσαν,που λύγισαν,που σύρθηκαν στα πατώματα.Το να είσαι ναρκομανής δεν είναι επιλογή.Είναι κατάληξη.Κατάληξη αρρωστημένης ψυχολογίας." και τέλος
"Ο τρίτος λόγος είναι πως ήθελα να μάθει ο κόσμος τι ακριβώς σημαίνει κακοποίηση.-Τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες?-Τι σημαίνει βιασμός?-Τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της κακοποίησης ενός παιδιού και τι την ακολουθεί?Πως πείθεται να υπογράψει σύμβαση σιωπής?"
Πιστεύω ότι πρέπει να διαβαστεί όσο κι αν μας πληγώνουν αυτά που πέρασε η Ιφιγένεια και όπως συνεχίζουμε να μαθαίνουμε δυστυχώς και άλλα παιδιά.

[Chimona Maria · Rating 4 out of 5]

Το έπιασα τελικά και το διάβασα, συγκλονιστικό! Θέλω να γνωρίσω την Ιφιγενεια, δεν μπορεί ένας άνθρωπος να έχει περάσει τόσα πολλά!


Τελικά δεν μπόρεσα να το διαβάσω… πίστευα ότι είναι υπερβολικοί όσοι λένε ότι η ιστορία είναι κάτι παραπάνω από σκληρή. Τελικά είχαν δίκιο… σφίχτηκε η ψυχή μου. Ωστόσο δεν μπορώ να μην αξιολογήσω με 4 αστέρια μέχρι το σημείο που έφτασα

[Sofie · Rating 3 out of 5]

Θα ήθελα καταρχάς να κάνω μια ένσταση προς τις εκδόσεις ψυχογιός γιατί το βιβλίο αυτό είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα βιογραφίας και όχι μυθιστορήματος . ( Αν δεν αντέξετε τη σκληρή γλώσσα του βιβλίου διαβάστε τα τελευταία δύο κεφάλαια εκει θα δείτε το βιβλίο με άλλο μάτι )
Ως προς το βιβλίο τώρα , θέλω να πω πολλά αλλα ταυτόχρονα δεν θέλω να πω τίποτα ,το βιβλίο αυτό είναι τόσο σκληρό και ωμό που και για τα πιο γερά στομάχια θα δυσκολευτούν να το διαβάσουν χωρίς να θελήσουν να πετάξουν το βιβλίο στην άλλη άκρη του δωματίου . Η Ιφιγένεια έζησε μια οδυνηρή ζωή γεμάτη πόνο ,αίμα και σκοτάδι που θα κατέστρεφε και την πιο φωτεινή ψυχή . Δεν θέλω να σχολιάσω τη ωμή γλώσσα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας ,μιλάμε για ένα βιβλίο που έχει ως κύριο θέμα μια βιασμένη κοπέλα ,μια κοπέλα που ποδοπατήθηκε από την κοινωνία ακόμα και από την ίδια της τη μητέρα ,που στη ζωή της έχασε φίλους και έρωτες επειδή ο παΤέρας της την βίαζε τι γλώσσα περιμένετε να χρησιμοποιήσει γλυκιά και ευκολοδιάβαστη; Αν πιστεύατε οτι έπρεπε το βιβλίο να 'χε γραφτεί με τέτοιο τρόπο σας προτείνω να αρχίσετε να ψάχνεστε σε ποία θέματα αρμόζει το ένα και σε ποία θέματα το άλλο . Επιπλέον αν ο βιασμός της Ιφιγένειας σας θυμίζει τσόντα έτοιμη για έναν παιδόφυλο ,μήπως είστε ,μήπως έχετε τάσεις ; Γιατί εγώ καθώς το διάβαζα το μόνο που ήθελα ήταν πυροβολήσω με μια σφαίρα τον κυρ Γιάννο .
Εν τέλη για άλλη μια φορά καταλαβαίνω οτι όπως έκριναν την Ιφιγένεια από μια ταμπέλα που της είχαν καρφώσει έτσι κρίνει και το κοινό αυτό το βιβλίο.

[Philippa Vardounioti · Rating 3 out of 5]

Αν κάποιος ψάχνει ένα βιβλίο για να χαλαρώσει και να περάσει την ώρα του σίγουρα ΔΕΝ είναι αυτό! Μου πήρε πάρα πολύ καιρό για να καταφέρω να το διαβάσω ολόκληρο κι αυτό γιατί οι σκηνές που περιγράφει είναι πολύ σκληρές για να τις αντέξει το μυαλό και πολλές φορές και το στομάχι. Αλλά όπως λέει και η συγγραφέας και συμφωνώ, μιλάμε για κακοποίηση ενός παιδιού και δεν γίνεται ούτε να στρογγυλεύουμε ούτε να μαλακώνουμε τις ιστορίες. Αυτό που κρατάω είναι τον αφυπνηστικό χαρακτήρα του βιβλίου γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα. Το συνιστώ λοιπόν ανεπιφύλαχτα σε όσους έχουν δυνατό στομάχι και κυρίως είναι γονείς.

[Tassos Bog · Rating 4 out of 5]

Πολύ σκληρό, αλλά αληθινό. Δεν είναι από τα βιβλία που τα διαβάζεις εύκολα αφού σε κάθε σελίδα σε πιάνει η καρδιά και το στομάχι σου από τα όσα πέρασε η Ιφιγένεια...