Men zegt en schrijft dat de romans van Clem Schouwenaars een aanklacht inhouden tegen bepaalde aspecten van onze maatschappij. Zonder twijfel is een dergelijke aanklacht ook aanwezig in zijn nieuwe roman Twee maal leven. Tegelijk echter met het opwerpen van de revolte wordt in dit boek ook een oplossing gezocht, in gezelschap van de hoofdpersoon: Manu Ressel. Deze eenvoudige kantoorbediende wil van zichzelf op een bepaald moment een belangrijke persoonlijkheid maken naar het model van zijn broer Ossian, een bekend schrijver. Manu Ressel wil zich loswerken uit zijn milieu van alledag, de grote fabriek waar hij werkzaam is. Hij neemt zijn illusies voor werkelijkheid en verlaat inderdaad de fabriek. Maar dan?
En binnen schiet de meest gevarieerde flora uit alle hoeken omhoog in een kleurige plastic weelde. Christiane stond, na mijn binnenkomst, onwennig met de ruiker, die ik had meegebracht, in de hand: bloemen die verwelken, water moeten hebben en stuifmeel laten vallen. Zij stopte mijn boeket in een afzichtelijke kermisvaas en plaatste ze gauw tussen twee bossen nagemaakte concurrenten.
Nu is haar gelaat vlak en onpersoonlijk geworden, met een paar berekenende ogen erin. "Moeder is zo lief voor mij", zegt ze nog maar eens. Ach ja we moesten wat babbelen. Ik kreeg een brok hartsgeschiedenis te horen. Over een vader die 'm gesmeerd is toen Christiane één jaar oud was. Ik kan die man wel ergens begrijpen. Die ontrouwe vader is vanzelfsprekend het geliefkoosd thema van moeder-uit-de-refter: het Grote Ongeluk waarmee zij haar dochter aan zich weet te onderwerpen. Moeder is zó lief en ze heeft toch zóveel meegemaakt. Ik word helemaal niet vertederd door het relaas. Heel het drama heeft zich trouwens 20 jaar geleden afgespeeld.
Moeder zal nu wel voldoende genoegen beleven aan haar status van martelares en haar gedraai rond de directeurs.
Natuurlijk zeg ik niets. Zelfs niet wanneer (o,summum) op de pick up een Weense wals wordt afgedraaid, de melodie van moeder.