کاخ اژدها

پارسیان و من #1

by آرمان آریان

در نخستین رمان اسطوره‌ای ایران، اردشیر نوجوانی ست که از جهان معاصر، گام بر زمان می‌نهد و سر از زمانه‌ی ضحاک ماردوش (آژی دهاک) برون می‌آورد. او با نگاهی امروزین و ایرانی و انسانی، زندگی در آن دوران را تجربه می‌کند و در کنار کاوه و فریدون و ایرج و ... با همه زوایای این بزرگ‌ترین ماجرای اسطوره‌ای تاریخ بشر آشنا می‌شود. هستی او در مسیر این حرکت در زمان، متحول و برای رستاخیزی راستین و نهایی آماده می‌شود.

Genres: Fantasy, Fiction, Novels, Young Adult

224 pages, Paperback

Reviews

[Aroosha Dehghan]

من این کتاب رو خواندم چون قراره مجموعه‌ی پارسیان و من رو به یک پسر بچه ی دوازده ساله هدیه بدم و می‌خواستم بررسیش کنم. سعی کردم امتیازی هم که میدم از دید یک بچه تو همون رنج سنی باشه.

اما نظرم درباره‌ی کتاب:
داستان جالبی داره و فکر می‌کنم برای سن هشت تا پانزده سال مناسب باشه. البته اگر شاهنامه نخوانده باشید و داستان فریدون و ضحاک رو ندونید و ژانر فانتزی رو بپسندید ممکنه تا بیست و دو-سه سالگی هم جواب بده اما اگر داستان رو می‌دونید چندان شگفت‌زده‌تون نمی‌کنه چون قلم و نوع نوشتارش خیلی ساده‌تر از این سنه و یک سری ایرادات داستانی هم داره که قطعا تو رنج بیست بیشتر از دوره‌ی نوجوانی به چشم خواننده میاد. اگر داستان‌های شاهنامه رو بدونید هم متوجه اختلاف بعضی قسمت‌ها با داستان اصلی میشید که ممکنه از جذابیت کتاب کم کنه. (مثلا این که فرزندان فریدون از دختران جمشید هستند ولی در کتاب، این طور نیست.)

در مجموع از نگاه من این کتاب برای کسی که اوایل نوجوانی هست و قراره تازه با بعضی از داستان‌های شاهنامه و اساطیر ایران آشنا بشه گزینه‌ی بسیار مناسب و جذابیه.
اگر پدر و مادر هستید و این کتاب رو در اختیار فرزندتون میذارید حواستون باشه که صحنه‌ی اره کردن جمشید یا کشته شدن ماننا به دست روزبانان و مرگ مادر اردشیر ممکنه برای فرزندتون ترسناک یا نامناسب باشه پس حتما روی خوانش کتاب نظارت کنید.

پی نوشت:
این کتاب در کنار انیمیشن آخرین داستان میتونن گزینه‌های خوبی برای آشنایی بچه های هشت تا پانزده سال با شاهنامه باشند. داستان اون انیمیشن هم مربوط به ضحاک و فریدونه و البته اختلافاتی با اصل شاهنامه داره.

[Fateme Beygi]

چندین ساله که فکر می کردم این کتاب باید خیلی خوب باشه اما حالا که خوندمش می بینم خیلی ضعییفه به شدت هم ضعیفه و درسته اولین رمان اسطوره ایه اما این اسم براش خیلی سنگینه...مدام سعی می کرد حساب کنم که کتاب برای مثلا بچه های راهنماییه خیلی بیشتر دیگه مال ه و د با هم، بعد در نظر گرفتم که نویسنده بین20تا22سالگی باید کتاب رو نوشته باشه و برای یه کتاب اول نباید خیلی سخت گرفت تنها چیزی که این کتاب بهم داد حس این بود که من می تونم چیزی خیلی بهتر از این بنویسم چون این زمینه ی مورد علاقه ی من بود که مدت هاست روش کار می کنم این حس رو توی من تقویت کرد که می شه بهتر از این نوشت یعنی باید نوشت که ارزش کار بره بالا که مخاطب سخت درگیر بشه. رمان بیشتر المانای یه رمان تاریخی رو داشت اگه بخش رفت و برگشت رو حذف کنیم واقعا یه جورایی فقط یه رمان تاریخیه.
خیی راضی نبودم توقع داشتم بهتر باشه اما این نثر واقعا ساده و پیش پا افتاده بود اما منکر تلاش نویسنده اش نیستم برام قابل احترامه چون حداقل یه قدمی توی این زمینه برداشته و مخاطب جذب کرده و کلی هم جایزه نصیبش شده.

[Saba]

من عاشق اين كتابم! سبك آرمان آرين محشره!! يكي از معدود كتابهايي هستش كه اگه ١٠٠بارم ميخوندمش خسته نميشدم، دنياي پارسيان و من يه دنياي قابل لمس بود كه حس خييلي خوبي داشت. از توصيفات بساط شام و نهار گرفته، تا آدمها و موجوداتي كه توي داستان بودن، تا جنگهايي كه ميكردن همه با چنان مهارتي توصيف شده بودن كه من به شخصه ميتونم بگم انقدر جذبم كرد كه كل سري پارسيان و من رو دو روزه تموم كردم. به طرز خيلي جالبي با كاراكترا ميشد ارتباط گرفت. به قدري كه سر مرگ رستم و كوروش من مثل چي يه گوشه مي نشستم و گريه مي كردم!! ميتونم بگم توصيفات انقدر قوي هستن كه كاملا حس ميكنيد داخل داستان هستيد و اين خود شماييد كه داره داستان رو پيش ميبره. مثل بازي كردن يه بازي ويديويي بود براي من. پارسيان و من رو حدود ١٢سال پيش خوندم و انقدر به دلم نشست كه ميتونم بگم آغاز علاقه ي من به داستان نويسي، سبك نوشتاري آرمان آرين بود!
در يه كلام: آرمان آرين عاليست.

[Delara Vaez]

به نظرم برای سنین ۹ تا حداکثر ۱۴ سال خوبه. در مورد رنک هم باید بگم که چون برای نوجوانان خوبه می‌تونه برای اون سنین ۵ باشه اما از اون دسته از کتاب ها نیست که چند سال بعد هم دلت هوای خوندنشو کنه چون به مرور زمان به واسطه ی نحوه ی نگارشش ، جذابیتشو از دست میده. و فکر نمیکنم کتاب جاودانه ای برای تمامی سنین باشه، در واقع اصلا برای سنین بالاتر خواندنش جذاب نیست چون نثر کلیشه ای و ساده و هول هولکی ای داره. من اولش فکر کردم که موضوعش جالبه اما به این نتیجه رسیدم که لزوما حداقل برای جوانان، باید نثر نویسنده با مهارت زیادی همراه باشه و موضوع خوب، صرفا کارساز نیست. وقتی ۷۰ صفحه ی اول کتاب رو خوندم، انگار نه انگار یک رمان اساطیری بود. با نوشتن برخی جملات شمارو از اون حس و حال در میاره و انگار میکوبونتتون به حس و حال های گوناگون از دوران مختلف تاریخی!!! یه حسی که واقعا دوست نداری ادامه بدی. من به خاطر اینکه ترجیح دادم این وقت رو، روی کتاب دیگه ای صرف کنم، کامل نخوندم. عقیده دارم که انسان باید از هرمدل و هرنوع کتابی بخونه تا بالاخره سلیقه خودش رو پیدا کنه یا ارتقاش بده اما واقعا وقتی آدم دارن شان و امثالهم رو میخونه، دیگه نمیتونه سمت این تجربه ها بره. و خب البته این کتاب ها در حد همون چند صفحه ی اولش رو خوندن برای آشنایی با نویسندگان مختلف (و هدف های دیگه) کفایت می‌کنه.

[Amin]

نظرم رو بگم : فوق العاده ! شاید موفق ترین بازنویسی شاهنامه این سه گانه آقای آرین باشه . داستان ضحاک به خودی خود جذاب هست . حالا شما حساب کنید داستان از دید شخصی گفته بشه که از قرن 21 به اون فضای باستانی رفته و هر آن ممکنه به دست ماموران ضحاک کشته بشه و مغزش خوراک مارهای کتف ضحاک بشه ! شروع داستان هم تعلیق زیبایی داره .

[Mohadese]

تهشو دوس نداشم خوب تموم نشده بود! ینی چی آخرش برگشت قضیه دالان و نمادا چیه؟
ولی جالب بود چون با شاهنامه آدم آشنا میشه خوبه برا امثال من ک حال شاهنامه خوانی ندارن!
شاید اگه چند سال قبل تر می خوندم دوست می داشتمش!

[Maryam Shahriari]

پارسيان و من مجموعه‌ي سه جلدي داستان‌هاي بازنويسي شده‌ي شاهنامه به زبان امروز بود.
كتاب اول به نام كاخ اژدها سرگذشت ضحاك ماردوش بود. پسر بچه‌اي به نام اردشير از زمان حال به گذشته برمي‌گردد و با پدرش مهرداد مهمان خانه‌ي كاوه‌ي آهنگر مي‌شود. اردشير در اين خانه با ايرج پسر كوچك فريدون دوست مي‌شود و در شكست دادن ضحاك شركت مي‌كند و بعد باز به حال برمي‌گرد.
كتاب دوم به نام راز كوه پرنده سرگذشت پسري به نام سياوش است كه به گذشته و زمان رستم برمي‌گردد و با او در هفت خان و بقيه ماجرا شركت مي‌كند و تا مرگ رستم پيش اونه و بعد به زمان حال برمي‌گردد.
كتاب سوم هم به نام رستاخيز فرا مي‌رسد داستان پسري به نام بردياست كه به گذشته و زمان كوروش كبير برمي‌گردد و در نقش برديا پسر كوروش با او داريوش در فتح بابل شركت مي‌كند و پاي درددل‌هاي كوروش و برنامه‌هاي داريوش براي آينده‌ي ايران مي‌نشيند و بعد به زمان حال برمي‌گردد.
در آخر جلد سوم سيمرغ هر سه تاي اين بچه‌هاي را مي‌برد پاي كوه دماوند و اونجا با اهريمن مي‌جنگه و شكستش ميده و منجي هم مي‌رسه و رستاخيز مي‌شه و كلاً همه‌ي اسطوره‌ها يهو اونجا با هم جمع مي‌شن و....!!!!


اين مجموعه رو فقط از نظر اينكه يه مروري روي داستان‌هاي شاهنامه مي‌كرد خوندم. خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌هاي نوجوانم خونده بودن و اصرار داشتند كه منم بخونم تا باهاشون سرش صحبت كنم. جالبش اينجا بود كه اونها هم به طور كامل از داستان‌پردازي‌ها خوششون نيومده بود. به نظر اونها هم خيلي اوقات نقش اين بچه هاي وارد شده به گذشته بيهوده بوده و هيچ كار خاصي انجام نمي‌دادن. مخصوصاً توي داستان راز كوه پرنده سياوش خيلي حضور غير فعالي داشت و فقط راوي بود. در حدي كه مي‌شد حذفش كرد و يك راوي داناي كل به جاش اضافه كرد كه فقط داستان تعريف كنه و خودش هيچ نقشي در داستان نداشته باشه.
به نظر من مشكل ديگه‌ي اين كتاب اين بود كه زبان گويش اونها اصلاً جالب نبود. يه سري اصطلاحاتي رو توي داستان به كار برده بود كه فكر نمي‌كنم اون زماني‌ها توي خوابشون هم مي‌ديدن كه مي‌تونن از اونها استفاده كنن! البته به خاطر نزديك شدن به زبان امروز و جذابيت بيشتر ديالوگ‌ها براي خواننده بوده ولي به نظر من باعث توهين به اصل داستان شده.
برام جاي تعجب بود كه چطوري نويسنده‌اش ادعا كرده كه اين داستان رو براي بزرگسال‌ها نوشته نه بچه‌ها!!!!ه

[Hanie]

این کتاب رو حدودا ۱۲ ساله بودم که خوندم. جز اولین تجربه‌های کتابخونیم بود و به شدت جذبش شده بودم و دیدن دوبارش حس نوستالژیکی داشت برام.
دوباره خوندمش و فکر می‌کنم بازه سنی که کتاب براش نوشته شده خیلی محدوده. شاید برای ۹ تا ۱۲ سال کتاب مناسبی باشه. شخصیت‌ پردازی به نظرم ضعیف بود و خیلی جاها برای اتفاقاتی که می‌افتاد توضیحی به خواننده داده نمی‌شد. فعلا اینجوری فکر میکنم که حتما جلدهای بعدی این ابهاما برطرف می‌شن. در کل به نظرم میتونه برای اینکه بچه‌ها رو به خوندن شاهنامه ترغیب کنیم کتاب خوبی باشه...

[Mohi Hajihoseini]

۲.۵

[Strider]

من الان جلد اول رو تموم کردم. چندتایی سوال برام پیش اومده. مهم‌تر از همه اینکه :
چرا بیخودی میگن این کتاب عالیه؟ تعریف کلمه‌ی عالی عوض شده یا چی؟

بعد اینکه کجای این کتاب فانتزیه؟ من الان برم سرم رو بکویم به دیوار؟ فانتزی که پایه‌اش اینطور رو هوا نیست که یهو و بدون منطق یکی سر از یه سرزمین دیگه اونم در هزاران سال قبل دربیاره. و آخر کتاب هم همینطوری رو هوا دوباره برگرده سر جاش توی دنیای واقعی. توی این مدت هم کارش تماشای کشت و کشتار باشه. از جادو و موجودات جادویی و اتفاقات فراطبیعی هم که اصلا خبری نباشه.

اونوقت این الان قصه است؟ اینکه تمامش این شد که پدر اردشیر بگه "نمی‌دونم چی ممکنه پیش بیاد و اگه خدا بخواد اینطور و اونطور می‌شه" اما همزمان دو خط بعد به پسرش توضیح بده که در آینده این اتفاق میفته و این پادشاه میشه و اون کشته میشه. مشخصه نویسنده می‌خواسته شاهنامه رو تعریف کنه اما اصلا نتونسته قصه بگه. فصه هم به کنار. توصیفاتی که به کار برده هم پر از اشکاله:

گام‌های خسته یعنی چی؟ ـ ص222
آسودگی بی‌منت؟ ـ ص220
قهقهه‌ای بیصدا؟ ـ ص216
گام‌های خشک؟ ـ ص214
چشمان زلال ؟ ـ ص206
دیوارهای طولانی و ستبر ؟ ـ ص204
اجتماع عجیب؟ ـ ص198
سایه‌روشن غمناک؟ ـ ص195
چشمانی خشمگین؟ ـ ص 19
...
ادامه بدم بدم تا برسم اول کتاب؟ خلاصه که، اینقدر از این ایرادهای نوشتاری و توصیفی هست که حد نداره. انگار پلویی می‌خوردم که توش پر از ریگ باشه. :|


در کل، خوندن این کتاب برام مثل این بود که دارم دفتر خاطرات یه بچه‌ی دبستانی رو می‌خونم. پسربچه‌ای که حتی بلد نیست برای هر کلمه‌ای صفت مناسب جور کنه. بچه‌ای که توی آدمکشی شرکت می‌کنه و با لذت هم اینکار می‌کنه. بزرگترها هم که کلا به صغیر و کبیر رحم نمی‌کنن. خوندنش رو به هیچکس توصیه نمی‌کنم. مخصوصا به نوجوونا.

[Negar Khalili]

دو چیز باعث شد که به جای یک ستاره، دو ستاره بهش بدم. یک اینکه شاید،‌شاید شاید اگر من نوجوان بودم ممکن بود با این کار ارتباط بیشتری برقرار کنم و دوم اینکه کارهایی در این حال و هوا و داستان‌های اسطوره‌ای در ایران خیلی کم کار شدن و خب ضعیف بودن این کار رو هم می‌ذارم به پای این‌که خب واقعا تجربه‌ی مشابه بهش کمه و از این جهت خب دم نویسنده گرم که حداقل ورود کرده، هرچند ورودش خیلی غوغایی نبوده!
اما نظر شخصی خودم اینه که کتاب خیلی دم دستی و ساده بود. شخصیت‌پردازی‌ها بدون لایه و درب و داغون،‌ طوری که مطلقا ترغیب نشدم وقت بذارم و کارهای دیگه ی آرین رو بخونم. بعضی بخش‌های داستان رو هم تغییر داده بود. اگر این تغییر در جهت باحال‌تر کردن و جذاب تر کردن فضا بود خب می‌پذیرفتم ولی متاسفانه اصلا چنین اتفاقی نیفتاده بود. به نظر من!
در کل که ارتباط چندانی بر قرار نکردم و و کار به نظرم در حد یه خوانش ساده از داستان ضحاک ماردوش بود و نه یه اثر خلاقانه.
امیدوارم کارهای دیگه‌ای در این عرصه تولید بشه و کیفیت بهتری داشته باشه.
چه برای نوجوانان و چه بزرگ سالان

[Prhaaam]

به عنوان اولین اثری که به فرهنگ کهن ایرانی آن هم در این وضعیت هنری و ادبی افتضاح پرداخته بسیار قابل ستایس و تا حدودی موفق بوده و به نظر من باید این مسیر را ادامه داد و قطعا در آینده آثار بسیار بهتری خواهیم دید و شنید و خواهیم خواند.با تطبیق آن با منابع اصلی و مقایسه با آثار خوب جهانی آن را در رسیدن به جایگاه صحیحش یاری کنیم چرا که اصلاح فرهنگ جز با اصلاح آثار هنری و ادبی ممکن نیست و اصلاح آثار ادبی و هنری نیز جز با ریزنگری و ریزبینی و دقت و تمرکز و عشق ممکن نیست.

[Negin]

خیلییییی قنگ بود! مخصوصاً تیکه آخرش!

[Morteza]

نرمال بود تا دو صفحه آخرش که عالی بود

[Fateme]

3.5 Stars

[ELNAZIOR ( Realm.Of.Ella)]

در حد فانتزی تالیفی ایرانی واقعا نسبت به بقیه‌ یه سر و گردن بالاتر بود. ولی من خیلی با پیشرفت و جلو رفتن داستان ارتباط نگرفتم، میتونست بهتر از این روایت بشه.
و اگه میخواین بخونین، بدونین که داستان با چیزی که توی شاهنامه اومده یه مقدار کمی تفاوت داره.
در نهایت اگه این مدل رمان‌هایی که روایتی از شاهنامه باشه رو دوست دارین پیشنهاد می‌کنم کی‌خسرو آرش حجازی رو بخونین.

[Leon]

زمانی که شروع کردم متوجه اشکال مشترکی در تمام آثار ایرانی‌ای که تا به‌حال خونده بودم شدم، شخصیت پردازی ناقص. متوجه نمیشم چرا در آثار ایرانی‌ای که خوندم انقدر تو ذوق میزنه و انسان‌ها و واکنش‌ها مصنوعی به نظر میان. با اینحال این کتاب اولین کتابی بود که فضاسازی کاملی داشت.و البته شخصیت پردازی هم به تدریج پیشرفت کرد. با این‌حال خط داستانی هم با نقص‌های کمی رو‌به رو هست که یکی از اون‌ها ریزه‌کاری‌هاست که جایی کاملا رعایت شدن و جایی یه‌سری چیزها کاملا فراموش شده. متاسفانه چون کتاب رو زمان بی‌نتی خوندم الآن دقیقا یادم نمیاد که موارد رو مثال بزنم و چون بهتره اسپویل نشه دوباره داستان رو چک نکردم. درکل، ایده‌ی کلی داستان نیاز به کار بیشتری داره از نظرم ولی قلم نویسنده چیزیه که بهرحال باعث میشه کتاب ارزش خوندن داشته باشه.

[Benny]

کتاب را اتفاقی توی انباری خونمون پیدا کردم با امضای نویسنده که سال ۸۴ به من تقدیم کرده بود ( فکر کنم نمایشگاه کتاب بود ) تصمیم گرفتم کتاب رو بخونم چون نخونده تو انباری خاک میخورد...
کار نویسنده کتاب که زمان نوشتنش جوانی بیش نبوده قابل تحسین هستش که شاهکاری چون شاهنامه را به صورت داستانی امروزی دراورده هیچکس جسارت این کار رو نداشته ولی متاسفانه داستان اصلا عمق نداره ، شخصیت ها اصلا بال و پر ندارند حتی راوی داستان کلا به دل نشین نیست و نقش هویج رو داره ، اسم ها خیلی زود فراموش میشوند و اگر کتاب قطور بود تمام کردنش کار آسونی نمیبود .

[Reihane]

کتاب خیلی قشنگی بود. گر چه اول و آخر کتاب اصلاً مفهوم نبودن اما داستان اژیدهاک از زبان یه بچه ی امروزی خیلی جالب بود. نثر نویسنده هم خوب بود. خیلی هم خوب می تونست رویارویی خیر و شر رو توصیف کنه. تمام احساس توی داستان ( چه غم و چه شادی) قابل لمس بود.
خلاصه برای رنج سنی دوازده تا شونزده هفده سال خیلی خوبه.

[Mohammad reza khorasanizadeh]

جلد اول از مجموعه پارسیان و من با محوریت ماجراهای ضحاک ماردوش و قیام ایرانیان به رهبری آفریدون و کاوه آهنگر علیه او. اردشیر پسری است که از زمان حال به آن دوران میرود و نقش آفرینی میکند
در حد خودش و فانتزی های فارسی کار جذاب و پر هیجان و پر کششی است

[المیرا]

از این نظر که نوجوانها رو تشویق کرد در مورد داستانهای شاهنامه بیشتر بدونن خیلی خوب بود. به زبان ساده سه داستان اصلی رو تعریف کرده بود

[Alireza Khandabi]

کتاب جالبی بود و نثر قوی و سیر داستانی خوبی رو طی می‌کنه

[Countess Athena]

یکم داستان سرایی و شخصیت پردازی هاش ضعیف بود، ولی موضوعش رو دوست داشتم.

[امیرمحمد]

ریویو بماند برای جلد سوم

[Nil.]

به‌نظر من هر کسی که برای زنده‌ نگه‌داشتن زبان و ادبیات پارسی قدمی برمی‌داره خوندن کتابش ارزشمنده. در ارزشمند بودن کتاب نویسنده عزیز آرمان آرین و خواندن داستانش که خالی از لطف نیست هم شکی نیست، اما به‌عنوان یه خواننده انتقاداتی دارم.
وقتی تو سعی می‌کنی کاری کنی که جوانان هم به خوندن داستان‌های کهن علاقه‌مند بشن خب مسلماً باید طبق سلیقه اون قشر پیش بری! چیزی که من در جلد اول پارسیان و من دیدم داستانی بدون جزئیات و شخصیت‌پردازی قوی بود. هیچ کرکتری به‌ غیر اردشیر انگار تو داستان تصویر نداشت (حتی خود اردشیر هم کرکتر قابل ارتباطی نیست) و به شخصیتش پرداخته نمی‌شد تو فقط یه‌سری اسم بدون صورت و گاها بدون صدا می‌دیدی! خیلی از کرکترهای فرعی حتی حرفی ازشون توی کتاب ردوبدل نمی‌شد انگار وجود نداشتن! این باعث می‌شد مدام فراموش کنی اینی که دارن ازش حرف می‌زنن کیه و دقیقاً چه نقشی داشته... این موضوع دقیقاً اون نقطه ایرادیه که باعث می‌شه قشر جوان جامعه نتونه با کتاب ارتباط برقرار کنه، چون چیزی که حداقل من رو به‌عنوان یک شخص جوان جامعه مشتاق به خوندن داستانی می‌کنه اول شخصیت‌پردازیه و در قدم دوم داستان‌پردازی و جهان سازیه‌، که به‌نظرم پارسیان و من (حداقل در جلد اول) تو موضوع شخصیت‌پردازی خیلی ضعیف عمل کرده بود و جزئیات داستانی هم می‌تونستن بهتر توصیف بشن تا ارتباط بیشتری برقرار کنن. هر چند این کتاب برای حداقل ۲۵ سال پیشه و نباید با کتاب‌های حاضر مقایسه کنم، ولی خب می‌کنم که فرقش رو مشخص کنم. با‌ همه این‌ها مشتاقم جلد دوم رو شروع کنم، چون داستانش در دو فصل آخر حس می‌کنم پیشرفت چشمگیری داشت و کنجکاوم کرد.

[Raha Pirnia]

با همهٔ انتخاب‌های «کاخ اژدها» موافق نبودم، اما همین مخالفت هم خواندنش را زنده‌تر کرد. جهان افسانه‌ای و رد پای اژدهاها، حس یک ماجراجویی بزرگ و پرخطر را از همان ابتدا زنده می‌کند.

[سمیه اسدی]

با همهٔ انتخاب‌های «کاخ اژدها» موافق نبودم، اما همین مخالفت هم خواندنش را زنده‌تر کرد. جهان افسانه‌ای و رد پای اژدهاها، حس یک ماجراجویی بزرگ و پرخطر را از همان ابتدا زنده می‌کند.

[Homeira Amir Tajdar]

خوشم آمد که کاخ اژدها مدام توضیح نمی‌دهد چه حسی داشته باشم و کمی به خودم فرصت می‌دهد. عنوان کاخ اژدها با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود.

[آرش عرب زاده]

خوشم آمد که کاخ اژدها مدام توضیح نمی‌دهد چه حسی داشته باشم و کمی به خودم فرصت می‌دهد. عنوان کاخ اژدها با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود.

[سوده سیاح]

همه بخش‌های کاخ اژدها به یک اندازه من را نگرفت ولی قسمت‌های خوبش واقعاً به دل نشست. عنوان کاخ اژدها با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود.