Rimpelgeweld

by Menno van der Veen

Wat als je je leefomgeving volledig volgens je eigen plan zou kunnen inrichten? Een beetje zoals in het computerspel The Sims. Je zoekt een huis en zet er een clubje mensen in dat je leuk vindt. Iedereen die je niet aanstaat sluit je buiten. Met de mensen met wie je nu samenleeft bouw je je eigen wereldje. En je vertelt elkaar zoveel mooie verhalen over die wereld dat je er zelf in gaat geloven. Dit is wat er gebeurt in Rimpelgeweld. De charismatische Britten brengt vijf dertigers bij elkaar in een landhuis onder de rook van Amsterdam. Ze leven samen als een ‘kleine vlucht vogels’, in hun eigen betoverende bubbel. Lange tijd gaat dat goed. Maar de buitenwereld die zo virtuoos opzij is gezet, blijft zich voortdurend opdringen. Rimpelgeweld is een zachtjes voortrazende ideeënroman over samenleven in de eenentwintigste eeuw. Over vriendschap, buitensluiting, illusies en verantwoordelijkheid. Van der Veen werkte jaren aan de roman, die ontstond als proza, later uitgroeide tot poëzie en zich in haar definitieve vorm laat lezen als een opwindende en hypnotiserende jazzplaat.

176 pages, Paperback

Published February 1, 2017

Reviews

[Jurgen · Rating 1 out of 5]

‘Rimpelgeweld’ is een plotloos boek, althans ik kon de plot niet vinden. Dat zou er niet moeten toedoen want het is een experimentele roman, en dan gelden andere regels, maar toch, het is een gemis. Met enige moeite kon ik de achterflap: vijf dertigers die samenleven in een landhuis onder de rook van Amsterdam, erin herkennen. Het is duidelijk: in deze roman gaat het enkel om de ervaring.

"Op de koude muren stonden fragmenten van gedichten in blauw krijt geschreven. Richard las er een paar hardop voor:
‘Of zal ik over de liefde zingen.’
‘Je zoenen zijn zoeter dan/ zoeter dan honing.’
‘In gulzige liefde/ verslind ik je/ met huid en hart’
‘Ik krijg er/ trek van,’ zei hij."

Denk aan niet-samenhangende frasen als deze. Wat langer, soms een paar regels, soms een paar bladzijden. Maar hoofdstukken na elkaar deze caleidoscopische flarden. Waar de personages ook nog bewust mee spelen: fragmenten echte verhalen worden gecombineerd waardoor twee nieuwe verhalen ontstaan. Vandaar de caleidoscoop: hoe je erin kijkt bepaalt wat je ziet, en je ziet elke keer wat anders. Dat is wat Menno in ‘Rimpelgeweld’ probeert te doen: een caleidoscopisch experiment met verhalen. Een experiment met taal. Een literair experiment met een omslag erom.

Menno van der Veen breekt wel vakkundig de wand tussen papier en lezer, hij maakt er met nadruk een interactief boek van:

“Pak een groot vel papier. Neem een kwast en doop die in een pot zwarte verf. Neem de haren tussen je vingers, trek de kwast naar achter en laat los. Zie je de spetters op het doek? Dat ben ik.”

Even verder: “Pak twintig bollen gekleurde wol.” Het is een handleiding in het leren kennen van zijn hoofdpersonages, en wat er in hun hoofden omgaat. Een handleiding en een handreiking: het zorgt er even voor dat je je ergens op kunt richten. Door de spetters zie je het vertellende personage. Net als op het fantastische omslag: je ziet wat je niet ziet: het silhouet is juist zonder de spetters. Maar het plot zie ik in alle afwezigheid en omringd door het experimenteel geweld nog steeds niet. ‘Rimpelgeweld’ blijft voor mij helaas een literair experiment gone wrong.

Een exemplaar van dit boek werd beschikbaar gesteld door Uitgeverij Atlas Contact.

Deze bespreking verscheen ook op mijn blog: jmctimmermans boekenblog.

[Irene · Rating 2 out of 5]

Het duurde even voor ik het boek uit had, maar het gaf mij stof tot nadenken. Niet alleen over de soms wat filosofisch geschreven zinnen, maar ook over het verhaal zelf. Wie is de 'jij' in het verhaal, ben jij dat als lezer of richt Kink zich op iemand anders?

Een bijzonder boek, waarin in 4 delen 4 mensen worden uitgelicht.
De schrijfstijl is bijzonder en op deze manier had ik nog geen boek gelezen. De hoofdstukken zijn zeer kort en dat las bij dit boek erg prettig. Ook vind ik deze manier van schrijven goed passen bij het verhaal en bij de groep mensen.
Wel denk ik dat een iets oudere lezer dit verhaal nog meer zou waarderen dan dat ik het doe. Ik ga eerst even het verhaal laten bezinken, voordat ik mijn verdere recensie schrijf.
Complimenten voor de illustrator van de omslag, het is prachtig!

[Paula · Rating 4 out of 5]

*** Korte alinea’s en duidelijke taal
Wat me als eerste opviel aan Rimpelgeweld is dat het in korte alinea’s is opgedeeld. Soms een zin, soms een bladzijde of drie. Ik vond dat erg prettig lezen. Daarnaast is het duidelijk en gemakkelijk leesbaar, wat de roman toegankelijker maakt voor iedereen. In het begin moest ik even wennen aan de schrijfstijl en de korte alinea’s, maar naarmate het verhaal vordert raak je eraan gewend. Alle alinea’s passen op een of andere manier goed bij elkaar, over sommige stukjes moet je even nadenken en andere delen snap je pas later helemaal.

***Griekse godin en grijze hoedjes
Het plot begint met hoofdpersoon Kink, die eerst zichzelf voorstelt en daarna zijn vrienden beschrijft. Zo is Britten in zijn ogen een soort marmeren beeld van een Griekse Godin en draagt Pierre kleine grijze hoedjes. Een goed begin van het verhaal, vond ik. Er zijn nogal wat personages in het verhaal, en zo leer je meteen iedereen kennen. Menno van der Veen beschrijft dit ook nog eens op een prachtige manier, met heldere woorden waardoor je er in gedachten meteen een beeld bij hebt (letterlijk en figuurlijk, gezien het marmeren beeld 😉).

*** ‘Het heeft mijn verwachtingen overtroffen’
Al met al kan ik wel zeggen dat de hele schrijfstijl enorm vernieuwend is. Ik heb nog nooit op zo’n soort manier een roman gelezen. Ook heeft Rimpelgeweld mijn verwachtingen overtroffen. Ik verwachtte een verhaal dat moeilijker te volgen zou zijn, ingewikkelder misschien zelfs. Maar dat was helemaal niet zo, en dat is alleen maar fijn. Al vallen sommige puzzelstukjes pas aan het eind van het verhaal helemaal op zijn plek.

Mijn volledige recensie:
http://mustmag.nl/recensie-rimpelgewe...

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Pak nu een grote rijpe perzik. Open je mond. Duw de perzik met kracht tegen je lippen zodat een deel in je mond verdwijnt en de rest van het vruchtvlees van je gezicht druipt en je kleren vuilmaakt. Duw door tot je mond zoveel is dat je nauwelijks meer kunt ademen. Voel je hoe het zoete vruchtvlees je mond volledig in bedwang houdt? Merk je hoe hard je wangen, je tong, je handen en je lippen moeten werken zodat je niet stikt? Proef je de overrijpe stukjes die als speldenprikken je papillen plagen? Merk je hoe vies je wordt? Het sap komt in je neus, en in je nek. Als je denkt dat je alles hebt weggewerkt en doorgeslikt voel je nog het vruchtvlees dat naar beneden gleed en zich in je navel nestelde. De perzik blijft zoet aan je plakken tot je een douche neemt. Zo is het om met Aniëlle te vrijen.
Review : Het is niet makkelijk om in Rimpelgeweld van debutant Menno van der Veen te komen. Er zijn vijf personages en we komen slechts fragmentarisch iets over hen te weten. Of zoals de auteur de onderlinge relaties samenvat: Zo was het: ik met Aniëlle. Britten met Pierre. Richard. Zo was het ook: Pierre en Richard. Aniëlle en Pierre. Ik. Britten. Zo is het nu: Pierre en Britten en Aniëlle en Richard en ik. De ik is Gijsbert, die Kink genoemd wordt. Kink kan je beschouwen als een verteller maar ook als een briefschrijver die zich richt aan een zekere je. Die je kan een ex-geliefde zijn, een vader en misschien zelfs de lezer. De roman draait om het begrip caleidoscopie. Vroeger draaide je aan een buis waardoor je de meest fantastische kleurensamenstellingen te zien kreeg. In Rimpelgeweld leven de vijf mensen in wisselende samenstellingen met en naast elkaar. Dat gaat zelfs zover dat herinneringen niet alleen gedeeld worden, maar opgeknipt deel gaan uitmaken van het collectieve geheugen. De dertigers organiseren zelfs therapeutische sessies voor anderen die ze met behulp caleidoscopische aanvullingen met een beter gevoel naar huis laten gaan. Menno van der Veen houdt niet van een conventionele schrijfstijl met een duidelijke verhaallijn die je driehonderd bladzijden volgt. Rimpelgeweld staat totaal op zichzelf: een roman met scènes waarin vijf hoofdpersonen figureren, terugkerende mantra’s en hele stukken gebiedende wijs waarin iemand je opdraagt iets te doen. Het geheel bestaat uit vier delen met achtereenvolgens de titels Caleidoscopie, Metamannetje, Rimpelgeweld en Wij zijn voorbij. Het idee achter Rimpelgeweld kan heel interessant lijken maar de uitwerking ervan vond ik persoonlijk een stuk minder. Er zit iets te veel herhaling in en dat doet de aandacht wel verzwakken. Het verhaal wordt ondergeschikt gemaakt aan de vorm en de vorm weer ondergeschikt is aan het idee. Daardoor verworden de personages soms tot bordkarton. Al met al kan je zeker wel zeggen dat de hele schrijfstijl enorm vernieuwend is en dat er bijwijlen een schitterende beeldtaal gebruikt wordt. Het is een werk dat zeker een bepaald publiek zal aanspreken.

Titel boek : Risotto Herbekeken

[Julian Van · Rating 4 out of 5]

Het verhaal is in principe heel simpel, maar de schrijfwijze is juist wat het voor mij bijzonder maakt!

[Sarah · Rating 3 out of 5]

Interessant boek maar daar blijft het bij. Irritante personages en thema's die me niet aanspraken. Dus wél goed geschreven en een interessant perspectief. Mwah. (Ben hier niet literair genoeg voor, wederom.)