ยอมรับว่าไม่ได้คาดหวังว่าจะสนุก เลยดองไว้ตั้งนานเพิ่งหยิบมาอ่าน แต่สนุกเลยล่ะ สนุกตั้งแต่เริ่มอ่าน ความสนุกในรูปของความพังพินาศมันเริ่มตั้งแต่ต้นเล่มเลย ไม่ตัองอารัมภบทมากมาย
ความสนุกแบบพังๆ เนี่ยมันเรียลดี พังจนจบทริปเลยทีเดียว
เทียบกับหนังสือเที่ยวอินเดียที่เพิ่งอ่านไปก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะพาราณสีรึว่าราชาสถาน
ซึ่งมันก็คนละเมืองอยู่แล้ว สิ่งที่พบเจอก็คงไม่เหมือนกันล่ะนะ
แต่ส่วนนึงก็น่าจะเป็นเพราะทัศนคติในมองโลก การยอมรับและจัดการกับสิ่งที่พบเจอ รวมถึงวิธีเรียบเรียง ถ่ายทอดเรื่องราวของผู้เขียนแต่ละคน
แล้วก็รู้สึกว่าสนุกกว่าเล่มก่อนของผู้เขียนเองด้วย
แอบรู้สึกว่าน้ำเสียงในการเล่าของนัทจะมีส่วนคล้ายๆ กะอีตองอยู่ไม่น้อยเลย โดยเฉพาะการบ่น จิกกัด และเวิ่นเว้อนอกเรื่อง
แต่ก็ทำให้รู้สึกคุ้นเคยดี