Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

by Tasos Leivaditis

Νύχτωνε γρήγορα.
Ο αγέρας ερχόταν από μακριά μυρίζοντας βροχή
και πόλεμο.
Τα τρένα γεμάτα φαντάρους περνούσαν βιαστικά
μόλις προφταίναμε πίσω απ' τα τζάμια να τους δούμε.
Μεγάλα σιδερένια κράνη κλείναν τον ορίζοντα.
Γυάλιζε η άσφαλτος βρεγμένη. Πίσω απ' τα παράθυρα
καθαρίζοντας λίγα ξερά κουκκιά σωπαίναν οι γυναίκες.
Και το βήμα της περίπολος
έπαιρνε τη σιωπή απ' το δρόμο κι απ' τον κόσμο τη ζεστασιά.
Γύρισε λοιπόν τα μάτια σου να κοιτάξω τον ουρανό
δός μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Πόσο χλωμή είσαι, αγαπημένη μου!
[...]
[Από την έκδοση]

Genres: Poetry, Romance, Greece

48 pages, Paperback

First published January 1, 1952

About the author

Tasos Leivaditis (Greek: Τάσος Λειβαδίτης; 1922–1988) was a Greek poet, short story writer and literary critic who belonged to the postwar generation that was deeply marked by the struggles and failures of the communist movement. His early and politically committed poetry travelled through the ‘fire and sword’ of history, transforming in the end into powerful and paradoxical prose-poems, and displaying an erotically charged form of ‘neo-romanticism’ mixed with ‘melancholic minimalism’ where “genuine humility offers obeisance to the magic of language.”

Reviews

[Μαρία Αλεξοπούλου · Rating 5 out of 5]

''Όταν τη νύχτα κοίταζα τ΄αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς.
Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.''

Η απόλυτη εκδήλωση αγάπης και αφοσίωσης από τον ποιητή του έρωτα.

[Chris_P · Rating 5 out of 5]

Τιτανοτεράστιος Τάσος Λειβαδίτης! Δεν υπήρξε στιγμή που να μην ήμουν ανατριχιασμένος καθώς το διάβαζα. Η άπολυτη εκδήλωση έρωτα μέσα από έναν στρατιώτη που αναπολεί τη γυναίκα που αγαπά. Πόλεμος και έρωτας συνδυάζονται άψογα σε αυτό το ποίημα, γραμμένο εν καιρώ ειρήνης. Όμως, άραγε, υπάρχει ποτέ πραγματικά καιρός ειρήνης;

Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπιδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
.
.
.
.
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα .
Και τότε
όλα τα βράδια κι όλα τ' άστρα κι όλα τα τραγούδια
θα 'ναι δικά μας.

Μακάρι να μπορούσα να πω πως πήρατε μία γεύση...

[Anastasia · Rating 5 out of 5]

Δεύτερη φορά που το διαβάζω!(και σίγουρα δε θα ναι η τελευταία.)
Τα 5 αστέρια είναι λίγα για έναν τέτοιο ποιητή! Για ένα τέτοιο ποίημα!!
Δεν νομίζω να υπάρχουν λογια που είναι αντάξια του.

[Magdalen · Rating 4 out of 5]

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή....

Όμορφο, αν και όχι τόσο της αρεσκείας μου.

[Marilena ⚓ · Rating 5 out of 5]

Με συγκίνησε,
Με άγγιξε,
Με ανατρίχιασε,
Μου σπάραξε την καρδιά...

[elpida_la_blue · Rating 5 out of 5]

Έρωτας και θάνατος. Πόλεμος και ζωή. Τρισμέγιστος Λειβαδίτης. Διαβάζεται μεμιάς μες σε ανατριχίλα. Και χίλια αστεράκια θα έβαζα, αν γινόταν.

[Elena Papadopoulou · Rating 5 out of 5]

'' Έλα, λοιπόν, μην κλαις .
Έτσι μπράβο, έτσι μ' αρέσεις - να χαμογελάς.
Εμείς θα ζήσουμε , άγαπημένη μου, και θα νικήσουμε.
'Ό,τι κι αν κάνουν,
θα νικήσουμε.''

[Joanito_a · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό βιωματικό έργο για την αγάπη ,τον πόλεμο και την ελπίδα που ποτέ δεν χάνεται, ανατριχιαστηκές οι εικόνες που μας παρουσίαζει που δεν μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος .
p.s : ευχαριστώ την Marilena ⚓ που μου το πρότεινε :)
παραθέτω κάποια αποσπάσματα ...

"Σ' εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου "

"Κι όταν πεθάνουμε, αγαπημένη μου, εμείς δε θα πεθάνουμε.
Αφού οι άνθρωποι θα κοιτάζουν το ίδιο αστέρι που κοιτάξαμε
Αφού θα τραγουδάνε το τραγούδι που αγαπήσαμε
Αφού θ΄ ανασαίνουν σ΄ ΄έναν κόσμο, που εγώ κ΄ εσύ τον ονειρευτήκαμε
ε, τότε, αγαπημένη, θάμαστε πιο ζωντανοί από κάθε άλλη φορά "

[Xristina Karvouni · Rating 5 out of 5]

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

[Despoina Karageorgi · Rating 5 out of 5]

" Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τί σου είπε λοιπόν; "


Όταν τελειώνεις ενα βιβλίο ποίησης, το συναίσθημα ειναι τελείως διαφορετικό απο κάθε άλλου είδους βιβλίο.
Συνήθως δεν μπορείς να το εξηγήσεις ή να το εκφράσεις .... κάτι σαν την ποίηση...

[Jimmakos Gavagias · Rating 5 out of 5]

"Που είναι λοιπόν ένα χαμόγελο για να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε"

"Γιατί εγώ αγαπημένη μου σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα, εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα"

Υπεράνω κριτικής προφανώς...

Είναι κοσμογονικό να σου δείχνει ο ποιητής με απλά λόγια το μεγαλείο του έρωτα!
Χωρίς φανφάρες και δύσκολες λέξεις!

Η μοναδική φορά στη ζωή που δεν φοβάσαι το θάνατο είναι η πριν κάνεις το βήμα στον έρωτα!
Και ας μην το κατανοείς όταν συμβαίνει και ας είναι και θάνατος!

"Να το ακούσει ο χρόνος και να μην σε αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ!

[George · Rating 5 out of 5]

Ανατριχίλα...

[Έλλη Δ · Rating 5 out of 5]

Ποσα συναισθηματα, ποσες εικονες , ποσος πονος για μια γενια αδικημενη!!!
Ένας στρατιωτης -ποιητης, που ετοιμαζει το γυλιο του με Νοσταλγια και Οραμα,
ελπιζει στις νεες χαρουμενες μερες της ειρηνης:
Οταν τελειωσει ο Πολεμος.
Πισω του σε παρελαση, οι αναμνησεις των ευτυχισμενων ημερων στα χαμηλα κατωφλια,
με τα σπαρμενα λουλουδια και τα απλα ενδυματα της νιοτης.
Μπροστα του οι δεκαδες σκοτωμενοι συντροφοι στο Μετωπο και στους Αγωνες...
Μεσα του η φιγουρα της αγαπημενης που τον περιμενει...
Το ΑΣΤΕΡΙ του Λειβαδιτη(1952) που κι ο ιδιος γευθηκε διωγμους και ξενιτεια για το οραμα
μιας δικαιης ,δημοκρατικης κοινωνιας, ειναι ενα
ξεκαθαρα κοινωνικο, αντιπολεμικο ποιημα με ρομαντικες προεκτασεις...
Μεσα απο τα λογια ενος ερωτευμενου αντρα , μιλαει για τα θρυμματισμενα ονειρα μιας γενιας,
που ενιωσε να συνθλιβεται αναμεσα στις ερπυστριες των γερμανικων τανκς
και τα πολυβολα του εμφυλιου σπαραγμου.
Μιλα για τν ανομολογητο ποθο της ειρηνης
κ τα ονειρα της αγαπης, που πνιγονται στο αιμα του πολεμου...
ΣΤΟ ΑΣΤΕΡΙ αχνιζουν ακομη τα ερειπια απο σαρωμενες πολιτειες που οι Μικροι λαχταρουν να ξαναχτισουν με τις πρωτες υλές του Ονειρου, του Δικαιου, της Χαρας,
οσο οι πολεμοκαπηλοι και οι μεγαλοσχημοι του κοσμου χαρασσουν νεους αιματοβαμμενους χαρτες συμφεροντων,
σπερνοντας τους μεγαλεπηβολους κηπους τους, ματωμενες παπαρουνες...

[Μαρία · Rating 5 out of 5]

Ολοσχερώς άρτια περιγραφή του έρωτα που πάσχει από καταβολής κόσμου από πόνο,επιθυμία,ανάγκη...
Το ιδανικότερο καρδιοχτύπι και σμίξιμο άνδρα και γυναίκας που ίσως αποτυπώθηκε ποτέ σε χαρτί...

[Raphaela Folia · Rating 4 out of 5]

Η απόλυτη εκδήλωση αγάπης, έρωτα και αφοσίωσης μέσα ��πό έναν στρατιώτη που αναπολεί τη γυναίκα που αγαπά
αυτό το ποίημα που μιλάει για την ελπίδα που δεν χάνεται ποτέ, παρά τις αντιξοοτητες .. σε συγκίνει πολύ αυτό το ποίημα

[Dorina · Rating 5 out of 5]

Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη. (...)
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει. Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.
Αριστούργημα. Καμιά φορά οι λέξεις δε φτάνουν για να περιγράψεις την ομορφιά ενός ποιήματος.

[Comfortably · Rating 4 out of 5]

..Οι ανθρωποι ριχνουν βιαστικα στο μπογο τους ολο το σπιτικο τους
γιατι ολο τους το σπιτικο δεν ειναι
παρα λιγο ψωμι, ενα ενθυμιο κ η αγαπη τους στη ζωη
Υστερα φιλιουνται και χανονται μεσα στη νυχτα..

[Mary Kaimatzoglou · Rating 5 out of 5]

Κορυφαίος ποιητής!Επαναστατικά ανήσυχο και ρομαντικό πνεύμα.

[Jiovana · Rating 5 out of 5]

Βαθιά συγκινητικό.

[Blondie · Rating 5 out of 5]

Απλά μια μέρα εύχομαι κάποιος να με αγαπήσει τοσο όσο ο Λειβαδίτης την Μαρία 🫠

[Fil · Rating 5 out of 5]

"Κι όταν πεθάνουμε, αγαπημένη μου, εμείς δε θα πεθάνουμε".

[ζανλίκ · Rating 5 out of 5]

Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.

Λοιπόν, πριν ξεκινήσω να μιλάω για το βιβλίο: με εξαίρεση το Αντίο δεν είχα ξαναδιαβάσει στη ζωή μου Λειβαδίτη. Θες το πόσο "ινσταγκραμίσιμος" είναι πλέον, θες το ότι άκουγα διαρκώς για το πόσο ερωτικός είναι, δεν το είχα κάνει ποτέ. Και το εν λόγω ποίημα έτυχε να μου το αφιερώσουν και έκατσα να το διαβάσω, και το Αστέρι έτυχε να το ζηλέψω από φίλο και να το πιάσω. Η μεγαλύτερη επαφή μου με τον Τάσο μέχρι πρότινος ήταν ακουστικής φύσεως (Βρέχει στη φτωχογειτονιά, Δραπετσώνα, Την πόρτα ανοίγω το βράδυ).

Η πρώτη μας επίσημη επαφή μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις και σίγουρα θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στα περιθώρια των στίχων για πολύ καιρό ακόμη. Το Αστέρι μου θύμισε σε αρκετά σημεία το Μονόγραμμα, χωρίς βέβαια να έχει τις κουραστικές επαναλήψεις του Μονογράμματος (γνωστές και ως "σ'αγαπάω, μ'ακούς;"). Αν έχετε διαβάσει και τα δύο, καταλαβαίνετε ακριβώς πως το εννοώ, δεν είναι εντελώς άτοπη η σύγκριση. Και το Αστέρι είχε επαναλήψεις, αλλά ήταν πολύ πιο φορτισμένο συναισθηματικά. Η βασική τους διαφορά είναι πως το Αστέρι με έκανε πραγματικά να σπαράξω σε αρκετά σημεία του: η σκηνοθεσία μέσα στην οποία ο Τάσος τοποθετεί τον έρωτα και την αγάπη δεν είναι ευχάριστη, είναι μάλλον ζοφερή, αλλά είναι δεν παύει να είναι μια πραγματικότητα. Αγάπη, αφοσίωση και μια απόλυτη ανατριχίλα που σε συγκινεί και σε αγγίζει. Και μόνο τα συναισθήματα που κατάφερε να μου δημιουργήσει είναι αρκετά για να πω ότι πρόκειται για μια σπουδαία συλλογή που θα έπρεπε να πιάσει κάποιος στη ζωή του έστω και μια φορά - και αυτό σας παροτρύνω να κάνετε. Δεν θα πω περισσότερα, δεν πρέπει να φλυαρώ. Πρέπει μόνο να πω πως διαβάστηκε σχεδόν απνευστί και ανάμεσα στις σελίδες του άφησα ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου, ελπίζοντας πως όταν ξαναγυρίσω στον Τάσο θα έχει κάτι νέο να μου μάθει. Κατά τη νοσηρή μου συνήθεια όμως, θα κλείσω (όπως άνοιξα άλλωστε) με απόσπασμα.

Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ'τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

[AthinaNana · Rating 5 out of 5]

Ο απόλυτος ύμνος στην αγάπη. Στην αγάπη που διακόπτεται. Στην αγάπη που εμποδίζεται. Στην αγάπη που τρομάζει μα δεν φθίνει.
Σε όλους τους ερωτευμένους. Σε όλους όσους τους κρατάει ξύπνιους ένα όνειρο, μία σκέψη, ένα φιλι.
Σε εσένα. Και σε εμένα.
«Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες.»

[Irini Gergianaki · Rating 5 out of 5]

Αγαπημένος Λειβαδίτης, αγαπημένη συλλογή, σχεδόν ερωτική.

"Μα τι να πει κανείς όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα"

[Achilleas · Rating 5 out of 5]

"...Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου,
τότε
που μου χαμογελούσες. ..."

[Lenia Chavenetides · Rating 5 out of 5]

"Θα’ θελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.

Να τ’ ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο ,

να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα,

να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα ,

να το μάθουν τα παιδιά για να μη φοβούνται το σκοτάδι,

να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια στους φράχτες…

Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Να τα’ ακούσει ο χρόνος και να μη σ’ αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ."

Φήμες λένε ότι θα γράψω καλύτερο ριβιού όταν σταματήσω να κλαίω :

Ο Λειβαδίτης γράφει για το οτιδήποτε θα μπορούσε να υπάρξει σε αυτόν τον κόσμο , με μια αδιανόητα αναπόφευκτη μελαγχολία , με ένα θάρρος που εμπνέεται από το κάθε βίωμα . Είτε πρόκειται για την απελπισία του πολέμου , είτε για ανάφλεξη του έρωτα , η ποίηση του είναι εξίσου συγκινητική και αναλλοίωτη . Και το ίδιο συγκινητική και αναλλοίωτη παραμένει σε κάθε συλλογή του. Δεν παύεις να βρίσκεις την ομορφιά σε κάθε πτυχή της νοσταλγικής ανάδρομης του, σε κάθε στοχασμό , σε κάθε στίχο . Και να επιχειρήσω να το περιγράψω , δεν θα βρω ποτέ τις κατάλληλες λέξεις .

"Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;- μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου, αγαπημένη μου
......

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
Εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή."

Με τον Λειβαδίτη, ο έρωτας αποκτά μορφή , χρώμα ματιών , ιδιοσυγκρασία, συνήθειες, γίνεται οικείος και ταυτόχρονα οικουμενικός. Ακόμα και αν κανείς δεν γνώρισε την Μαρία αυτοπροσώπως, την μαθαίνει μέσα από τα χειρόγραφα του .


"Κοίταξε πως ρήμαξε η γειτονιά μας, αγαπημένη μου.

Ο άνεμος μπαινοβγαίνει μες τις χαραμάδες των σπιτιών
οι τοίχοι μουσκεύουνε, φουσκώνουν, ύστερα γκρεμίζονται.

Που πήγαν τόσοι γειτόνοι μας χωρίς να μας χαιρετίσουν
αφήνοντας μισοασβεστωμένο το πεζούλι τους
το χαμόγελό τους μισοτελειωμένο.

Έτσι να στρίψει κανείς τη γωνιά και δεν τον ξαναβλέπουμε.
Λέγαμε καλημέρα κ’ έπεφτε άξαφνα το βράδυ.



Η μομφή του για τον ��όλεμο γίνεται προσωπική για τον καθένα, μια πικρή ανάμνηση που μοιράζεται μέσα από το μούδιασμα της απώλειας . Σε κάθε σκηνή που χτενίζει περίτεχνα ο ποιητής , είτε πρόκειται για την παρακαταθήκη της αγάπης που ακροβατεί ανάμεσα σε ένα μακρινά ευτυχισμένο παρελθόν και ένα αμφιλεγόμενο μέλλον , είτε για τον πολεμικό όλεθρο , η απλότητα της στιγμής συνιστά και την αφορμή της συγκίνησης, με αποτέλεσμα πόλεμος και έρωτας να βρίσκονται σε δύο αντικρουόμενα σκηνοθετημένα πλάνα .

[Fani Simiti · Rating 5 out of 5]

"Ναι αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα".

"Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορα -θυμάσαι;- μου άπλωσες τα χερια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες απο χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου".

"Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου, τότε που μου χαμογελούσες".

"Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωη".

"Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Και τότε
όλα τα βράδια κι όλα τα άστρα κι ολα τα τραγούδια
θαναι δικά μας".

"Κι όταν πεθάνουμε, αγαπημένη μου, εμείς δε θα πεθάνουμε. Αφού οι άνθρωποι θα κοιτάζουν το ίδιο αστέρι που κοιτάξαμε Αφού θα τραγουδάνε το τραγούδι που αγαπήσαμε Αφού θα ανασαίνουν σε έναν κόσμο, που εγώ κι εσύ τον ονειρευτήκαμε

ε, τότε, αγαπημένη, θαμαστε πιο ζωντανοί από κάθε άλλη φορα

Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν
στο ήρεμο ψωμί,
στα δίκαια χέρια,
στην αιώνια ελπίδα,
πώς θα μπορούσαμε, αγαπημένη μου,
νάχουμε πεθάνει..."

[Elena Pothitou · Rating 5 out of 5]

Ένα τόσο σπουδαίο ποίημα. Όσες φορές και να το διαβάσω η συγκίνηση που μου δημιουργεί είναι φοβερή. Η αγάπη και ο πόλεμος, η αγάπη μέσα στον πόλεμο. Η αγάπη για τον σύντροφο, η αγάπη για τους συντρόφους. Η αγάπη για τη ζωή και το δίκαιο. Τάσος Λειβαδίτης. Ο ποιητής του έρωτα και του πολέμου.

[Nafsika Stef · Rating 4 out of 5]

"[...] Όμως εμείς μπορούμε ν' αγαπάμε και να χωρίζουμε
αυτό θα μείνει πάντοτε δικό μας
αυτό δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

Αυτήν την αγάπη, αυτόν τον πόλεμο, αυτήν την πίστη μας στη ζωή."

ουυυφ

[Chrysafenia Korpi · Rating 5 out of 5]

τα λόγια δεν είναι αρκετά