میمون شیناگاوا

by Haruki Murakami, مریم حسین‌نژاد (Translator)

نویسنده در این داستان پای قسمتی از انسانیت را به میان کشیده که از آن رنج می‌کشد و هیچ راه درمانی هم برایش ندارد. حسادت زنده‌ترین موضوعی است که در داستان جریان دارد، اما نویسنده آن چنان ساده و بی‌آلایش آن‌ها را طراحی کرده که هر مخاطبی بی‌چون‌وچرا آن را می‌پذیرد؛

Genres: Fiction

44 pages, Paperback

Published January 1, 2017

About the author

Haruki Murakami (村上春樹) is a Japanese writer. His novels, essays, and short stories have been best-sellers in Japan and internationally, with his work translated into 50 languages and having sold millions of copies outside Japan. He has received numerous awards for his work, including the Gunzo Prize for New Writers, the World Fantasy Award, the Tanizaki Prize, Yomiuri Prize for Literature, the Frank O'Connor International Short Story Award, the Noma Literary Prize, the Franz Kafka Prize, the Kiriyama Prize for Fiction, the Goodreads Choice Awards for Best Fiction, the Jerusalem Prize, and the Princess of Asturias Awards.
Growing up in Ashiya, near Kobe before moving to Tokyo to attend Waseda University, he published his first novel Hear the Wind Sing (1979) after working as the owner of a small jazz bar for seven years. His notable works include the novels Norwegian Wood (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002) and 1Q84 (2009–10); the last was ranked as the best work of Japan's Heisei era (1989–2019) by the national newspaper Asahi Shimbun's survey of literary experts. His work spans genres including science fiction, fantasy, and crime fiction, and has become known for his use of magical realist elements. His official website cites Raymond Chandler, Kurt Vonnegut and Richard Brautigan as key inspirations to his work, while Murakami himself has named Kazuo Ishiguro, Cormac McCarthy and Dag Solstad as his favourite currently active writers. Murakami has also published five short story collections, including First Person Singular (2020), and non-fiction works including Underground (1997), an oral history of the Tokyo subway sarin attack, and What I Talk About When I Talk About Running (2007), a memoir about his experience as a long distance runner.
His fiction has polarized literary critics and the reading public. He has sometimes been criticised by Japan's literary establishment as un-Japanese, leading to Murakami's recalling that he was a "black sheep in the Japanese literary world". Meanwhile, Murakami has been described by Gary Fisketjon, the editor of Murakami's collection The Elephant Vanishes (1993), as a "truly extraordinary writer", while Steven Poole of The Guardian praised Murakami as "among the world's greatest living novelists" for his oeuvre.

Reviews

[Sahar · Rating 3 out of 5]

مثل بقیه ی آثار موراکامی عجیب و دوست داشتنی
اسم برای ژاپنی ها خیلی اهمیت داره داستانهای زیادی در باره ی اسم ها شنیدم اینم هم یکیش

[elham · Rating 5 out of 5]

خوب کوتاه تاثیر گذار
روبرویی انسان با نقاط ضعفش از سخت ترین کارهاست
زندگی سه قدم به جلو و دو قدم به عقب است

[JJ Khodadadi · Rating 3 out of 5]

زندگی سه قدم به جلو و دو قدم به عقب است


موراکامی در این داستان رویارویی با ضعف های انسان رو در غالب داستانی تخیلی روانشناسی به تصویر کشیده

[Nafi3 · Rating 4 out of 5]

زندگی‌ای که اسم در آن از دست برود درست مانند خوابی‌ست که سرنخ بیداری در آن از دست رفته است.

[Alireza Shadpay · Rating 2 out of 5]

پیشروی و عقب نشینی وجود داره،
اما همه چیز به طور پیوسته و مدام به سمت حل شدن پیش میره...
زندگی سه گام به پیش و دو گام به عقب نشستنه‌‌‌!

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

"خانم «میزوکی آندو» اغلب اسمش را فراموش می کرد. او به روان‌پزشک گفت در نوجوانی، هم‌کلاسی اش پلاک اسمش را به او امانت داده بود، ولی بعد مرده بود. کمی بعد پلاک اسم میزوکی و همکلاسی اش گم شد؛ روان‌پزشک گفت می‌تواند دزد را پیدا کند. خانم میزوکی کارمند فروش شرکت «هوندا» بود و همسرش «یوشیرو ساساکی» در آزمایشگاه یک شرکت کار می کرد. آنان تا سه سال پس از ازدواجشان، به ظاهر، بسیار خوشبخت بودند. میزوکی بیشتر وقت‌ها فقط اسمش را فراموش می کرد و این را از شوهرش پنهان کرده بود. وقتی به روان‌پزشک مراجعه کرد، به او گفت در نوجوانی همکلاسی اش «یوکو» از او می خواهد چند روزی پلاک اسمش را نزد خود نگه دارد. اما یوکو دیگر برنمی‌گردد تا اینکه پلیس جنازه‌اش را پیدا می کند. وقتی میزوکی می‌بیند پلاک اسم های خودش و یوکو از صندوقچه ی خانه اش دزدیده شده، بیشتر نگران می شود؛ تا اینکه دزد پیدا می‌شود."

[Amirreza Piw · Rating 5 out of 5]

قدرت جادویی موراکامی در پیوند دادن جهانی واقعی و غیر واقعی !!

[raya · Rating 5 out of 5]

اولین کتابی ک از موراکامی خوندم و واقعا لذت بردم از دنیای ک به وجود آورده

[Tara · Rating 3 out of 5]

حسادت طبق برنامه نیست. بیشتر شبیه یک غده‌ی سرطانی است که مافوق تمام علت‌ها در درونت، بزرگ و بزرگ‌تر می شود. حتی اگر از وجودش در درونت با خبر شوی، به هیچ وجه نمی‌توانی مانع‌اش باشی.

[Poria Da · Rating 4 out of 5]

مثل بقیه کارهای موراکامی در فضایی عجیب و گاهی سورئال اتفاق می افته، قلمش همچنان شیرین است و داستانش زاویه های زیادی داره که میشه روشون فکر کرد. و گره خورده در فرهنگ ژاپنی است مخصوصا این داستان روی نقش و ارزش اسم در این فرهنگ بیشتر تمرکز میکنه.
من داستان رو دوست داشتم مخصوصا بعد روانشناسی عمیقی هم داشت.

داستان اعترافات میمون شیناگاوا یا (Confessions of a Shinagawa Monkey) یک کتاب نبوده بلکه داستان کوتاهی بوده که اولین بار در مجله نیویورک تایمز چاپ شد.

[Samira Homayouni · Rating 4 out of 5]

خب، مثل همیشه نوشته های آقای موراکامی من رو تو فکری عمیق برد
اگر قرار باشه بدونم تمام نقطه ضعف هام چیه و چطور باید اونها رفع کنم چه هزینه ای رو باید بپردازم
قطعا هزینه سنگینی هست شاید به اندازه از دست دادن هویتم ....