წიგნი ეძღვნება სახელოვან მამულიშვილს – გიორგი სააკაძეს და მის თანამედროვეობას. იგი განეკუთვნება დოკუმენტური პროზის ჟანრს და, სპეციალისტთა გარდა, დიდ ინტერესს გამოიწვევს მკითხველთა ფართო წრეში.
რედაქტორი: რ. მეტრეველი რეცენზენტები: გ. იობაშვილი, ლ. ტუხაშვილი გამომცემლობის რედატქორი: ა. სტურუა მხატვარი: ი. ვარვარიძე სამხატვრო რედაქტორი: ი. ჩიქვინიძე ტექნიკური რედაქტორი: ფ. ბუდაღაშვილი კორექტორები: ი. ვახტანგიშვილი, ნ. ჩახაია
ისტორიულ სიზუსტეზე ვერაფერს ვიტყვი (აქ წერს ხალხი, რომ მოგონილია ბევრი რამე და ინტერპრეტირებული) თუმცა თავად წიგნის წყობა არ მომეწონა. სააკაძეზე სადღაც მაქსიმუმ 100 გვერდია. დანარჩენი მაშინდელი ისტორიული მიმოხილვაა, შაჰ აბასის ურთიერთოა საქართველოსთან და ა.შ. შაჰ აბასზე უფროა ეს წიგნი, ვიდრე სააკაძეზე, ან ორივეზე. რადგან გმირთა ვარამი ეხლახანს წავიკითხე, ჩემთვის ბევრი ეპიზოდი უკვე ცობილი და შესაბამისად უინტერესო საკითხავი იყო.
სადღეგრძელოებით მოთხრობილი ისტორია, დამახინჯებული ფაქტები და ისტორიულ მეხსიერებაში დამკვიდრებული არასწორი წარმოდგენა გიორგი სააკაძის ხატისა. ეს წიგნი არ აჩვენებს ისტორიულ გიორგი სააკაძეს, არამედ სტალინის გონებაში დაბადებულ და შემდეგ ეკრანზე გადმოღებული გიორგი სააკაძის გადამღერებაა.