Hegel's Social Ethics: Religion, Conflict, and Rituals of Reconciliation

by Molly Farneth

Hegel’s Social Ethics offers a fresh and accessible interpretation of G. W. F. Hegel’s most famous book, the Phenomenology of Spirit . Drawing on important recent work on the social dimensions of Hegel’s theory of knowledge, Molly Farneth shows how his account of how we know rests on his account of how we ought to live .

Farneth argues that Hegel views conflict as an unavoidable part of living together, and that his social ethics involves relationships and social practices that allow people to cope with conflict and sustain hope for reconciliation. Communities create, contest, and transform their norms through these relationships and practices, and Hegel’s model for them are often the interactions and rituals of the members of religious communities.

The book’s close readings reveal the ethical implications of Hegel’s discussions of slavery, Greek tragedy, early modern culture wars, and confession and forgiveness. The book also illuminates how contemporary democratic thought and practice can benefit from Hegelian insights.

Through its sustained engagement with Hegel’s ideas about conflict and reconciliation, Hegel’s Social Ethics makes an important contribution to debates about how to live well with religious and ethical disagreement.

Genres: Philosophy

184 pages, Hardcover

Published August 2, 2017

Reviews

[Lee Downen · Rating 5 out of 5]

This book offers readers something that other works on Hegel do not: clarity and concision.

That shouldn't be surprising, I suppose, because the Hegel whom Farneth commends is a post-Kantian Hegel, a practical mensch who, when he's not reading Pippin or Brandom, is out in the world doing things: making normative commitments, recognizing others' authority to hold him responsible for those commitments, and striving to create a beloved recognitive community. When he does slow down for a minute, it's only to marvel at the intersubjective dimension of the transcendental unity of his apperception.

Farneth seeks to bridge two bodies of literature: post-Kantian work (mostly by American philosophers) that focuses on Hegel's epistemology and continental work that focuses on Hegel's ethics. She contends that Hegel's "account of how we know is linked to his account of how we ought to live” (ix). More specifically, she argues,

Through social practices, human beings become subjects—and through social practices, these subjects create, maintain, and transform the norms of their shape of spirit. When people reflect on these processes,...the search for a self-sufficient standard of knowledge comes to an end, because they become self-conscious of their participation in the practices by which they institute norms and generate authority. (11, bold added)

In defense of this interpretation, Farneth offers insightful commentary on a few passages from Hegel's Phenomenology of Spirit. She concludes that the authority of a community’s norms is rooted in its social practices (chp. 3), the alternative to domination is reciprocal recognition (chp. 4), and absolute spirit "is characterized by ongoing diversity, conflict, and disagreement, mediated by rituals of reconciliation that create and repair relationships" (pg. 12, chp. 5). In chapters 6 and 7, she moves from interpretation to application, describing how people in democratic communities might fruitfully engage with one another across differences and disagreements. Such engagement would involve cultivating practices in which people recognize one another’s authority and hold one another accountable through ongoing conversation, contestation, and reconciliation.

The book is an admirable one. It doesn't offer much in terms of novelty—except, perhaps, for Farneth's pragmatist take on Lutheran sacramental theology—but it does helpfully synthesize some of the more interesting contemporary scholarship on Hegel, as well as show how this notoriously difficult thinker (rationally reconstructed along pragmatist lines) might be relevant to ordinary modern persons. It will be my first recommendation to friends who want to start reading Hegel.

[Elliot · Rating 3 out of 5]

This is a fairly interesting book. I anticipated Farneth's account to be an argument for a politics of recognition broadly construed along the lines of identity politics. Farneth is clear that this couldn't be further from what she is arguing for (see p. 117).
Instead, Farneth argues for almost the complete opposite- arguing that Hegelian recognition is rooted in the acknowledgement that we are finite and fallible and that our knowledge and norms are rooted in traditions and practices socially shaped by rituals and community action. Basically, Farneth is making a sort of pragmatist postliberal argument for the socially constructed nature of knowledge (which is clear from her use of Brandom and Pippin). For example, she writes, "On my view, justification is always a matter of social practice" (p. 105). Farneth admits that all she is doing is extending the argument of post-Kantian interpreters of Hegel on the importance of intersubjective epistemology and connecting it to his account of ethics.

The positive: Farneth's reading of Hegel on Greek sittlichkeit and Antigone is phenomenal. Farneth shows that Hegel is effectively anticipating the insights of feminist and queer theory that gender roles are socially constructed. She shows that at the heart of Hegel's reading of Antigone is the recognition that social roles are not timeless and universal (contra natural law theory...and by extension conservative Christianity) but socially and historically mediated (therefore open to both contestation and significant revision). Absolutely phenomenal section of the book.

The negative: Farneth's reading of Hegel and her constructive project is effectively (post)liberal (and it is extremely telling that she positively uses the work of MacIntyre, Lindbeck, and Hector). Meaning that her account of politics is one that is both formal and procedural without any material content. For Farneth, it is impossible to justify any sort of universal material claim- instead one can only ever recognize that their knowledge claim is rooted in specific social practices and engage in a pluralistic and agonistic conversation/debate/dialogue with others (and this it continues the dream of liberalism- that somehow conversation alone can produce social change). I find this account entirely unpersuasive and problematic- it has no ability to account for the material *purpose* or *goal* of politics (say the liberation of the oppressed, the transformation of oppressive class relations, etc. etc.). Imo this only demonstrates the importance of Marx's sublation of Hegel's idealism. A much better account of politics is found in the work of someone like Enrique Dussel (Twenty Theses or Ethics of Liberation) which accounts for the importance of intersubjectivity while rooting politics in the materiality of the advancement of life and the plight of the victim.

I have a lot more thoughts but I don't want to make this review any longer. A good read to get the lay of the land of Phenomenology of Spirit but ultimately a deficient political project.

[Ben Davis · Rating 5 out of 5]

Jesus turned water into wine. Molly Farneth, in a feat almost as miraculous, turned Hegel’s mystifying philosophical categories in the Phenomenology of Spirit (Phänomenologie des Geistes) into concrete, accessible, relatable ideas for contemporary use. This book is for people (like me) who strangely enjoy reading Hegel; for people who like the idea of reading Hegel but haven’t yet worked up the courage to do so and probably never will; and for people who couldn’t give two flips about Hegel per se, but like wrestling with big ideas nonetheless.

It easily ranks alongside Charles Taylor’s splendid little book, Hegel and Modern Society (a clear distillation of his much larger work simply titled, Hegel), in terms of its ability to show why someone as obscure and seemingly distant as Hegel still bears heavily on our lives, and how his philosophy has many things to teach us about ethics and what it means to be human. Farneth brings Hegel out of the philosophical shadows, sits him down at our kitchen tables, and invites us to have a conversation with him about the things that matter most in life. Regardless if you ever read Hegel or not, you should make a point to read this tremendous book and discover why, for some of us, Hegel is so important.

Two cheers for Molly Farneth!

[Barry Magid · Rating 5 out of 5]

Hegel's critique of Faith according to Farneth, centers on its pursuit of the experience of the absolute or the transcendent, while denying or dissociating all the ways that having such religious experiences is dependent on and grounded in the contingent, cultural, historical practices and rituals that bring about those experiences. The religious experience wants to claim for itself a validity and authority that is timeless and universal, while relegating its social context to a fortuitous amalgam of enabling conditions - denying that the very content of those experiences may be the expression or byproduct of those very conditions. Think of the claims made for enlightenment experiences in Zen. Of the presumption that we are now capable of having the very same insight as Joshu or Dogen. That our insight into the emptiness of self is a timeless ahistorical truth, true across centuries and cultures. Hegel would have us see the craving for the timeless and transcendent as a reflecting particular psychological and social needs. That our realizations are always situated and contingent. Reading about Rohatsu sesshin at a Japanese Rinzai monastery - seven days with no sleep - culminating in a great satori - one might say that what is revealed by such an experience is not a deep and timeless insight into life and death - but a very particular and peculiar experience inseparable from it highly ritualized context.

[Irmak · Rating 4 out of 5]

Valla açık söylemek gerekirse 2 ay sürmüş olabilir kitabı bitirmem. Bazı zamanlar bu çukura ben kendimi neden soktum dedim açıkçası. Ancak nereden nerelere geldiğimizi, fikir merdivenlerimizi görmek çok güzel.
Bir sittlichkeit öyküsünden bahsederek giriyor kitaba yazar. Bu öykü aslında odipeusun çocuklarının başına gelen bir hikaye. Özelte kralın kararına karşı çıkarak kardeşinin ölüsünü sergilenen yerden almaya çalışan kızın yakalanması, suçlu bulunması ve öldürülmek üzere zindana kapatılması sonucu kızın intihar etmesi, bunu duyan sevgilisinin intihar etmesi. Sevgilisinin annesinin intihar etmesi ve bu çocuk kralın çocuğu, anne de kralın hanımı o yüzden kral da harap oluyor. Lose lose bir olay yani. Hegel tinin fenomolojisinde hep bu hikayeye dönüyor. Aslında efendi – köle diyalektiğinin tıkandığı düğümü nasıl çözebiliriz konusunun üzerine kafa yormuş kendisi. Bu diyalektiğe benzer bir durum olarak tanrıdan gelen hak (kardeşinin ölüsünü almak istemesi) ve insanların kanunu (kral). Bu ikisinden hangisini seçmenin doğru olacağının diyalektiğini yapıyor. Aslında bu seçim bir “bilme” durumunun sonucu seçileceği için “bilincin bilmeye dönük iddialarını değerlendirmek amacıyla standart olarak neyi varsaydığını, bu standardı pratikte hangi yolla uygulamaya çalıştığını ve bu uygulama deneyiminin bilincin kendine koyduğu standardın yetersizliklerine ilişkin neleri ortaya çıkardığını gösterir.” Şeklinde açıklıyor yazar. Bilincin bireysel bir şey olduğunu söylerken tin’in aslında toplumsal bir bilincin tanımı olduğuna değiniyor. Toplumsal bilinç kavramının oluşması için dinin bir yapıştırıcı görevi gördüğünü düşünüyor. Tabi o zamanlar en gelişmiş toplumsal yapı bence Hristiyanlık. Bu kilise kavramının dua etme olsun ne bileyim vaftiz filan falan bu kavramların insanları ortak bir kültür kavramı oluşmasını sağlıyor.
Burdan sürekli Kant’a pas atma durumları oluşuyor. Kendisi bilinç kavramını ortaya atan krallardan biri olduğu için bu karar verme sürecinde Hegel Kantçı bakış açısından da ele alınıyor. Kendisi mutlak bilgiye akıl yolu ile ulaşılabileceğini düşündüğü için Hegelin tin kavramı çok zihin üstü/ doğaüstü bir kavram olarak kalıyor. İşte bu konu hakkında birileri öyle düşünüyor birileri böyle düşünüyor filan falan bunları okursunuz merak ettiyseniz.
Burdan sonra konuya normatif yargılar giriyor yani kendi doğrularımız-normlarımız. Hegel diyor ki başka özbilinçli özneler bu yargıları kabul etmedikçe ya da bunlara ikaz etmedikçe, insanlar kendilerini özbilinçli özneler olarak karakterize eden normatif türden yargılarda bulunmazlar. Özbilinç kendi doyumuna ancak başka bir özbilinç ulaşabilir. Bir yerde tekrar tartışma ve uzlaşı başlıklarına doğru yol alıyor. Hegel diyo ki illa bi fikriniz varsa buna birinin katılmasına veya reddetmesine ihtiyacımız vardır çünkü bu şekilde özbilinç varolur diyor. Ben bunu çok doğru bulmuyorum ancak konu efendi köle diyalektiğinden buralara kadar geldiği için adamın kafasının içinde illa bir kabullenme-kabul edilme takıntısı var.
Toplum kavramında insanların birbirlerine karşı olan sorumluluğun aslında uzlaşının da ilk adımı olduğunu söylüyor bir yerde. Birbirimiz, birbirimize karşı sorumlu oldukça zaten problem çıkmayacağını söylüyor bir yerde. Bu konuya girince de etik kısmına girmiş oluyoruz.
Şimdi bu toplumsal normların bu toplumsal dualar filanlar falanlar insanlar iki kola ayrılmış. Bir post kantçılar var bunlar toplumsal etik ve politika kısmının somut tarafında değil de soyut kısmına odaklanmış durumdalar. Bunlar anglo-amerikanlar. Bir de kıta filozofları var. Bunlar aksi olarak iktirdarla ilgili bariz iddialarına odaklanmış durumda.
Marx, Kierkegaard ve kojeve gibi adamlar burada anlatılan mükemmel uyum ve barış psikolojisinin artık dünya tarihinde bu şekilde olmadığını düşünen taraf, Adorno, Foucault, Derrida gibi elemanlar da bu tinsel düzen ve uyumun asla bozulamayacağını düşünüyorlar. Bana sorarsanız Foucault okudum ancak o da bence iletişim ve piskolojide kendini aşmış ancak din vs gibi yapıların Hegelin anlattığı güzelleme ve iyi dileklerden ibaret olmadığını çözen bir adam ancak bilemiyorum çok fazla da okumadım adamı. Açıkası kierkegaard okudum çok fazla kaygıdan, zaman kavramından bahsediyor. Kaygının geçmiş kaynaklı şimdi yaşanan bir şey olduğu ama endişe duyulanın gelecekle alakalı olduğunu söyleyen başka bir deli. kaygı dediğimizde de mükemmel bir toplumdan bahsedemeyeceğimiz için biraz nereden geldiği anlaşılır bir durum.
Söyledikleri içinde belki de en iyi tespiti bu “özneler yine toplumsal pratikleri sayesinde kendi tinsel formlarına ait normları oluşturur, muhafaza eder ve dönüştürürler. İnsanlar bu süreçler üzerinde derinlemesine tefekkür ettikleri zaman diye iddia ediyordur Hegel, kendi kendine yeten bir bilgi standardı arayışı nihayete erer, çünkü insanlar sayesinde normlar oluşturup otorite ürettikleri pratiklere gösterdikleri katılımın bilincine varılır. Bununla birlikte bahsedilen pratikler bağlamında hiçbir şey farklılığın, çatışmanın ve mücadelenin sona ermesi gerektirmez.” Yani diyor ki senden önceki nesil bunu kavrayarak normatif bir şekilde uygulamış ancak bunun değişmesi ve gelişmesi doğal bir süreç çünkü bundan sonraki jenerasyon aynı normatif özbilinci sahiplenmesi için aynı aşamalardan geçmek zorunda. Sabir normların yıkılma dışında bir seçeneğinin olmadığını söylüyor. lAncak biz napıyoruz hala aynı gelenek göreneklere körü körüne bağlı kalmayı seçiyoruz, seçtirtiliyoruz. Politika ve toplum yönetimi sağolsun Hegelin biliç oluşturup tine dönüştüğü o güzel insanlar hiçbir zaman iktidar olamıyor ne yazık ki. Bize hep efendi-köle aq.
Efendi köle çıkmazının mucidinin kötücül bilinç ve yargılayıcı bilinç olduğunu söylüyor. Aslında bu iki bilinç çatışmanın uzlaşmaya dönememesinin mucidi ama neyss. Kötücül bilincil bir fiili icraa ettiği ancak yargılayıcı bilincin hiçbir eylemde bulunmadığından bahsediyor. Kötücül bilinç yargılayıcı bilinçten edimsel bir hareket bekliyor. Burada yargılayıcı bilincin “ben oyum demeyi reddetse de taş kalbi nihayetinde yumuşar ve kendisi ile kötücül bilincin müşterek konumunu kabul eder.” Buradan başta anlattığım yunan mitolojisine bağlayıp lose lose olan durumun win win olabileceğinden bahsediyor. Ancak herkes bunu yapabilseydi zaten kanunlar olmazdı çünkü herkes “iyi” insanlar olacaktı. Ben burada hümanizmden çok naiflik görüyorum şuan dünyanın durumunu düşünürsek…
Kitabın bir yerinde Hegel kadın düşmanı mıydı muhabbeti var ancak adam 1770te doğmuş adamın feminist olmasını beklemeleri çok komik. Ancak şöyle güzel bir yer var devletin konumu ile ilgili. Şehirlerde “ağalaşma”diyebileceğimiz gücü artan nüfuzlu insanlar devlete açısından bir tehlike olduğu için savaş olayı ile bu insanların ekarte edilmesinden bahsediyor. Ancak kadınlar aile ve haneyi temsil ettikleri için bunla ilgili bir başkaldırıdan ve devletin kadınları susturmasından- doğuştan kadın düşmanı olduğundan bahsediyor. “Oysa topluluk kendini ancak kadının sahip olduğu bireysellik tinini bastırarak muhafaza edebilir ve topluluk aynı şekilde düşman bir ilke olarak kadına dönük baskıcı tavrı yoluyla onu üretir. Polis kendi birliğini muhafaza etmek amacıyla, aileden kendisi uğruna savaşıp ölmeleri için genç erkeklerin feda edilmesini talep eder. Ailenin ve hane halkının muhafızları olarak kadınların gücüne gider bu talep. Kadınlar devlet tarafından bastırılırlar ve böylelikle aile ve polis arasında polisin bir kez daha üstesinden gelmesi için müdahale etmesi gereken daha yoğun bir gerilim ve kızgınlık oluşur.”
Bu tini yaratmak, toplumsal normları oluşturmak için dinsel pratiklerin – ritüellerin, dimi kamusal vehçelerinin ehemmiyetinde baya ısrarcı. Aklıma sürekli cesur yeni dünya gelip durdu buraları okurken. Goebbels geldi. Bir sürü şey geldi gerçeken adam iyi düşünmüş olabilir ancak atomun parçalanması muhabbeti gibi bence. Ancak işte bu ritüelleri uygularken neden uygulandığını bilerek gerçek amacına uygun olması gerektiğini söylüyor yoksa yozlaşma, biz bunu şimdi neden yapıyoruz tarzında o toplumsal tinin aurasından sapışların olacağını söylüyor. Sonra tekrar çatışma tekrar uzlaşı ve tekrar o tinin sağlıklı bir toplum oluşturması. Ama biz napıyoruz çatışma olmasın diye bunu neden yapıyoruz diyen insanları uykularında boğuyoruz. Çünkü ritüellerden para kazanan en az bir kişi oluyor. Üzgün surat.
Sonra çok uzun bir bölüm inanç vs. aydınlanma kavgası dönüyor. Anlatış tarzından inanç tarafında durduğu anlaşılıyor ancak zaten demin dediklerini düşünürsek şaşırmamak gerekir. Aydınlanma yani bilimi de resmen bir inanç gibi anlatıyor. İlk önce bu duruma ayar oldum. Akp li gibi konuşuyor resmen. Ancak 1800 lerde bilimdeki gelişmelere bakınca o sıralar bir inanç olarak görülmesini anlayabiliyorum. Hegel bana kalırsa burada yanlış ata oynuyor. İkisinin de ispat edilemez olduğunu düşünüyor. O yüzden bunu da bir çatışma unsuru olarak ele alıyor. “inanç itikadın mutlaka kuracağı birlik deneyiminde iş başında olan evrensel ve gayrı-aşkın iddiaları keşfetme gayesindeyken, aydınlanma ise saf içgörüde ya da eleştirel soruşturmada iş başında olan otoritenin temellerini keşfetme iddiasındadır. Aydınlanma açısından, ancak kendini meşru kilabilen rasyonel normlar otorite olarak kabul edilebilirler. İşte Hegel’in “özü öz olarak değil, mutlak ben olarak tanır.” Diye yazdığında kastettiği şey budur. Demek aydınlanma ‘özbilince yabancı olan bütün kendine yetme (self-sufficiency) hallerini olumsuzlayarak ilerliyor. Yani benim anladığım bilimi biz oluşturduk ya sayı sistemi buna bağlı denklemler ve çıkarımlar… bunlar bizim kendi kafamızın içinde oluşturduğumuz “ölçme birimi” olduğu için biri gelip benim oluşturduğum bu “yeni bilim”de sizin dedikleriniz yanlış diyemiyor. Bunun da gerçekçi olmadığını söylüyor. Biri 2 artı 2 beş eder diyemez diyor gibi oluyor. Ama inanç ne diyormuş gelelim ona bakalım. “demek ki bu saf içgörü her türden bilince seslenen bir tindir;her biriniz kendiniz için gerçekte her nasılsanız öyle olun- ussal olun.”
Aydınlanma, inancın fedakarlık pratiklerini eleştirir. Müminler dünya mallarından vazgeçtikleri zaman bu fedakarlıklarla dalga geçiyorlarmış örnek olarak. “Dahası bu fedakarlıkların faydasız olduğunu savunur çünkü kendini per se (başlı başına) sahiplikten özgürleşmiş olarak tanımak ve bunu tanıtmak amacıyla tek bir bağımlılığı gözden çıkarmayı basitçe anlamsız bulur. Eğer amaç sofradakilerin verdiği hazdan kurtulmaksa, basitçe oruç tutmak ziyadesiyle bön bir eylemdir. Eylemin gerçek amacı ve eylemin fiilen gerçekleştirdiği şey arasındaki uçurum, eylemin ciddiye alınabilmesini engelleyecek kadar büyük bir uçurumdur.” Günümüz dünya.
Bu yüzden diyor ki Hegel bu hayal dünyası yani bir şeyi temsilen bir şey yapma durumu gerçek dünyanın otoritesinin inkarıdır. aydınlanmanın da tıpkı inanç gibi otoritenin bireysel bilinç kapsamında temellendirilmesi gerektiğini iddia eder. Herhangi bir pratiğin otoritesinin maddi dünyadaki anlamından ve etkilerinden ziyade, failin o pratiğe dönük niyetlerinde bulunması gerektiğini düşünür.”
“Aydınlanma toplumsal pratiklerin otoritenin kendisini tesis edip muhafaza etmesi ve verili olanı dönüşüme uğratması bağlamında yerine getirdiği rolü kavrayamaz.” Psikoloji ve toplumsal piskolojinin, psikanalizin esamesinin okunmadığı dönemler olduğu için toplumsal psikoloji kısmını ve etik kısmını dinin tamamladığını düşünüyor hegel bence. Bu sebeple de toplumsal uzlaşma sürecinde çok ciddi bir yeri olduğunu düşünüyor. Ancak bunu Tanrı dan ayıramıyor tabiki de. 1770 yılları. İşte buradan da uzlaşıdan bahsediyor. Sonuç olarak herkes aynı şeyi istiyor. Sağlıklı bir toplum.
Gelelim yabancılaşma kavramına. Bu kısım biraz nihilizme de açılan kapıları daha da araladığı için daha ilgimi çeken bir konu. İnancın mutlak özünün kişi ve tanrı arasında geçen şeyden çok komün bir yaşam-insan ilişkileri tarzı şeyleri kapsadığı için daha çok toplumsal yönünden bakılması gerektiğini düşünüyor. Klasik Pazar günü kiliseleri gibi düşünebiliriz bence en klişe Amerikan Hollywood motifi olarak. Bu eylemi neden gerçekleştirdiniz? Sorusunun hem yabancılaşmayı hem de niyeti bulmamız için en uygun yol olduğudur. Neden sorusu yabacılaşmış özne maksatlı biçimde eylemde bulunur. Eylemi izah eden gerekçeler sunulması gerektiği fark edildiğinde yabancılaşma söz konusudur, ancak ne bu gerçekler ortadadır ne de gerekçe olarak hesaba katılmaya elverişlidirler. Yabancılaşma, asli bir tanınma eksikliğinin sonucu olarak belirir.
Şimdi bunu yazarken fark ettim de efendi köle diyalektiğindeki kendi fikrinin tanınması ve kabulü konusundaki manasız bulduğum konuyu neden manasız bulduğumu da açıklıyor olabilir belki. Çübkü tanınma gibi bir arzu içerisinde değilim. Belki de kölenin pes etmesi midir yoksa efendinin insiyatiflerinden vaz geçmesi mi?
Buradan tekrar mitolojik öyküye atlıyoruz. Kızı mahkum eden kral ve suçu işleyen kız hikayede bu şekilde hareket ettirildiler bu yüzden dolayımsızlar. Hikaye yazıldığı için bir seçme hakları yok. Ancak hem inanç hem aydınlanma temelinde benimsedikleri inanç ve eylemlere uygun düşen gerçekler sunarlar ve otorite olarak iş gören gerekçeler sunma ihtiyacı hissederler. İşte inançları temellendirme arayışında aydınlanma ve inancı harekete geçiren ilk şey önce budur.
Fedakarlık konusunda dinin aydınlanmadan 1-0 önde olduğu gözüküyor. Hegel sürekli fedakarlık konusuna giriyor çünkü ona göre çatışmanın uzlaşmaya dönmesi için birinin kalemini kırması gerekiyor. Bu da fedakarlık olarak geçiyor ancak birini olduğu gibi kabul etmenin fedakarlığın neresinden geçtiğini pek de anlamış değilim. Bu daha çok her şeyi en iyi ben bilirim diyen egoistik canlının empati yapma yeteneğini geliştirip kendisini onun yerine koyarak geliştireceği bir şey. Ben burada herhangi bir fedakarlık göremiyorum.
Daha sonra son kısım olan uzlaşı kısmı geliyor. İşte burda tanınma kısmı fedakarlık kısmı vs giriyor işin içine. Bu kötücül bilinç ye yargılayıcı bilincin birleşmesi tarzı demin söylediklerimi filan da içeriyor. Bu kısım önceki kısımların toparlanması gibi de bir yerde. Bu kısmı da yazamayacağım artık 4 sayfa olmuş bu kadar uzun süreceğini düşünmemiştim.
Son olarak yazara bir not o kadar uzun dipnor verilmez kardeşim. Bir kere dipnotu okuyunca geri döndüğümde paragrafa ulan burda ne diyordu şeklinde kopuşlarım oldu. Dipnotlar anlatılan konudan çıkıyor gidiyor ve anlatıyor da anlatıyor. Ya bazı sayfalarda dipnot normal yazıya ayrılan kısmın nerdeyse yarısından fazlasını almış. Zaten dipnot küçük punto yemin ederim kör oldum okurken ve konunun bütünlüğünü o kadar bozuyordu ki ne yazık ki bir süre sonra saldım dipnotları. Madem o kadar anlatacağın şey var başka yolunu bulsaydın keşke. Kırdığım yıldız onadır.
Görüşürüz benim gibi gereksiz işler peşine koşanlar

[Jeffrey · Rating 5 out of 5]

This book is a work that plunges headlong into the depths of Hegelian philosophy, emerging with a fresh and insightful perspective on the German philosophers views on rituals of reconciliation. The author navigates the many corridors of Hegel's thought with a deft touch, that I found helpful compared to other works I have read on Hegel, illuminating the intricate mechanisms by which rituals serve to resolve conflict and restore social harmony. This is a topic I am very interested in regarding my podcast Reviving Virtue.

The rituals of reconciliation, as the Farneth explicates, are not simply band-aids for social wounds, but catalysts for a dialectical process that brings about a higher state of social harmony and this is powerful when presented in the way Farneth does. This perspective on Hegel's philosophy is deeply relevant to our contemporary discourse on conflict resolution and social cohesion and we need more work such as this one exploring the rich vocabulary and productive practices that already exist for confronting these issues.

The book's critique of Judith Butler's interpretation of Hegel's telling of the story of Antigone adds another layer of intrigue. The author takes issue with Butler's reading, arguing that it is based on a misinterpretation of the Miller translation of the Phenomenology of Spirit. This critique is not a mere quibble over translation, but a substantive argument about the interpretation of Hegel's philosophy. It underscores the importance of careful textual analysis in the study of philosophy, and the potential pitfalls of relying on a single translation of a philosophical text.

This is a book I will be going back to often.

[Thomas Wong · Rating 5 out of 5]

I read this book to introduce myself to Hegel’s work and thoughts. Molly Farneth crafted an excellent book, explaining complex ideas that Hegel proposed that someone new to Hegel (like myself) could follow. Chapter 1-5, walk the reader through Hegel’s Phenomenology of Spirit with both helpful explanations and carful arguments for her own interpretation. Chapter 6 and 7 provide several practical applications of her interpretation of Hegel and shows clear areas where she deviates from him. I recommend anyone who wants a solid introduction to Hegel this book.

[Cyberphunkisms · Rating 5 out of 5]

Molly B. Farneth's "Hegel's Social Ethics" and Sarah Schulman's "Conflict Is Not Abuse" are probably the two books that can save whatever is left of "the left" that has been taken over by neoliberal intersectionality, progressive capitalism, and an exclusionary politic that moralizes the commodification of emotional labor.

- cyberphunkism