იდეოლოგიური დანიშნულების პანეგირიკის კლასიკური ნიმუში. ავტორი ხოტბას ასხამს თამარ მეფესა და დავით სოსლანს. პოემა დაწერილი უნდა იყოს მე-13 საუკუნის 10-იან წლებში. თანამედროვე ტექსტმა ჩვენამდე მოაღწია მე-18 და მე-19 საუკუნეების ხელნაწერების მიხედვით. პოემის ავტორად იოანე შავთელია მიჩნეული, რაც „ვეფხისტყაოსნის“ ბოლო სტროფითაც დასტურდება. ამავე სტრიქონით ასევე დასტურდება, რომ აბდულმესია საქები ობიექტის ზედწოდებაა („აბდ ალ-მესიჰ“ არაბულად ნიშნავს „მესიის, ანუ ქრისტეს მონას“). არსებობს ვარაუდი, რომ აბდულმესია უნდა იყოს დავით სოსლანის ეპითეტი.
თამარიანთან შედარებით წმინდა პოეტური ნიჭიერების კუთხით ძაან მაღლა დგას.
იქ თუ მარტივი და ერთფეროვანი რითმა იყო და ასევე ერთი და იგვე ფრაზების ჯახაჯუხი, აქ ძალიან მრავალფეროვნება გვაქვს. უბრალოდ ნებისმიერ ეპოქაში ასეთი გადამლაშებული ქება არ შეიძლება რამე ღირებულად ჩაითვალოს, როდესაც საქმე ხელოვნებას ეხება. სიყვარული რომ სიყვარულია, იმასაც კი არ უხდება ასეთი სიყალბე თუნდაც პროპაგანდისტული იყოს :დ
ჩრდილოეთ კორეის ტელევიზიის დიქტორსაც შეშურდება ასეთი ქება-დიდება :დ
როგორც ჩანს დიდი არაფერი ლიტერატურა არ გვქონდა ძველ დროს და კიდე უფრო გასაკვირია რუსთველის ჩვენში დაბადება <3
პოეტურ ამბავში კარგია, მომენტებში ძალიანაც თანამედროვედ იკითხება, საინტერესო ადგილებიც არის... მაგრამ მაინც ჩვეულებრივი პროპაგანდაა, უბრალოდ XIII საუკუნის