Η Βίβιαν καλεί πέντε φίλες της για καφέ. Πέντε γυναίκες, καθεμιά μια διαφορετική προσωπικότητα. Η αιώνια αγχωμένη Έλλη, η Άντα, ο πληθωρικός οδοστρωτήρας, η δυναμική και ψύχραιμη Νένα, η τελειομανής Σοφία και η μη-μου άπτου- Τζένη θα βρεθούν παρέα σε ένα απόγευμα μόνο για γυναίκες. Ευκαιρία για εκτόνωση, για να εξιστορήσουν τα σώψυχά τους και να μιλήσουν για σεξ, διακοπές, άντρες, δουλειά, χρήμα, φιλία, απιστίες, να μοιραστούν τις σκέψεις και τις ιστορίες τους. Όμως η Βίβιαν θα μπει σε ένα δίλημμα και θα χρειαστεί να διαλέξει...
Καιρό είχα να διαβάσω ένα τόσο κενό βιβλίο. Ειλικρινά έχει όλα όσα μισώ στους ανθρώπους, άσκοπη φλυαρία, ανούσιες συζητήσεις περί κέρατου, απελπισμένη προσπάθεια απόδειξης μιας κάποιας ανωτερότητας, ή μάλλον την ψευδαίσθηση αυτής και το κορυφαίο; Το όνειρο κάθε γυναίκας λέει είναι να την βιάσει μια μοντέρνα εκδοχή του Ρεντ Μπάτλερ. Αίσχος... Απορώ ποιος άνθρωπος ενέκρινε την έκδοση αυτής της ανοησίας.
Ανούσιο, άσκοπο, στερεοτυπικό, χωρίς καθόλου λογοτεχνική γραφή ή κάποια δομή. Το δε δίλημμα που υποτίθεται πως υπήρξε, εκνευριστικό. Το μόνο που μπορεί να πάρει κανείς από αυτό το βιβλίο είναι πονοκέφαλος!