Το Αγρίμι

by Nikiforos Vrettakos, Νικηφόρος Βρεττάκος

"Το αγρίμι" γράφτηκε στη διάρκεια της Κατοχής σ' ένα είδος ημερολογιακών σημειώσεων: Αυτοψυχογραφία και ταυτοχρόνως χρονικό, εκφράζει τόσο την υποκειμενική όσο και την αντικειμενική πραγματικότητα που έζησε και είδε ο Νικηφόρος Βρεττάκος εκείνα τα χρόνια, χωρίς καμμία μυθιστορηματική προέκταση ή ανάπλαση. Το κείμενο έχει διατηρήσει την πιστότητα ενός προσωπικού ημερολογίου στο οποίο καταγράφονταν από τη μία οι αντιδράσεις και τα συναισθήματα του συγγραφέα κι από την άλλη τα γεγονότα που διαδραματίζονταν γύρω του.

84 pages, Paperback

First published January 1, 1945

About the author

Nikiforos Vrettakos was a Greek writer and poet. Nikephoros Vrettakos was born in the village of Kokees, near Sparta, and published his first collection of poems, Under Shadows and Lights, in 1929, at the age of seventeen. That same year he moved to Athens to attend university, but left after a year to take a series of jobs as a clerk in various businesses. In 1937 he began a thirty year career in the Greek Civil Service, also seeing combat service in the Greco-Italian War during this period. In 1967 he responded to the takeover of Greece by a military dictatorship by going into self-imposed exile in Switzerland and Italy, where he remained until returning to Greece in 1974. He also wrote a poem about Kostas Georgakis, the student who set himself ablaze in Genoa as a protest against the junta.
Nikephoros Vretttakos was considered one of Greece's most important poets. He won a number of prizes and medals, including the Greek State Poetry Prize twice. Some of his poems became popular songs in musical settings by Greek composers, including Mikis Theodorakis. His verse was also translated into many languages. He was also elected as a member of the Academy of Athens in 1987.

Reviews

[Elif Özen]

Kitabı bitirdikten yaklaşık bir ay kadar sonra, normalde goodreadsde hiç inceleme yazmıyor olmama rağmen, bir şeyler yazmak için geldim. Sait Faik kadar yazmaya bağlı olmasam da bugün ben de yazmazsam deli olacak gibi hissediyorum.
Baldwin röportajlarından birinde şunu söylüyor: 'Bunu hepimizin yaşamışızdır, eminim. Sadece
senin yaşadığını düşündüğün bir şeyi okursun ve aynı şeyi 100 yıl önce Dostoyevski'nin de yaşadığını keşfedersin. Bu durum, her zaman yalnız olduğunu düşünen, acı çeken, mücadele eden kişi için bir kurtuluştur. Sanat bu yüzden önemlidir. Hayat önemli olmasaydı sanat önemli olmazdı ve hayat önemlidir.'-Interviews with James Baldwin 21. sayfadan çevirdim-
Dün gece bir laboratuvar raporu için grafik çizmeye çalışırken tersten yaşadım bunu, masamdaki frezyalar ve nefes almamı engelleyen o his bana Vrettakos'u hatırlattı. İkinci dünya savaşında naziler Yunanistan'ı işgal ederken Atina'daki evinde kahramanımız masasındaki çiçeklerden gerçek olduklarını kendisine inandırmalarını istiyor ve 'Dışarıda, yeryüzünde çiçekler yaşamlarını sürdürüyorlar öyle değil mi?' diye soruyor. 2025 yılında -kitabın ilk baskısından 80, Türkçeye çevrilmesinden 40 ve benim kitabı sahafta bulup almamdan yaklaşık 4 yıl sonra- ben de aynı şeyi merak ediyorum, çiçekler yaşamlarını sürdürüyorlar mı?
93 sayfalık bir kitap, defterime bir ay önce çok etkilenmediğimi yazmışım haksızlık etmişim kabul ediyorum. Yazarın Alman işgali sırasında tuttuğu notlara dayanarak yazılmış.
Daha ilk sayfalardan beni kendine bağlamış aslında: ''Geçen gün bir arkadaşım: 'Sen oynatmışsın,' dedi. 'Bak,' dedim, 'uzun süre önce, kendi kendime söylediklerimi açıklarsam anlarsın: Savaşların sürdüğü bir dünyada doğdum. Nasıl başa çıkarım?' Kötülük rüzgarının, yüzyıllar boyunca, esmeye başlar başlamaz alıp götürdüğü incilleri, kitapları, öğretmenleri, örgütleri algılama çabası oynatmak olsa gerek...'' (11. sayfa).
Belirsizlik ve umutsuzluk içinde geçen şu günlerde okuması zorlasada şans verilebilecek bir kitap. Ruhunu bunaltsa da bazen insanın yıllar öncesinden gelen ve umudun hala var olduğunu söyleyen birine ihtiyacı oluyor. Kitapta hikayesiyle beni en çok yaralayan Dimitri'nin sözleriyle bitiriyorum bu incelemeyi: ''Yok oluyoruz diyorsun, oysa evren kalıyor. Demek ki yok olmamız boşuna değil.''

[Anil]

İyi ki kitabı satın aldığım sahafın Twitter sayfasını takip etmiş ve iyi almışım. Bu sene içerisinde okuduğum en iyi kitaptı dersem mübalağa etmiş olmam.

İkinci Dünya Savaşı esnasında bir şairin, savaşın ve ülkesinin işgal edilmesinin sebep olduğu depresyon durumunu, bu depresyon durumunun şairde oluşturduğu dünyaya bakış açısını oldukça başarılı bir şekilde anlattığı kısa bir yaşam öyküsü. Kapak ve kitap uyumu da bu açıdan takdire şayan.

Şu sıralar basılmıyor sanırım ama yaşadığımız dönemde (neden bilmiyorum ama bir dünya savaşına doğru gidiyormuşuz gibi hissediyorum.) okunması ve özellikle savaş çığırtkanlığı yapanların etkisi altında kalma olasılığı olanlara okutulması gereken bir kitap. Bu nedenle, umarım Can Yayınları ya da başka bir yayınevi tekrardan basar.

[M Levent]

Yunanistan gezisi öncesi okuduğum roman. İkinci dünya savaşı sırasında Atina'nın Alman işgaline başlamasını 'Boranla Gelen' yıkımı da betimleyerek Yunanistan'ın en beğenilen ozanı şiirsel bir dille anlatmış ve Sn. Panayot Abacı aynı şiirsellikle çevirmiş.

[Searchingthemeaningoflife Greece]

[...]Όλοι οι άνθρωποι που στέκουν με σέβας μπρος στη ζωή, είναι γιομάτοι τραύματα.[...]

[...]Σκέφτομαι άρα παλεύω. [...]

[...]Τ' αγρίμια από παντού φεύγουν.[...]

[...]Είδα όμως ένα μικρό άσπρο περιστεράκι μέσα στο βλέμμα της και δε θέλησα να το φοβίσω.[...]

[Kuro Neko]

Kısa ama içinizi acıtan bir kitap. Okumakta güçlük çekmedim ama okurken duygusal olarak oldukça etkiliyor. Savaş hiçbir zaman hiç kimse için güzel bir şey değil.