Η ιστορία του «Δρ. Γκλας» είναι ένα ενδιαφέρον και πρωτοποριακό για την εποχή του μυθιστόρημα.
Δημοσιεύτηκε το 1905 για πρώτη φορά, μα όπως αναφέρεται και στην εισαγωγή απο την Margaret Atwood
« στο μεγαλύτερο μέρος της γραφής του και σε μεγάλο μέρος της ειλικρίνειας της σκέψης του, θα μπορούσε να έχει γραφτεί αύριο».
Είναι γραμμένο με πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε μορφή ημερολογίου.
Ο Δρ. Γκλας γράφει τα γεγονότα που συμβαίνουν παράλληλα στην πλοκή της ιστορίας μας ενώ σκέφτεται, αναλύει, εξερευνά και συζητάει διάφορα θέματα και έννοιες που αποτελούν τον ηθικό κλοιό της φυλακής κάθε ανθρώπου.
Άμβλωση, ευθανασία, αυτοκτονία, δολοφονία, μοιχεία, έρωτας, σεξ, αγάπη, παιδικά κατάλοιπα, ερμηνεία ονείρων στο ασυνείδητο των ψυχών.
Όλα αυτά καταγράφονται αναλυτικά, εξηγούνται μονομερώς μα με αρκετή αξιοπιστία και δημιουργούν έναν τόνο διφορούμενης υπαρξιακής οντότητας.
Ο Γκάμπριελ Γκλας είναι ένας νέος Σουηδός γιατρός που θεωρείται κοινωνικά καταξιωμένος και επαγγελματικά επιτυχημένος επιστήμονας στις αστικές οικογένειες της Στοκχόλμης.
Στη ρίζα όμως της υπαρξιακής του αδιαθεσίας έχουν φωλιάσει πολλά δηλητηριώδη παράσιτα και έχουν μολύνει την ψυχή και το νου του με εμμονές, εφιάλτες, φόβους και φαντασιώσεις.
Αμφίσημοι φιλοσοφικοί στοχασμοί, αφορισμοί, αυτολύπηση και περιφρόνηση για όλα,
τον βουλιάζουν σε βάθη με συσπάσεις λογικής και παράνοιας,
ενώ προσπαθεί πυρετωδώς να βρει τη θέση που θα απαλύνει το βάρος της ζωής του, μα ταυτόχρονα θα είναι ηθική και συμφέρουσα.
Έντονες εσωτερικές συγκρούσεις αφήνουν τον Δρ. Γκλας έρμαιο ανάμεσα σε συνείδηση ηθικής και πνευματικές παρορμήσεις.
Είναι ένας νεαρός άνδρας απελπιστικά μόνος, απογοητευμένος και στερημένος απο σεξουαλική εμπειρία που κατανοεί σε μεγάλο βαθμό τις αποκλίσεις του και τις ανάγει στο ίδιο το νόημα της ζωής.
Κι ενώ επιφανειακά ακολουθεί κάθε στοιχειώδη κοινωνική συμπεριφορά με αξιοπρέπεια και ήθος, το πορτραίτο του μυαλού του όπως αξιοσημείωτα καταγράφεται απο τον ίδιο είναι σχεδιασμένο με ζοφερά χρώματα και απεικονίζει αδίστακτα και αδηφάγα τέρατα.
Η εμμονή του για τον τοπικό ιερέα και τη σύζυγο του τον οδηγούν σε αγανάκτηση παραφροσύνης για τον ιερωμένο και σε βαθιά αγάπη για τη σύζυγο του.
Κάπου εδώ εμφανίζεται η ουσία αυτού του τολμηρά πειραματικού βιβλίου για την εποχή του, παράλληλα με την απόλυτα αληθινή αίσθηση για τη ζωή που δημιουργείται σε κάθε σελίδα.
Ο Δρ. Γκλας θεωρεί πως τίποτα δεν μειώνει περισσότερο την ανθρώπινη ύπαρξη απο την έλλειψη αγάπης.
Ο ίδιος ωστόσο δεν αγάπησε και δεν αγαπήθηκε ποτέ.
Πιστεύει πως κάθε άνθρωπος θέλει, έχει ανάγκη να τον αγαπούν, αν όχι, να τον μισούν, αν όχι, να τον θαυμάζουν ή να τον φοβούνται ή να τον περιφρονούν, με κάθε τρόπο η ζωή μας τροφοδοτείται απο την αίσθηση που προκαλούμε στους άλλους.
Ο ίδιος όμως είναι γυάλινος, αποστειρωμένος απο εξάρσεις απόλαυσης, διάφανος, ψυχρός, καθαρός εξωτερικά, μα το γυάλινο κοίλο της ψυχής του περιέχει δηλητηριώδη ελιξίρια λύτρωσης.
Ίσως να λυτρώσει, ίσως και να λυτρωθεί.
Πάντα στο ενδιάμεσο, πάντα στο αμφίβολο, πάντα στο ανεξιχνίαστο.
Ζωή, δε σε καταλαβαίνω...το γράφει και το αισθάνεται.
Ζει μπερδεμένος ανάμεσα στα πρέπει που τηρεί και στα θέλω που δεν τολμάει.
Η αλήθεια είναι σαν τον ήλιο διατείνεται μέσα στην υπαρξιακή του μέθη.
Η αλήθεια είναι απαραίτητη στη ζωή φθάνει να βρίσκεται σε σωστή απόσταση απο τον άνθρωπο, ακριβώς όπως ο ζωογόνος ήλιος.
Και φυσικά καταλήγει να περιγράφει και να πιάνεται απο μια αρχαία αποκάλυψη. Μια μυστική σοφία υιοθετημένη ως στάση ζωής.
« Δεν θα ρωτήσετε».
Δεν είναι χρήσιμο να ψάχνουμε το βάθος, τη ρίζα, την αιτία και την λογική των πραγμάτων.
Δεν χρειάζεται να αναζητούμε την αλήθεια. Δεν θα τη βρούμε ποτέ. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να χάσουμε τον εαυτό μας.
Επειδή ένιωσα μια ελάχιστη σχέση ανάμεσα στον Δρ. Γκλας και στον Μερσώ (Καμύ), ο Δρ. Γκλας χάνει ένα αστεράκι στη βαθμίδα αξιολόγησης.
Τον Μερσώ θα τον αγαπώ πάντα, τον Δρ. Γκλας δεν τον αγάπησα.
💉💉💉
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.