Książka polskiego historyka Piotra Witta zawiera nowe, historycznie potwierdzone fakty z życia Fryderyka Chopina. "Błyskotliwy sukces dzieli życie Chopina we Francji na dwa, odmienne okresy. Późniejszy znamy dobrze. Od kiedy stał się bogaty i sławny, jego występy publiczne były zapowiadane na afiszach, relacjonowane i komentowane przez prasę; każdy gest, każde słowo odnotowywane przez uczniów, pamiętnikarzy, diarystów. W odróżnieniu od niego pierwsze paryskie miesiące geniusza pozostają nieznane. Co robił, gdzie mieszkał, jak żył? Zamiast faktów powtarza się kilka legend notorycznie fałszywych. Biedni nie mają historii. A przecież okres przed triumfem zasługuje na lepsze poznanie: w ciągu tych miesięcy nieudany kandydat na pianistę koncertowego przedzierzgnął się w najdroższego profesora fortepianu; kompozytor utworów przeznaczonych do wykonywania w wielkich salach w autora genialnych etiud, preludiów, nokturnów, granych w czołowych salonach Paryża."
Мені трохи закладна книжка. Багато про Париж і холеру, але мало про самого Шопена. Але цікаво, в яких умовах приходилось йому працювати. Чим далі, тим важче було читати.
„Z opowieści artystów europejskich, którzy mieli okazję poznać Stany Zjednoczone, nie wynikało, aby Winnetou i Skórzana Pończocha, zajęci identyfikacją dzikich zwierząt na podstawie ich odchodów pozostawionych u wodopoju, było całkowicie gotowi na przyjęcie nokturnów, sonat i etiud”.
Z książki pana Witta bardzo dużo można się dowiedzieć o trudnych początkach Chopina w Paryżu i o ciężkiej sytuacji politycznej oraz społecznej, która mu towarzyszyła. Niestety, pomimo rzetelnej pracy pana Witta, nie jest on w stanie powstrzymać się od subiektywnych komentarzy, które okazują poglądy religijne autora. Autor ubolewa nad prześladowaniami kościelnych w Paryżu i ich stratami majątkowymi, nie będąc w stanie wytłumaczyć, co do tej sytuacji doprowadziło ani nie będąc w stanie w jakikolwiek sposób skrytykować kościoła katolickiego. Ta subiektywna narracja i krytyka paryskiej „bezbożności” przewija się niestety przez całą książkę.
Po przeczytaniu zdania, które pozwoliłam sobie u góry zacytować, poczułam bardzo ogromne obrzydzenie do samego autora i z wielkim trudem wróciłam do czytania tej książki. Nie rozumiem jak ktoś, kto uważa się za historyka z zawodu, jest w stanie w tak ordynarny sposób wyrażać się o nacji, która została w zasadzie zgładzona przez europejskich kolonizatorów. W tym jednym zdaniu, wychodzi prawdziwa twarz i poglądy autora, który bardzo ignorancko odrzuca wartości kultury rdzennych Amerykanów, tylko dlatego, że nie stworzyli konceptu sonat, tak jak europejskie nacje, które ich przez tyle lat w agresywny sposób oszukiwały i grabiły. Pan Witt powinien się wstydzić za ten absolutnie nic nie wnoszący komentarz, który zapewne miał być żartem. Raczej nie będę miała ochotę na kolejną lekturę od pana Witta, nawet jeśli w tematach Chopina jest uważany za eksperta.