What do you think?
Rate this book
The Manner Music
A posthumously published novel by Charles Reznikoff.
128 pages, Hardcover
First published May 1, 1986
6 people are currently reading
275 people want to read
About the author
Charles Reznikoff
68 books39 followersCharles Reznikoff (1894-1976) était avec Carl Rakosi, George Oppen et Louis Zukofsky un des quatre poètes du courant dit «objectiviste» américain, qui commencèrent à publier, de manière confidentielle, dans les années vingt du siècle dernier. De Charles Reznikoff ont été publiés en France, Témoignage, Les États-Unis, 1885-1890, un fragment du présent volume (Hachette/P.O.L, 1981, traduction par Jacques Roubaud), aujourd'hui épuisé ; Le Musicien, roman (P.O.L, 1986, traduction par Emmanuel Hocquard et Claude Richard) ; Holocauste (Prétexte, 2007, traduction Jean-Paul Auxeméry). Dans un entretien publié dans Contemporary Literature Charles Reznikoff, pour décrire sa démarche, citait un poète chinois du XIᵉ siècle qui disait : «La poésie présente l'objet afin de susciter la sensation. Elle doit être très précise sur l'objet et réticente sur l'émotion». Sans doute n'est-il pas inutile, aujourd'hui, de présenter avec Témoignage, Les États-Unis (1885-1915) une des illustrations les plus complètes et convaincantes de ce programme. Témoignage, Les États-Unis (1885-1915) est une vaste fresque pour décrire l'entrée des États-Unis dans l'ère moderne à travers la restitution minutieuse et la mise en forme de rapports d'audience de tribunaux amenés à juger aussi bien de conflits de voisinage ou de succession que d'accidents du travail ou de faits divers atroces. Son édition poursuit le travail entamé en 1981 avec la publication de Témoignage, Les États-Unis, 1885-1890 et du Musicien.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
September 1, 2025
Charles Reznikoff And The Manner Music
Many readers have found authors that mean a great deal to them even if they are not widely known. For me, one such writer is the American poet and novelist Charles Reznikoff (August 31, 1898 -- January 22, 1976). I first read Reznikoff long ago and return to him frequently. I had read Reznikoff's posthumously-published novel "The Manner Music" probably in the early 1980s and have just reread it.
"The Manner Music" is a quiet, sad, deeply personal novel set in Hollywood, New York City, and Chicago. The story is told in the first person by an unnamed narrator, a hat jobber who works on the West Coast. The major character of the book is the narrator's friend from childhood, Jude Dalsimer, a composer of difficult modern music. The narrator and the composer both represent different sides of the author, as Reznikoff pursued his poetry and took various jobs, including selling hats, in order to earn a living. The two other important characters in the book are Lucy, Dalsimer's unsympathetically portrayed wife, a teacher who has little interest in his music, and Paul Pasha, a Hollywood producer for whom Dalsimer works for a time.
The simple story shows the relationship between Dalsimer and the narrator over the years. The narrator was a poet in his childhood but in adulthood followed the mundane path of earning a living. Dalsimer's life is his music; but it is unintelligible to everyone, including the narrator. He supports himself working for Pasha in Hollywood, but when Pasha must let him go, Dalsimer becomes unemployed and falls into inexorable personal and emotional decline.
Most of the book is a series of conversations and observations between the two men and occasionally the other characters. The two men get into many discussions, separated by years and in different places. The discussions are frequently about Dalsimer's music, which the narrator hears politely but does not understand. The narrator's voice is often interrupted by an intalicized section which represents Dalsimer's own thoughts or experiences as recounted to the narrator. These sections frequently are prose poems. Indeed much of the book shows scenes and people derived from Reznikoff's poetry, for those readers familiar with it. The pacing is slow and deliberate. Although the writing is deceptively simple, the book requires close reading to follow the flow between the sections.
Both Dalsimer and the narrator are inveterate walkers. Both men, and the author, have an eye for simple, descriptive detail. Through the characters', Reznikoff shows the homes and beaches of California, the elevated trains of Chicago, and most importantly the streets and people of New York City. The book shows the poverty and bleakness of the Great Depression in brief vignettes of people and places, of the Automats, and the New York Public Library. The book offers a portrayal of loneliness, both of the two main characters and their environs. In one scene, the narrator, a single man in his late 30's reflects on a potentially missed relationship.
"A somewhat good-looking woman in her thirties was eating dinner by herself. She and I glanced at each other across the restaurant. She stood up to go at last, and I watched her leave, a cumin seed of sadness in my heart."
The novel has heavily Jewish themes and characters and alludes frequently to anti-Semitism in the United States and in Europe. The main theme of the book is about loneliness, the difficulties of creativity, and compromises between the creative life and the mundane. With his friend's self-destruction, the narrator reflects at the conclusion of the novel.
"Jude would have said, I suppose, that the going was for him as important as the goal. I gathered as much from his hymn of Zeno the Stoic -- or whatever Jude called it. I If Jude had wanted to write his music and had not done his best to do so, he might have lived longer and more pleasantly but, as he might have explained, it is as if one enlists in an army or perhaps is drafted: he must fight and may fall but may not desert. Most do, of course. I did, I suppose. And, of course, one may win and then live as victors live. But in the arts, and sciences, as in so many activities, not only of men but even of seeds of flowers and of trees -- excuse the triteness! -- many are called and few chosen. For others, such as Jude, in the line of Tennyson I still remember, "to strive, to seek, to find, and not to yield." Until the heart, or worse, the mind cracks."
"The Manner Music" is a rare book that has stayed with me over the years and may also stay with some other readers. The book deserves to be in print and remembered.
Robin Friedman
Many readers have found authors that mean a great deal to them even if they are not widely known. For me, one such writer is the American poet and novelist Charles Reznikoff (August 31, 1898 -- January 22, 1976). I first read Reznikoff long ago and return to him frequently. I had read Reznikoff's posthumously-published novel "The Manner Music" probably in the early 1980s and have just reread it.
"The Manner Music" is a quiet, sad, deeply personal novel set in Hollywood, New York City, and Chicago. The story is told in the first person by an unnamed narrator, a hat jobber who works on the West Coast. The major character of the book is the narrator's friend from childhood, Jude Dalsimer, a composer of difficult modern music. The narrator and the composer both represent different sides of the author, as Reznikoff pursued his poetry and took various jobs, including selling hats, in order to earn a living. The two other important characters in the book are Lucy, Dalsimer's unsympathetically portrayed wife, a teacher who has little interest in his music, and Paul Pasha, a Hollywood producer for whom Dalsimer works for a time.
The simple story shows the relationship between Dalsimer and the narrator over the years. The narrator was a poet in his childhood but in adulthood followed the mundane path of earning a living. Dalsimer's life is his music; but it is unintelligible to everyone, including the narrator. He supports himself working for Pasha in Hollywood, but when Pasha must let him go, Dalsimer becomes unemployed and falls into inexorable personal and emotional decline.
Most of the book is a series of conversations and observations between the two men and occasionally the other characters. The two men get into many discussions, separated by years and in different places. The discussions are frequently about Dalsimer's music, which the narrator hears politely but does not understand. The narrator's voice is often interrupted by an intalicized section which represents Dalsimer's own thoughts or experiences as recounted to the narrator. These sections frequently are prose poems. Indeed much of the book shows scenes and people derived from Reznikoff's poetry, for those readers familiar with it. The pacing is slow and deliberate. Although the writing is deceptively simple, the book requires close reading to follow the flow between the sections.
Both Dalsimer and the narrator are inveterate walkers. Both men, and the author, have an eye for simple, descriptive detail. Through the characters', Reznikoff shows the homes and beaches of California, the elevated trains of Chicago, and most importantly the streets and people of New York City. The book shows the poverty and bleakness of the Great Depression in brief vignettes of people and places, of the Automats, and the New York Public Library. The book offers a portrayal of loneliness, both of the two main characters and their environs. In one scene, the narrator, a single man in his late 30's reflects on a potentially missed relationship.
"A somewhat good-looking woman in her thirties was eating dinner by herself. She and I glanced at each other across the restaurant. She stood up to go at last, and I watched her leave, a cumin seed of sadness in my heart."
The novel has heavily Jewish themes and characters and alludes frequently to anti-Semitism in the United States and in Europe. The main theme of the book is about loneliness, the difficulties of creativity, and compromises between the creative life and the mundane. With his friend's self-destruction, the narrator reflects at the conclusion of the novel.
"Jude would have said, I suppose, that the going was for him as important as the goal. I gathered as much from his hymn of Zeno the Stoic -- or whatever Jude called it. I If Jude had wanted to write his music and had not done his best to do so, he might have lived longer and more pleasantly but, as he might have explained, it is as if one enlists in an army or perhaps is drafted: he must fight and may fall but may not desert. Most do, of course. I did, I suppose. And, of course, one may win and then live as victors live. But in the arts, and sciences, as in so many activities, not only of men but even of seeds of flowers and of trees -- excuse the triteness! -- many are called and few chosen. For others, such as Jude, in the line of Tennyson I still remember, "to strive, to seek, to find, and not to yield." Until the heart, or worse, the mind cracks."
"The Manner Music" is a rare book that has stayed with me over the years and may also stay with some other readers. The book deserves to be in print and remembered.
Robin Friedman
February 26, 2025
Największym atutem tej powieści jest kameralność. Zarówno kameralność historii, jaką zdecydował się opowiedzieć Reznikoff, jak i kameralność w doborze środków wyrazu, za pomocą których zbudował on swoją opowieść. W przeciwieństwie do np. Doctorova, Dos Passosa czy Bellow’a nie próbuje tworzyć ujęć panoramicznych, z szerokim tłem i galerią postaci. Koncentruje się na historii w wymiarze jednostkowym. Skupia uwagę na drobnych spostrzeżeniach i obserwacjach, zasłyszanych w przelocie uwagach, wypowiedzianych mimochodem komentarzach. Pod tym względem jego prozatorskiej stylistyce bardzo blisko do tej, która stała się znakiem rozpoznawczym Malamuda. On również bardzo umiejętnie perspektywę makro redukował do prozatorskiego mikroświata. Właśnie dzięki tym uwagom rzucanym na marginesie głównego toku fabuły (jeśli w wypadku Muzykanta można w ogóle mówić o fabule), nierzadko dwu lub trzyzdaniowym Reznikoff osiąga identyczne rezultaty, do jakich mniej wprawni literaci potrzebowali dwudziestu lub trzydziestu stron. Klimat tej powieści tworzą przede wszystkim te „wrzutki”, komentarze obiter dicta, co w wypadku Reznikoffa wydaje się określeniem uprawnionym, jako że był absolwentem prawa i wśród rozlicznych zajęć parał się m.in. reportażem sądowym, stąd prawniczy żargon nie był mu obcy.
Dwóch głównych bohaterów Muzykanta to autor przełamany na dwoje, albowiem powieść ta przesycona jest wątkami autobiograficznymi. Bezimienny narrator, który zarabia na życie jako komiwojażer i usiłuje się utrzymać na powierzchni w bardzo chudych latach 30. to przepisany życiorys „zawodowy” Reznikoffa. Tytułowy muzykant Jude Dalsimer to zakamuflowany życiorys artystyczny autora. Jude, którego treścią życia jest muzyka, nie znajduje na nią popytu. Jego kompozycje nie podobają się ani żonie ani narratorowi ani nikomu z artystycznego światka, z którym Jude ma możność zetknięcia w czasie krótkiego zatrudnienia w Fabryce Snów. Podobnie rzecz miała się z twórczością Reznikoffa, który nierzadko wydawał książki własnym sumptem, a jego literatura nie znajdowała poczytności ani wśród krytyki ani wśród czytelników. Dopiero pod koniec życia – a dożył sędziwego wieku – niszowa oficyna literacka zaczęła go promować. Powieściowy Jude nie miał tyle szczęścia, ile jego twórca. Odchodzi bowiem w poczuciu życiowej i artystycznej klęski, niszcząc wszystkie swe rękopisy. Paralele z losami Camille Claudel czy Katarzyną Kobro nasuwają się same. Oczywiście, ktoś myślący kategoriami czysto ekonomicznymi mógłby, nie bez racji, rzec, że skoro na sztukę nie ma popytu, to artysta powinien się przebranżowić. Uwagi te bynajmniej nie uległy dezaktualizacji, gdyż coraz więcej artystek i artystów nie mogąc wyżyć ze sztuki ima się rozmaitych sposobów na znalezienie dodatkowego źródła dochodów, z Patronite na czele. Pytanie, czy motywowana ekonomicznie „rada przebranżawiająca” zawsze jest słuszna i trafna. Van Gogh za swego życia sprzedał tylko jeden obraz…
Fabuła jedynej powieści Reznikoffa osadzona jest w Ameryce lat 30., która bynajmniej nie jest Ziemią Obiecaną dla narodu żydowskiego. Owszem, w USA nie ma pogromów, nikt nie zamyka Żydów przymusowo w gettach czy uchwala jawnie rasistowskich ustaw. Nie zmienia to jednak nagich faktów, że obowiązuje Prawo Imigracyjne z 1924 r., przewidujące ograniczenia ilościowe osób, które mogą wjechać do Stanów z Europy Środkowo – Wschodniej. Że w przestrzeni publicznej antysemickie hasła (nawołujące m.in. do bojkotu żydowskich kupców) padają na podatny grunt. Że po Czarnym Piątku ok. jedna czwarta populacji żyje na granicy ubóstwa i choć chce pracować – obojętnie w jakiej profesji, jak powieściowy Jude – nie ma dla nich zatrudnienia.
Reznikoff oferuje prozę oszczędną. I gorzką. Która, jeśli pozwolicie, trafia celnie w sam splot słoneczny. Mam wątpliwości, czy można go zaliczać w poczet klasyków, jak chcą tego tłumacze, ale warto wczytać się w ten głos. Wzruszenie gwarantowane.
Dwóch głównych bohaterów Muzykanta to autor przełamany na dwoje, albowiem powieść ta przesycona jest wątkami autobiograficznymi. Bezimienny narrator, który zarabia na życie jako komiwojażer i usiłuje się utrzymać na powierzchni w bardzo chudych latach 30. to przepisany życiorys „zawodowy” Reznikoffa. Tytułowy muzykant Jude Dalsimer to zakamuflowany życiorys artystyczny autora. Jude, którego treścią życia jest muzyka, nie znajduje na nią popytu. Jego kompozycje nie podobają się ani żonie ani narratorowi ani nikomu z artystycznego światka, z którym Jude ma możność zetknięcia w czasie krótkiego zatrudnienia w Fabryce Snów. Podobnie rzecz miała się z twórczością Reznikoffa, który nierzadko wydawał książki własnym sumptem, a jego literatura nie znajdowała poczytności ani wśród krytyki ani wśród czytelników. Dopiero pod koniec życia – a dożył sędziwego wieku – niszowa oficyna literacka zaczęła go promować. Powieściowy Jude nie miał tyle szczęścia, ile jego twórca. Odchodzi bowiem w poczuciu życiowej i artystycznej klęski, niszcząc wszystkie swe rękopisy. Paralele z losami Camille Claudel czy Katarzyną Kobro nasuwają się same. Oczywiście, ktoś myślący kategoriami czysto ekonomicznymi mógłby, nie bez racji, rzec, że skoro na sztukę nie ma popytu, to artysta powinien się przebranżowić. Uwagi te bynajmniej nie uległy dezaktualizacji, gdyż coraz więcej artystek i artystów nie mogąc wyżyć ze sztuki ima się rozmaitych sposobów na znalezienie dodatkowego źródła dochodów, z Patronite na czele. Pytanie, czy motywowana ekonomicznie „rada przebranżawiająca” zawsze jest słuszna i trafna. Van Gogh za swego życia sprzedał tylko jeden obraz…
Fabuła jedynej powieści Reznikoffa osadzona jest w Ameryce lat 30., która bynajmniej nie jest Ziemią Obiecaną dla narodu żydowskiego. Owszem, w USA nie ma pogromów, nikt nie zamyka Żydów przymusowo w gettach czy uchwala jawnie rasistowskich ustaw. Nie zmienia to jednak nagich faktów, że obowiązuje Prawo Imigracyjne z 1924 r., przewidujące ograniczenia ilościowe osób, które mogą wjechać do Stanów z Europy Środkowo – Wschodniej. Że w przestrzeni publicznej antysemickie hasła (nawołujące m.in. do bojkotu żydowskich kupców) padają na podatny grunt. Że po Czarnym Piątku ok. jedna czwarta populacji żyje na granicy ubóstwa i choć chce pracować – obojętnie w jakiej profesji, jak powieściowy Jude – nie ma dla nich zatrudnienia.
Reznikoff oferuje prozę oszczędną. I gorzką. Która, jeśli pozwolicie, trafia celnie w sam splot słoneczny. Mam wątpliwości, czy można go zaliczać w poczet klasyków, jak chcą tego tłumacze, ale warto wczytać się w ten głos. Wzruszenie gwarantowane.
February 27, 2024
Stany doby wielkiego kryzysu i faszyzacji społeczeństwa w iście muzycznej polifonii. Wybitne stylistycznie.
August 22, 2014
A beautifully written novel authored by a writer best known as a poet.
March 18, 2025
Majstersztyk! Gdyby nie konkretne osadzenie w czasie, niczym nie dałoby się poznać, że to opowieść sprzed prawie stu lat!
December 30, 2012
I'm sure I ended up reading this book because it was printed at Edward Brothers. It explores the narrator's friendship with a man who is determined to become (or is convinced that he is already) a musician, although the friend does not seem to be particularly talented and, in spite of his efforts, does not seem to improve over time.
Perhaps it is a story of determination and perseverance, but there is no happy ending. Maybe it is a story of the misunderstood and under-appreciated artist.
However, I think it is really be the story that no one ever tells, and that perhaps should be told more often: the story of someone who refuses to change course in spite of consistent failure, the story of someone with an unhealthy obsession with achieving greatness.
Perhaps it is a story of determination and perseverance, but there is no happy ending. Maybe it is a story of the misunderstood and under-appreciated artist.
However, I think it is really be the story that no one ever tells, and that perhaps should be told more often: the story of someone who refuses to change course in spite of consistent failure, the story of someone with an unhealthy obsession with achieving greatness.
May 17, 2012
Reznikoff is an important if not well known piece to the puzzle of American contemporary poetry. As always, Creeley's intro, his prose, is lovely and clear.
March 4, 2025
Feel like the overall pacing of the book is constantly shifting, the distinct narrative is essential but it can also be a bit distracting to the point of not being fully immersed into the story. I appreciate the sentiment of artists and obsession but I felt almost bored near the end
March 23, 2025
Jak poeta napisze powieść? Poetycko.
Nic się nie dzieje, zapisane zostaje żyćko, historia pewnej przyjaźni, pewnego czasu, pewnych detali świata. Historia drobnostek.
Jakże pięknych, jakże czułych drobnostek i zdań!
Nic się nie dzieje, zapisane zostaje żyćko, historia pewnej przyjaźni, pewnego czasu, pewnych detali świata. Historia drobnostek.
Jakże pięknych, jakże czułych drobnostek i zdań!
March 3, 2024
Poruszające
Read
August 1, 2007Reznikoff's novel. Wonderful--if you can find a copy.
There is one at NYPL.
There is one at NYPL.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews