عنکبوت

by Henri Troyat, پرویز شهدی (Translator)

موضوع رمان عنکبوت دربارهٔ خانواده‌ای فرانسوی است که متشکل از مادر، برادر و سه خواهر جوان است. برادر خانواده از نزدیک شدن به زن‌ها بیزار است و تمام روز را در خانه به نوشتن مطالب بی‌اهمیت و ترجمهٔ کتاب می‌گذراند، این در حالی است که عاشقانه، از دور خود جمع کردن خواهرانش لذت می‌برد و بهترین اوقاتش متعلق به زمانی است که آنان همراه مادرشان در اتاق او عصرانه می‌خورند. اما مشکل از زمانی آغاز می‌شود که این خواهران تصمیم می‌گیرند به خواستگاران خود جواب مثبت داده و زندگی مستقلی تشکیل دهند. تقابل دوگانه‌هایی چون خیر و شر، سلطه‌گری و دلسوزی، صداقت و دروغ‌گویی و نیز سیر تطور شخصیت‌های رمان، مایه‌هایی روان‌شناسانه و فلسفی به اثر داده است که در قالب داستانی واقع‌گرا و پرتعلیق، به خواننده منتقل می‌شود.

Genres: France, French Literature, Fiction, Roman

248 pages, Paperback

First published January 1, 1938

About the author

Troyat was a French author, biographer, historian and novelist.

Troyat was born Levon Aslan Torossian in Moscow to parents of Armenian descent. His family fled Russia in anticipation of the revolution. After a long exodus taking them to the Caucasus on to Crimea and later by sea to Constantinople and then Venice, the family finally settled in Paris in 1920, where young Troyat was schooled and later earned a law degree. The stirring and tragic events of this flight across half of Europe are vividly recounted by Troyat in 'Tant que la terre durera'.

Troyat received his first literary award, Le prix du roman populaire, at the age of twenty-four, and by twenty-seven, he was awarded the Prix Goncourt.

Troyat published more than 100 books, novels and biographies, among them those of Anton Chekhov, Catherine the Great, Rasputin, Ivan the Terrible and Leo Tolstoy.

Troyat's best-known work is La neige en deuil, which was adapted as an English-language film in 1956 under the title The Mountain.

He was elected as a member of the Académie française in 1959. At the time of his death, Troyat was the longest serving member of the Academy.

From Wikipedia

Reviews

[sAmAnE]

تا به حال هیچ کتابی از هانری تروایا نخوانده‌ام که مرا ناامید کرده باشد. او داستان‌سرایی است که با نگاهی روان‌شناسانه و فلسفی، روایت‌های عمیقی خلق می‌کند. این بار، داستان تلخ یک خانواده را می‌گوید که تحت سلطه شخصیتی کنترل‌گر و سلطه‌جو قرار دارند. پسر خانواده، ژرار، با دلبستگی و بدبینی فراوان، زندگی خواهرانش را تحت کنترل دارد. او همیشه در تلاش است تا اوضاع را در دست بگیرد، اما درست مانند عنکبوتی که در تار ذهنی خود گرفتار شده، خودش هم در دام ساخته‌های ذهنش اسیر می‌شود… مردی سلطه‌گر که قصد دارد اطرافیانش را قربانی کند، اما در نهایت در تارهای خود پیچیده، بی‌حرکت، بی‌صدا و تنها باقی می‌ماند.

[Luís]

It is a book that has probably been poorly aged, but it isn't easy to know how it was perceived when it was released in 1938!
I had little interest in this family's closed-door existence, filled with suffering that turned into selfishness and meanness and featured an unsympathetic main character.

[Carlo Hublet]

Relecture... près d'un demi siècle plus tard (petite exagération). Etonnant ouvrage de ce jeune écrivain, prix Goncourt presque encore adolescent (encore une petite exagération)... Pas vieilli...

[Arezoo]

The Web masterfully explores the darkest corners of human jealousy, and that’s precisely what makes it so gripping. Troyat paints a character so consumed by envy that every page deepens your frustration—and strangely, your fascination. I found myself hating the protagonist more with every sentence, not because he is poorly written, but because he is terrifyingly real. His sharp intellect combined with relentless jealousy turns him into the architect of his own misery, and more disturbingly, the enemy of his own sisters.

What makes this book so compelling is the ugliness it’s unafraid to show—the jealousy of someone who dismisses what he cannot have or control. It’s raw, uncomfortable, and absolutely riveting. Troyat doesn’t ask you to like his characters; he dares you to watch them unravel, and you can’t look away.

[Mohsen Hasanpour]

نثر روان و ترجمه ی خوب کتاب با درون مایه ی روانشناسی البته کتاب پیچیده ای نیست. مصداق چنین افرادی رو همیشه میشه دید و این زنده و پویا بودن کتاب برای هر جامعه و هر نسلی می تونه جذاب باشه
((زندگی بدست نمی آید ٫ پذیرفته میشود))
اگه به کلمه نوشگاه خانه در این کتاب برخورد کردید تعجب نکنید

[Amin karami]

زندگی به دست نمی آید، پذیرفته می شود
عنکبوت داستان تقابل دو نوع نگاه نسبت به زندگی است، انسان هایی که زندگی را آن گونه که هست می پذیرند و آنهایی که در تلاشند تا زندگی را آنگونه که می خواهند بسازند. این دسته از انسان ها هر پیش آمدی در زندگی را نمی پذیرند و اگر با حوادثی روبرو شوند که برخلاف میلشان زندگی را تغییر دهد به شدت سرگردان و مایوس می شوند. تا جایی که ممکن است کار به فروپاشی ذهنی آنان بکشد. اما دسته اول انسان ها در این داستان کسانی هستند که معتقدند در مقابل بازی و قدرت سرنوشت کسی را یارای مقابله نیست و تنها راه چاره پذیرفتن زندگی به همان شکلی است که در برابرت ظاهر می شود. اما نوع نگرش این انسان ها حاصل بی قیدی و بی فکری آنان نیست بلکه در نتیجه ی یاسی فلسفی نسبت به سرشت و ماهیت زندگی می باشد. اینان اگرچه در مقابل زندگی سر تسلیم فرود آورده اند و هر روز به دست روزگار به سمتی کشانده می شوند اما این مزیت را نسبت به دیگر دسته دارند که با پیش آمدهای زندگی آسان تر کنار می آیند.

[Faeze]

«سعی نکن احساس‌هایی که قادر به درکشان نیستی را به لجن بکشی»

خوندنش گاهی به قدری عذاب آور می‌شد که دلم می‌خواست ورقه‌ها رو پاره‌کنم. اما نه به خاطر اینکه کتاب درهم و بدی باشه نه ولی شخصیت اصلی به شدت موجود پست و منفوری برام بود. منو یاد شخصیت‌های وسواسی جبری(OCPD) توی کتاب آسیب شناسی روانی می‌انداخت. با خوندن ازش مدام این ترس توی من زنده می‌شد که نکنه حتی یه نقطه مشترک با این آدم درمانده و تنها داشته باشم؟ نکنه توی زندگیم یه زمانی جایی قرار بگیرم که عزیزانم رو کنار کسی ببینم، درحالی که هیچ‌‌جا برای من کسی نیست؟
خوندنش شاید شما رو کمی به چالش بکشه ولی بخونیدنش خوب چیزیه :)

[Tatiana Soldatova]

It's crazy how one human being can be so extremely possessive and dependent on another human being. It's a story of a little life filled with jealousy, loneliness, selfishness and paranoia. Powerful reading that made me think and feel.

[Cameron Trost]

L'araigne is a story about an anxious and manipulative young man and the games he plays to control the lives of the women around him in order to keep them by his side. He is disgusted by the flesh and can't understand his sisters or accept them as women with needs and desires beyond the family home. Henri Troyat is a fine writer, but I can't imagine why this book one a Goncourt...well, maybe I can when I really think about it and that's probably why I tend not to bother with Goncourt winners. The characters in this book are uninteresting middle-class bores, and Gérard, our antihero, is a most tedious and self-centred gossip. The plot is simplistic to the point of being pointless and the writing doesn't save it since it's not an example of Troyat's best prose. There are a couple of engaging events and the last chapter brings the whole narrative to a satisfactory close, but that's not enough to redeem this book. If you haven't read Henri Troyat before and you want to discover his finest work in terms of concept, characterisation, and narrative, try his novel, "La neige en deuil", or his collection ,"Les ailes du diable".

[amara petro]

Չէի սպասում բայց շատ լավն էր !

4/5

[Naim Frewat]

Plutôt 3.5 / 5
Lecture simple mais intrigante qui manque de profondeur. C'est à dire, les personnages manquent un passé, de profondeur psychologique. Le livre ouvre sur l'intérieur; Gérard, dont le père est mort, fils de Mme Fonsèque, frère de Luce, Elizabeth et Marie-Claude s'acharne à préserver cette composition familiale telle quelle. Le livre clôt sans qu'on sache vraiment qu'est ce qui a poussé Gérard à refuser tout changement, tout intrus à cette famille. C'est pourquoi je lui attribue une note de 3.5.
J'avais déjà lu La Neige en Deuil, un livre qui traite aussi des relations fraternelles, présente à peu près une composition similaire à celle de L'Araigne, c'est à dire, le déséquilibre des relations entre les frères.
Bien que je lui ai trouvé des traces d'un Simenon, c'est le Goncourt attribué à ce livre qui m'a laissé un peu déçu et je n'ai aucune envie à en deviner les raisons; surtout après avoir lu Quarante Ans de Marc Lambron qui nous livre les coulisses du Goncourt.

[Veronica]

Troyat won the Goncourt for this novel when he was only in his late twenties. It's a compelling character study of a lonely, misanthropic young man, Gérard, who lives with his widowed mother and three sisters. He finds the thought of his sisters leading independent lives and "abandoning" him unbearable and tries everything he can to prevent them marrying. In the end he is caught in his own web. It's not exactly a cheerful book, but one of his best short novels. You enter into Gérard's unhealthy mind, and some of the descriptions are toe-curling, as he expresses his disgust with the physical world around him. At the street market:

Ces monstrueuses montagnes de viande, à grandes plaies ovales et qui ne saignaient plus : une exposition de moignons proprets, sur un fond blanc, ébloui, de clinique. Un gaillard, enturbanné d'une serviette maculée de brun, hissait un quartier de boeuf en travers de son épaule et l'apportait, d'une démarche fléchie, jusqu'au centre de la boutique, où des crochets libres attendaient. Et cette énorme masse de chair pendait contre l'homme, s'accolait à l'homme, voluptueusement.

Une foule de ménagères se bousculaient autour des étalages, telles de mouches sur une flaque de miel. [...] Dans ce fade relent de mangeaille, elles préparaient de quoi bourrer leur famille pour le soir.

[Mazel]

1938.

Un appartement bourgeois, place des Vosges.

Gérard Fonsèque y vit avec sa mère et ses trois soeurs.

Jeune homme maladif, il reste confiné dans sa chambre où il compte écrire un essai philosophique qui, bien sûr, sera le chef-d'oeuvre du siècle...

En fait, il se complaît dans un délire hypocondriaque et exerce une subtile tyrannie sur ces quatre femmes qui sont tout son univers.

De toutes les forces de son amour, de son égoïsme et de sa jalousie, il refuse que ses soeurs se marient et utilise les ressources d'une imagination destructrice pour briser leur bonheur et les garder près de lui.

En vain : peu à peu il voit sa propre vie s'effilocher et sera finalement victime de la toile qu'il a patiemment tissée.

Dans cet oppressant huis clos, Henri Troyat oppose, avec un art subtil, la banalité des détails à la violence des sentiments, la monotonie de la vie quotidienne à l'exaltation des héros qui tentent désespérément de s'en délivrer.

Un très grand roman, qui n'a pas pris une ride.

[Shalinee Bhujun]

Une plongée intéressante dans la psychologie complexe et tourmentée de Gérard, personnage principal dont l'attachement maladif envers ses trois sœurs le rend à la fois profondément malheureux et extraordinairement pathétique. Impossible d'éprouver la moindre sympathie pour lui. On prend même plaisir à le détester.
L'écriture est limpide, parfois brutale et cruelle, et la narration est haletante jusqu'au dernier mot.

[Nazanin Banaei]

شاید بهتر بود بگذاریم کس دیگری به جای‌مان بازی کند، برای ما ببرد یا ببازد. البته نه همیشه. بعضی مواقع. هنگامی که تنهایی جنگیدن زیادی دشوار می‌شود.
امروز، حالا به طور مثال... آه چه لذتی دارد آدم جز ترکه‌ای نرم، که با وزش هر نسیمی به یک‌سو خم می‌شود، آبی که برحسب پستی و بلندی‌های جوی پیچ و خم برمی‌دارد، و قلوه سنگی که با ضربه‌ی هر پایی به این سو و آن‌سو می‌رود، چیزی نباشد!

[ADSE les étoiles]

La dernière phrase de ce livre est une bombe.

[Trounin]

Молодой писатель — теперь уже Анри Труайя, теперь уже француз — почти ничего не написавший, в возрасте двадцати семи лет становится гонкуровским лауреатом. Чем он так сумел пленить? Используемыми им темами, знакомыми по ряду классических произведений русской литературы, где нигилизм съедал миропонимание без остатка. Почему следовало выбрать его, а не Франсуа де Ру? Авансом. В Труайя есть нечто, чему нужно придать уверенность. И Анри оправдает возложенные на него надежды. Где-нибудь обязательно после скажут — это наш Достоевский. Иного просто не могло быть. Само гонкуровское произведение — «Паук» — характерное описание паразитирующей формы жизни, всегда существующей в социуме. Но всё это пока чрезмерно идеализированно. На деле «Паук» стал для Труайя именно как в качестве аванса. Проникнуться глубиной произведения у читателя всё равно не получится, учитывая малую концентрацию автора на им описываемом — далее единственной проблематики он не пошёл, и не дал никакой надежды на исправление ситуации к лучшему. Из чего следовало сделать единственный вывод — если и Достоевский, то сугубо французский.

(c) Trounin

[Ash Zayn]

Ankaboot by Noor Rajput-
(The original book wasn’t available so i am saving it here for the time being)
Its a 3500+ pages book.
———————————

Spider/spiderweb/traps/treacheries -

Raees character is so similar to Qais Kambeer from Bismil.

تم میرا مقدر ہو فجر اور اللہ کسی ایک کا رزق کسی دوسرے کو نہیں دیتا۔

This line is so similar to dialogues from the novel Bakht.

The story feels a bit dragged on but an amazing read, would’ve been better if it was a little shorter as its a 3000+ pages book.

“کوئی جہان ہو جہاں یہ چہرہ مجھے قبول کرے، صرف ایک بار، صرف ایک بار”۔

—————————————
Arooza Jamal attacked Fajar and dies at the hands of Raees Aurangzeb, she planned it, she planned her death. Her death was so similar to the death of Abdaar Ubaid at the hands of Hashim Kardaar from novel Namal.

————————————-
So many plot twists

Manaar mairaj was alive
Fajr mairaj was her daughter with Furqan Gardezi.
Manaar is a gang leader and comes back to take revenge from Raees but in the very end Raees discloses that he played her, he knew she was alive, & fajr was her daughter & in the very end it turns out that Manaar isn’t killed she is trapped in the basement of Joseph palace by Joseph & Raees is also alive but in coma fighting for his life.

[Sally]

“انسان گاهی خودش را در تارهایی می‌بافد که قرار بود او را محافظت کنند، اما در نهایت همان تارها، زندانش می‌شوند.”

ژروم در سایه‌های خودش زندگی می‌کرد. هر گامش، پژواکی از تردید، هر نگاهش، آینه‌ای از گذشته‌ای که هرگز رهایش نمی‌کرد. دیوارهای ذهنش از خاطرات ساخته شده بودند خاطراتی که نه می‌توانست فراموش کند، نه تحملشان را داشت.

«از دیگران فاصله گرفته بودم، اما تنهایی آرامش نبود؛ زندانی بود که خودم بافته بودم. همیشه فکر می‌کردم می‌توانم همه چیز را تحت کنترل بگیرم، اما حالا در تارهای خودم اسیر شده‌ام… دیگر نوری در این گوشه‌ی تاریک وجود ندارد.»

او فکر می‌کرد که می‌تواند باهوش‌تر از سرنوشت باشد، اما در نهایت، عنکبوتی که با دقت تارهایش را می‌بافت، خودش در آن گیر افتاد…

شاید بزرگ‌ترین توهم انسان این باشد که گمان کند بر زندگی مسلط است، در حالی که زندگی همیشه مسیر خودش را می‌رود—بی‌توجه به تارهایی که برایش می‌بافیم.

ساحل -بهار ۱۴۰۴

[Mohammad]

هیچ‌چیز اندوه را به اندازه‌ی تسلیم‌وار خود را به آن سپردن، تخفیف نمی‌دهد.


تصور می‌کنم هر کسی با این داستان روبرو شود انفعال، توجه‌طلبی، کنترل گری، ترس از تنهایی و خودخواهی شخصیت ژرار را به خوبی حس کند. همه ما کم و بیش این خصوصیات را داریم پس در مواقعی با او همزادپنداری خواهیم کرد. اما چیزی که در مورد ژرار اذیت کننده است عدم پذیرش این ویژگی‌هاست. این خصوصیات را در زیر پوشش عشق و علاقه به خانواده قایم می‌کند و سعی در کنترل زندگی خواهرانش دارد تا همه را آن‌طور که خود میخواهد کنترل کند. ژرار در عین حال شهامت مخالفت در مقابل تصمیمات خواهرانش را ندارد و طبق قاعده هر کس راه خود را پیدا می‌کند و ژرار باید در مقابل آنها با هر حیله ای مقابله کند.
نمیدانم شما با خواندن رمان نسبت به ژرار حس ترحم پیدا میکنید یا تنفر؟ اما من یکی از ژرار متنفرم.

[Mademoiselle Cup Of Tea]

L’Araigne reste, effectivement, un roman techniquement maîtrisé, et Troyat a indéniablement du style. Mais comme on dit : le talent n’excuse pas tout. Lecture intéressante d’un point de vue historique et littéraire, franchement inconfortable pour le reste !! Bienvenue dans la période Matzneff où ce type de point de vue était apparement normal.

Ma chronique complète : https://mellecupofteabouquine.wordpre...

[Ani Karapetyan]

‹‹Սարդը›› Անրի Թրուայայի /Լևոն Թորոսյան/ առաջին ստեղծագործությունն էր, որ կարդացի:
Սա մի դասական ընտանեկան պատմություն է, ուր նկարագրվում է մարդու էգոիստ, չար և թունավոր տեսակը:

[Amineh]

داستانی روان و ساده که خیلی زیاد میشه مشاهده کرد و ملموس هستش

[Nathalie Proulx]

Quel personnage insignifiant et imbu de lui-même que ce Gérard! Cette histoire m’a rappelé un peu Emma Bovary… L’avantage de ce roman c’est qu’il est court.

[Scull17]

Étude intéressante du narcissisme extrême d’un fils à maman.

[Narine]

Excellent work!!! One of fav books and authors