Μια ατέλειωτη φυγή

by Αλκυόνη Παπαδάκη

Το ημερολόγιο μιας γυναίκας, η διαδρομή της, με τις ιστορίες προσώπων που έγιναν σταθμοί στη ζωή της. Ιστορίες ανθρώπινες και αληθινές. Πάντα ήθελα να φεύγω. Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά. Να νιώθω τη γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής. Όχι να φεύγω γι' άλλους τόπους. Από την ίδια τη ζωή μου να φεύγω. Να ρίχνω τα «στοπ» στον δρόμο μου. Να γκρεμίζω τις πινακίδες που σηματοδοτούσαν διαδρομές. Να πατάω στις διαχωριστικές γραμμές. Ν' αψηφώ τα όρια της ταχύτητας. Να φεύγω χωρίς προορισμό. Μια φυγή μέσα στην ίδια τη φυγή. Σα να με κυνηγούσε πάντα ο εαυτός μου. Και μόλις έβρισκα ένα ξέφωτο, να πάρω μια ανάσα, βρε αδερφέ, να στήσω μια σκηνή να ξαποστάσω, βαρούσε ο συναγερμός μέσα μου και με ξεκούφαινε. Φεύγοντας, άφησα πίσω μου πολλά σκουπίδια. Άφησα όμως, στη φούρια μου, και πράγματα πολύ σημαντικά. Κάτι κοσμήματα, ας πούμε, ακριβά, που κάποιοι μου είχαν χαρίσει για να στολίσω την ψυχή μου...

302 pages, Paperback

First published March 13, 2017

About the author

Βιογραφικό γραμμένο απο την ίδια.

Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα... Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν` ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρουδιά τους.

Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ` όνειρο ν` αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά!

Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν` αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει, θ` αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς το παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να `χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά· να επιμένεις, ν` αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.

Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου `κρυψε ποτέ τα μάτια και τ` αφτιά μου.

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

Γιατί στην πραγματικότητα αυτό κάνω πάντα. Περιμένω σ’ έναν σταθμό το τρένο που δε θα περάσει ποτέ. Γιατί ποτέ, κανείς δε θα με λυτρώσιε από μένα. Διάβαζα κάπου, και νομίζω πως μου πάει γάντι « Η αρχή και το τέλος του ταξιδιού είναι εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι εσύ»

Μη σκορπιέσαι Μάγδα μου. Να δίνεσαι, αλλά να μη σκορπιέσαι. Να μη σπαταλιέσαι, Άκου με που σου λέω. Κάτι ξέρω και εγώ

2,5 αστεράκια. Ποτε θα μπει επιτέλους αυτό το μισό αστεράκι? Είναι τόσο σημαντικό. Απλή όχι ιδιαίτερα φανταχτερή και με εντάσεις ιστορία που δε θα την πολυθυμάσαι όταν θα την τελειώσεις αλλά ξέρεις θα κρατήσεις 1-2 τσιτάτα που θα ποστάρεις ως στατους στο facebook. Συμπαθητικό και τίμιο αλλά μέχρι εκεί

[D. D. · Rating 2 out of 5]

Έχοντας διαβάσει χιλιάδες βιβλία συνήθως ξέρω από τις πρώτες σελίδες αν θα περάσω καλά με ένα βιβλίο ή όχι. Αυτό το βιβλίο ήταν από την αρχή καθαρό ότι θα ήταν κουραστικό. Ένα σωρό διδαχές και ουσιαστικά σκόρπιες ιστορίες και περιγραφές. Η πρωταγωνίστρια αναιδής, αναίσθητη, εκνευριστική. Οι άλλοι χαρακτήρες μονοδιαστατοι. Το μόνο καλό ότι διαβαζόταν εύκολα για να το τελειώσεις μια ώρα αρχιτερα κ να γλυτώσεις από δαύτο.

[Gianna Fou. · Rating 3 out of 5]

Όπως και μέσω των υπολοίπων βιβλίων της, έτσι και μέσω αυτού, η Αλκυόνη Παπαδάκη προσπαθεί να δώσει μαθήματα ζωής. Ωστόσο στο συγκεκριμένο βιβλίο, είχα την εντύπωση πως τα μαθήματα αυτά δίνονταν βεβιασμένα, είχαν την μορφή απλής συσσώρευσης ιδεών, χωρίς να είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα με τις ζωές των ηρώων όσο σε προηγούμενα βιβλία. Επίσης, σε σύγκριση με προηγούμενα βιβλία αυτό μειονεκτει στο τομέα της σκιαγράφησης των χαρακτήρων αφού εδώ (πέραν της κεντρικής ηρωίδας) ο κάθε χαρακτήρας καλύπτεται από λίγες μονο σελίδες. Κατά συνεπεια, γίνεται μονοδιάστατη παρουσίαση της προσωπικότητας του και να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως καρικατούρα. Θα μποουσε να ειπωθεί, δηλαδή, πως το βιβλίο αυτό αποτελεί μια συλλογή διηγημάτων και όχι μια ενιαία ιστορία.
Όσον αφορά την κεντρική ηρωίδα το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ικανότητα του κάλου ακροατή, η απουσία κάθε επικριτικης διάθεσης, η πηγιαια επιθυμία για κατανόηση και η ενσυναισθηση. Πέραν αυτών, δεν φαίνεται να διαθέτει εφόδια που θα την καθιστούσαν ωφέλιμη όχι μόνο για τους γύρω της αλλά και για τον ίδιο της το εαυτό.
Συνοπτικά, το βιβλίο μου φάνηκε καλογραμμένο, με σημεία γεμάτα ευαισθησία και ανθρωπιά και διαβάζεται εύκολα. Ωστόσο, τελειώνοντάς το κατάλαβα πως δεν είχα αναπτύξει αυτό το δέσιμο με το βιβλίο και τους ήρωες του που σου αφήνει την αίσθηση πως μόλις ολοκλήρωσες το ταξίδι σου σε εναν κόσμο μοναδικό και αναντικαταστατο που θα σου λείψει.

[Κάτια Ντάκουλα]

Άγγιγμα ψυχής...
Καθηλωτική και συγκινητική γραφή, ίδιον της Αλκυόνης... συχνά σταματούσα για να σκουπίσω τα μάτια μου...άγγιξε βαθιες και ανομολόγητες πλευρες της ψυχής μου...ένα μεγάλο ευχαριστώ στη συγγραφέα!!!

[ΔΕΣΠΟΙΝΑ · Rating 5 out of 5]

Ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας, ιστορίες που ίσως εκεί βρεις τον εαυτό σου ή και κάποιο φίλο.
Η γραφή της απλή, χωρίς φανφάρες και λογοτεχνικά τερτίπια, καταφέρνει να σε κρατάει καθηλωμένο , θέλοντας να μάθεις τη συνέχεια!!

[Jenny Ko · Rating 2 out of 5]

Μετριότατο.

[Stefania Gartz · Rating 4 out of 5]

Ίσως το λιγότερο αγαπημένο μου βιβλιο συγκριτικά με τα υπόλοιπα της. Θα ήθελα λίγο πιο πλουσιες τις ιστορίες που διηγείται η ηρωίδα στο ημερολόγιο της. Φυσικά δε παύει να είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο περνώντας μηνύματα με μοναδικό τροπο όπως μόνο η αγαπημένη μας Αλκυόνη μπορεί να κάνει.
Θα κλείσω με ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα από το βιβλίο.
"πέτυχα πάντως πολλά.
Όταν ήρθε ο λύκος έξω από την πόρτα μου και ούρλιαζε πεινασμένος, εγώ δε τρόμαξα.
Είχαν μαζευτεί όλοι οι τάχα μου προφήτες, οι τάχα μου συμπαραστατες και περίμεναν να με ξεσκίσει και να δικαιωθούν.
Μαρμαρωσαν όταν με είδαν να χορεύω με τον λύκο μπλουζ!.. "

[Genny Eugenia Fotaki · Rating 5 out of 5]

Το μόνο ''άσχημο'' με τα βιβλία της Αλκυόνης Παπαδάκη είναι ότι δεν θες να τα κλείσεις πρίν διαβάσεις και την τελευταία σελίδα. Άλλο ένα βιβλίο που αγγίζει την ψυχή των αναγνωστών. Πολλοί οι ήρωες και οι ιστορίες τους με κεντρικό ήρωα μια φίλη και εξωμολογήτρια τους. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές ιστορίες με ένα κοινό μια ατέλιωτη τάση φυγής!

[Despina Pachakis · Rating 4 out of 5]

Αν και η αφηγήτρια της ιστορίας στην αρχή διχάζει θα μπορούσε να πει κάποιος, είναι μαγικό το πώς συμπεριφέρεται με τους άλλους ανθρώπους που γνωρίζει στη ζωή της και πώς ο κάθε ένας από αυτούς δίνει το δικό του λιθαράκι για να δούμε και εμείς, οι αναγνώστες, μια άλλη ματιά για τη ζωή. Ένα ταξίδι ψυχικής ωρίμανσης, με ένα όμορφο περιγραφικό τέλος.

[Meliana B. · Rating 3 out of 5]

Εύκολο στο διάβασμα.
Οι σελίδες γυρνούσαν γρήγορα, μα δεν ήταν από εκείνα που δε θέλω να τελειώσουν. Το αντίθετο, θα έλεγα. Χάρηκα όταν συνέβη αυτό. Δε θα μου λείψει ιδιαίτερα, κανείς από τους ήρωες...

[Eftychia Makridou · Rating 3 out of 5]

Έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία της Παπαδακη.. ελαφρώς με απογοήτευσε.

[DESPINA · Rating 2 out of 5]

2,5⭐️

[Αλεξάνδρα · Rating 1 out of 5]

Τίτλος πολλά υποσχόμενος....αλλά πολλά κλισέ, ρηχοί,ωραιοποιημένοι, επαναστάτες χωρίς αιτία, οι ήρωες. Σχεδόν όλες οι ιστορίες προβλέψιμες και υπερβολή χωρίς λόγο.

[Ολυμπιάδα · Rating 2 out of 5]

Κλασική, συνηθισμένη Παπαδάκη. Μια απ' τα ίδια (πολύ ίδια, για την ακρίβεια).
Κάπως βαρετό και κουραστικό, βέβαια.

[Vicky Laurel · Rating 5 out of 5]

Είχε δεν είχε πάλι η Αλκυόνη μας θύμισε το ραντεβού μας με τη ζωή μέσα από ένα θαυμάσιο βιβλίο, με υπέροχη γραφή.

[Penelope · Rating 1 out of 5]

Αυτή η κριτική περιέχει spoiler Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι μια από τις αγαπημένες μου συγγραφείς. Όταν είδα αυτό το βιβλίο στη δανειστική βιβλιοθήκη της πόλης μου εντυπωσιάστηκα τόσο με τον τίτλο αλλά και με την υποσχόμενη πλοκή του έργου αυτού.Οφείλω να ομολογήσω ότι αρχικά με συνεπήρε η ιστορία της Μάγδας και δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Η ιστορία της Νίνας με σημάδεψε λόγω της εκμετάλλευσης που πέρασε η γυναίκα αυτή.Η ιστορία της Θένιας είναι που με έκανε να αναθεωρήσω την επιλογή μου.Προσπαθεί να περιγράψει έναν χαρακτήρα μιας ιερόδουλης που πέρασε αρκετές κακοτοπιές στη ζωή της αλλά το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί είναι αρκετά αισχρό και αρκετές φορές σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα καθώς και στην ιστορία της Νίνας.Τα καλά στοιχεία είναι, η φίλη που επικράτησε με τη φίλη της την Αλέκα αλλά και καθώς κάποια κομμάτια της ιστορίας του Ροκά. Δεν μου αρέσει να αφήνω μισοτελειωμένα βιβλία γι'αυτό το λόγω προσπάθησα αρκετά για να μην το παρατήσω.Δεν θυμίζει καθόλου τα αριστούργημα όπως η Βαρκαρισα της Χίμαιρας,το χρώμα του φεγγαριού το σκισμένο ψαθάκι κι άλλα πολλά.

[Eleanna Manesi · Rating 3 out of 5]

Η Μάγδα ζει στη Σαλαμίνα. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για τη ζωή της. Είναι γνωστή ως «η κυρία με το καπελάκι».

Τη ζωή της τη μαθαίνουμε μέσα από το ημερολόγιό της.

Η Μάγδα έχει περάσει αρκετές δυσκολίες στη ζωή της αλλά στην πορεία της συνάντησε ανθρώπους από τους οποίους έλαβε αλλά και έδωσε βοήθεια.

Με αφορμή τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων η Αλκυόνη Παπαδάκη μας μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, τις σχέσεις γονιών – παιδιών, τους φίλους, την οικογένεια, τον έρωτα.

Η συγγραφέας σκιαγραφεί χαρακτήρες που όλοι έχουν κάτι να μας διδάξουν όσο αντισυμβατικοί και εάν φαίνονται.

Το βιβλίο είναι μυθιστόρημα αλλά με στοιχεία που μας οδηγούν στην βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας αλλά και των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Αξίζει να το διαβάσετε.

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Τον δράκο τον πολεμάς μόνο με την ομορφιά που έχεις κρύψει στην ψυχή σου. Κράτα το τριαντάφυλλο μέσα σου δροσερό. Και προχώρα.[...]
[...]Αχ, αυτό το περιττό! Το τόσο απαραίτητο στον άνθρωπο τελικά![...]
[...]Δεν μ' ακούς. Με νιώθεις! Έχει διαφορά...[...]

[Christina Anyfanti · Rating 5 out of 5]

αγαπημένη Αλκυόνη!