What do you think?
Rate this book
ว่านฮองเฮา #1
ว่านฮองเฮา 1
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
June 26, 2017
นิยายเรื่องยาวววว (ยืนยันว่ายาวจริง) เพราะผู้เขียนเริ่มโพสต์ในเว็ปห้องสมุดเกือบสามปีที่แล้วแบบนาน ๆ โผล่มาที
หลังการรอคอยอันยาวนาน ในที่สุดก็ได้อ่านจบสมใจ 4 เล่ม 1,300 กว่าหน้า แถมยังเป็นรีวิวที่ยาวที่สุดที่เคยเขียนมาเลย
ขอเริ่มต้นว่ากันถึงแบ็คกราวน์ชีวิตนางเอก สรุปเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่จะเข้าสู่วงจรชีวิตการเป็นถั่วฮองเฮา เพื่อความเข้าใจภาพรวมของนิยายเรื่องนี้ แต่ขอไม่สปอยล์เนื้อหาส่วนอื่นที่ยังเหลืออีกเพียบ
ลั่วผิงอัน สาวสวยอายุ 27 ปี ลูกสาวคนเดียวมหาเศรษฐีอันดับ 9 ของโลก ดังมาก ใจบุญ
ส่วนนิสัยเสียคือขี้วีน เอาแต่ใจ ไม่กลัวใคร
แม่ตาย พ่อกับพี่ชายที่อายุห่าง 10 ปี มัวแต่ยุ่งกับธุรกิจ ทำให้เธอขี้เหงา ต้องการความรักความอบอุ่นของครอบครัว
ปมด้อยคือ คนที่รายรอบล้วนหาผลประโยชน์ มีแต่คนใช้เธอเป็นสะพาน ทำให้เป็นคนกลัวความสัมพันธ์ใกล้ชิด
จบชีวิตเพราะช่วยเหลือเด็กกำพร้าเอาไว้ วิญญาณออกจากร่างแต่ยังมีความทรงจำเก่าหลงเหลือ ได้ย้อนเวลาไปเกิดใหม่เป็นบุตรสาวแม่ทัพว่านอวิ้นหยางแห่งแคว้นเฉ่า ซึ่งไม่มีบุตรสาวเกิดในตระกูลนี้มากว่า 30 ปี
เหนียงของนางตั้งชื่อให้ว่า หงโต้ว ที่แปลว่าถั่วแดง มีพี่ชาย 7 คนเป็นทหารทั้งหมด
ตั้งแต่แรกเกิดก็ถูกจับจองโดยรัชทายาทแคว้นเฉ่า เพราะอิทธิพลของตระกูลว่าน
ถั่วน้อย มีบุคลิกสุขุมตั้งแต่ยังเป็นทารก ชอบหนีเที่ยวตั้งแต่เริ่มเดินได้
เฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง พูดจาฉะฉานเป็นเหตุเป็นผล รู้ความจนน่าปวดหัว เป็นหัวโจกพาพี่ชายไปขยันก่อเรื่อง
‘ตั้งแต่หงโต้วลืมตาขึ้นมา ไม่มีวันใดที่ไม่วุ่นวาย ไม่มีวันใดที่ไม่ปวดหัว’
ทั้งยังเป็นถั่วเจ้าอารมณ์ ทั้งฉลาด ทั้งใจแข็ง มีเพียงความรักและการตามใจอย่างถึงที่สุดเท่านั้นถึงจะทำให้นางยอมได้ แม่ทัพใหญ่ยังยอมแพ้ พี่ชายยังต้องยอมนางทุกเรื่อง
ตอนอายุ 3 ขวบ ถูกฮองเฮาเรียกตัวเข้าวังเพื่อให้นักพรตทำนายดวงชะตา ด้วยความตะกละจึงถูกวางยาพิษในขนม และถูกช่วยโดยบุรุษปริศนา บุคลิกลักษณะเหมือนทหาร หน้าดุ ตัวใหญ่ ผิวคล้ำเข้ม อำมหิต มีอำนาจ
นักพรตเซียนให้ยาวิเศษป้องกันพิษ ต่อไปยาพิษอะไรก็ทำไรนางไม่ได้ ทำให้เลือดนางจะกลายเป็นยาพิษที่รุนแรง และได้ทำนายดวงชะตานางไว้ว่า
‘ดวงนางส่งเสริมสามี เป็นถั่ววาสนาสูงส่งที่จะได้เป็นถึงมารดาของแผ่นดิน จะให้กำเนิดสามพระโอรสสวรรค์ที่ไร้เทียมทาน หนึ่งมังกรครองราชย์ หนึ่งอินทรีนักปราชญ์ หนึ่งพยัคฆ์พิทักษ์แผ่นดิน ไม่ว่านางจะแต่งกับใคร ก็จะเป็นดังคำทำนาย”
ทำให้ตลอดหลายปีจึงเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮา ได้เรียนรู้การปกครองวังหลัง ทำให้พอตอนตัวเองมาอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาจึงสามารถ ‘ปีนไม้สูง’ ได้เหนือใคร
ตอน 5 ขวบ หงโต้วหนีไปร่วมกับกองทัพพ่อและพี่ชาย คิดกลยุทธ์ทำลายแผนการของรัชทายาทตี้ฟั่นเทียนแห่งแคว้นฉินที่ยกทัพมาตีเมือง ได้รับชัยชนะ ฮ่องเต้ปูนบำเหน็จความดีความชอบ แต่งตั้งเป็นองค์หญิงผิงอัน
ด้วยความเกรียนของถั่วน้อย ยังหาญกล้าส่งสารไปเยาะเย้ยจนสร้างความแค้นและศัตรูคู่อาฆาต ‘เจ้าเต่าฉินซื่อบื้อ!!!’
อายุ 6 ขวบ ไถเงินอาเตียกับเหนียงไปได้ 3 หมื่นตำลึงทอง และเกณฑ์แรงงานเถื่อน (พี่ชาย) ไปสร้างโรงเตี๊ยม ‘ลั่วผิงอัน’ (ประมาณโรงแรม 6 ดาวบ้านเรา) จนประสบความสำเร็จ สร้างตำนานลือลั่นภายใต้นามเจ้าของคือ ‘ท่านแปด’
อายุ 10 ขวบ ชวนพี่ชายสองคนไปเที่ยวหอคณิกา ถึงคราวเคราะห์ของถั่วชาวนา ที่ไปเจออดีตคู่แค้นงูเห่าอย่าง ‘เต่าฉิน’ ซึ่งปลอมตัวมาเป็นนายกองขององค์ชายสาม เพื่อสอดแนมแคว้นเฉ่าตั้งแต่เด็ก หนีการจับกุมได้รับบาดเจ็บ ถั่วน้อยจำได้ว่าคือทหารที่เคยเจอตอนตัวเองถูกพิษในวัง โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองได้ช่วยชีวิต ‘เจ้าเต่าฉินซื่อบื้อ’ ให้หนีรอดไปได้
อายุ 14 ขวบ ถั่วน้อยแปลงกายเป็นถั่วยั่วยวน ไปช่วยเหลือท่านแม่ทัพว่านกับองค์ชายสามที่ถูกจับตัวไปโดยกองทัพฉู่ของอู๋อ๋อง (ตอนนั้นตี้ฟั่นเทียนสวมรอยเป็นอู๋อ๋องผู้เป็นท่านลุง เพื่อมาช่วยวางแผนการรบ) เลยโดนวางยาด้วยเลือดพิษของถั่วจิ้งจอกเพราะมัวแต่หื่น แต่ก็ยังเมตตามอบยาแก้พิษไว้ให้ ไม่ได้คิดเอาชีวิต
ฮ่องเต้แคว้นฉินส่งสารมาเจริญสันถวไมตรีร้อยปีกับแคว้นเฉ่า ด้วยการสู่ขอองค์หญิงผิงอันไปอภิเษกกับรัชทายาทตี้ฟั่นเทียน หาไม่จะร่วมมือกับแคว้นฉู่ยกทัพมาตี ทำให้ท้ายที่สุดตกเป็นถั่วบรรณาการให้แก่ไท่จื่อเฒ่า วัย 35 ปี ซึ่งห่างกับนางคนละปีแสง แล้วยังโดนเต่าหื่นกามจับกดตั้งแต่วันแรกที่เข้าวัง
*****
จากเล่ม 1 จะเห็นการสร้างกรอบตัวตน ปูพื้นฐานชีวิตและนิสัยใจคอของนางเอกไว้ค่อนข้างละเอียด ครอบคลุมโครงเรื่องได้ดีมากตั้งแต่ต้นไปจนถึงจับถั่วกิน แต่ยังคงกระชับเนื้อหาได้ดี มีการสร้างเหตุการณ์ไว้รองรับ ทำให้ดูเป็นเหตุเป็นผล ไม่ได้เก่งมาลอย ๆ แม้มีส่วนหนึ่งประมาณแมรี่ซู แต่ก็ไม่ได้เพอร์เฟคจนน่าหมั่นไส้ เพราะนางยังคิดและทำอะไร ๆ ที่ผิดพลาดจนเป็นเหตุแห่งหายนะหลายหน
เล่ม 2 เนื้อเรื่องจะอืดลงหน่อย แต่ไปทดแทนด้วยเลิฟซีนร้อน ๆ
มีมุกเกี้ยวภรรยาได้น่ารักมาก แกว่งชิงช้า เอาปิ่นกรีดตัวเอง หวีผม เขียนคิ้ว ป้อนเสี่ยวหลงเปาให้เมีย คนที่กระด้างอ่อนโยนลงได้เพราะความรักอย่างไม่น่าเชื่อ จนคนอ่านต้องอมยิ้ม
ความรักก่อร่างยามเป็นจื่อเฟย จนไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงเมื่อกลายเป็นถั่วฮองเฮา ได้ตระหนักถึงตัวตนของคนสองคนที่ไปกันไม่ได้ เมื่อความรักอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ
เล่ม 3 เมื่อยอมรับไม่ได้ จึงต้องหนี กลายเป็นถั่วผจญภัย (มีแอบเหลือเชื่อหน่อยตรงฮ่องเต้ใช้เวลาถึง 4 ปีกว่าจะรู้ว่าถั่วไปงอกอยู่ที่ไหน ทั้งที่ไปใช้ชีวิตในระดับคหบดีใหญ่ ไม่ได้หลบอยู่ตามซอกตามหลืบ)
เล่ม 4 ดราม่าจะเทมาที่สองเล่มหลังซึ่งเข้มข้นจนถึงบทสรุป
*****
สไตล์การเขียนค่อนข้างโดดเด่นแบบที่จะไทยก็ไม่ไทย จะจีนก็ไม่จีน เป็นลูกครึ่งที่หวานมันส์แต่กลมกล่อมในระดับดีมากทีเดียว
แต่อาจไม่ถูกใจสำหรับนักอ่านที่ชอบแนวบทสนทนาเยอะ ๆ เพราะเรื่องนี้เนื้อหาเน้นการบรรยายความคิดตัวละครและเหตุการณ์เป็นหลัก แฝงการแดกดัน ประชดประชัน ลักษณะการใช้ภาษาจะออกแนวอ่านแล้วให้ตีความ คิดตาม ไม่เหมาะกับคนที่ชอบอะไรที่อ่านง่าย สบาย ๆ หรือบอกกันโท่ง ๆ ไม่ต้องคิดให้เหนื่อยสมอง
ภาพโดยรวมแนวงานเขียน เหมาะสำหรับคนที่เน้นอ่านเอาความสนุกจากเนื้อหา สไตล์การใช้ภาษาเข้าใจง่าย
ในบางบริบทมีแอบยืดยาด หรือบรรยายมากไปนิด แต่ไม่ล้นจนรับไม่ได้ หากสามารถกระชับขึ้นสักหน่อย จะทำให้ละสายตาไม่ได้มากกว่านี้ แต่นี่คือสไตล์ของผู้เขียนซึ่งผู้อ่านคงต้องไปปรับตัวตามกันเอา
นิยายเรื่องนี้ ไม่ใช่แนวจีนนิยมที่ภาษาสละสลวย หรือมีบทกวีสไตล์จีนดูตระการตา ที่ส่วนตัวเราคอไม่ถึง เพราะอ่านกี่รอบก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ยังมีทิ้งท้ายเกือบทุกบทด้วยการแอบใส่กลิ่นอายเบา ๆ ของกลอนสัมผัส ตั้งแต���กลอน 4 ยันไปถึงกลอน 8 แบบที่ห้ามให้ครูภาษาไทยมาอ่าน สำหรับคอจีนที่ชอบอ่านข้อมูลอ้างอิง เรื่องนี้ไม่มีเชิงอรรถ ทุกอย่างล้วนยกเมฆมาเพื่อความบันเทิง
บุคลิกตัวละครทุกตัวเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่ต้องไปขุดหาคำตอบเอาข้างหน้า ไม่มีมาเปิดปมกันทีหลัง ไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อน ชิงไหวชิงพริบแบบนิยายจีนแนวเชื้อพระวงศ์หรือวังหลังส่วนใหญ่ แต่ที่โดดเด่นก็คือ ในความเรียบง่ายยังมีความน่าสนใจให้ติดตาม และที่สำคัญคือการเดาทางไม่ถูกเสียทีเดียว การอวยนางเอกที่แม้เลิศเลอ แต่ยังจับต้องได้ ไม่ได้ดูน่าหมั่นไส้หรือเพอร์เฟคเกินจริง
สิ่งที่ชอบมากในว่านฮองเฮาคือ ตลอด 4 เล่ม ในทุกบทจะมีบางอย่างเกิดขึ้น ตื่นเต้น ลุ้น ฟิน มากน้อย จึงไม่เบื่อ
มีไคลแมกซ์กระจายในหลายเหตุการณ์ สม่ำเสมอ เข้มข้น น่าติดตาม ไม่วูบหาย วูบหาย
ความสามารถของผู้เขียนที่คุมเรื่องไม่หลุดกรอบออกทะเลได้ตลอดทั้ง 4 เล่ม ไม่แหวกไปจากตัวตนของตัวละครที่สร้างไว้ แสดงให้เห็นการวางโครงและคุมโทนเรื่องได้ดี
สำหรับคอหื่นที่ชอบลุ้นข้างเตียง ว่านฮองเฮานับว่ามีฉากอัศจรรย์ที่ต้องติด NC+20 แตกต่างจากนิยายจีน (กระทั่งวายก็เหอะ) การใช้ภาษาในส่วนของเลิฟซีน ลงรายละเอียดได้ดี แต่ไม่หยาบโลน
*****
แง่คิดในมุมของเนื้อหา
เรื่องเดินหลักอยู่ที่ความต่างของชายหญิง ความต่างของวัฒนธรรม ความเป็นคนยุคโบราณกับสิทธิสตรี ความรักสำหรับทั้งคู่คือการครอบครอง
เมื่อคนแรงสองคนมาเจอกัน ความรักที่ขาดความเชื่อมั่น ดังนั้นปริมาณความรักมากเพียงไหนก็ไร้ประโยชน์ เมื่อต่างคนต่างมีจุดยืนของตัวเอง
ในเล่ม 4 ที่เต่าบ้าอำนาจ แม้มี 14 ตระกูลหลัก 36 ตระกูลรองในมือ แต่ก็ยังไม่รู้จักพอ
บางคนมองว่าหงโต้วงี่เง่า ทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ แต่หากมองย้อนกลับไปยังพื้นฐานชีวิตของนางตั้งแต่เป็นคุณหนูลั่ว และจุดที่นางชิงชังคำทำนายซึ่งทำลายชีวิตนาง การถูกใช้เป็นเครื่องมือจึงเป็นเรื่อง sensitive ที่สุดสำหรับถั่วน้องหญิง สำหรับบางคนหรือแม้แต่หวงช่างเองอาจมองว่าเป็นปฏิกิริยาที่โวยวายเกินกว่าเหตุ จึงไม่พยายามทำความเข้าใจ
เราในฐานะคนอ่าน จะเข้าข้างใคร ‘เป็นเขาไม่รู้จักพอ หรือเป็นนางที่โง่เขลากันแน่’
จุดที่เรามักเห็นใน fight มาตรฐานของคู่ผัวเมีย คือเมื่อทะเลาะกันแล้ว งัดคำพูดมาทำร้ายสาดใส่กันให้อีกฝ่ายเจ็บให้มากที่สุด ลุกลามเป็นไฟลามทุ่ง
เราไม่เห็นด้วยกับหงโต้วเต็มร้อย แต่กลับเกลียดหวงช่าง อายุปาเข้าไป 40 แต่ขาดวุฒิภาวะ ปล่อยให้ความโกรธมาบังตา กลายเป็นความผิดว่า ‘สตรีมักเสียใจเกินเหตุ’ แล้วยังคิดอย่างผู้ชายสมองลาว่า ‘เซ็กส์คือหนทางการแก้ปัญหา’ ยิ่งทะเลาะ ยิ่งเลว ขาดสติ ลามปามเป็นข่มขืนเมีย วางยา ทำร้ายร่างกาย ลุกลามเป็นโศกนาฏกรรม
ฮีโร่ที่มาทำให้ตอนจบของว่านฮองเฮาจากที่เกือบรันทดกลับกลายเป็น Happy ending คือสองวิญญาณคู่รักผู้ดื้อดึง หนิงซูเจี้ยนกับหยางขุยที่สิงอยู่ในแหวนหยกหงส์มังกร หากใครจำไม่ได้ ต้องย้อนไปอ่านที่มาของคู่วิญญาณที่ยายเมิ่งพูดถึงในตอนต้นของเล่มสาม
โดยสรุป ผู้เขียนขมวดปมตอนจบให้ลงเอยได้ดี หลังจากที่ต่างคนต่างพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองเชื่อด้วยชีวิต ในที่สุดก็ยอมปล่อยวางและให้อภัย นำไปสู่การยอมรับและสติในการแก้ไขปัญหา
อ่านไปแล้วจะเห็นว่ามีกลวิธีเจ๋ง ๆ หลายจุดที่ต้องชมว่า หากคนเขียนไม่ฉลาดก็คงคิดแบบนี้ออกมาไม่ได้ เช่น
ถั่วภรรยาทำยังไงกับสนม 3,000 ให้วินวินกันทุกฝ่าย
ในตอนพิเศษบันทึกของเสี่ยวเกาจื่อ ถั่วฮองเฮาทำยังไงเมื่อต้องมีการคัดเลือกสนมใหม่เข้ามาเพิ่ม ที่ทำให้อดขำไม่ได้
อ่านจบแล้วเกิดเครื่องหมายคำถามที่ต้องไปกดดันคนเขียนต่อ เพราะอยากรู้ว่า :
-สวี่เหมยที่หลุดจากตำแหน่งพระพี่เลี้ยง ในอนาคตกลับไปกินตำแหน่งแม่ยายหวงช่างได้ยังไง?
-องค์ชาย 6 (ลูกชายคนที่สอง ‘อินทรีนักปราชญ์’ ) ไปไงมาไงถึงได้ชายาเอกเป็นหัวขโมย!!!
-วิญญาณของหลู้เสวี่ยอิงในร่างองค์หญิงว่านอวี๋ หลังจากที่ตื่นจากการถูกสะกดใน 10 ปีให้หลังจะเป็นยังไง!!! แล้วทำอีท่าไหนถึงกลับไปร่วมหอลงโรงกับหวงช่างแคว้นฉี คนที่นางเคียดแค้นที่สุดได้?
-สองวิญญาณรักพลัดพราก หยางขุยไปเกิดเป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้ง หนิงซูเจี้ยนไปเกิดเป็นเหนียนกุ้ยเฟย พวกเขาคือใคร???
โดยรวมถือว่า ‘ว่านฮองเฮา’ คุ้มค่ากับการรอคอยอันยาวนาน นอกจากสีปกแล้วถือว่าไม่มีอะไรให้ติ และฝีมือของอาเธน่าที่นับว่าไม่ทำให้ผิดหวัง ดังนั้นเล่มนี้ หากใครรอมือสองต้องขออภัย เพราะเราจะเก็บขึ้นหิ้ง เป็นเรื่องโปรดเอาไว้อ่านซ้ำอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ
หลังการรอคอยอันยาวนาน ในที่สุดก็ได้อ่านจบสมใจ 4 เล่ม 1,300 กว่าหน้า แถมยังเป็นรีวิวที่ยาวที่สุดที่เคยเขียนมาเลย
ขอเริ่มต้นว่ากันถึงแบ็คกราวน์ชีวิตนางเอก สรุปเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่จะเข้าสู่วงจรชีวิตการเป็นถั่วฮองเฮา เพื่อความเข้าใจภาพรวมของนิยายเรื่องนี้ แต่ขอไม่สปอยล์เนื้อหาส่วนอื่นที่ยังเหลืออีกเพียบ
ลั่วผิงอัน สาวสวยอายุ 27 ปี ลูกสาวคนเดียวมหาเศรษฐีอันดับ 9 ของโลก ดังมาก ใจบุญ
ส่วนนิสัยเสียคือขี้วีน เอาแต่ใจ ไม่กลัวใคร
แม่ตาย พ่อกับพี่ชายที่อายุห่าง 10 ปี มัวแต่ยุ่งกับธุรกิจ ทำให้เธอขี้เหงา ต้องการความรักความอบอุ่นของครอบครัว
ปมด้อยคือ คนที่รายรอบล้วนหาผลประโยชน์ มีแต่คนใช้เธอเป็นสะพาน ทำให้เป็นคนกลัวความสัมพันธ์ใกล้ชิด
จบชีวิตเพราะช่วยเหลือเด็กกำพร้าเอาไว้ วิญญาณออกจากร่างแต่ยังมีความทรงจำเก่าหลงเหลือ ได้ย้อนเวลาไปเกิดใหม่เป็นบุตรสาวแม่ทัพว่านอวิ้นหยางแห่งแคว้นเฉ่า ซึ่งไม่มีบุตรสาวเกิดในตระกูลนี้มากว่า 30 ปี
เหนียงของนางตั้งชื่อให้ว่า หงโต้ว ที่แปลว่าถั่วแดง มีพี่ชาย 7 คนเป็นทหารทั้งหมด
ตั้งแต่แรกเกิดก็ถูกจับจองโดยรัชทายาทแคว้นเฉ่า เพราะอิทธิพลของตระกูลว่าน
ถั่วน้อย มีบุคลิกสุขุมตั้งแต่ยังเป็นทารก ชอบหนีเที่ยวตั้งแต่เริ่มเดินได้
เฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง พูดจาฉะฉานเป็นเหตุเป็นผล รู้ความจนน่าปวดหัว เป็นหัวโจกพาพี่ชายไปขยันก่อเรื่อง
‘ตั้งแต่หงโต้วลืมตาขึ้นมา ไม่มีวันใดที่ไม่วุ่นวาย ไม่มีวันใดที่ไม่ปวดหัว’
ทั้งยังเป็นถั่วเจ้าอารมณ์ ทั้งฉลาด ทั้งใจแข็ง มีเพียงความรักและการตามใจอย่างถึงที่สุดเท่านั้นถึงจะทำให้นางยอมได้ แม่ทัพใหญ่ยังยอมแพ้ พี่ชายยังต้องยอมนางทุกเรื่อง
ตอนอายุ 3 ขวบ ถูกฮองเฮาเรียกตัวเข้าวังเพื่อให้นักพรตทำนายดวงชะตา ด้วยความตะกละจึงถูกวางยาพิษในขนม และถูกช่วยโดยบุรุษปริศนา บุคลิกลักษณะเหมือนทหาร หน้าดุ ตัวใหญ่ ผิวคล้ำเข้ม อำมหิต มีอำนาจ
นักพรตเซียนให้ยาวิเศษป้องกันพิษ ต่อไปยาพิษอะไรก็ทำไรนางไม่ได้ ทำให้เลือดนางจะกลายเป็นยาพิษที่รุนแรง และได้ทำนายดวงชะตานางไว้ว่า
‘ดวงนางส่งเสริมสามี เป็นถั่ววาสนาสูงส่งที่จะได้เป็นถึงมารดาของแผ่นดิน จะให้กำเนิดสามพระโอรสสวรรค์ที่ไร้เทียมทาน หนึ่งมังกรครองราชย์ หนึ่งอินทรีนักปราชญ์ หนึ่งพยัคฆ์พิทักษ์แผ่นดิน ไม่ว่านางจะแต่งกับใคร ก็จะเป็นดังคำทำนาย”
ทำให้ตลอดหลายปีจึงเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮา ได้เรียนรู้การปกครองวังหลัง ทำให้พอตอนตัวเองมาอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาจึงสามารถ ‘ปีนไม้สูง’ ได้เหนือใคร
ตอน 5 ขวบ หงโต้วหนีไปร่วมกับกองทัพพ่อและพี่ชาย คิดกลยุทธ์ทำลายแผนการของรัชทายาทตี้ฟั่นเทียนแห่งแคว้นฉินที่ยกทัพมาตีเมือง ได้รับชัยชนะ ฮ่องเต้ปูนบำเหน็จความดีความชอบ แต่งตั้งเป็นองค์หญิงผิงอัน
ด้วยความเกรียนของถั่วน้อย ยังหาญกล้าส่งสารไปเยาะเย้ยจนสร้างความแค้นและศัตรูคู่อาฆาต ‘เจ้าเต่าฉินซื่อบื้อ!!!’
อายุ 6 ขวบ ไถเงินอาเตียกับเหนียงไปได้ 3 หมื่นตำลึงทอง และเกณฑ์แรงงานเถื่อน (พี่ชาย) ไปสร้างโรงเตี๊ยม ‘ลั่วผิงอัน’ (ประมาณโรงแรม 6 ดาวบ้านเรา) จนประสบความสำเร็จ สร้างตำนานลือลั่นภายใต้นามเจ้าของคือ ‘ท่านแปด’
อายุ 10 ขวบ ชวนพี่ชายสองคนไปเที่ยวหอคณิกา ถึงคราวเคราะห์ของถั่วชาวนา ที่ไปเจออดีตคู่แค้นงูเห่าอย่าง ‘เต่าฉิน’ ซึ่งปลอมตัวมาเป็นนายกองขององค์ชายสาม เพื่อสอดแนมแคว้นเฉ่าตั้งแต่เด็ก หนีการจับกุมได้รับบาดเจ็บ ถั่วน้อยจำได้ว่าคือทหารที่เคยเจอตอนตัวเองถูกพิษในวัง โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองได้ช่วยชีวิต ‘เจ้าเต่าฉินซื่อบื้อ’ ให้หนีรอดไปได้
อายุ 14 ขวบ ถั่วน้อยแปลงกายเป็นถั่วยั่วยวน ไปช่วยเหลือท่านแม่ทัพว่านกับองค์ชายสามที่ถูกจับตัวไปโดยกองทัพฉู่ของอู๋อ๋อง (ตอนนั้นตี้ฟั่นเทียนสวมรอยเป็นอู๋อ๋องผู้เป็นท่านลุง เพื่อมาช่วยวางแผนการรบ) เลยโดนวางยาด้วยเลือดพิษของถั่วจิ้งจอกเพราะมัวแต่หื่น แต่ก็ยังเมตตามอบยาแก้พิษไว้ให้ ไม่ได้คิดเอาชีวิต
ฮ่องเต้แคว้นฉินส่งสารมาเจริญสันถวไมตรีร้อยปีกับแคว้นเฉ่า ด้วยการสู่ขอองค์หญิงผิงอันไปอภิเษกกับรัชทายาทตี้ฟั่นเทียน หาไม่จะร่วมมือกับแคว้นฉู่ยกทัพมาตี ทำให้ท้ายที่สุดตกเป็นถั่วบรรณาการให้แก่ไท่จื่อเฒ่า วัย 35 ปี ซึ่งห่างกับนางคนละปีแสง แล้วยังโดนเต่าหื่นกามจับกดตั้งแต่วันแรกที่เข้าวัง
*****
จากเล่ม 1 จะเห็นการสร้างกรอบตัวตน ปูพื้นฐานชีวิตและนิสัยใจคอของนางเอกไว้ค่อนข้างละเอียด ครอบคลุมโครงเรื่องได้ดีมากตั้งแต่ต้นไปจนถึงจับถั่วกิน แต่ยังคงกระชับเนื้อหาได้ดี มีการสร้างเหตุการณ์ไว้รองรับ ทำให้ดูเป็นเหตุเป็นผล ไม่ได้เก่งมาลอย ๆ แม้มีส่วนหนึ่งประมาณแมรี่ซู แต่ก็ไม่ได้เพอร์เฟคจนน่าหมั่นไส้ เพราะนางยังคิดและทำอะไร ๆ ที่ผิดพลาดจนเป็นเหตุแห่งหายนะหลายหน
เล่ม 2 เนื้อเรื่องจะอืดลงหน่อย แต่ไปทดแทนด้วยเลิฟซีนร้อน ๆ
มีมุกเกี้ยวภรรยาได้น่ารักมาก แกว่งชิงช้า เอาปิ่นกรีดตัวเอง หวีผม เขียนคิ้ว ป้อนเสี่ยวหลงเปาให้เมีย คนที่กระด้างอ่อนโยนลงได้เพราะความรักอย่างไม่น่าเชื่อ จนคนอ่านต้องอมยิ้ม
ความรักก่อร่างยามเป็นจื่อเฟย จนไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงเมื่อกลายเป็นถั่วฮองเฮา ได้ตระหนักถึงตัวตนของคนสองคนที่ไปกันไม่ได้ เมื่อความรักอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ
เล่ม 3 เมื่อยอมรับไม่ได้ จึงต้องหนี กลายเป็นถั่วผจญภัย (มีแอบเหลือเชื่อหน่อยตรงฮ่องเต้ใช้เวลาถึง 4 ปีกว่าจะรู้ว่าถั่วไปงอกอยู่ที่ไหน ทั้งที่ไปใช้ชีวิตในระดับคหบดีใหญ่ ไม่ได้หลบอยู่ตามซอกตามหลืบ)
เล่ม 4 ดราม่าจะเทมาที่สองเล่มหลังซึ่งเข้มข้นจนถึงบทสรุป
*****
สไตล์การเขียนค่อนข้างโดดเด่นแบบที่จะไทยก็ไม่ไทย จะจีนก็ไม่จีน เป็นลูกครึ่งที่หวานมันส์แต่กลมกล่อมในระดับดีมากทีเดียว
แต่อาจไม่ถูกใจสำหรับนักอ่านที่ชอบแนวบทสนทนาเยอะ ๆ เพราะเรื่องนี้เนื้อหาเน้นการบรรยายความคิดตัวละครและเหตุการณ์เป็นหลัก แฝงการแดกดัน ประชดประชัน ลักษณะการใช้ภาษาจะออกแนวอ่านแล้วให้ตีความ คิดตาม ไม่เหมาะกับคนที่ชอบอะไรที่อ่านง่าย สบาย ๆ หรือบอกกันโท่ง ๆ ไม่ต้องคิดให้เหนื่อยสมอง
ภาพโดยรวมแนวงานเขียน เหมาะสำหรับคนที่เน้นอ่านเอาความสนุกจากเนื้อหา สไตล์การใช้ภาษาเข้าใจง่าย
ในบางบริบทมีแอบยืดยาด หรือบรรยายมากไปนิด แต่ไม่ล้นจนรับไม่ได้ หากสามารถกระชับขึ้นสักหน่อย จะทำให้ละสายตาไม่ได้มากกว่านี้ แต่นี่คือสไตล์ของผู้เขียนซึ่งผู้อ่านคงต้องไปปรับตัวตามกันเอา
นิยายเรื่องนี้ ไม่ใช่แนวจีนนิยมที่ภาษาสละสลวย หรือมีบทกวีสไตล์จีนดูตระการตา ที่ส่วนตัวเราคอไม่ถึง เพราะอ่านกี่รอบก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ยังมีทิ้งท้ายเกือบทุกบทด้วยการแอบใส่กลิ่นอายเบา ๆ ของกลอนสัมผัส ตั้งแต���กลอน 4 ยันไปถึงกลอน 8 แบบที่ห้ามให้ครูภาษาไทยมาอ่าน สำหรับคอจีนที่ชอบอ่านข้อมูลอ้างอิง เรื่องนี้ไม่มีเชิงอรรถ ทุกอย่างล้วนยกเมฆมาเพื่อความบันเทิง
บุคลิกตัวละครทุกตัวเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่ต้องไปขุดหาคำตอบเอาข้างหน้า ไม่มีมาเปิดปมกันทีหลัง ไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อน ชิงไหวชิงพริบแบบนิยายจีนแนวเชื้อพระวงศ์หรือวังหลังส่วนใหญ่ แต่ที่โดดเด่นก็คือ ในความเรียบง่ายยังมีความน่าสนใจให้ติดตาม และที่สำคัญคือการเดาทางไม่ถูกเสียทีเดียว การอวยนางเอกที่แม้เลิศเลอ แต่ยังจับต้องได้ ไม่ได้ดูน่าหมั่นไส้หรือเพอร์เฟคเกินจริง
สิ่งที่ชอบมากในว่านฮองเฮาคือ ตลอด 4 เล่ม ในทุกบทจะมีบางอย่างเกิดขึ้น ตื่นเต้น ลุ้น ฟิน มากน้อย จึงไม่เบื่อ
มีไคลแมกซ์กระจายในหลายเหตุการณ์ สม่ำเสมอ เข้มข้น น่าติดตาม ไม่วูบหาย วูบหาย
ความสามารถของผู้เขียนที่คุมเรื่องไม่หลุดกรอบออกทะเลได้ตลอดทั้ง 4 เล่ม ไม่แหวกไปจากตัวตนของตัวละครที่สร้างไว้ แสดงให้เห็นการวางโครงและคุมโทนเรื่องได้ดี
สำหรับคอหื่นที่ชอบลุ้นข้างเตียง ว่านฮองเฮานับว่ามีฉากอัศจรรย์ที่ต้องติด NC+20 แตกต่างจากนิยายจีน (กระทั่งวายก็เหอะ) การใช้ภาษาในส่วนของเลิฟซีน ลงรายละเอียดได้ดี แต่ไม่หยาบโลน
*****
แง่คิดในมุมของเนื้อหา
เรื่องเดินหลักอยู่ที่ความต่างของชายหญิง ความต่างของวัฒนธรรม ความเป็นคนยุคโบราณกับสิทธิสตรี ความรักสำหรับทั้งคู่คือการครอบครอง
เมื่อคนแรงสองคนมาเจอกัน ความรักที่ขาดความเชื่อมั่น ดังนั้นปริมาณความรักมากเพียงไหนก็ไร้ประโยชน์ เมื่อต่างคนต่างมีจุดยืนของตัวเอง
ในเล่ม 4 ที่เต่าบ้าอำนาจ แม้มี 14 ตระกูลหลัก 36 ตระกูลรองในมือ แต่ก็ยังไม่รู้จักพอ
บางคนมองว่าหงโต้วงี่เง่า ทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ แต่หากมองย้อนกลับไปยังพื้นฐานชีวิตของนางตั้งแต่เป็นคุณหนูลั่ว และจุดที่นางชิงชังคำทำนายซึ่งทำลายชีวิตนาง การถูกใช้เป็นเครื่องมือจึงเป็นเรื่อง sensitive ที่สุดสำหรับถั่วน้องหญิง สำหรับบางคนหรือแม้แต่หวงช่างเองอาจมองว่าเป็นปฏิกิริยาที่โวยวายเกินกว่าเหตุ จึงไม่พยายามทำความเข้าใจ
เราในฐานะคนอ่าน จะเข้าข้างใคร ‘เป็นเขาไม่รู้จักพอ หรือเป็นนางที่โง่เขลากันแน่’
จุดที่เรามักเห็นใน fight มาตรฐานของคู่ผัวเมีย คือเมื่อทะเลาะกันแล้ว งัดคำพูดมาทำร้ายสาดใส่กันให้อีกฝ่ายเจ็บให้มากที่สุด ลุกลามเป็นไฟลามทุ่ง
เราไม่เห็นด้วยกับหงโต้วเต็มร้อย แต่กลับเกลียดหวงช่าง อายุปาเข้าไป 40 แต่ขาดวุฒิภาวะ ปล่อยให้ความโกรธมาบังตา กลายเป็นความผิดว่า ‘สตรีมักเสียใจเกินเหตุ’ แล้วยังคิดอย่างผู้ชายสมองลาว่า ‘เซ็กส์คือหนทางการแก้ปัญหา’ ยิ่งทะเลาะ ยิ่งเลว ขาดสติ ลามปามเป็นข่มขืนเมีย วางยา ทำร้ายร่างกาย ลุกลามเป็นโศกนาฏกรรม
ฮีโร่ที่มาทำให้ตอนจบของว่านฮองเฮาจากที่เกือบรันทดกลับกลายเป็น Happy ending คือสองวิญญาณคู่รักผู้ดื้อดึง หนิงซูเจี้ยนกับหยางขุยที่สิงอยู่ในแหวนหยกหงส์มังกร หากใครจำไม่ได้ ต้องย้อนไปอ่านที่มาของคู่วิญญาณที่ยายเมิ่งพูดถึงในตอนต้นของเล่มสาม
โดยสรุป ผู้เขียนขมวดปมตอนจบให้ลงเอยได้ดี หลังจากที่ต่างคนต่างพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองเชื่อด้วยชีวิต ในที่สุดก็ยอมปล่อยวางและให้อภัย นำไปสู่การยอมรับและสติในการแก้ไขปัญหา
อ่านไปแล้วจะเห็นว่ามีกลวิธีเจ๋ง ๆ หลายจุดที่ต้องชมว่า หากคนเขียนไม่ฉลาดก็คงคิดแบบนี้ออกมาไม่ได้ เช่น
ถั่วภรรยาทำยังไงกับสนม 3,000 ให้วินวินกันทุกฝ่าย
ในตอนพิเศษบันทึกของเสี่ยวเกาจื่อ ถั่วฮองเฮาทำยังไงเมื่อต้องมีการคัดเลือกสนมใหม่เข้ามาเพิ่ม ที่ทำให้อดขำไม่ได้
อ่านจบแล้วเกิดเครื่องหมายคำถามที่ต้องไปกดดันคนเขียนต่อ เพราะอยากรู้ว่า :
-สวี่เหมยที่หลุดจากตำแหน่งพระพี่เลี้ยง ในอนาคตกลับไปกินตำแหน่งแม่ยายหวงช่างได้ยังไง?
-องค์ชาย 6 (ลูกชายคนที่สอง ‘อินทรีนักปราชญ์’ ) ไปไงมาไงถึงได้ชายาเอกเป็นหัวขโมย!!!
-วิญญาณของหลู้เสวี่ยอิงในร่างองค์หญิงว่านอวี๋ หลังจากที่ตื่นจากการถูกสะกดใน 10 ปีให้หลังจะเป็นยังไง!!! แล้วทำอีท่าไหนถึงกลับไปร่วมหอลงโรงกับหวงช่างแคว้นฉี คนที่นางเคียดแค้นที่สุดได้?
-สองวิญญาณรักพลัดพราก หยางขุยไปเกิดเป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้ง หนิงซูเจี้ยนไปเกิดเป็นเหนียนกุ้ยเฟย พวกเขาคือใคร???
โดยรวมถือว่า ‘ว่านฮองเฮา’ คุ้มค่ากับการรอคอยอันยาวนาน นอกจากสีปกแล้วถือว่าไม่มีอะไรให้ติ และฝีมือของอาเธน่าที่นับว่าไม่ทำให้ผิดหวัง ดังนั้นเล่มนี้ หากใครรอมือสองต้องขออภัย เพราะเราจะเก็บขึ้นหิ้ง เป็นเรื่องโปรดเอาไว้อ่านซ้ำอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ
July 14, 2019
ตี้ฟั่นเทียน vs ว่านหงโต้ว (ลั่วผิงอัน)
เรื่องนี้เป็นนิยายจีนฝีมือนักเขียนไทย สี่เล่มจบยาวมาก แต่ก็อ่านเพลินๆ ไปเรื่อยๆ ไม่มีเบื่อค่ะ
นางเอก คุณหนูลั่ว ไฮโซสาวผู้เอาแต่ใจจากยุคปัจจุบัน ตายแล้ววิญญาณไปเข้าร่างเด็กแรกเกิดลูกสาวแม่ทัพใหญ่ในยุคโบราณ โดยที่เธอยังจำทุกอย่างได้
แน่นอนว่า เด็กน้อยคนนั้นได้รับการตั้งชื่อว่า ว่านหงโต้ว ... ถั่วแดง
เจ้าเด็กถั่ว ก็เลยฉลาดเกินเด็ก แถมหน้าตาน่ารัก ช่างออดอ้อน ใครๆ ก็รักก็หลง
แม้แต่พระเอกของเรื่อง ที่ความจริงน่าจะเป็นศัตรู แต่พอเจอเด็กน้อยเข้าไปก็หลงเด็ก
แอบเอาปูนป้ายจองไว้อย่างลับๆ ตั้งนานปี
จนอายุ 14 จึงรีบขอนางไปแต่งด้วย
นางเอกก็แบบว่า ข้ายังเด็ก (เด็กแต่ตัว5555) ไม่อยากแต่ง แต่ก็ต้องเสียสละ
…
เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวล ก็เริ่มมาจากจุดนี้
นางเอกไม่ได้รักพระเอก แถมเขาเป็นรัชทายาท วันข้างหน้าเป็นฮ่องเต้ มีเมียมากมาย
คุณหนูลั่ว รับไม่ได้ในจุดนี้ นางไม่อยากแบ่งสามีกับใคร
ส่วนพระเอกนั้น รักและหลงนางมาก เป็นตายก็จะต้องแต่งและอยู่กับนางไปจนตาย
ก็ชิงไหวชิงพริบกันไป ผัวเมียคู่นี้ กลางวันทะเลาะ กลางคืนคลุกวงใน
ความคิดของคนสมัยโบราณ กับคนยุคปัจจุบันมันต่างกัน นางเอกก็เลยกลายเป็นพวกมีความคิดแปลกประหลาด และไม่อาจยอมรับเมียน้อยสามีได้ง่ายๆ เรื่องราวก็เลยยิ่งซับซ้อน
กว่าจะกลับมาเข้าใจกันดีได้ก็สะบักสะบอมพอควร
แต่บอกเลยว่าพระเอกนั้นเป็นพวกหลงเมียมากๆ ใครนิยมสามีสายเปย์เชิญทางนี้เลยค่ะ 555
July 23, 2020
เปิดเรื่องมาน่าสนใจ
อ่านไปอ่านมา นี่มัน โลลิต้า ชัดๆ
พระเอกแก่คราวพ่อ อายุ 35 แต่หลงใหลเด็กอายุ 14 (จริง ๆ ตอนพระเอก 31 ก็แอบหลงรักนางเอกครั้งแรกตอนนาง 10 ขวบ)
ถึงขั้นขอเผด็จศึกตั้งแต่เด็กยังไม่มีประจำเดือน แม่เจ้า
ทำให้คิดถึง เด็กที่เคยดูแล ตั้งครรภ์แรกตอนอายุ 12 คือ ยังไม่ทันจะรู้ว่าประจำเดือนครั้งแรกมาเมื่อไหร่ก็ท้องเสียแล้ว
รับไม่ได้ค่ะ สรุป อ่านไม่รอด
อ่านไปอ่านมา นี่มัน โลลิต้า ชัดๆ
พระเอกแก่คราวพ่อ อายุ 35 แต่หลงใหลเด็กอายุ 14 (จริง ๆ ตอนพระเอก 31 ก็แอบหลงรักนางเอกครั้งแรกตอนนาง 10 ขวบ)
ถึงขั้นขอเผด็จศึกตั้งแต่เด็กยังไม่มีประจำเดือน แม่เจ้า
ทำให้คิดถึง เด็กที่เคยดูแล ตั้งครรภ์แรกตอนอายุ 12 คือ ยังไม่ทันจะรู้ว่าประจำเดือนครั้งแรกมาเมื่อไหร่ก็ท้องเสียแล้ว
รับไม่ได้ค่ะ สรุป อ่านไม่รอด
December 5, 2017
อ่านได้เรื่อยๆ คำผิดเยอะมาก
September 12, 2025
ปกติไม่ค่อยได้อ่านคนไทยแต่งจีนเท่าไหร่ แต่ยอมรับว่าตอนอ่านเล่มแรก พล็อตและตัวละครน่าสนใจดี แต่พอมีพระเอกมาข้องเกี่ยวแล้ว เรื่องก็เริ่มน่าหงุดหงิดซะอย่างนั้น
เรื่องเกี่ยวกับนางเอกจากยุคปัจจุบันที่มาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ ครอบครัวดีงาม เป็นน้องเล็กสุดท้องที่พ่อแม่พี่ชายรักเอาใจใส่ แรกๆมีความสนุกกับความเก่งของนางเอก ทั้งอยากทำธุรกิจ ทั้งช่วยพ่อวางแผนรบ ทั้งวางตัวดีเก่ง
แต่มาย่ำแย่ก็เพราะเรื่องพระเอกนี่แหละ เอาตรงๆ เราเห็นต่างจากคนอื่นนะ ที่บอกนางเอกงี่เง่าน่ารำคาญ พูดตามตรง เราว่าคนที่เลวและชั่วช้าคือพระเอกมากกว่า ตั้งแต่เริ่มต้นมายันตอนขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว ไม่มีตรงไหนเลยที่เราอยากเข้าข้าง ผู้ชายคนนี้เห็นแก่ตัว มากเมีย และไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดด้วย
ก่อนนางเอกแต่งเข้ามามีเมียเยอะก็ไม่ว่า แต่หลังแต่งเข้ามาแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นตลอด แล้วบอกรักนางเอก รักมาก รักอะไรละ สิ่งที่เมียให้ความสำคัญที่สุดยังให้ไม่ได้เลย
นางเอกตอนท้องน่าสงสารมากๆ ทุกวันต้องอุ้มท้อง ต้องรับผิดชอบฝ่ายใน ต้องคอยรับหน้าเมียคนอื่นของพระเอก เมียที่เข้ามาใหม่เข้าหอกับพระเอกไปวันรุ่งขึ้นยังต้องอุ้มท้องมาแสดงความยินดี พระเอกใจร้ายมาก
ที่ร้ายไปกว่านั้น คือสภาพจิตใจนางเอกที่ย่ำแย่ลงไปทุกวัน แต่พระเอกกลับไม่คิดว่าตัวเองทำผิดอะไร ยังโทษนางเอกกลายๆว่านางเอกคิดมากจนทำร้ายตัวเอง ระหว่างนั้นมีสนมคนนึงท้อง นางเอกซึมเศร้า พระเอกก็ไม่โทษที่ตัวเองสาระแนไปเอากับเขา แต่กลับโทษสนมคนนั้นว่าทำไมท้องได้ โอโห อยากจะด่าสัก8หน้า
นางเอกทนรับต่อไปไม่ไหว หอบลูกหนี พระเอกด่านางเอกผิด เป็นผู้หญิงแพศยา จนวินาทีนี้มันยังไม่โทษตัวเองอะ
สรุปคือพระเอกเรื่องนี้คือเศษสวะค่ะ ผิดหวังมาก บางคนอวยเลยลองมาอ่านดู nc ก็มีเยอะแต่ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น คำผิดมีเยอะ จริงๆเรื่องพอมองข้ามได้ แต่เรื่องพระเอกไปต่อไม่ไหวจริงๆ อ่านถึงเล่ม3 ขอยอมแพ้ค่ะ
เรื่องเกี่ยวกับนางเอกจากยุคปัจจุบันที่มาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ ครอบครัวดีงาม เป็นน้องเล็กสุดท้องที่พ่อแม่พี่ชายรักเอาใจใส่ แรกๆมีความสนุกกับความเก่งของนางเอก ทั้งอยากทำธุรกิจ ทั้งช่วยพ่อวางแผนรบ ทั้งวางตัวดีเก่ง
แต่มาย่ำแย่ก็เพราะเรื่องพระเอกนี่แหละ เอาตรงๆ เราเห็นต่างจากคนอื่นนะ ที่บอกนางเอกงี่เง่าน่ารำคาญ พูดตามตรง เราว่าคนที่เลวและชั่วช้าคือพระเอกมากกว่า ตั้งแต่เริ่มต้นมายันตอนขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว ไม่มีตรงไหนเลยที่เราอยากเข้าข้าง ผู้ชายคนนี้เห็นแก่ตัว มากเมีย และไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดด้วย
ก่อนนางเอกแต่งเข้ามามีเมียเยอะก็ไม่ว่า แต่หลังแต่งเข้ามาแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นตลอด แล้วบอกรักนางเอก รักมาก รักอะไรละ สิ่งที่เมียให้ความสำคัญที่สุดยังให้ไม่ได้เลย
นางเอกตอนท้องน่าสงสารมากๆ ทุกวันต้องอุ้มท้อง ต้องรับผิดชอบฝ่ายใน ต้องคอยรับหน้าเมียคนอื่นของพระเอก เมียที่เข้ามาใหม่เข้าหอกับพระเอกไปวันรุ่งขึ้นยังต้องอุ้มท้องมาแสดงความยินดี พระเอกใจร้ายมาก
ที่ร้ายไปกว่านั้น คือสภาพจิตใจนางเอกที่ย่ำแย่ลงไปทุกวัน แต่พระเอกกลับไม่คิดว่าตัวเองทำผิดอะไร ยังโทษนางเอกกลายๆว่านางเอกคิดมากจนทำร้ายตัวเอง ระหว่างนั้นมีสนมคนนึงท้อง นางเอกซึมเศร้า พระเอกก็ไม่โทษที่ตัวเองสาระแนไปเอากับเขา แต่กลับโทษสนมคนนั้นว่าทำไมท้องได้ โอโห อยากจะด่าสัก8หน้า
นางเอกทนรับต่อไปไม่ไหว หอบลูกหนี พระเอกด่านางเอกผิด เป็นผู้หญิงแพศยา จนวินาทีนี้มันยังไม่โทษตัวเองอะ
สรุปคือพระเอกเรื่องนี้คือเศษสวะค่ะ ผิดหวังมาก บางคนอวยเลยลองมาอ่านดู nc ก็มีเยอะแต่ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น คำผิดมีเยอะ จริงๆเรื่องพอมองข้ามได้ แต่เรื่องพระเอกไปต่อไม่ไหวจริงๆ อ่านถึงเล่ม3 ขอยอมแพ้ค่ะ
November 16, 2022
ดำเนินเรื่องไวมาเล่มนี้ เปิดหัวมาตอนชาติแรกนางเอกตนตายเพราะช่วยเหลือเด็กน้อยที่มาร่วมเดินแบบกับนางให้พ้นจากสปอร์ตไลท์ล่วงมาทับตายไว้ จนเกิดใหม่มาเป็นทารกในจวนท่านแม่ทัพที่เฝ้ารอลูกสาวมานาน หลังจากฮูหยินแม่ทัพให้กำเนิดลูกชายมาแล้ว 7 คน นางเอกผู้มาเกิดใหม่ในจวนแม่ทัพพร้อมความทรงจำในชาติก่อนเลยกลายเป็นคุณหนูเนื้อหอมผู้โด่งดังตั้งแต่พ้นจากท้องแม่เลยทีเดียว ด้วยความที่ชาติก่อนมีพ่อและพี่ชายที่ร่ำรวยมหาศาลแต่ไม่มีเวลาให้เลยทำให้นางกลายเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจจนถึงชาตินี้ พร้อมกับความต้องการที่หลงเหลือมาจากชาติก่อนที่ต้องการมีครอบครัวที่อบอุ่นและรักตามใจนางมากๆ ชาตินี้เลยมีทั้งพ่อแม่ที่รักและโอ๋นางสุดๆ ส่วนพี่ชายทั้ง 7 ก็ตามใจน้องแบบสุดฤทธิ์สุดเดช แต่นางเอกก็ฉลาดหลักแหลมจนสร้างเรื่องให้พระเอกต้องคอยตามข่าวนางตั้งแต่เกิดเลยทีเดียว
เล่มนี้คือเล่าตั้งแต่นางเอกตายชาติก่อนจนเกิดมาชาติใหม่จนได้แต่งงานกับพระเอกจนแอบสงสัยว่าอีก 3 เล่มที่เหลือนี่จะเล่าเรื่องไปทางไหนเนี่ย
เล่มนี้คือเล่าตั้งแต่นางเอกตายชาติก่อนจนเกิดมาชาติใหม่จนได้แต่งงานกับพระเอกจนแอบสงสัยว่าอีก 3 เล่มที่เหลือนี่จะเล่าเรื่องไปทางไหนเนี่ย
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 15, 2017
เล่มแรกยังดี นางเอกยังอายุน้อย นิสัยเอาแต่ใจรึงอแงยังดูสมเหตุสมผล ด้วยเหตุการณ์ที่ต่างๆ ผู้เขียนถ่ายถอดความรุ้สึกตัวนางเอกได้ดี แต่รุ้สึกว่าพระเอกรักนางเอกง่ายไปหน่อย พอเริ่มเล่มกลางๆช่วงหลังแต่งงานแรกๆจนถึงเกือบท้ายเล่ม เริ่มรำคานนิสัยนางเอก เป็นเด็กไม่รุ้จักโตสักที เหมือนจะฉลาด แต่ก็ดูเป็นผู้หญิงสมัยปัจจุบัน ทั้งๆที่กลับชาติไปเกิดใหม่แล้วก็ตาม บางจังหวะขแงเรื่องก็งงๆแปลกๆ อย่างเรื่องเกี่ยวกับ นรก รึวิญญาณ เป็นต้น แต่พระเอกนางเอกนิสัยโมโหร้าย ชอบเอาชนะกันทั้งคู่เลย ปลายเรื่องน่าจะมีแถมเรื่ององค์ชายองค์หญิงแต่ละคนให้หน่อย อยากตามต่อ 555
March 14, 2024
นักเขียนวางโครงเรื่องดี พล็อตเรื่องและปมของเรื่องเยอะ มีอะไรให้คอยติดตามตลอดเรื่องสนุกเข้มข้นไม่น่าเบื่อตลอดเรื่อง NC เยอะแต่ใช้คำค่อนข้างโอเค เป็นนักเขียนไทยที่เขียนนิยายจีนได้ค่อนข้างดี อาจไม่ได้จีนจ๋า ถึงจะมีความเป็นนิยายไทยอยู่บ้าง แต่เป็นส่วนผสมที่ลงตัว กลมกล่อม น่าอ่าน อ่านง่ายสนุกไม่ต้องเวียนหัวกับปรัชญาจีนจ๋า พระเอกดูเห็นแก่ตัวและมักมากไปหน่อย สมแล้วที่ต้องเจอนางเอกเรื่องเยอะแบบนี้
January 28, 2018
เรื่องยาวจริง เล่มแรกสนุกมากวางไม่ลง
October 2, 2017
สนุกกว่าที่คิดเยอะ
เรื่องนี้นางเอกไม่ได้ทะลุมิติหรืออะไร แต่มาเกิดใหม่...ในอดีต?? หรือเป็นจีนโบราณประมาณนั้น แถมพกความทรงจำของคุณหนูโคตรรวยจากชีวิตเดิมอายุ 27 มาอยู่ในร่างทารกด้วย 55555 แน่นอนว่าเด็ด เพราะนางฉลาดเว่อร์ไปเลย แถมเถียงอาจารย์ด้วยเหตุผลอีก สามเชื่อฟังสี่คุณธรรมนั่นไง 5555 คิดแล้วก็ตลก นางเอกก็แก่นแก้ว เซี๊ยวแล้วก็เอาแต่ใจพอสมควร แต่เป็นที่รักของครอบครัวโดยถ้วนหน้า รวมไปถึงพระเอก...
ตอนแรกก็เดาใหญ่เลยนะว่าพระเอกคือใคร รัชทายาท? อ้าว คนละแคว้น นางเอกถูก export ออกไปเลย ตอนส่งตัวนี่น่าสงสารมาก ครอบครัวจากลากันยกใหญ่ พี่ชายเจ็ดคนร้องไห้ นางเอกก็ร้องไห้โฮๆ แถมชาวบ้านยังตามมาส่งแล้วร้องไห้ด้วย เหมือนส่งศพจริงๆ 555 ส่วนพระเอกนี่ให้ฟีลโลลิฯมากอ่ะ โอยยยย คือเอานางเอกมาทำเมียตั้งแต่นางยังไม่สุก ยังไม่มีเมนส์! อีพระเอกสามสิบห้าแล้ว ตูจะเป็นลม น่าจะให้พระเอกอายุน้อยกว่านี้หน่อยนะ คือความหลงใหลอะไรเบอร์นี้มันทำให้พระเอกดูโลลิฯมากอ่ะ ไม่โอเคร ถ้านางเอกยี่สิบ พระเอกสี่สิบ? ........ ฮือออ
เอาเถอะ ตอนอ่านก็มโนไปว่านางเอกยี่สิบละกัน
สำนวนอ่านแล้วไม่ขัดใจ คือมีหลายเรื่องเลยที่คนไทยเขียนแต่มันไม่ได้อารมณ์จีนอ่ะ เรื่องนี้ถือว่าโอเค ติดตรงที่สนพ.ได้พิสูจน์อักษรอะไรบ้างป่ะคะ อ่านแล้วตัวหนังสือตกๆ หล่นๆ การเว้นวรรคก็ไม่ค่อยดี บางทีอ่านแล้วงงๆ
พลอตเรื่องเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ก็น่าสนใจดี คือต้องเล่าตั้งแต่นางเอกเกิด จนแต่งงาน ตอนนี้นางเอกมาอยู่ในวังแล้ว จัดการเรื่องราวได้สนุกดี ก็รอดูต่อไป
เรื่องนี้นางเอกไม่ได้ทะลุมิติหรืออะไร แต่มาเกิดใหม่...ในอดีต?? หรือเป็นจีนโบราณประมาณนั้น แถมพกความทรงจำของคุณหนูโคตรรวยจากชีวิตเดิมอายุ 27 มาอยู่ในร่างทารกด้วย 55555 แน่นอนว่าเด็ด เพราะนางฉลาดเว่อร์ไปเลย แถมเถียงอาจารย์ด้วยเหตุผลอีก สามเชื่อฟังสี่คุณธรรมนั่นไง 5555 คิดแล้วก็ตลก นางเอกก็แก่นแก้ว เซี๊ยวแล้วก็เอาแต่ใจพอสมควร แต่เป็นที่รักของครอบครัวโดยถ้วนหน้า รวมไปถึงพระเอก...
ตอนแรกก็เดาใหญ่เลยนะว่าพระเอกคือใคร รัชทายาท? อ้าว คนละแคว้น นางเอกถูก export ออกไปเลย ตอนส่งตัวนี่น่าสงสารมาก ครอบครัวจากลากันยกใหญ่ พี่ชายเจ็ดคนร้องไห้ นางเอกก็ร้องไห้โฮๆ แถมชาวบ้านยังตามมาส่งแล้วร้องไห้ด้วย เหมือนส่งศพจริงๆ 555 ส่วนพระเอกนี่ให้ฟีลโลลิฯมากอ่ะ โอยยยย คือเอานางเอกมาทำเมียตั้งแต่นางยังไม่สุก ยังไม่มีเมนส์! อีพระเอกสามสิบห้าแล้ว ตูจะเป็นลม น่าจะให้พระเอกอายุน้อยกว่านี้หน่อยนะ คือความหลงใหลอะไรเบอร์นี้มันทำให้พระเอกดูโลลิฯมากอ่ะ ไม่โอเคร ถ้านางเอกยี่สิบ พระเอกสี่สิบ? ........ ฮือออ
เอาเถอะ ตอนอ่านก็มโนไปว่านางเอกยี่สิบละกัน
สำนวนอ่านแล้วไม่ขัดใจ คือมีหลายเรื่องเลยที่คนไทยเขียนแต่มันไม่ได้อารมณ์จีนอ่ะ เรื่องนี้ถือว่าโอเค ติดตรงที่สนพ.ได้พิสูจน์อักษรอะไรบ้างป่ะคะ อ่านแล้วตัวหนังสือตกๆ หล่นๆ การเว้นวรรคก็ไม่ค่อยดี บางทีอ่านแล้วงงๆ
พลอตเรื่องเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ก็น่าสนใจดี คือต้องเล่าตั้งแต่นางเอกเกิด จนแต่งงาน ตอนนี้นางเอกมาอยู่ในวังแล้ว จัดการเรื่องราวได้สนุกดี ก็รอดูต่อไป
May 25, 2024
สำนวนไหลลื่นดี
พล็อตโอเค นางเอกตายแล้วมาเกิดใหม่ในยุคโบราณแต่มีความรู้สึกนึกคิดผู้ใหญ่ เอาจริงๆไม่ต้องมีส่วนนี้เนื้อเรื่องก็ไม่หายนะ เพราะไม่ได้ใช้ความสามารถอะไร แค่เหมือนเป็นที่มาของความฉลาดและเอาแต่ใจของนางเอกแค่นั้น และก็ซัพพอร์ตเรื่องที่พระเอกขืนใจเด็ก 14 แต่นิสัยนางเอกคือไม่โตเลย ก็ดี พ่อแง่แม่งอนดี น่ารัก พระเอกคลั่งรักดี ฉาก 18+ ก็เยอะดี บรรยายสวยดี ส่วนอื่นๆสนุกดี ชอบครอบครัวเดิมนางเอก
ส่วนที่ไม่ชอบ คือพระเอกขืนใจเด็ก 14 จริงอยู่ว่าถ้านับอายุชาติที่แล้วไปด้วยนางเอกก็แก่กว่า หรือถ้ามองตามท้องเรื่องคือคนโบราณแต่งงานตอนอายุน้อยก็พอฝืนได้อยู่ แต่ไม่จำเป็นต้องขืนใจกันไปทั้งเรื่องเลย ทั้งๆที่รักมากขนาดนั้นแท้ๆ กลับไม่รู้จักถนอมคนให้ดี รู้สึกว่าน่าจะมีวิธีนำเข้าสู่ฉากรักที่ดีกว่าการขืนใจ เราไม่เข้าใจฟีลของการรับได้กับการขืนใจ แต่รับไม่ได้กับการมีสนมเยอะๆของนางเอก แต่ก็นะคนเรามีรสนิยมต่างกันไป เราแค่รู้สึกว่าการมีแฟนซีข่มขืนมัน out แล้ว
โดยรวมสนุก ร้อยเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกันดี แค่ขัดใจการข่มขืนพร่ำเพรื่อ ถ้าพระเอกไม่ขืนใจนางเอกทั้งเรื่อง ความคลั่งรักของพระเอกก็จะดีมาก เป็นผู้ชายที่น่ารักมากทีเดียว
พล็อตโอเค นางเอกตายแล้วมาเกิดใหม่ในยุคโบราณแต่มีความรู้สึกนึกคิดผู้ใหญ่ เอาจริงๆไม่ต้องมีส่วนนี้เนื้อเรื่องก็ไม่หายนะ เพราะไม่ได้ใช้ความสามารถอะไร แค่เหมือนเป็นที่มาของความฉลาดและเอาแต่ใจของนางเอกแค่นั้น และก็ซัพพอร์ตเรื่องที่พระเอกขืนใจเด็ก 14 แต่นิสัยนางเอกคือไม่โตเลย ก็ดี พ่อแง่แม่งอนดี น่ารัก พระเอกคลั่งรักดี ฉาก 18+ ก็เยอะดี บรรยายสวยดี ส่วนอื่นๆสนุกดี ชอบครอบครัวเดิมนางเอก
ส่วนที่ไม่ชอบ คือพระเอกขืนใจเด็ก 14 จริงอยู่ว่าถ้านับอายุชาติที่แล้วไปด้วยนางเอกก็แก่กว่า หรือถ้ามองตามท้องเรื่องคือคนโบราณแต่งงานตอนอายุน้อยก็พอฝืนได้อยู่ แต่ไม่จำเป็นต้องขืนใจกันไปทั้งเรื่องเลย ทั้งๆที่รักมากขนาดนั้นแท้ๆ กลับไม่รู้จักถนอมคนให้ดี รู้สึกว่าน่าจะมีวิธีนำเข้าสู่ฉากรักที่ดีกว่าการขืนใจ เราไม่เข้าใจฟีลของการรับได้กับการขืนใจ แต่รับไม่ได้กับการมีสนมเยอะๆของนางเอก แต่ก็นะคนเรามีรสนิยมต่างกันไป เราแค่รู้สึกว่าการมีแฟนซีข่มขืนมัน out แล้ว
โดยรวมสนุก ร้อยเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกันดี แค่ขัดใจการข่มขืนพร่ำเพรื่อ ถ้าพระเอกไม่ขืนใจนางเอกทั้งเรื่อง ความคลั่งรักของพระเอกก็จะดีมาก เป็นผู้ชายที่น่ารักมากทีเดียว
Displaying 1 - 11 of 11 reviews