Catullus studeerde in Rome en werd daar verliefd op een tien jaar oudere, getrouwde vrouw. In verzen vol passie en wanhoop verafgoodde en verguisde hij zijn femme fatale, die hij Lesbia of 'mannenverslindster' noemde.
Zijn liefdesverzen zijn beroemd, zijn spotgedichten berucht. De helft van zijn lyriek bestaat uit brutale polemieken. Liefdesrivalen en politieke tegenstanders als Caesar worden bestookt met scabreuze scheldwoorden. Zijn schuttingtaal maakte Catullus tot een voorloper van onze stand-upcomedians.
Catullus haatte en had hartstochtelijk lief. Hij schreef voor lezers die hij wilde verrukken en schokken. Meestervertaler Paul Claes bereikt hetzelfde. Ter vergelijking staat naast Catullus' verzen in het Latijn zijn kraaknieuwe vertaling.
Gaius Valerius Catullus (ca. 84 BC – ca. 54 BC) was a Roman poet of the 1st century BC. His surviving works are still read widely, and continue to influence poetry and other forms of art. Catullus invented the "angry love poem."
Catullus is een van m'n favoriete Romeinse dichters en dat zal hij ook wel een tijdje blijven! Ik had nog nooit zo Catullus van het 'begin tot eind' gelezen; op de middelbare en soms voor bijles/vrije tijd had ik wel een aantal gelezen, maar nooit dus van begin tot eind. Wat me vooral opviel was hoe grof Catullus soms kan zijn (ja ik kende zeer zeker een aantal grove gedichten, maar hoeveel er waren had ik wel degelijk onderschat). Tegelijkertijd zal Catullus toch altijd een van m'n favoriete blijven, zeker zijn liefdesgedichten, maar zeker ook van de pure dramatiek die uit elk vers springt zo ongeveer! Qua vertaling vond ik die van Claes redelijk: het is redelijk vrij (wel juist, maar nou niet helemaal wat er in het Latijn stond), en stoorde me een beetje aan hoe hij bij iconische gedichten soms "et/atque" vervangt door "is" (dus bijvoorbeeld "vivamus (...) atqua amemus" werd "leven is liefhebben" of "odi et amo" werd "haten is liefhebben", wat allebei geen lelijke zinnen zijn, maar naar mijn mening wel iets anders uitdrukken dan het originele Latijn doet (nu heeft 't er misschien iets mee te maken dat dit twee van m'n favoriete gedichten van Catullus zijn dus dan ben ik sowieso iets kritischer op welke vertaling dan ook). Tegelijkertijd heeft Claes op een aantal plekken een zeer goede vondst in het Nederlands gedaan en het was over het algemeen zeer goed te lezen, dus dat was wel fijn.
Anyway, ik zou Catullus aan iedereen aanraden en dan is deze editie een prima editie!
voor Latijnse Literatuur Heel leuk om eens alle gedichten van Catullus van voor naar achter te lezen; ik zou toch geen tegenstander van hem willen geweest zijn...
Catullus blijft een geweldige dichter; vaak gelachen om de clou! Naar mijn mening schommelt de kwaliteit van de vertalingen een beetje; af en toe heel goed maar af en toe mweh, tevens blijven ze niet heel erg bij het Latijn.
Estoy sorprendido con la abstracción de los conceptos, valores morales, y sentimientos que Catulo toca en su poesía. El libro inicia en el punto más álgido del amor hacia Lesbia. Sus palabras invocan su pasión desmesurada, sexualizada y erotica hasta cierto punto. Así mismo Catulo ve su ocio como un vicio, “el ocio te es, Catulo, pernicioso”. Así continúa esta “historia de amor” por pasajes tan conocidos por nosotrxs como la decepción amorosa y ese adiós inminente que muchos hacemos con nuestras ex parejas. Tan contemporáneos son los sentimientos que Catulo describió unos 60 años a.C. Que hacen de esta lectura un viaje maravilloso.
Citaat : Geen vrouw kan zeggen dat ze zo oprecht/ bemind is als jij Lesbia, door mij./ Geen huwelijksbelofte was ooit zo hecht/ als mijn liefdestrouw tegenover jou./ Review : Verleiding, verlangen en ontrouw zijn sleutelwoorden in het werk van Gaius Valerius Catullus. Vanuit Verona, komt hij als jonge dichter in 61 v. C. aan in Rome. Daar leert hij niet alleen het mondaine leven in de wereldstad kennen, maar ook de vrouw die hem tot de grootste Romeinse liefdesdichter zou maken. We kennen haar als Lesbia, een pseudoniem, metrisch identiek aan haar echte naam: Clodia. Deze innemende schoonheid was ouder dan hij en zowel qua intelligentie als qua culturele verfijning aan hem gewaagd. Ze stamde uit een van Romes machtigste families en was getrouwd met een consul. Catullus wordt pathologisch verliefd en Lesbia wordt zijn minnares en muze. Na een korte periode van intens geluk duiken de twijfels op en Catullus’ wantrouwen blijkt terecht: al gauw verlaat Lesbia hem voor een eindeloze reeks nieuwe minnaars. De verontwaardiging waarmee Catullus Lesbia’s trouweloosheid beweent, is des te schrijnender omdat ze absurd is: welke trouw is een echtbreekster aan een echtbreker verschuldigd? We kennen hun geschiedenis alleen uit Catullus’ verzen, maar door zijn zelfspot heen horen we ook Lesbia’s stem. Dit boek biedt een nieuwe, herziene vertaling van de liefdespoëzie van de Romeinse dichter Catullus (84-54 v.Chr.) door de bekende schrijver en vertaler Paul Claes. Met uitzondering van acht langere en moeilijk toegankelijke gedichten heeft Claes alle overgeleverde gedichten van deze beroemde dichter opnieuw vertaald en van een nieuwe inleiding voorzien. Naast de vertaling van ieder gedicht is in deze bundel ook de Latijnse tekst opgenomen. Ten opzichte van zijn eerdere vertalingen uit 1995 ('Verzen') kenmerkt deze vertaling zich door een streven naar een nog grotere toegankelijkheid. Het taalgebruik is modern en direct, waardoor de gedichten gemakkelijk aanspreken. Paul Claes, heeft uitstekend aangevoeld hoe Catullus vandaag gelezen kan worden. Meer dan de letter heeft Claes de geest van Catullus gerespecteerd, met als gevolg dat enkele van diens gedichten ook nu nog een frappante directheid bezitten. Catullus stuurt ook in deze versie literair dynamiet naar zijn lezers.
Ik kwam er pas aan het einde van het boek achter dat er achterin verklaringen bij de gedichten staan, maar alsnog heb ik ervan genoten. De vertalingen waren lekker losjes, maar (voor zover ik dat kan beoordelen) kwam daardoor Catullus' bedoeling en schrijfstijl alleen maar beter over.
Retrato de las pasiones adolescentes por excelencia. Los poemas de Catulo dedicados a Lesbia parecen boleros: romanticones hasta ser empalagosos, suplicantes hasta el patetismo, despechados hasta la crueldad.
Ni gran poema, ni pésimos versos. El valor que tiene este poemario es en cuanto a lo histórico, ya que pertenece al grupo de los neotéricos que, en la Roma de finales de era antes de Cristo, surgieron como una nueva tendencia (odiados por Cicerón). Reúne varias invectivas (epigramas) que en la época pululaban, además de epilios (épica en miniatura desde una perspectiva sentimental), generando poemas ingeniosos y, en varios momentos, graciosos. Fuera de que sea necesario leer algunas notas o pies de página, muchos de los textos son entendibles (depende de tener una buena traducción también, como al parecer lo es el de Alianza) y para distenderse de un día pesado.