Bouře

by Steve Sem-Sandberg, Dagmar Hartlová (translator)

„Neměl jsem se na ostrov vracet, ale vrátil jsem se,“ říká Andreas na začátku své cesty za záhadami vlastní minulosti.
Mlhy, které ostrov pravidelně obestírají, visí nad příběhem jako nevyřčená vina a vše se postupně noří do nejasných kontur toho, s čím se navrátilec setkává: dědictví po právě zemřelém pěstounovi, nevysvětlitelné odmítavé chování sestry Minny, stopy po tragicky zahynulých rodičích i osoba ostrovního vládce Kaufmanna, zrádce, který si po válce odseděl svůj trest. Možná ale není zrada jediný Kaufmannův zločin.
Možná rodiče nezahynuli při leteckém neštěstí, jak se na ostrově vypráví. Možná žijí obyvatelé ostrova ještě dnes, v roce 1995, pod vlivem prokletí zrozeného před více než padesáti lety a možná tu není jistého vůbec nic. Navrstvenou horu otázek řeší vyprávění, jehož shakespearovské souvislosti nejsou náhodné, s hypnotickou silou blízkou detektivnímu žánru.

Genres: Fiction, Swedish Literature, Novels

232 pages, Hardcover

First published September 9, 2016

About the author

Steve Sem-Sandberg is a Swedish journalist, novelist, non-fiction writer and translator. He is the author of The Emperor of Lies . Sem-Sandberg divides his time between Vienna and Stockholm.

Reviews

[Buchdoktor · Rating 5 out of 5]

Andreas hat als Kind bei Johannes im gelben Haus gelebt. Als Erwachsener kommt er auf die Insel zurück und bemerkt, dass die Welt der Kindheit mit dem eigenen Erwachsenwerden kleiner zu werden scheint. Früher kontrollierte der Gutsbesitzer Kaufmann, wer seine Insel betrat, heute dürfte es schwieriger sein, Kaufmanns ehemaliges Imperium zu kontrollieren. Johannes, existierte in seinen letzten Lebensjahren körperlich geschwächt, blind, verwahrlost und misstrauisch gegen andere im gelben Haus. In den 40er Jahren hatte er Andreas und seine Schwester Minna aufgenommen, nachdem die Eltern auf dem Weg auf die Insel Opfer eines Flugzeugabsturzes wurden. Dass ein alleinstehender Mann zwei fremde Kinder adoptierte, muss schon damals als skandalös empfunden worden sein. Was Andreas über die Insel weiß, stammte lange allein von Johannes, einige Geschichten erzählte auch Minna. Der Icherzähler scheint sich in seinen Erinnerungen anfangs von Loch zu Loch zu hangeln. Ich fragte mich, wer in der Geschichte mit wem verbunden ist und worum es überhaupt geht.

Die Kaufmanns hatten offenbar einen großen Gutshof und die Insel muss zum großen Teil ihr privater Besitz gewesen sein. Johannes war zur Zeit der deutschen Besetzung Fahrer des alten Kaufmann, der wiederum Beziehungen zum faschistischen Ministerpräsidenten Quisling pflegte. Andreas ist auf den Spuren seiner Eltern in die USA gereist, hat über die 40er in Norwegen recherchiert und setzt nun Erinnerungen und die Fakten aus den Akten des Kaufmann-Hofes zu einem Bild zusammen. Sein Adoptiv-Vater muss jede Quittung und jeden Brief säuberlich abgelegt haben und Johannes gräbt sich darin durch Streitigkeiten um Grenzen und Bootsanleger. Alte Geschichten aus der Zeit des Nationalsozialismus verbinden sich mit Interessen an wertvollen Insel-Grundstücken. Jede Antwort scheint sofort eine neue Frage aufzuwerfen. Warum organisierte Kaufmann während der Besetzung eine Kinderkolonie auf einer Nachbarinsel und welche Rolle spielte dabei Andreas Vater als Amerikaner mit norwegischen Wurzeln? Warum wurde die temperamentvolle Minna damals zu Pflegeeltern gegeben? Je weiter Andreas vordringt, umso stärker bezweifelt er, was man ihm und Minna als Kindern erzählte und umso deutlicher wird, dass Minna ihn belogen und manipuliert hat. Die Grenzen seiner Vorstellungskraft begrenzen, was ich als Leser von ihm erfahren werde. Beim Lesen wurde ich den Eindruck nicht los, dass die Lücken in Johannes Erinnerungen fließend in Vermutungen übergehen und er sich auf seiner Spurensuche in der eigenen Geschichte verliert.

Steve Sem-Sandbergs Icherzähler fühlt sich zweifach verlassen, von seinen verschwundenen Eltern und von seiner älteren Schwester. Seine Spurensuche führt ihn am Beispiel einer kleinen Insel tief in Norwegens Geschichte während des Nationalsozialismus. Was prägt einen Mann wie Johannes, was macht ein Bruder-Schwester-Verhältnis aus, all das erzählt der schwedische Autor so intensiv, dass beim Lesen höchste Aufmerksamkeit erforderlich ist.

[Sophie · Rating 1 out of 5]

Entnervt abgebrochen auf S. 107.
Was hat der Autor in seinen Büchern immer mit dieser Fixierung auf Körperflüssigkeiten (schon in die Elenden von Lodz nicht besonders erfreulich gewesen) und Inzest? Muss das sein in dieser Form?
Schreibstil auch eher mau, Geschichte nicht wirklich packend.

[Kamil · Rating 3 out of 5]

"Burza" to książka o powrotach do dawnych miejsc, ale i wspomnień, jakie za sobą owo miejsce niesie. To historia owiana klimatem tajemniczości, oraz swego rodzaju smutku i pustki, ale i grozy, która towarzyszy nam w tej powieści. Jednak główną rolę odgrywają tu sekrety i przeszłość, która została naznaczona.
Chociaż książka dobra, niosąca ważne treści, posiadające bardzo należycie rozbudowane opisy, które tak budują całą to atmosfera to pomimo tego w mój gust się nie wpisała. Niestety ta forma, w jakiej zostało to podane i cały ten skandynawski klimat nie zrobił na mnie żadnego wrażenia. Opisy, chociaż naprawdę ładne to miejscami było ich za dużo, co mnie tylko zniechęcało do dalszego kontynuowania.
Czytanie tej książki było dla mnie niestety po prostu bardzo mechaniczne i po mimo pełnego skupienia, jakie poświęcałem tej pozycji, w tą historię wciągnąć się nie potrafiłem. To, co mi się nie podobało też to takie mieszanie wspomnień głównego bohatera z przeszłości z wydarzeniami teraźniejszymi, strasznie mnie to dezorientowało i zamiast umilać czytanie tylko przeszkadzało.
Myślę, że książka na pewno znajdzie swoich odbiorców, którzy ją polubią, ale ja osobiście, nie mam z nią związanych jakiś pozytywnych uczuć a wręcz tych uczuć nie mam prawie w ogóle. Była to książka, która przeczytałem i wiem, że w pamięć mi nie zapadnie, ale jeśli lubicie właśnie takie klimaty tajemniczości, małych społeczności, cofania się czasie do minionych wydarzeń czy wątek historyczny, który również się tu pojawia to możecie spróbować a może i "Burza" was zachwyci. Chociaż ta tajemniczość jest tu raczej zastanawiająca niż intrygująca i to też było jednym z tych aspektów, które nie spodobały mi się tak jak się tego spodziewałem przed lekturą.
Książce przyznaje 3/5 gwiazdek, bo chociaż mi nie przypadła do gustu to wiem, że zła nie jest.

[Kumari de Silva · Rating 2 out of 5]

I read this in translation and I would be very curious to know if in its original it shared its title with the well known work by Shakespeare or if the original title was "Storm." I say this because in a single review I read of the book before I started the reviewer struggled to make any connection between the book and the play, as do I. Except for both taking place on an island, I see no other analogous plot points or features. Link to the review: https://www.spectator.co.uk/2019/02/a...

I encourage you to set aside any preconceived notion that this is an updated version of Shakespeare's "The Tempest." You will enjoy it more. The story opens with a lot of questions: who is our narrator? Why is he there? What happened to his parents? Who are his parents? And frankly I found our coy narrator a little hard to take. I had trouble guessing how long ago the events transpired, the age of narrator - - and don't send me a nasty reply saying I should have read more carefully. My critique is, and I do have one is that a reader shouldn't have to work so damn hard just to understand what is going on in the most basic form.

I also agree with one other reviewer about the omniscient narrator (who shows up uninvited/unexplained) in the last 50 pages of the book. I get that it is the only way to explain things that happened when our narrator wasn't present, but it's deployed in a very jarring way - far too late in the book. It wouldn't have felt so abrupt if the writer had used omniscient narrator here and there splattered throughout the book. But perhaps this is the doing of the translator. It is always hard to tell with a book that has been translated only once into English.

********POSSIBLE SPOILER ******
I think it's made abundantly clear by her actions that the sister has been molested/troubled/abused on some level by some one, i.e. she spends her life acting out. I get why the young character is too childish to figure that out as a boy (He is mystified by her and yet enthralled) - - but WTF why hasn't he figured it out by the time of the book's open? That was never explained to my satisfaction because there was too much misty-eyed stepping back and distancing us readers from our characters. In my opinion (and mine alone) the tone of the prose was over-wrought.

[Jordan Bradley · Rating 1 out of 5]

Irritating and poorly constructed. I don’t quite understand how Faber deemed this novel worth publishing, and this comes from someone who really wanted it to work. My biggest issue is the structure. The handling of the past and present is jarring, with the narrator diving into elaborate stories about his past without first grounding the reader as to where he is and what he’s telling us for. We don’t start anywhere solid, and it makes the dense volume of backstory hard to digest. Following from this, the backstory we are being told is hard to understand in of itself. I’m not sure what I’m to take away from the story besides the fact that his sister isn’t really his sister. This leads me to my second biggest issue: the form. The descriptions never end, and the dialogue feels boring and stuffy. The reader isn’t given chance to breathe, and this means I never got chance to really take in the meaning of anything. Scenes are jumped between, and there are so many details that the most important, if any are to be considered as such, are lost in the chaos. There’s also an issue with storytelling here. Emotions, thoughts, and consequences are explained far too often, rather than being apparent for the reader to pick up on for themselves. Finally, the ending - I literally don’t understand what happens in the last 10 pages. I don’t know if it was fatigue, poor writing, or my eyes wanting to get to the end, but I didn’t understand it.

[Ian · Rating 3 out of 5]

In Steve Sem-Sandberg’s slow burning yet spellbinding novel, The Tempest, the narrator is called back to his childhood home where secrets from a shadowy past are revealed and suspicions confirmed. Following the death of his foster parent, Johannes, Andreas Lehman returns to the small Norwegian island where he grew up. Johannes was living alone when he died, Andreas and his older sister Minna having years earlier left the island for the city. Minna’s recent death leaves Andreas on his own to sort out Johannes’ home and property. The island’s history is complex. Relevant details stretch back decades, to the dark years of the Nazi occupation. And all of this is intricately intertwined with Andreas’s own family and he and Minna’s mysterious childhood origins. Andreas’ and Minna’s story is also linked to the Kaufmanns, the island’s most prominent, and most notorious family—prominent because the Kaufmanns owned most of the land and hired people to work on it, and notorious because they collaborated with the Nazis during the occupation, Jan-Heinz Kaufmann even occupying a high position in Quisling’s government. The novel’s pivotal action follows Andreas after he arrives on the island and moves back into his childhood home, known as the Yellow Villa. Here he discovers that Johannes is in possession of various documents originally belonging to Jan-Heinz Kaufmann, documents that Kaufmann’s widow foisted on Johannes after her husband’s death. The Mains Farm, where the Kaufmanns lived, situated within sight of the Yellow Villa, still stands as it did when Andreas was a child, but the only remaining occupant is Mr. Carsten, the loathsome farm manager. There are no Kaufmanns left, both the widow and the Kaufmann daughter, Helga, who suffered from a congenital form of muscular deterioration, having also died. The slow reveal of the island’s many secrets builds excruciating narrative tension as Andreas makes a variety of unpleasant discoveries and begins a belated process of reinterpreting a past that, as a child, he was not equipped to understand. Central to the story are his recollections of living in a house with an elderly and reclusive alcoholic who was reviled by the island’s population because of his connection to the Kaufmanns (Johannes served as the Kaufmann’s driver), and a sister whose behaviour as she matured became disruptive and openly contemptuous of everything to do with the island, including her brother. The novel is stunningly atmospheric. With the wooded landscape often cloaked in mist, it almost seems as if the island itself is trying to keep shameful truths under wraps. It is densely written, in long paragraphs that go unbroken for pages at a time. And it is also a story that demands close attention from the reader because of the number of characters and the web of relationships among them. The Tempest is an example of a novel, set in a closed social realm abounding with peculiarities and steeped in its own mythology, where everyone knows everyone else’s business, a place where grudges run deep and grievances persist from one generation to the next. And, lastly, it is a courageous book, one that testifies bluntly and truthfully to the ways in which horrors from the past, kept hidden for years, can cause anguish and pain in the present.

[pablo · Rating 4 out of 5]

typowa skandynawszczyzna, samotne wyspy, ludzie o złamanym życiorysie i szemraną przeszłoscią. jest to jednak bardzo przyjemne, przemiły klimat i przyroda

[Sylvaine Yvenou · Rating 3 out of 5]

Lettres de pluieSteve Sem-Sandberg chez Robert Laffont août 2019
#LettresDePluie #NetGalleyFrance
Norvège , en automne il pleut quand Andreas Lehman franchit le pont qui relie le continent à l'île. Ses pas le dirigent vers la Villa Jaune. Johannes est décédé, c'est Mme Sorensen leur voisine qui le lui a annoncé. Il revient vers ce qui a été sa maison, vers ce qui a été son passé , a fait son présent et construira son avenir . Un chemin truffé de ronces et d'épines l'attend, ceux qui savent se sont toujours tus parleront ils enfin ou seule la haine et le désespoir s'exprimeront- ils?
Un roman oppressant, une atmosphère délétère assortie à ces journées d'automne pluvieuses, grises et froides. Une écriture en harmonie. L'histoire se met en place lentement, très lentement, les évènements finiront par s'emboiter les uns aux autres. Une lecture en demi-teinte pour moi je n'ai pas réussi à pénétrer dans l'univers d'Andreas.
Un grand merci aux éditions Robert Laffont pour ce partage.
Commenter J’apprécie

[niepoczytalna .pl · Rating 5 out of 5]

Powieść moralnego niepokoju

Czy nasze wspomnienia z dzieciństwa są prawdziwe? Czy naprawdę coś pamiętamy, czy tylko słyszeliśmy tę historię tak wiele razy, że uznaliśmy, że wydarzyła się naprawdę? Jak bardzo nasze wspomnienia zmodyfikował upływający czas? Jaki wpływ miał nasz dziecięcy punkt widzenia? A może wszystko nam się przyśniło?

Andreas wraca na wyspę, na której się wychował, by uporządkować swój rodzinny dom po śmierci dawnego opiekuna. Niedostępna (na wielu płaszczyznach) wyspa skrywa jednak swoje mroczne tajemnice i niechętnie przyjmuje przybyszy z zewnątrz. Choć pozornie wszyscy są uprzejmi i z uprzejmością odnoszą się też do głównego bohatera, wyczuwalna jest atmosfera wrogości z czasem przekształcająca się w agresję, której źródła nie jesteśmy w stanie zrozumieć.

Steve Sem-Sandberg porywa czytelnika narracją, w której ciężko oddzielić prawdę od kłamstwa, rzeczywistość od wyobrażenia, jawę od snu. Choć fabuła jest więcej niż spokojna, a akcję trudno nazwać wartką, nie sposób oderwać się od lektury. Czytając "Burzę", zagłębiamy się w hipnotyzującą treść, by po chwili odkryć, że angażujemy się bez reszty w rozwikłanie zagadki dotyczącej nagłego zniknięcia rodziców Andreasa, gdy ten był jeszcze dzieckiem, oraz dziwnej zmowy milczenia panującej na wyspie. Po drodze do prawdy otrzymujemy mnóstwo fałszywych poszlak, domysłów oraz kłamstw, mających na celu zmylenie tropu i zdezorientowanie głównego bohatera (a może przede wszystkim czytelnika?)

Najnowsza powieść Sem-Sandberga jest prawdziwą narracyjną ucztą. Surowość przyrody idealnie komponuje się z wrogością mieszkańców wyspy i ich pozornie niezrozumiałym zachowaniem. Właściwie każdy element wzbudza niepokój, a kolejne strony zanurzają nas coraz bardziej w mroczny i duszny klimat. Chociaż przewidujemy, że głównym celem tej historii jest odkrycie prawdy, bardzo szybko orientujemy się, że prawdopodobnie będzie ona przytłaczająca, o ile w ogóle będzie nam dane poznać ją w całości.

"Burza" z pewnością nie jest opowieścią dla każdego. Chociaż Skandynawia kryminałem stoi, nie znajdziecie go na kartach tej powieści. Miłośnicy wartkiej akcji zapewne odpadną w przedbiegach, jednak tych, którzy uwielbiają delektować się słowem, czeka prawdziwa uczta, składająca się z pełnej świetnie zbudowanego napięcia historii o poszukiwaniu prawdy, własnej tożsamości i hermetycznych społecznościach, które nigdy nie zapominają.

[Margarethe · Rating 3 out of 5]

Der Sturm...Andreas kehrt zurück auf die Insel seiner Kindheit...abgeschieden aber nicht zu klein. Sein Ziehvater ist gestorben. Anhand seiner eigenen Erinnerungen und der Dokumente des Ziehvaters versucht er seine Vergangenheit und seine Erinnerungen aufzuarbeiten. Da gibt es viel zu tun.
Sem-Sandberg baut eine sehr düstere Stimmung auf...der Himmel ist dauernd bewölkt und die Sturmstimmung ist zu spüren auf dieser seltsamen Insel, mit einem Inselpatriarchen, der anfangs die Landwirtschaft verbessert, Kolonien gründet, sich etwas versteigt in den aufkommenden norwegischen Nationalsozialismus. Es kommen weitere Siedlungen hinzu eine Kinderkolonie und ein Sanatorium. Nach dem Krieg ist der Patriarch verhasst. Und irgendwann und irgendwo dazwischen kommen die Eltern von Andreas und seiner Schwester auf die Insel und verlassen sie plötzlich OHNE die Kinder.
Der Leser wird von diesem ganzen Wirrwarr eingesponnen, die Zeitebenen verschieben sich schnell und man will nun die vielen Geheimnisse ergründen und Andreas auf dem Weg des Lichtblicks begleiten. Einiges ist so ungereimt, dass Sem-Sandberg einem die ERklärung schuldet.
Leider werden die meisten Geheimnisse nicht aufgelöst auch das Lesen zwischen den Zeilen hilft nicht wirklich hier und da kommt die Wahrheit ans Licht und hier und da tappt man weiterhin im Dunkeln. Gerade das Ende lässt den Leser total verstört zurück. Woher kommen die Einsichten im Herrenhaus.
Das Buch hat eigentlich eine gespenstisch-schaurig-schöne Stimmung und es macht Spass zu lesen, aber es gibt ein Ende, das irgendwas bzw. zu wenig erklärt. Echt schade.

[Tom Evans · Rating 3 out of 5]

Award-winning Swedish author Steve Sem-Sandberg presents a mysterious and very readable story with The Tempest, alluding to Shakespeare’s play of the same name. Translated to English from Swedish, The Tempest seemed to just miss the mark for me. The omniscient narrator at times felt too descriptive, truncated in passages that left me unable to fully immerse myself in key moments of the story.
_________
However, when Sem-Sandberg hits the mark, his narration is whimsical and deeply unsettling, unexpected moments are callous and beautifully written. In particular, the narrator’s reflections on his sister and the characterisations of trauma and abuse are skilfully portrayed. Overall, a balancing act between great and average moments, but an enjoyable read nonetheless.

[Anneli Waara · Rating 4 out of 5]

En man söker sin historia genom att minnas, rekonstruera och skapa sin barndom och uppväxt med syster och fosterfar. Besatt av kärleken till en syster. Eller är hon syster? Och vilka var föräldrarna. Allt ägde rum före, under och efter kriget i en norsk ort av tystnad och skam där allt döljs och hemlighålls av alla. Hatet som ständigt närvarande som uttryck för påtvingad glömska. Huvudpersonens famlande sökande efter sanningen mellan dröm och verklighet bygger upp till en dramatisk kulmen inramad i regn och dimma. Vackert skrivet, sorgligt och helt utan förlösning. Bara tonar bort. Var svaren frågorna fick dröm eller verklighet?

[Roger · Rating 2 out of 5]

Picked out this book after a review in this he Economist, a place where I have found many works that I have enjoyed.
This book just didn’t work for me. The authors omniscient narrative style left me disconnected from the characters, and at times annoyed by the narration of events that only an author could have been privy to.
In the end I was confused by the convoluted history of the “siblings” and sceptical of the internal consistency of the plot.

[Piotr · Rating 3 out of 5]

Wbrew temu czym zachęca na okładce wydawca: „mroczna, pełna napięcia powieść, której się nie zapomina” ... za dwa tygodnie nie zostanie po niej nic. Mrok, napięcie... a gdzie niby?
Jak dla mnie, to SS-S po prostu nie wykorzystał potencjału tej historii, rozmył ją. Rozwodnił, odwracając uwagę powtórzeniami, opisami miejsc i rzeczy drugorzędnych. W którymś momencie książka wręcz nudzi i nawet wyczekiwane zakończenie zawodzi.

[Roland Hassel · Rating 2 out of 5]

Öbokens och ungdomsäventyrets klassiska ingredienser; det läskiga huset med de mystiska invånarna, den egensinnige mannen, de hemliga stigarna och läskiga gubbarna. Det kanske är meningen att det ska vara en lek med konventioner eller ett försök att skriva en spänningsroman som Sem-Sandberg sen kan sälja rättigheterna till för en hollywoodthriller men det krockar med hans litterära pretentioner och resultatet är i det stora hela lite pajigt.

[Charlotta · Rating 3 out of 5]

Till synes anspråkslös bok, jag kom inte alls in i den från början. Efter ett tag av läsande råkade jag nämna den på en lunch och det visade sig att min svärfar haft korrespondens med författaren genom fanzines. Då väcktes mitt intresse för boken och författaren, kanske att jag kunde se den med lite nya ögon. Jag är inte helt övertygad av karaktärerna och tycker boken stundtals blev lite rörig vem som var vem och hade gjort vad. Överlag en fin bok dock.

[Red · Rating 1 out of 5]

1.75/5

Jestem totalnie na nie. Jak dla mnie to zupełnie dziwnie skonstruowana ta książka i przede wszystkim okropnie nurząca. Gdy ją kupowałam, byłam zaintrygowana opisem, ale absolutnie się nie wciągnęłam. Ziewałam przy czytaniu i czasami dosłownie kartkowałam strony, żeby coś przykuło moją uwagę, ale niestety tak nie było i spisuje ją raczej na straty. A szkoda, bo taka historia miała potencjał.

[Karen · Rating 4 out of 5]

This is beautifully written even in translation. It creates a very consistent nostalgic, puzzled tone. It is very dense and requires careful reading - I had to slow down to follow the clues as he uncovers them. Piercingly sad. It makes me think about the chaos and loss that people create when they with hold part of or all of someone else's story.

[Liam Ostermann · Rating 4 out of 5]

I have to admit that this book did not grip in the way 'The Emperor of Lies' and 'The Chosen Ones' did they blew my mind and packed an emotional punch that left me devastated for I can't say how long, so I came to this expecting to love, maybe I expected too much - I certainly would recommend anyone who has read his other books to read this and I am rather ashamed at not being more fulsome.

[Nat · Rating 1 out of 5]

I repeatedly tried to finish this but I just couldn't face it. Confusing, overly pretentious (and I say that as someone who loves plenty of pretentious things), and just so, so miserable. Every moment is bleak or horrible or disgusting.

[Okidoki · Rating 3 out of 5]

Som en långsam begravningsmarsch skrider berättelsen fram. Vi hör pukorna i bakgrunden av Andreas berättelse. Vackert och sorgset. Nej, det finns inget hopp för människan.

[Karl · Rating 3 out of 5]

Secrets and lies over generations, reinforced by small town isolation, island gossip, history and grudges.

[Alex · Rating 3 out of 5]

Fint språk. Bra läsning. Plöjarbok. Gillar hur allt är ön. Fastlandet finns inte. Vem huvudpersonen är utanför ön finns inte.

[Humla · Rating 3 out of 5]

Orkade inte läsa klart för plot twisten var så tråkig och jobbig. Samtidigt helt underbar stämning i första halvan av boken. Kluven!

[Karolína Vyskočilová]

Nedočteno.

[Madaline · Rating 3 out of 5]

Wciąga, ale tak naprawdę brakuje tego "wow", które mogłoby być, gdyby autor się postarał. Równocześnie jest na swój sposób oryginalna i dobrze napisana.
3,5🌟

[Alexis · Rating 2 out of 5]

Really disjointed narrative. Plus, the author doesn’t write about the characters in a way that makes you care about the ‘big reveal’ or any other aspect of their lives. And the whole dust jacket thing about the main character ‘uncovering’ stuff on his return to the island seemed a misrepresentation of the story to me. Most things he already knows and the rest is just conjecture, which he never actually gets confirmed by anyone else.

[Marie-Christine Wattiez]

Enfants Minna et Andreas ont été confiés par leurs parents à Johannes , ils devaient venir les reprendre quelques heures plus tard et ne sont jamais revenus .
Devenu adulte , Andreas revient sur l’île de son enfance , il veut connaître la vérité .
Mais sa quête va s’avérer difficile , les rancœurs sont tenaces , les cicatrices , les suspicions de la seconde guerre mondiale ne sont pas effacées .
Quel est le rôle exact de Kaufmann ce riche propriétaire terrien , de Johannes , du régisseur Carsten , pourquoi Minna et Johannes n’apparaissent ensemble pas sur les photos d’enfance ?
La vérité est complexe , qui la détient ?
Lettres de pluie qui donne son nom au roman , c’est ce qu’imagine Minna enfant , elle pense que c’est le moyen qu’a trouvé ses parents pour communiquer avec elle , un code en lettres de pluie qu’ils utilisent la nuit .
Minna et Andreas seront marqués à jamais par cette enfance , par cette quête de vérité qui n’en finit jamais
Un très beau roman qui garde une grande part de mystère , pour cette raison le coup de cœur annoncé aux premières pages ne s’est pas concrétisé .
Merci à NetGalley et aux éditions Robert Laffont .

[Alex-Mot-à-Mots · Rating 4 out of 5]

En refermant ce roman, je me suis demandée si le narrateur existait.

Andréas revient sur l’île où il a grandit avec sa soeur Minna après la mort tragique de leurs parents, élevés par Johannes.

Or Johannes vient de décédé, laissant la maison à Andréas car Minna est morte quelques années plus tôt.

Au fil de ses souvenirs et des indices qu’il découvre, Andréas tente de remonter le fil de son histoire : ses parents décédés étaient-ils ses vrais parents ? Minna était-elle vraiment sa soeur ?

Et que faisait le mystérieux châtelain Kaufman pendant la guerre de 39-45 ? Que cachait vraiment sa colonie de jeunes enfants ?

Et en même temps, certains chapitres décrivent ce qu’il se passe dans l’île au moment où Andréas revient.

Une lecture qui me laissera un goût de flou, car on ne saura jamais de qui Andréas était le fils ; si Minna a mis fin à ses jours.

L’image que je retiendrai :

Celle de la maison jaune de Johannes.

https://alexmotamots.fr/lettres-de-pl...

[Dan · Rating 3 out of 5]

not engaging