Нарыс Уладзімера Караткевіча прысьвечаны Беларусі. Аўтар запрашае маладога чытача ў падарожжа па Беларусі, спрабуе паказаць хараство роднай прыроды, прывіць любоў да роднае зямлі, зацікавіць гісторыяй беларускага народу. Падставай для паўстаньна нарысу Уладзімера Караткевіча сталі яго асабістыя перажываньні і ўспрыманьне тых іншых падзеяў, сьведкам каторых ён быў. Як зазначыў сам аўтар, нарыс быў створаны не для таго, каб усё распавесьці, але для таго, каб зацікавіць моладзь гісторыяй і прыродай ды прыгажосьцю роднай зямлі. Нарыс паводле задумы павінен быць штуршком да пазнаньня і цікаўнасьці маладога пакаленьня да роднай зямлі. Да таго ж Уладзімер Караткевіч дае выдатны ўрок патрыятызму што можа быць карыцсны ня толькі моладзі. Некаторыя статыстычныя ды ідэялагічныя факты зьмешчаныя ў нарысе ўжо адышлі ў нябыт, але тое галоўнае, што чытаецца між радкамі, любоў да Беларусі, можа і сёньня запаліць не адно маладое сэрца. (З.К.)
Karatkievič was born in 1930 in Vorša, Viciebsk region. In 1954, he graduated from the Philological Department of Kyiv University and taught first in a village school in the Kyiv region of Ukraine and then in his home town, Vorša (Belarus). Later, he completed advanced literature courses (1960), and then cinematography (1962), both in Moscow. Literature then became his main occupation. His first published work was a poem that appeared in 1951, that was later followed by three collections of verse. Later, he turned to prose, and had since published a large number of short stories, in collections entitled Chazenia, The Eye of the Typhoon, From Past Ages, and others. He also wrote the novels Unforgettable and The Dark Castle Olshansky. Probably Karatkievich's most popular work is the novel King Stakh's Wild Hunt (Дзікае паляванне караля Стаха, 1964). His novels deal predominantly with Belarus's historical past, including the January Uprising 1863 - 1865. Karatkievič also wrote a number of plays, essays, articles, screenplays for short and feature films, and some very interesting detective and adventure stories. Karatkievič's literary works are marked by romanticism, rich imagery, and emotionalism. A recipient of several national literary awards, he has strongly affected the further development of historical themes in Belarusian literature.
Кніга прасякнута любоўю да Беларусі, хаця і не без уплыву савецкай прапаганды. Ці гэта быў кампраміс, каб кніга ўбачыла свет. Таму што некаторыя раздзелы здаюцца пазбаўленыя гэтага налёту. Напрыклад пра Кастуся Каліноўскага
Цікавы прыклад таго, як у савецкую прапаганду па кропельцы ўпіхнута беларушчына. На цяперашні момант мае сэнс чытаць выключна з гістарычнай цікавасці, каб вывучаць і разумець савецкую цэнзуру ды прапаганду.
Каліноўкі — можа быць, але верш скочваецца на: Толькі тады, народзе, зажывеш шчасліва.
Ага, ані слова пра маскаля.
БССР — вядома можна. БНР — ані слова.
Вайна 1812 года — ані слова пра беларусаў у войску Напалеона, толькі пра партызан на баку імперыі.
Ну і такая цэлая кніга. На той час больш было немагчыма, дзякуй за спробы запіхнуць хоць трошкі беларускай гісторыі ў прапаганду.
Цяперашнім дзецям лепей чытаць Айчыну Уладзіміра Арлова.
Першыя часткi з апiсаннем быта ды звычаяу мне вельмi спадабалiся, але потым чытаць было сумна i нават часам балюча, бо нават калi мець на увазе савецкi час напiсання кнiгi, я не магу прабачыць такое аднабаковае прарасiйскае стауленне да гiсторыi беларускага народу з адначасовай яскрава бачнай дыскрымiнацыяй палякау (нават пры апiсаннi гiсторыi РП, калi мы усе былi разам), даволi нязважлiвым успамiнам лiтоуцау i дыскрымiнацыяй па рэлiгiйных поглядах. Апошняе мне увогуле незразумела: калi кнiга савецкая, дык да усiх рэлiгiй павiнна было б ставiцца аднолькава блага, але у кнiзе я убачыла зусiм iншае...