What do you think?
Rate this book
Helemaal het einde
Helemaal het einde van Lisette Jonkman is een humoristische feelgoodroman over een popzangeres die terugkeert naar haar familie op het platteland. De 28-jarige Roxy leeft al tien jaar als een nomade als leadzangeres van een wereldberoemde rockband. Wanneer haar beste vriendin plotseling overlijdt, stort Roxy volledig in en gaat ze terug naar het landelijke dorp waar ze is opgegroeid. Ineens staat ze weer tussen de koeien op het boerenbedrijf van haar ouders en moet ze haar plek heroveren, want iedereen is verder gegaan zonder haar. Roxy wil zo snel mogelijk terug naar haar seks, drugs & rock-’n-roll-leven, maar een lang bewaard geheim speelt op en ze heeft geen rekening gehouden met Arno, haar beste vriend van vroeger...
480 pages, Paperback
First published March 1, 2016
7 people are currently reading
276 people want to read
About the author
Lisette Jonkman
30 books336 followersLisette Jonkman (16 juli 1988) schrijft romantische boeken vol humor.
Ze schreef de romans Glazuur (2012), Verkikkerd (2013), Verslingerd (2014), Helemaal het einde (2017), Verknocht (2019) en de Kobo bestseller Onbreekbaar, die in 2020 als paperbacks verscheen: Buren with benefits, Onbegrensde liefde en Op gevoel. In 2021 verscheen haar bewerking van Jane Austens Pride & Prejudice, Trots en vooroordeel, in toegankelijkere taal, met als doel een breder publiek trekken voor deze klassieker. In 2022 verscheen haar nieuwste roman: Langste. Kerst. OOIT.
Daarnaast verschenen er diverse korte verhalen en novelles van haar hand, waaronder Festivalkriebels, Onverbeterlijk en Te grazen. Ook verscheen in 2022 een compleet herziene en aangevulde e-book-heruitgave van haar hup-ga-nou-eens-schrijven-gids Schrijven, kreng! uit 2014.
Meer informatie vind je hier.
Ze schreef de romans Glazuur (2012), Verkikkerd (2013), Verslingerd (2014), Helemaal het einde (2017), Verknocht (2019) en de Kobo bestseller Onbreekbaar, die in 2020 als paperbacks verscheen: Buren with benefits, Onbegrensde liefde en Op gevoel. In 2021 verscheen haar bewerking van Jane Austens Pride & Prejudice, Trots en vooroordeel, in toegankelijkere taal, met als doel een breder publiek trekken voor deze klassieker. In 2022 verscheen haar nieuwste roman: Langste. Kerst. OOIT.
Daarnaast verschenen er diverse korte verhalen en novelles van haar hand, waaronder Festivalkriebels, Onverbeterlijk en Te grazen. Ook verscheen in 2022 een compleet herziene en aangevulde e-book-heruitgave van haar hup-ga-nou-eens-schrijven-gids Schrijven, kreng! uit 2014.
Meer informatie vind je hier.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 72 reviews
June 17, 2017
Hij moest uit. Ook al is het nu na middernacht en zak ik bijna door mijn hoeven. Worth it.
August 5, 2017
Dit was echt een geweldig boek om te lezen! Al vanaf boek één ben ik fan van Lisette Jonkman haar schrijfstijl en ook dit boek las heerlijk weg. In het begin moest ik wel heel erg wennen aan de setting van het boek, maar toen ik daar eenmaal aan gewend was kon ik eigenlijk niet meer stoppen met lezen. Ik wilde ook super graag weten waarom Roxy weg was gevlucht uit Nederland. Helaas, maar tegelijkertijd ook wel weer goed natuurlijk, duurde het nog super lang voordat ik daar eenmaal achter was. Ik vond de dagboekfragmenten van Arno ook super leuk om te lezen en daarbij vond ik Arno ook echt gewoon een geweldig persoon. Zijn humor liet mij hardop lachen. Dit boek is echt een aanrader!
May 11, 2018
Heerlijk boek, het heeft mij een beetje uit mijn lees dipje gehaald!
July 23, 2017
Wat een ontzettend lekker boek. Heerlijk gewoon. Je kruipt erin en het slokt je op. Echt een Lisette Jonkman klassieker!
Mijn hele recensie lees je via: http://myperfectbooklife.blogspot.nl/...
Mijn hele recensie lees je via: http://myperfectbooklife.blogspot.nl/...
July 12, 2017
Ik hoorde van een aantal vriendinnen hele goede dingen over Lisette Jonkman, maar ik had zelf nog niks gelezen. Een tijdje terug kon je je opgeven voor een win-actie via Hebban om kans te maken op haar nieuwste boek ‘Helemaal het einde’. Ik was één van de gelukkige winnaars! Toen ik terug kwam van vakantie lag dit joekel van een boek op mij te wachten thuis. Het duurde niet lang voor ik erin begon te lezen, want het boek trok me enorm aan. Ik las het binnen een paar dagen uit en sloeg het met een mega glimlach dicht. Dit was mijn eerste boek van Lisette en zeer zeker Niet mijn laatste! Lees verder voor mijn volledige non-spoiler review van ‘Helemaal het einde’..
We volgen in dit boek een vrouwelijk hoofdpersonage genaamd Roxy, die hoofd zangeres is van een populaire band in Amerika welke de hele wereld rond tourt. Roxy leeft het typische rock ‘n roll leven; drank, drugs en seks. En uit het niets wordt haar hele wereld overhoop gegooid als haar beste vriendin plotseling overlijdt. Dit valt Roxy zwaar en al snel komt ze de dagen niet meer door zonder een lijntje te snuiven hier en daar en/of zich klem te zuipen. Waar ze zich er eerst regelmatig schuldig aan maakte, is nu nog het enige wat haar bezighoudt; drinken en snuiven. Roxy wordt door haar manager terug naar huis – Nederland – gestuurd nadat ze steeds ernstiger gedrag gaat vertonen en er geen andere optie meer is voor Roxy dan een gedwongen break te nemen, weg van de band en haar leven in Amerika.
Het is 10 jaar geleden sinds Roxy Nederland ontvluchtte, haar roem kreeg en een zwaar geheim met d’r meenam vanuit haar geboortedorp, welke ze 10 jaar lang heeft proberen te vergeten. Terug zijn in haar geboortedorp en weer tussen haar familie, haar ‘oude’ beste vriend Arno en de dorpsmensen zijn is alles wat Roxy nooit wilde – ze was immers niet voor niks uit Nederland weggegaan. Ze wordt geconfronteerd met hetgeen waar ze in het verleden voor vluchtte, maar hoe meer tijd ze doorbrengt met Arno, haar familie en ook mooie herinneringen ophaalt, hoe meer ook van de oude Roxy stukje bij beetje naar boven komt.
Je leert Roxy kennen zoals ze nu is als volwassen vrouw, verslaafd aan drank en drugs en tegelijkertijd krijg je dan via Arno’s dagboeken te lezen hoe Roxy als jonge meid was, opgroeide met Arno, hoe ze beiden de liefde leerde kennen tot aan het moment dat Roxy wegging. En na 10 jaar is Roxy dan weer terug en de tijd heeft voor niemand stil gestaan. Mensen zijn verder gegaan met hun leven en niet iedereen gaat er even goed mee om als Roxy dan opeens terugkomt en dan ook nog in deze vreselijke staat waarin ze verkeerd. Zal het Roxy lukken om af te rekenen met de demonen uit haar verleden die nu weer keihard de kop opsteken en haar verslaving definitief de baas te worden? Je gaat het uitvinden in dit emotionele, humoristische, realistische en soms hartverscheurende verhaal waarin heden en verleden samenkomen.
Ik had hier nooit weg moeten gaan. Een halve seconde lang blijf ik vol zelfmedelijden in die illusie hangen, maar dan raast de werkelijkheid weer op me af. Ik had geen keuze. Als ik was gebleven, had iedereen me nu gehaat. Ergens in de afgelopen tien jaar ben ik een grens over gegaan; ik was al zo lang weg en had al zo lang niets meer van me laten horen dat mijn familie en vrienden door zijn gegaan met hun leven.
En terwijl ik in mijn moeders ogen kijk en mijn stem niet genoeg vertrouw om zonder te breken een zin te vormen, zie ik mijn fout in. De kans dat alles uitkomt wordt met iedere seconde die ik hier doorbreng groter. En als dat gebeurt, zal het liefdevolle onbegrip in de ogen van mijn ouders alsnog omslaan. Ik had nooit terug moeten komen.
Ik vond Roxy als hoofdpersonage interessant, ondanks haar sterallures en het feit dat ze soms het bloed onder m’n nagels verdaan haalde hihi. Ze maakt een enorme ontwikkeling door in dit boek waarvan ik intens genoten heb om het te mogen volgen van begin tot eind. Ondanks dat ik tegen het gebruik van drugs ben en ook niet tegen mensen kan wie zichzelf klem zuipen en dan vaak nog zo’n grote mond menen te hebben ook, vond ik Roxy een intrigerend personage waar ik meer van wilde lezen. Ik kon gewoon niet stoppen met lezen. Ik wilde weten Waarom ze is geworden wie ze nu is want het was duidelijk dat dit niet allemaal is gekomen door de roem die ze kreeg als beroemde zangeres zijnde en het typerende leventje wat er vaak mee gepaard gaat. Roxy’s reden voor het verlaten van Nederland is de reden waarom ze nu is zoals ze is en zonder het confronteren van haar verleden zal ze nooit uit deze sleur komen. Wat er vooral voor zorgde dat ik hoop bleef houden voor Roxy is het feit dat ik dus Arno’s dagboek van vroeger kon lezen. Lezen Hoe hij Roxy zag en hoe hij verliefd op haar werd. Hierdoor kon je het contrast dus heel goed zien; Roxy toen vs. Roxy nu en ik heb het hele boek door echt gehoopt en smachtend gewacht op het moment dat Roxy zou gaan vechten voor haarzelf, om de persoon te vinden die ze was voordat ze zichzelf te gronde richtte. Ondanks haar zwakte naar drank en drugs vind ik Roxy toch op veel vlakken een enorm sterk en realistisch personage. Ze heeft iets vreselijks meegemaakt toen ze jong was en ik kan me heel goed voorstellen dat ze om die gebeurtenis besloot te vluchten. Op sommige vlakken vond ik het dus herkenbaar. Ik herken natuurlijk zeker niet alles aan haar, zoals het drugs en alcoholgebruik om maar al iets te noemen, maar er zaten genoeg herkenbare elementen in Roxy waardoor ik een connectie kreeg met haar.
Arno is een geweldig mannelijk hoofdpersonage. Zijn dagboek verhalen van vroeger lezen ontzettend lekker weg en zorgen ervoor dat ik een echte connectie voel met dit personage. Echt een geweldige toevoeging van de auteur, want zonder deze dagboek verhalen zou Arno een stuk oppervlakkiger zijn overgekomen. Ik vond het prachtig om te zien hoe hij ook zijn eigen ‘stem’ kreeg op deze manier en zijn verhaal raakte me net als dat van Roxy. Ook hij heeft een ontwikkeling doorgemaakt van jonge jongen tot de man die hij nu is. Arno is als we hem nu als volwassene leren kennen down to earth, eerlijk, lief en humoristisch en hij weet enorm veel emotie over te brengen naar mij als lezer zijnde. Ik heb echt intens genoten van dit personage!!
“Het spijt me,” mompel ik. Hij maakt een bromgeluidje. “Ja, dat zal wel.” Ik grijns schuldbewust naar hem. Zijn blik verschiet van boos naar… een emotie die ik niet kan thuisbrengen. “Wat?”, vraag ik. Snel schudt hij zijn hoofd. “Ik was vergeten hoe leuk je bent als je lacht.” Terwijl ik die opmerking aan het verwerken ben, voegt hij er wat scherper aan toe: “Zou je vaker moeten proberen.”
De bij personages vond ik ook super leuk om tegen te komen. Bij sommige personages ervoer ik hele blije emoties, bij sommigen negatieve emoties die naderhand compleet omgedraaid werden en voor sommige personages bleef ik hopen dat ze onder een tram ofzo terecht zouden komen buwhaha lol. Lisette weet een geweldig arsenaal aan verschillende personages neer te zetten, die naast Roxy en Arno een perfect gezelschap vormen in deze story-line. Van Roxy’s zussen tot haar ouders, haar kennissen uit het dorp en haar bandleden.. Ik ben fan van de manier waarop Lisette ze allemaal samenbracht en uitgewerkt heeft. Elk personage heeft een unieke inbreng in het verhaal, hoe vaak of weinig ze ook voorkomen. Geen enkel personage is te veel of ‘maar een opvulling’. Nee, deze personages brengen het boek gewoon echt tot leven.
Lisette’s schrijfstijl is indrukwekkend, op z’n zachtst gezegd. Het sleepte me vanaf het begin af aan al meteen mee en het las echt ontzettend lekker weg. De personages zijn allemaal ontzettend interessant en het verhaal zit gewoon echt heel goed in elkaar. Lisette heeft een heerlijke manier van beeld-schrijven en ik zat echt regelmatig te lachen en met mijn hoofd te schudden op een manier van ‘hoe verzint ze het toch! – in de meest positieve zin bedoel ik dat dan ook natuurlijk.
“Hoe was het?” vroeg Fieke. Ik klemde mijn vingers wat steviger om het stuur. Roxy’s ogen leken donkerder te worden van boosheid. “Alsof ie een opgevouwen zeekomkommer in mijn mond probeerde te duwen”. Ze kwatte weer. “Ik zoen nooit meer met iemand.”
Mijn mond voelt aan alsof iemand al mijn tanden en kiezen heeft getrokken, om ze er vervolgens ondersteboven weer in te zetten. Mijn keel voelt aan alsof hij van binnenuit geföhnd is – twee dagen lang. En mijn neus… Au. Gewoon heel erg au.
Ze weet diepgang te brengen in het verhaal en de personages. Ze weet me te laten lachen en regelmatig met ingehouden adem en/of een brok in mijn keel dit verhaal te laten lezen. Lisette’s schrijfstijl heeft me diep geraakt en ontroerd. Ik vind vooral de momenten waarop de realiteit keihard toeslaat bij Roxy zo enorm goed geschreven dat ik er echt kippenvel van kreeg.
Ik huil om mijn miezerige shitleven, om Nathalie, om alles wat ooit was en om alles wat nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik huil omdat ik bang ben voor wat de toekomst brengt. ‘Morgen’ is een afgrond vol vlijmscherpe spiesen en onbekende gruwelen, waar de verstrijkende tijd me op af jaagt alsof het een roedel hongerige wolven is waarvoor ik altijd moet blijven rennen. Maar ik huil vooral omdat ik echt, echt, écht coke nodig heb.
Voor mij was dit het eerste boek van Lisette dat ik las, maar zoals ik al eerder zei; zeer zeker niet het laatste. Want ze heeft me echt fan gemaakt met dit boek en ik wil meer, meer, meer!
Deze prachtig uitgewerkte chicklit gaat je hart veroveren, geloof me! Serieuze en soms moeilijke onderwerpen en een emotionele zoektocht om jezelf terug te vinden, worden op een humoristische en realistische manier beschreven in dit boek met enorm veel diepgang in zowel de personages als de story-line. Eenmaal begonnen, laat het boek je echt Niet meer los. Je kunt niet stoppen totdat je het uitgelezen hebt, het liefst in één ruk. Boeken als deze maken boeken lezen van eigen bodem een groot genot en laten zien wat voor geweldige auteurs we in ons kikkerlandje hebben zitten!
‘Het leven is een schilderij, maar de toekomst is een potloodschets,’ fluistert ze.
‘Als het je niet bevalt, veeg je de lijntjes weg en teken je zelf nieuwe.’
September 20, 2017
Toen ik het eerste hoofdstuk had gelezen toen wist ik al dit boek H E E R L I J K zou zijn. De vertrouwde humor van Lisette Jonkman is ook in dit boek weer terug te vinden. Het boek leest heerlijk en er zitten toch weer paar heerlijke (hysterische) personages in. Ik geef het 4,5 sterren.
July 23, 2017
Ik heb dit boek vannacht uitgelezen en ik weet eerlijk gezegd nog niet helemaal hoe ik mijn gevoelens hierover juist op papier moet zetten... zodra ik dat weet, vind je de recensie natuurlijk op www.thebookdiaries.nl.
September 18, 2017
Lisette Jonkman heeft een erg fijne schrijfstijl, met veel humor, knap gevonden vergelijkingen en overdreven situaties. Op sommige momenten stoor ik me wel aan gebeurtenissen die ik niet zo realistisch vind, maar het is toch vooral een leuk verhaal.
https://lalageleest.wordpress.com/201...
https://lalageleest.wordpress.com/201...
July 16, 2017
(Deze recensie verscheen ook op http://femkehendriks.nl/ )
Wat een heerlijk boek was dit. Het is zeker mijn favoriet van Lisette tot nu toe, en tevens het beste boek van Nederlandse bodem dat ik dit jaar gelezen heb. Roxy heeft het niet makkelijk en steeds als je denkt dat het nu eindelijk goed zal komen met haar, zakt ze toch nog dieper in de shit. Ik heb altijd bewondering voor schrijvers die absoluut niet lief zijn voor hun personages en dat is precies wat hier gebeurt. Dit maakt het verhaal geloofwaardig. Het cocaïnegebruik is ook heel realistisch neergezet.
Wat ik het allerleukst vond aan Roxy, is haar obsessie met Kinderen voor Kinderen. Dat is de belangrijkste reden dat ik het jammer vond dat ze niet echt is. Ik zou zo graag een middag met haar doorbrengen om samen via YouTube naar onze favoriete liedjes te luisteren.
Iets waar je bij het lezen van ‘Helemaal het einde’ niet omheen kunt, is de humor van Lisette. Die maakt zelfs de beschrijving van alledaagse voorwerpen (zoals de tanden van Ren) om te gieren en levert hilarische metaforen en prachtige oneliners op. Sla een willekeurige bladzijde open om een voorbeeld hiervan te vinden. Eén van mijn persoonlijke favorieten is; ‘Ik ben bijna bang dat haar mondhoeken zullen uitscheuren omdat ze haar lach zo lang niet heeft gebruikt’ op pagina 257.
Er aten voor mij twee minpuntjes aan dit boek. Het eerste heeft te maken met het achtergrondverhaal van Roxy’s band, Surrender to Expectations. Hoe waarschijnlijk is het dat een Amerikaan in Nederland een band samenstelt en daarmee naar Amerika gaat? Misschien is er een logische verklaring voor, maar voor mij werd die in het verhaal niet duidelijk.
Het andere punt is dat de dagboekfragmenten rammelen van de fouten. Dat er op pagina 239 geschreven wordt dat het februari is terwijl boven het stuk de datum 22 maart staat, is nog tot daaraantoe, maar er klopt wel meer niet. Neem bijvoorbeeld Laurens, die minimaal één keer gezakt moet zijn voor zijn eindexamens, want hij blijft maar in de zesde zitten. En Fieke is eerst in maart jarig en later in april. Al dit soort foutjes bij elkaar vormen voor mij toch een domper op dit verder superleuke boek.
Ik raad ‘Helemaal het einde’ aan iedereen aan en ondertussen kijk ik alvast uit naar het volgende boek van Lisette. En stiekem hoop ik dat er nog een vervolg komt, want ik ben eigenlijk nog helemaal niet klaar met deze personages.
Wat een heerlijk boek was dit. Het is zeker mijn favoriet van Lisette tot nu toe, en tevens het beste boek van Nederlandse bodem dat ik dit jaar gelezen heb. Roxy heeft het niet makkelijk en steeds als je denkt dat het nu eindelijk goed zal komen met haar, zakt ze toch nog dieper in de shit. Ik heb altijd bewondering voor schrijvers die absoluut niet lief zijn voor hun personages en dat is precies wat hier gebeurt. Dit maakt het verhaal geloofwaardig. Het cocaïnegebruik is ook heel realistisch neergezet.
Wat ik het allerleukst vond aan Roxy, is haar obsessie met Kinderen voor Kinderen. Dat is de belangrijkste reden dat ik het jammer vond dat ze niet echt is. Ik zou zo graag een middag met haar doorbrengen om samen via YouTube naar onze favoriete liedjes te luisteren.
Iets waar je bij het lezen van ‘Helemaal het einde’ niet omheen kunt, is de humor van Lisette. Die maakt zelfs de beschrijving van alledaagse voorwerpen (zoals de tanden van Ren) om te gieren en levert hilarische metaforen en prachtige oneliners op. Sla een willekeurige bladzijde open om een voorbeeld hiervan te vinden. Eén van mijn persoonlijke favorieten is; ‘Ik ben bijna bang dat haar mondhoeken zullen uitscheuren omdat ze haar lach zo lang niet heeft gebruikt’ op pagina 257.
Er aten voor mij twee minpuntjes aan dit boek. Het eerste heeft te maken met het achtergrondverhaal van Roxy’s band, Surrender to Expectations. Hoe waarschijnlijk is het dat een Amerikaan in Nederland een band samenstelt en daarmee naar Amerika gaat? Misschien is er een logische verklaring voor, maar voor mij werd die in het verhaal niet duidelijk.
Het andere punt is dat de dagboekfragmenten rammelen van de fouten. Dat er op pagina 239 geschreven wordt dat het februari is terwijl boven het stuk de datum 22 maart staat, is nog tot daaraantoe, maar er klopt wel meer niet. Neem bijvoorbeeld Laurens, die minimaal één keer gezakt moet zijn voor zijn eindexamens, want hij blijft maar in de zesde zitten. En Fieke is eerst in maart jarig en later in april. Al dit soort foutjes bij elkaar vormen voor mij toch een domper op dit verder superleuke boek.
Ik raad ‘Helemaal het einde’ aan iedereen aan en ondertussen kijk ik alvast uit naar het volgende boek van Lisette. En stiekem hoop ik dat er nog een vervolg komt, want ik ben eigenlijk nog helemaal niet klaar met deze personages.
June 17, 2017
eigenlijk 4,5 maar dat kan helaas niet bij goodreads. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er echt even in moest komen. Maar ineens vloog ik er doorheen! Dit boek is echt een aanrader!
July 19, 2017
lisette Jonkman is mijn go to writer, ik koop al haar boeken en ben nog nooit teleurgesteld. Dot is een boek wat ik zeker vaker op zal pakken.
June 3, 2018
Helaas was dit voor mij niet zo'n goed boek als ik gehoopt had. Tot nu toe heb ik alleen Verkikkerd en Verslingerd gelezen van Lisette die ik erg leuk vond maar dit verhaal pakte mij toch een stuk minder. Ondanks dat het makkelijk weg leest want de schrijfstijl van Lisette is prettig om te lezen was ik het verhaal ook zo weer kwijt en liet ik hem soms hele weken ongelezen liggen. Ik vond het onderwerp best heftig maar dat kan voor mij ook zijn omdat ik er door mijn werk met regelmaat ook werkelijk mee te maken heb. Wel in andere vorm maar toch....
Ondanks dat dit niet mijn boek was kijk ik er wel naar uit om alle andere boeken van Lisette's hand te lezen want ondanks dat deze wat voor mij tegenviel blijf ik er wel bij dat ze een favoriete schrijfster van me is.
Ondanks dat dit niet mijn boek was kijk ik er wel naar uit om alle andere boeken van Lisette's hand te lezen want ondanks dat deze wat voor mij tegenviel blijf ik er wel bij dat ze een favoriete schrijfster van me is.
June 17, 2017
Op en top Lisette
February 11, 2018
een van mijn favo Nederlandse chicklitschrijfsters. Het was het wachten meer dan waard! Aanrader.
November 18, 2017
Het heeft even geduurd, maar dit jaar verscheen dan toch eindelijk het nieuwe boek van Lisette Jonkman. Haar eerdere boeken heb ik met veel plezier gelezen, dus ik was heel erg benieuwd naar Helemaal het einde. Bij een recent bieb bezoek, zag ik het liggen. Ik nam het meteen mee en ben er meteen in begonnen.
Het is niet echt een boek dat je makkelijk weg legt. Ik had daar in ieder geval moeite mee. En dat geeft ook meteen aan dat Lisette Jonkman weer een erg goed boek heeft afgeleverd. Het is een verhaal waar je meteen vanaf de eerste bladzijde in zit. De personages zijn realistisch en zouden zo naast me kunnen zitten. Ook had ik af en toe echt het idee dat ik in de koeienstal stond. Het is ook lang geleden dat ik een boek las, dat ik per se uit wilde hebben. Ik heb het zelfs tot laat in de avond nog uit gelezen. Het is een ander soort boek dan de vorige. De schrijfster staat bekend om haar humor. Dat is in Helemaal het einde ook zeker aanwezig, maar ik had wel het idee dat dit toch een iets serieuzere ondertoon had.
Dat komt vooral door Roxy. Niet dat Roxy nu echt een leuk personage is. Wat had ik een hekel aan haar. Zij is op haar achttiende plotseling vertrokken uit het dorp waar ze woonde. Ze heeft het helemaal gemaakt als wereldberoemde rockster. Alle clichés over sex, drugs en rock 'n roll zijn op haar van toepassing. Ze krijgt alles wat ze hebben wil en gedraagt zich daar ook naar. Het is echt een verwend nest. Als ze uiteindelijk terug keert naar haar geboortegrond, heeft ze ook moeite om zich weer aan te passen. Ze denkt nog steeds dat ze alles kan maken, omdat ze zo'n beroemd iemand is. Maar in het dorp behandeld iedereen haar gewoon als Roxy. Gaandeweg wordt Roxy wel steeds menselijker, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.
Iets wat er ook voor zorgde, dat ik door wilde blijven lezen is 'het geheim'. Er is een reden waar Roxy is zoals ze is. Dat heeft te maken met een gebeurtenis vlak voordat ze vertrok naar Amerika. En dat geheim wordt pas tegen het einde van het boek helemaal duidelijk. Hier en daar worden wel wat hints gegeven, maar het duurde even voordat ik de puzzel compleet had. Zeker ook omdat Roxy's verhaallijn afgewisseld wordt door dagboekfragmenten van haar vroegere beste vriend. Via die weg leer je een heel andere Roxy kennen. Uiteindelijk komt alles samen en had ik toch stiekem ook wel een brok in mijn keel.
Ook Helemaal het einde is weer een boek dat ik tot mijn favorieten kan rekenen. Het is grappig en ontroerend tegelijk. Het leest lekker weg en voor je het weet heb je het uit. Zeker als je de vorige boeken van Jonkman hebt gelezen, is dit een aanrader. Maar ook als je nog nooit iets van haar hebt gelezen (als dat echt zo is, dan wordt het tijd om dat eens te gaan doen) zal dit zeker in de smaak vallen.
Het is niet echt een boek dat je makkelijk weg legt. Ik had daar in ieder geval moeite mee. En dat geeft ook meteen aan dat Lisette Jonkman weer een erg goed boek heeft afgeleverd. Het is een verhaal waar je meteen vanaf de eerste bladzijde in zit. De personages zijn realistisch en zouden zo naast me kunnen zitten. Ook had ik af en toe echt het idee dat ik in de koeienstal stond. Het is ook lang geleden dat ik een boek las, dat ik per se uit wilde hebben. Ik heb het zelfs tot laat in de avond nog uit gelezen. Het is een ander soort boek dan de vorige. De schrijfster staat bekend om haar humor. Dat is in Helemaal het einde ook zeker aanwezig, maar ik had wel het idee dat dit toch een iets serieuzere ondertoon had.
Dat komt vooral door Roxy. Niet dat Roxy nu echt een leuk personage is. Wat had ik een hekel aan haar. Zij is op haar achttiende plotseling vertrokken uit het dorp waar ze woonde. Ze heeft het helemaal gemaakt als wereldberoemde rockster. Alle clichés over sex, drugs en rock 'n roll zijn op haar van toepassing. Ze krijgt alles wat ze hebben wil en gedraagt zich daar ook naar. Het is echt een verwend nest. Als ze uiteindelijk terug keert naar haar geboortegrond, heeft ze ook moeite om zich weer aan te passen. Ze denkt nog steeds dat ze alles kan maken, omdat ze zo'n beroemd iemand is. Maar in het dorp behandeld iedereen haar gewoon als Roxy. Gaandeweg wordt Roxy wel steeds menselijker, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.
Iets wat er ook voor zorgde, dat ik door wilde blijven lezen is 'het geheim'. Er is een reden waar Roxy is zoals ze is. Dat heeft te maken met een gebeurtenis vlak voordat ze vertrok naar Amerika. En dat geheim wordt pas tegen het einde van het boek helemaal duidelijk. Hier en daar worden wel wat hints gegeven, maar het duurde even voordat ik de puzzel compleet had. Zeker ook omdat Roxy's verhaallijn afgewisseld wordt door dagboekfragmenten van haar vroegere beste vriend. Via die weg leer je een heel andere Roxy kennen. Uiteindelijk komt alles samen en had ik toch stiekem ook wel een brok in mijn keel.
Ook Helemaal het einde is weer een boek dat ik tot mijn favorieten kan rekenen. Het is grappig en ontroerend tegelijk. Het leest lekker weg en voor je het weet heb je het uit. Zeker als je de vorige boeken van Jonkman hebt gelezen, is dit een aanrader. Maar ook als je nog nooit iets van haar hebt gelezen (als dat echt zo is, dan wordt het tijd om dat eens te gaan doen) zal dit zeker in de smaak vallen.
July 23, 2017
Heerlijke feelgood roman. Je gaat echt van de personages houden. Ik vond wel een aantal verhaallijnen wat voorspelbaar maar dat maakte het boek zeker niet minder leuk!
October 13, 2017
Ik denk dat dit gewoon niet mijn genre is, want dit verhaal bevat alle ingrediënten voor een goede chicklit.
August 16, 2018
Gewoon aardig verhaal, niet te moeilijk, lekker voor het slapen gaan, beetje voorspelbaar, hier en daar had het wat meer uitgediept mogen worden.
November 14, 2024
Ik heb dit boek OPGESMIKKELD!!!
Side note, ik vond de thema's wel een stuk heftiger dan deze vrolijke cover doet vermoeden. Om maar niet te zeggen, ze hadden er wel een klein zakje coke op kunnen afbeelden. Lol
Side note, ik vond de thema's wel een stuk heftiger dan deze vrolijke cover doet vermoeden. Om maar niet te zeggen, ze hadden er wel een klein zakje coke op kunnen afbeelden. Lol
September 24, 2018
Ik heb dit boek net uitgelezen en eigenlijk wil ik daarom nu heel hard in een hoekje gaan zitten huilen. Wat een boek.
Eerst was ik redelijk skeptisch over dit boek; het begon héél anders dan de luchtige verhalen die Lisette eerder heeft geschreven. Er was niet meteen een droom hunk die je knieën doen knikken, je laten hyperventileren door zijn zwoele praatjes en er was ook weinig heen en weer verkeer als het op beledigende, sarcastische opmerkingen aan kwam.
Beste mensen, dit boek is een volwaardig boek met een hoofdletter B. Ik ga niet zeggen dat ik boeken zonder diepgang of maar een klein beetje diepgang niet leuk vind, maar dit was toch wel even heel andere koek.
Rond ongeveer 50 pagina's raakte ik echt verstrengeld in het verhaal en had ik ontzettend veel moeite om hem weg te leggen. Dit is even iets anders dan Glazuur, Verkikkerd of Verslingerd, dit is Helemaal Het Einde en dingen gaan fout, herhááldelijk fout en dan nog goed fout ook, maar ik denk dat dat juist het mooie is van dit boek.
De groei die deze twee hoofdpersonages doormaken zijn op sommige momenten haast onmerkbaar terwijl die groei je het volgende moment keihard om aandacht in je gezicht staat te schreeuwen.
Er worden twee heel heftige onderwerpen aangekaart in dit boek en Lisette had het niet natuurlijker kunnen op papier kunnen zetten.
Waar haar eerdere werken idealistisch zijn, is Helemaal Het Einde realistisch.
Eerst was ik redelijk skeptisch over dit boek; het begon héél anders dan de luchtige verhalen die Lisette eerder heeft geschreven. Er was niet meteen een droom hunk die je knieën doen knikken, je laten hyperventileren door zijn zwoele praatjes en er was ook weinig heen en weer verkeer als het op beledigende, sarcastische opmerkingen aan kwam.
Beste mensen, dit boek is een volwaardig boek met een hoofdletter B. Ik ga niet zeggen dat ik boeken zonder diepgang of maar een klein beetje diepgang niet leuk vind, maar dit was toch wel even heel andere koek.
Rond ongeveer 50 pagina's raakte ik echt verstrengeld in het verhaal en had ik ontzettend veel moeite om hem weg te leggen. Dit is even iets anders dan Glazuur, Verkikkerd of Verslingerd, dit is Helemaal Het Einde en dingen gaan fout, herhááldelijk fout en dan nog goed fout ook, maar ik denk dat dat juist het mooie is van dit boek.
De groei die deze twee hoofdpersonages doormaken zijn op sommige momenten haast onmerkbaar terwijl die groei je het volgende moment keihard om aandacht in je gezicht staat te schreeuwen.
Er worden twee heel heftige onderwerpen aangekaart in dit boek en Lisette had het niet natuurlijker kunnen op papier kunnen zetten.
Waar haar eerdere werken idealistisch zijn, is Helemaal Het Einde realistisch.
December 12, 2018
heerlijk verhaal, leest lekker door. Ik heb genoten van de karakters en van de schrijfstijl van Lisette.
Lees mijn uitgebreide review: http://hetleeslint.nl/helemaal-het-ei...
Lees mijn uitgebreide review: http://hetleeslint.nl/helemaal-het-ei...
July 24, 2017
Gewend om in het middelpunt van de belangstelling te staan is Roxy, Roxanne Renkema, gewend dat de wereld om haar draait. Ze leeft de droom van veel jonge meiden, heeft een relatie met de succesvolle en begeerde Jay en voor de buitenwereld zijn zij hét droomkoppel. Als leadzangeres van de band Surrender to Expectations staat Roxy altijd en overal in de belangstelling. Het is glitter en glamour wat de klok slaat en alle camera’s staan op haar gericht, de druk om te presteren is dan ook altijd enorm. Roxy heeft niet veel vrienden, in deze wereld is dat ook een zeldzaam iets. Wanneer haar allerbeste vriendin komt te overlijden is ze dan ook overmand door verdriet en dat zorgt dat Roxy al heel snel de weg kwijt is. Dit is de druppel, ze slaat door in haar gedrag en moet hoognodig een halt worden toegeroepen en op adem komen. Roxy zit muurvast in haar emoties. Maar dat kan niet als je continu in de schijnwerpers staat.
Ze is al tien jaar niet meer thuis geweest, het kwam er gewoon niet van en eerlijk gezegd had ze die behoefte ook niet. Die kneuterigheid daar op het platteland heeft haar altijd al benauwd. Nee, Roxy moest en zou de wereld veroveren. En zie haar nu…….wereldberoemd maar totaal de weg kwijt, niemand die ze echt kan vertrouwen en van haar zelfbeeld is ook niet veel meer over. Ze kan nu eigenlijk maar een ding doen en dat is terug naar de plek waar alles is begonnen, terug naar huis.
Wanneer je een boek leest en je moet op de vierde pagina al hardop lachen om de droge en gevatte humor dan ligt de lat wel heel erg hoog voor de rest van de 476 pagina’s. Kan dit zo blijven doorgaan? Jonkman neemt je mee in de wereld van de Rock&Roll waarin een nuchtere Hollandse meid is beland. Roxy kent alle facetten van dit snelle wereldje en ze is niet snel meer van iets onder de indruk. Wél is ze gewend om op haar wenken bediend te worden, geld in overvloed te hebben en zich nergens écht zorgen over te hoeven maken. Maar het overlijden van haar vriendin zet alles op z’n kop. Letterlijk. De druk van de pers, het management, de lastige journalisten, de fans, de drugs……het is ineens allemaal teveel. Ze moet weg van dit alles en juist die ene plek die ze al tien jaar met succes heeft weten te vermijden lijkt aangewezen om tot rust te komen. Roxy gaat terug naar huis, terug naar Nederland én terug naar de reden van haar vertrek.
Je wordt aangenaam verrast door de bijzonder prettige schrijfstijl van Jonkman, je zit meteen goed in het verhaal en wegleggen gaat maar moeilijk. Jonkmans manier van schrijven is ontwapenend en puur. Het eerste wat opvalt is haar gevoel voor humor. Met hele simpele dingen en opmerkingen weet ze al een glimlach tevoorschijn te toveren. Doordat de personages levensecht zijn neergezet, met oprechte emoties en reacties, blijf je genieten én lachen om dit verhaal. De interacties tussen bepaalde karakters zie je zo voor je, je hoort de zussen bekvechten en de teleurstelling van anderen is voelbaar. Roxy’s strijd met haar gevoelens is goed en menselijk weergegeven. Het succes heeft zijn sporen achtergelaten maar het verdriet heeft haar nu in haar macht en vertroebelt haar inschattingsvermogen en realiteitszin. Wanneer blijkt dat Roxy zich niet kan losmaken van haar gewoonten, maakt ze hernieuwd kennis met de Hollandse nuchterheid van haar familie en vrienden. En dat doet zeer, dat is moeilijk. Maar dat is wel wat Roxy nodig heeft om weer tot zichzelf te komen. Wat beschrijft Jonkman dat proces goed en realistisch!
Het boek is in vijf delen opgedeeld en de opzet is dusdanig dat je langzaamaan heel goed zicht krijgt over het hoe, wat en waarom van alle betrokkenen. Roxy heeft dan wellicht de hoofdrol maar de anderen doen niet voor haar onder. De sterke rol van haar ouders is erg mooi neergezet en het nuchtere van Arno en de rest van de familie blijkt precies de juiste schop onder de kont. Jonkman doet dat sowieso heel erg goed, het combineren van herkenbare emoties en het typisch Hollands redeneren op bepaalde situaties, heerlijk die nuchterheid! Gevolg is dat daar dus bijzonder vertederende en ook komische interacties ontstaan terwijl ze in de basis zijn ontstaan door verdriet en teleurstelling. En die combinatie zorgt precies voor het juiste recept voor het ultieme feelgood-gevoel!
‘Helemaal het einde’ is ontwapenend, grappig en emotioneel beladen. Het is een lekker dik boek, had nog meer gemogen hoor, maar toch is het in no time uit. De dialogen zijn vlot en je ziet het allemaal zonder problemen zo voor je neus afspelen. Door de beeldende schrijfstijl gaat dat vanzelf, je hoeft daar geen enkele moeite voor te doen. Jonkman kan zich met een gerust hart nestelen in
dit feelgoodgenre, haar spitsvondigheid en gevoel voor realisme zijn met een flinke dosis romantiek en humor goed in balans. Ik houd ervan!
4 dikke sterren, welverdiend hoor!
Ze is al tien jaar niet meer thuis geweest, het kwam er gewoon niet van en eerlijk gezegd had ze die behoefte ook niet. Die kneuterigheid daar op het platteland heeft haar altijd al benauwd. Nee, Roxy moest en zou de wereld veroveren. En zie haar nu…….wereldberoemd maar totaal de weg kwijt, niemand die ze echt kan vertrouwen en van haar zelfbeeld is ook niet veel meer over. Ze kan nu eigenlijk maar een ding doen en dat is terug naar de plek waar alles is begonnen, terug naar huis.
Wanneer je een boek leest en je moet op de vierde pagina al hardop lachen om de droge en gevatte humor dan ligt de lat wel heel erg hoog voor de rest van de 476 pagina’s. Kan dit zo blijven doorgaan? Jonkman neemt je mee in de wereld van de Rock&Roll waarin een nuchtere Hollandse meid is beland. Roxy kent alle facetten van dit snelle wereldje en ze is niet snel meer van iets onder de indruk. Wél is ze gewend om op haar wenken bediend te worden, geld in overvloed te hebben en zich nergens écht zorgen over te hoeven maken. Maar het overlijden van haar vriendin zet alles op z’n kop. Letterlijk. De druk van de pers, het management, de lastige journalisten, de fans, de drugs……het is ineens allemaal teveel. Ze moet weg van dit alles en juist die ene plek die ze al tien jaar met succes heeft weten te vermijden lijkt aangewezen om tot rust te komen. Roxy gaat terug naar huis, terug naar Nederland én terug naar de reden van haar vertrek.
Je wordt aangenaam verrast door de bijzonder prettige schrijfstijl van Jonkman, je zit meteen goed in het verhaal en wegleggen gaat maar moeilijk. Jonkmans manier van schrijven is ontwapenend en puur. Het eerste wat opvalt is haar gevoel voor humor. Met hele simpele dingen en opmerkingen weet ze al een glimlach tevoorschijn te toveren. Doordat de personages levensecht zijn neergezet, met oprechte emoties en reacties, blijf je genieten én lachen om dit verhaal. De interacties tussen bepaalde karakters zie je zo voor je, je hoort de zussen bekvechten en de teleurstelling van anderen is voelbaar. Roxy’s strijd met haar gevoelens is goed en menselijk weergegeven. Het succes heeft zijn sporen achtergelaten maar het verdriet heeft haar nu in haar macht en vertroebelt haar inschattingsvermogen en realiteitszin. Wanneer blijkt dat Roxy zich niet kan losmaken van haar gewoonten, maakt ze hernieuwd kennis met de Hollandse nuchterheid van haar familie en vrienden. En dat doet zeer, dat is moeilijk. Maar dat is wel wat Roxy nodig heeft om weer tot zichzelf te komen. Wat beschrijft Jonkman dat proces goed en realistisch!
Het boek is in vijf delen opgedeeld en de opzet is dusdanig dat je langzaamaan heel goed zicht krijgt over het hoe, wat en waarom van alle betrokkenen. Roxy heeft dan wellicht de hoofdrol maar de anderen doen niet voor haar onder. De sterke rol van haar ouders is erg mooi neergezet en het nuchtere van Arno en de rest van de familie blijkt precies de juiste schop onder de kont. Jonkman doet dat sowieso heel erg goed, het combineren van herkenbare emoties en het typisch Hollands redeneren op bepaalde situaties, heerlijk die nuchterheid! Gevolg is dat daar dus bijzonder vertederende en ook komische interacties ontstaan terwijl ze in de basis zijn ontstaan door verdriet en teleurstelling. En die combinatie zorgt precies voor het juiste recept voor het ultieme feelgood-gevoel!
‘Helemaal het einde’ is ontwapenend, grappig en emotioneel beladen. Het is een lekker dik boek, had nog meer gemogen hoor, maar toch is het in no time uit. De dialogen zijn vlot en je ziet het allemaal zonder problemen zo voor je neus afspelen. Door de beeldende schrijfstijl gaat dat vanzelf, je hoeft daar geen enkele moeite voor te doen. Jonkman kan zich met een gerust hart nestelen in
dit feelgoodgenre, haar spitsvondigheid en gevoel voor realisme zijn met een flinke dosis romantiek en humor goed in balans. Ik houd ervan!
4 dikke sterren, welverdiend hoor!
July 18, 2017
Helemaal Het Einde van Lisette Jonkman vertelt het verhaal van de 28-jarige Roxy, een populaire leadzangeres van een wereldberoemde rockband. Haar leven bestaat uit drugs, alcohol, feestjes en hier en daar een optreden. Perfect, vindt ze zelf. Totdat haar wereld instort.
Lisette Jonkman kennen we o.a. van Glazuur en Verkikkerd. In Helemaal Het Einde snijdt de auteur voor het eerst heftige onderwerpen als de dood en drugsverslaving aan. Ik moet eerlijk bekennen dat hoewel de hiervoorgenoemde thema’s een grote rol in het verhaal spelen, ik juist de humor en dosis feelgood nog steeds de beste kenmerken van Jonkman vind. Ze geven het verhaal leven en zorgen dat je bladzijde na bladzijde leest zonder het boek ook maar een moment weg te leggen.
De rode draad
Wanneer Roxy wordt geconfronteerd met de dood van haar beste vriendin Natalie stort ze volledig in. Haar drank- en drugsgebruik loopt uit de hand, eten doet ze amper en ook de relatie met haar bandleden, vriend en manager begint scheurtjes te vertonen. Op aanraden van meerdere artsen en uiteindelijk ook haar manager neemt ze een pauze. Ze vliegt – met veel tegenzin – terug naar Nederland en trekt in bij haar ouders die in een boerderij op het platteland wonen. Hier wordt ze geconfronteerd met de familie die ze tien jaar lang niet gezien of gesproken heeft, oude jeugdvrienden én een lang bewaard geheim.
Dit geheim is de rode draad van Helemaal Het Einde. Het verhaal is opgedeeld in vijf delen. In het eerste deel maken we kennis met rockster Roxy, pas in deel twee leren we een ander belangrijk personage kennen: Arno, Roxy’s beste vriend van vroeger. We lezen zijn dagboek van de middelbare school door het heden van Roxy heen en dit zorgt voor een extra dosis nieuwsgierigheid bij de lezer. Helaas houdt deze nieuwsgierigheid niet het hele verhaal aan en volgen de gebeurtenissen elkaar voor mijn smaak net niet snel genoeg op. Vooral het derde en vierde deel van het verhaal vond ik net wat te langzaam. Gelukkig – en hier krijgt Jonkman zeker bonuspunten voor! – wordt mijn aandacht steeds nét op tijd weer gewekt door een nieuwe vlaag van nieuwsgierigheid. Net wanneer ik het boek wil wegleggen, vindt er een gebeurtenis plaats die ik niet kan negeren. En dus lees ik verder. Met als gevolg dat ik dit boek binnen 12 uur heb uitgelezen (en dat is een hele prestatie voor iemand die normaal gesproken het concentratievermogen van een goudvis heeft).
Een heerlijke schrijfstijl
Het vijfde en tevens laatste deel vind ik het best geschreven. In dit deel gebeurt veel en volgen de gebeurtenissen elkaar snel op. Iets waar ik van houd. De vaart die ik in andere delen van het boek miste, komt er nu weer in. Met de ene gebeurtenis nog heftiger dan de andere. Het loont dus zeker om verder te lezen. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik er best wat moeite mee had om lekker in het verhaal te komen. Gelukkig wordt het gebrek aan snelheid gecompenseerd door de heerlijke, nuchtere en humoristische schrijfstijl van Jonkman. Mede hierom vloog ik door het boek heen.
Wat ik jammer vind is dat ik de belangrijkste onthullingen van deel vijf al mijlenver zag aankomen. Dit komt misschien omdat ik net iets teveel detectives heb gezien en gelezen en daarom meer gefocust was op de onthulling dan op de sfeer van het boek – die overigens ontzettend fijn was (en is). Ik kan me dus goed voorstellen dat wanneer je dit boek leest aan de Spaanse kust of gewoon lekker op het strand in Nederland je alleen maar kunt genieten. En niet (net als ik) steeds bezig bent met de ontknoping.
En dan nog één ding over die heftige onderwerpen. Hoofdpersoon Roxy kampt in dit verhaal met een drugsverslaving. Een interessant gegeven waar ik graag meer over had willen lezen. Ik vond het jammer dat dit onderwerp pas in de laatste hoofdstukken echt goed tot zijn recht kwam en hierdoor bijna werd overschaduwd door alle andere ontknopingen. Ik vind het daarentegen wel ontzettend tof dat Jonkman ook deze onderwerpen bespreekbaar maakt in haar boek en hoop ook zeker dat ze dit blijft doen. Heftige onderwerpen in een luchtig geschreven verhaal? Best een goede combi, als je het mij vraagt!
Eindoordeel
Al met al een heerlijk boek om lekker mee te nemen op vakantie deze zomer. Door de luchtige schrijfstijl vlieg je er doorheen. Zelfs als er heftige onderwerpen worden besproken. Hoewel de ontknoping behoorlijk voorspelbaar was, blijf je van dit boek genieten. Van het begin tot het (trouwens ontzettend zoete <3) einde. Ik geef Helemaal Het Einde van Lisette Jonkman 3 van de 5 sterren. ★★★
Lisette Jonkman kennen we o.a. van Glazuur en Verkikkerd. In Helemaal Het Einde snijdt de auteur voor het eerst heftige onderwerpen als de dood en drugsverslaving aan. Ik moet eerlijk bekennen dat hoewel de hiervoorgenoemde thema’s een grote rol in het verhaal spelen, ik juist de humor en dosis feelgood nog steeds de beste kenmerken van Jonkman vind. Ze geven het verhaal leven en zorgen dat je bladzijde na bladzijde leest zonder het boek ook maar een moment weg te leggen.
De rode draad
Wanneer Roxy wordt geconfronteerd met de dood van haar beste vriendin Natalie stort ze volledig in. Haar drank- en drugsgebruik loopt uit de hand, eten doet ze amper en ook de relatie met haar bandleden, vriend en manager begint scheurtjes te vertonen. Op aanraden van meerdere artsen en uiteindelijk ook haar manager neemt ze een pauze. Ze vliegt – met veel tegenzin – terug naar Nederland en trekt in bij haar ouders die in een boerderij op het platteland wonen. Hier wordt ze geconfronteerd met de familie die ze tien jaar lang niet gezien of gesproken heeft, oude jeugdvrienden én een lang bewaard geheim.
Dit geheim is de rode draad van Helemaal Het Einde. Het verhaal is opgedeeld in vijf delen. In het eerste deel maken we kennis met rockster Roxy, pas in deel twee leren we een ander belangrijk personage kennen: Arno, Roxy’s beste vriend van vroeger. We lezen zijn dagboek van de middelbare school door het heden van Roxy heen en dit zorgt voor een extra dosis nieuwsgierigheid bij de lezer. Helaas houdt deze nieuwsgierigheid niet het hele verhaal aan en volgen de gebeurtenissen elkaar voor mijn smaak net niet snel genoeg op. Vooral het derde en vierde deel van het verhaal vond ik net wat te langzaam. Gelukkig – en hier krijgt Jonkman zeker bonuspunten voor! – wordt mijn aandacht steeds nét op tijd weer gewekt door een nieuwe vlaag van nieuwsgierigheid. Net wanneer ik het boek wil wegleggen, vindt er een gebeurtenis plaats die ik niet kan negeren. En dus lees ik verder. Met als gevolg dat ik dit boek binnen 12 uur heb uitgelezen (en dat is een hele prestatie voor iemand die normaal gesproken het concentratievermogen van een goudvis heeft).
Een heerlijke schrijfstijl
Het vijfde en tevens laatste deel vind ik het best geschreven. In dit deel gebeurt veel en volgen de gebeurtenissen elkaar snel op. Iets waar ik van houd. De vaart die ik in andere delen van het boek miste, komt er nu weer in. Met de ene gebeurtenis nog heftiger dan de andere. Het loont dus zeker om verder te lezen. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik er best wat moeite mee had om lekker in het verhaal te komen. Gelukkig wordt het gebrek aan snelheid gecompenseerd door de heerlijke, nuchtere en humoristische schrijfstijl van Jonkman. Mede hierom vloog ik door het boek heen.
Wat ik jammer vind is dat ik de belangrijkste onthullingen van deel vijf al mijlenver zag aankomen. Dit komt misschien omdat ik net iets teveel detectives heb gezien en gelezen en daarom meer gefocust was op de onthulling dan op de sfeer van het boek – die overigens ontzettend fijn was (en is). Ik kan me dus goed voorstellen dat wanneer je dit boek leest aan de Spaanse kust of gewoon lekker op het strand in Nederland je alleen maar kunt genieten. En niet (net als ik) steeds bezig bent met de ontknoping.
En dan nog één ding over die heftige onderwerpen. Hoofdpersoon Roxy kampt in dit verhaal met een drugsverslaving. Een interessant gegeven waar ik graag meer over had willen lezen. Ik vond het jammer dat dit onderwerp pas in de laatste hoofdstukken echt goed tot zijn recht kwam en hierdoor bijna werd overschaduwd door alle andere ontknopingen. Ik vind het daarentegen wel ontzettend tof dat Jonkman ook deze onderwerpen bespreekbaar maakt in haar boek en hoop ook zeker dat ze dit blijft doen. Heftige onderwerpen in een luchtig geschreven verhaal? Best een goede combi, als je het mij vraagt!
Eindoordeel
Al met al een heerlijk boek om lekker mee te nemen op vakantie deze zomer. Door de luchtige schrijfstijl vlieg je er doorheen. Zelfs als er heftige onderwerpen worden besproken. Hoewel de ontknoping behoorlijk voorspelbaar was, blijf je van dit boek genieten. Van het begin tot het (trouwens ontzettend zoete <3) einde. Ik geef Helemaal Het Einde van Lisette Jonkman 3 van de 5 sterren. ★★★
June 23, 2017
Een heerlijk en bij vlagen lekker zwartgallig boek dat je niet weg kunt leggen als je eenmaal begonnen bent. Ik moest tijdens het lezen verschillende keren aan Marian Keyes denken en vanuit mijn toetsenbord is dat de hoogste lof die er in chicklitland bestaat. Zonder moeite sprintte ik naar de laatste bladzijde. Uit, balen.
Het verhaal: Roxy de rockster keert na 10 jaar terug in haar geboortedorp op het platteland. Ze is ingestort na het verlies van haar beste vriendin, dat ze met niemand kan delen. Niet iedereen zit op haar te wachten: ze is als achttienjarige abrupt vertrokken en heeft in haar jarenlange afwezigheid geen woord meer laten horen aan haar familie en vrienden. Terwijl ze langzaam weer naar haar geliefden toegroeit en de herinneringen aan vroeger terugkomen, wordt het verleden haar soms te veel. Waarom is ze op de vlucht geslagen en belangrijker: kan ze ooit stoppen met haar destructieve manier van vluchten?
Lisette Jonkman beschrijft met oneindig veel humor en taalgrapjes het wel en wee van Roxy en haar jeugdvriend Arno. Ze wisselt moeiteloos tussen Roxy's hyper glamourleven en het koeienmestige Oud-Oelerveen, die beide zo realistisch neer zijn gezet dat je hoopt dat die eerste niet naar het leven getekend is (zelfs al heb je de auteur enkele dagen ervoor blakend van gezondheid zien signeren). Absoluut een aanrader (en heel erg een aanrader als je je Kinderen-voor-Kinderen klassiekers nog kent).
Het verhaal: Roxy de rockster keert na 10 jaar terug in haar geboortedorp op het platteland. Ze is ingestort na het verlies van haar beste vriendin, dat ze met niemand kan delen. Niet iedereen zit op haar te wachten: ze is als achttienjarige abrupt vertrokken en heeft in haar jarenlange afwezigheid geen woord meer laten horen aan haar familie en vrienden. Terwijl ze langzaam weer naar haar geliefden toegroeit en de herinneringen aan vroeger terugkomen, wordt het verleden haar soms te veel. Waarom is ze op de vlucht geslagen en belangrijker: kan ze ooit stoppen met haar destructieve manier van vluchten?
Lisette Jonkman beschrijft met oneindig veel humor en taalgrapjes het wel en wee van Roxy en haar jeugdvriend Arno. Ze wisselt moeiteloos tussen Roxy's hyper glamourleven en het koeienmestige Oud-Oelerveen, die beide zo realistisch neer zijn gezet dat je hoopt dat die eerste niet naar het leven getekend is (zelfs al heb je de auteur enkele dagen ervoor blakend van gezondheid zien signeren). Absoluut een aanrader (en heel erg een aanrader als je je Kinderen-voor-Kinderen klassiekers nog kent).
October 19, 2018
Niet eerder las ik een boek van Lisette Jonkman, maar deze kennismaking is me goed bevallen. Het boek las vlot, je wilde weten hoe het zou aflopen en hoe dom je de hoofdpersoon ook vond, toch voelde je je betrokken bij haar belevenissen.
En natuurlijk wilde je weten wat IMU nu toch wel betekende.
Natuurlijk waren veel dingen wat voorspelbaar, maar in welk boek is dat niet het geval?
En het platteland was wel erg plat, zo hier en daar. Ik had het gevoel, dat het platteland van heel veel jaren geleden beschreven werd, terwijl het hippe volkje van seks, drugs en rock&roll gebruik maakte van alle elektronische en geestverruimende middelen die een mens kan verzinnen. In werkelijkheid is dat verschil toch wat anders van aard.
Desondanks waardering voor dit boek over het Nederlandse meisje van het platteland, dat leadzangeres van een Amerikaanse band wordt, bezwijkt onder de verleiding en de druk die dat met zich meebrengt, en terugkeert naar het land waar ze werd geboren, naar de mensen, die ooit bij haar hoorden.
En natuurlijk wilde je weten wat IMU nu toch wel betekende.
Natuurlijk waren veel dingen wat voorspelbaar, maar in welk boek is dat niet het geval?
En het platteland was wel erg plat, zo hier en daar. Ik had het gevoel, dat het platteland van heel veel jaren geleden beschreven werd, terwijl het hippe volkje van seks, drugs en rock&roll gebruik maakte van alle elektronische en geestverruimende middelen die een mens kan verzinnen. In werkelijkheid is dat verschil toch wat anders van aard.
Desondanks waardering voor dit boek over het Nederlandse meisje van het platteland, dat leadzangeres van een Amerikaanse band wordt, bezwijkt onder de verleiding en de druk die dat met zich meebrengt, en terugkeert naar het land waar ze werd geboren, naar de mensen, die ooit bij haar hoorden.
August 7, 2021
Helemaal het einde van Lisette Jonkman is een humoristische feelgoodroman over een popzangeres die terugkeert naar haar familie op het platteland. De 28-jarige Roxy leeft al tien jaar als een nomade als leadzangeres van een wereldberoemde rockband. Wanneer haar beste vriendin plotseling overlijdt, stort Roxy volledig in en gaat ze terug naar het landelijke dorp waar ze is opgegroeid. Ineens staat ze weer tussen de koeien op het boerenbedrijf van haar ouders en moet ze haar plek heroveren, want iedereen is verder gegaan zonder haar. Roxy wil zo snel mogelijk terug naar haar seks, drugs & rock-’n-roll-leven, maar een lang bewaard geheim speelt op en ze heeft geen rekening gehouden met Arno, haar beste vriend van vroeger
ILOVE THIS <3
Wat een prachtig boek, met heel mooie boodschap, het boodschap luid : Accepteer jezelf :)
ILOVE THIS <3
Wat een prachtig boek, met heel mooie boodschap, het boodschap luid : Accepteer jezelf :)
December 18, 2017
ik ben dol op de boeken van Lisette Jonkman en heb dit boek ook weer verslonden. Roxy heeft het helemaal gemaakt als zangeres en leeft het leven van een rockstar inclusief de drank en drugs in Amerika. dan overlijd haar beste vriendin en moet ze terug naar huis maar ze kan niet wachten om weer terug te gaan en Nederland weer achter zich te laten. maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. er zat weer veel humor in maar ook drama. in het begin mocht ik Roxy niet en vond haar erg egoistisch maar aan het einde vond ik haar geweldig. je leert ook meer over het verleden en waarom ze Nederland tien jaar geleden ontvlucht is. weer een heerlijk boek van Lisette Jonkman en ondanks dat hij vrij dik was vond ik hem nog te dun.
September 4, 2024
Wat heeft Lisette jonkman toch een heerlijke schrijfstijl. Zo vlot en toch meeslepend. En wat een inzichten in de wereld van rocksterren. En dat dan mixen met het boerenleven.het verhaal gewoon boerenmeisje wordt internationale popster. Glijdt af in drugs en slecht gedrag en moet terug naar haar basis om weer tot zichzelf te komen. Daar tussen speelt een plot over haar jeugdvrienden dat zich langzaam ontrafelt door oude dagboekframenten. Er zitten wat losse eindjes (waarom gaat ze niet harder in tegen de vuile spelletjes van Ren, en laat ze haar geld er zo maar bij zitten) maar dat stoort eigenlijk niet.
August 4, 2019
Weer een heerlijk boek van Lisette Jonkman. Zoals zij dingen beschrijft en woorden kiest vind ik echt heel knap. Prachtig ook hoe Roxy ontwikkelt in de loop van het boek.
Moet wel zeggen... dit boek is niet mijn favoriet. De meer studentikoze verhalen van Lisette spreken me meer aan. Desondanks een mooie 4 sterren!
Moet wel zeggen... dit boek is niet mijn favoriet. De meer studentikoze verhalen van Lisette spreken me meer aan. Desondanks een mooie 4 sterren!
Displaying 1 - 30 of 72 reviews