What do you think?
Rate this book
Κάτω από το κρεβάτι
Το βιβλίο φαντασίας & τρόμου που 230.000 αναγνώστες ψήφισαν στα 10 καλύτερα του είδους (Βραβεία Public 2018)
"Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, αν όχι ο καλύτερος στη χώρα μας" - Χαράλαμπος Δρουκόπουλος, συγγραφέας
"Ο Γιώργος Γιώτσας πάει την ελληνική λογοτεχνία τρόμου ένα βήμα μπροστά. Η γραφή του, γρήγορη, ξεκάθαρη, σύγχρονη και αιχμηρή, διαθέτει μια… σκοτεινή λάμψη που αντικατοπτρίζει την αγάπη και τον ενθουσιασμό του για τον χώρο του φανταστικού. Περιμένουμε πολλά από τον Γιώργο" ~ Χάρης Νικολακάκης, εκδότης, εκδόσεις Bell
"O Γιώργος Γιώτσας είναι στους κορυφαίους συγγραφείς και αυτό δεν αλλάζει" ~ Γιώργος Παπατριανταφύλλου, ραδιοφωνικός παραγωγός, Kiss-fm 92.9
“Γιώργος Γιώτσας. Νέο αίμα” ~ Αγγελική Μπιρμπίλη, διευθύντρια σύνταξης, Athens Voice
"Αντίθετα με τους περισσότερους, ο Γιώργος Γιώτσας μας έστειλε, τέσσερα ενδιαφέροντα δείγματα γραφής!" ~ Μαριλέλλα Αντωνοπούλου, περιοδικό Esquire
“Έχει εξαιρετικό ταλέντο, στρωμένη και γλαφυρή γλώσσα και όλα τα εχέγγυα να γίνει ο δικός μας Stephen King. Περιμένω πολλά από τον Γιώτσα σε όλα τα επίπεδα! Και στη συνέχεια του συγγραφικού του έργου, αλλά και στο ηθικό κομμάτι του να είσαι συγγραφέας...
Και ξέρω apriori πως δε θα μας απογοητεύσει!” ~ Αγνή Σιούλα, συγγραφέας, εκδόσεις Πατάκη
"Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, αν όχι ο καλύτερος στη χώρα μας" - Χαράλαμπος Δρουκόπουλος, συγγραφέας
"Ο Γιώργος Γιώτσας πάει την ελληνική λογοτεχνία τρόμου ένα βήμα μπροστά. Η γραφή του, γρήγορη, ξεκάθαρη, σύγχρονη και αιχμηρή, διαθέτει μια… σκοτεινή λάμψη που αντικατοπτρίζει την αγάπη και τον ενθουσιασμό του για τον χώρο του φανταστικού. Περιμένουμε πολλά από τον Γιώργο" ~ Χάρης Νικολακάκης, εκδότης, εκδόσεις Bell
"O Γιώργος Γιώτσας είναι στους κορυφαίους συγγραφείς και αυτό δεν αλλάζει" ~ Γιώργος Παπατριανταφύλλου, ραδιοφωνικός παραγωγός, Kiss-fm 92.9
“Γιώργος Γιώτσας. Νέο αίμα” ~ Αγγελική Μπιρμπίλη, διευθύντρια σύνταξης, Athens Voice
"Αντίθετα με τους περισσότερους, ο Γιώργος Γιώτσας μας έστειλε, τέσσερα ενδιαφέροντα δείγματα γραφής!" ~ Μαριλέλλα Αντωνοπούλου, περιοδικό Esquire
“Έχει εξαιρετικό ταλέντο, στρωμένη και γλαφυρή γλώσσα και όλα τα εχέγγυα να γίνει ο δικός μας Stephen King. Περιμένω πολλά από τον Γιώτσα σε όλα τα επίπεδα! Και στη συνέχεια του συγγραφικού του έργου, αλλά και στο ηθικό κομμάτι του να είσαι συγγραφέας...
Και ξέρω apriori πως δε θα μας απογοητεύσει!” ~ Αγνή Σιούλα, συγγραφέας, εκδόσεις Πατάκη
332 pages, Paperback
Published April 1, 2017
2 people are currently reading
88 people want to read
About the author
Γιώργος Γιώτσας
21 books212 followersΓονιός. Σύζυγος. Νυχτερινός ρεσεψιονίστ. Επίσης πολυβραβευμένος συγγραφέας σε Ελλάδα και Αμερική. Απ' το σχολείο άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια. Όλα τα βιβλία του έχουν συλλέξει βραβεία και διακρίσεις, αλλά πάνω από όλα την αγάπη του αναγνωστικού κοινού, κάτι για το οποίο είναι ευγνώμων.
To 2021 η Athens Voice ανέδειξε "Το Κουτί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.
Το 2022 στο Fantasy Festival έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "Το μακρύ σοκάκι" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα".
Το 2023 στο Fantasy Festiva έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "H πολλή αγάπη σκοτώνει" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα", μαζί με την Στέλλα Καραμπακάκη με την οποία το συνέγραψαν.
To 2025 η Athens Voice ανέδειξε "Το ξεχωριστό παιδί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.
Ο Γιώργος είναι ο μοναδικός Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού με τέσσερα βιβλία (τα 3 back to back) στα top-10 των βραβείων Public, όπως τα ψήφισαν χιλιάδες αναγνώστες
2019 : "Κάτω από το Κρεβάτι" - 230.000 αναγνώστες
2020 : "Εκείνοι που επιστρέφουν", μαζί με Αγνή Σιούλα -190.000 αναγνώστες
2021 : "Το Κουτί" -180.000 αναγνώστες
2025: "Tο ξεχωριστό παιδί" - 175.000 αναγνώστες
Ο συνάδελφος του, Γιάννης Μαργέτης, έγραψε ότι "Ο Γιώργος Γιώτσας αγαπάει αυτό που κάνει" ενώ ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος - Πιπερίαν τον χαρακτήρισε “Ανθρώπινο συγγραφέα”.
Esquire, Mystery, Tv Zapping, Τα Νέα, Το Βήμα, Athens Voice μερικά από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα και το έργο του. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια.
--------------------------------------------------------------
Παρακαλώ έχετε υπόψη: Οι σελίδες με τα βιβλία του Γιώργου Γιώτσα στο goodreads, επεξεργάζονται από συνεργάτες του. Ο Γιώργος δεν απαντάει σε προσωπικά μηνύματα λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας. Διατηρεί ενεργή σελίδα στο facebook με το όνομα: "Γιώργος Γιώτσας συγγραφέας".
To 2021 η Athens Voice ανέδειξε "Το Κουτί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.
Το 2022 στο Fantasy Festival έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "Το μακρύ σοκάκι" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα".
Το 2023 στο Fantasy Festiva έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "H πολλή αγάπη σκοτώνει" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα", μαζί με την Στέλλα Καραμπακάκη με την οποία το συνέγραψαν.
To 2025 η Athens Voice ανέδειξε "Το ξεχωριστό παιδί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.
Ο Γιώργος είναι ο μοναδικός Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού με τέσσερα βιβλία (τα 3 back to back) στα top-10 των βραβείων Public, όπως τα ψήφισαν χιλιάδες αναγνώστες
2019 : "Κάτω από το Κρεβάτι" - 230.000 αναγνώστες
2020 : "Εκείνοι που επιστρέφουν", μαζί με Αγνή Σιούλα -190.000 αναγνώστες
2021 : "Το Κουτί" -180.000 αναγνώστες
2025: "Tο ξεχωριστό παιδί" - 175.000 αναγνώστες
Ο συνάδελφος του, Γιάννης Μαργέτης, έγραψε ότι "Ο Γιώργος Γιώτσας αγαπάει αυτό που κάνει" ενώ ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος - Πιπερίαν τον χαρακτήρισε “Ανθρώπινο συγγραφέα”.
Esquire, Mystery, Tv Zapping, Τα Νέα, Το Βήμα, Athens Voice μερικά από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα και το έργο του. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια.
--------------------------------------------------------------
Παρακαλώ έχετε υπόψη: Οι σελίδες με τα βιβλία του Γιώργου Γιώτσα στο goodreads, επεξεργάζονται από συνεργάτες του. Ο Γιώργος δεν απαντάει σε προσωπικά μηνύματα λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας. Διατηρεί ενεργή σελίδα στο facebook με το όνομα: "Γιώργος Γιώτσας συγγραφέας".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
December 1, 2017
Κάτω από το κρεβάτι βρίσκονται έντεκα διηγήματα. Άλλα πιο μικρά, άλλα πιο μεγάλα, όλα τους όμως σκοτεινά.
Για μένα το πιο σημαντικό στις ιστορίες τρόμου είναι η ατμόσφαιρα. Και στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι σίγουρα πολύ πετυχημένη! Σκοτεινή και ζοφερή, καταφέρνει να σε κρατάει φυλακισμένο στις σελίδες του.
Σελίδες που κρύβουν μέσα τους απόκοσμα πλάσματα, διαβολικά όντα αλλά και ανθρώπους που δεν ξέρουν μέχρι που μπορούν να φτάσουν και τι είναι ικανοί να κάνουν. Για ανθρώπους που βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, που είχαν την ατυχία να μπλέξουν σε άσχημες καταστάσεις ή που προκάλεσαν οι ίδιοι την τύχη τους τις περισσότερες φορές με δυσάρεστα αποτελέσματα!
Ο Γιώτσας με τη γραφή του συνδυάζει τον τρόμο και τη φαντασία και χτίζει αριστοτεχνικά, με ένταση την κάθε ιστορία, προκαλώντας έντονα συναισθήματα. Άγχος, αγωνία και φόβος για το τι θα πεταχτεί από την επόμενη σελίδα, παράγραφο, πρόταση! Ενώ με τις ανατριχιαστικές περιγραφές δημιουργεί ζωντανές εικόνες δυσάρεστων καταστάσεων ικανές να σε στοιχειώσουν!
Δεν θα ήθελα να μιλήσω για το κάθε διήγημα ξεχωριστά γιατί έτσι νομίζω πως θα χάλαγα την έκπληξη. Θα έκλεβα λίγο από τη χαρά του να τα ανακαλύψει ο καθένας μόνος του.
Θα πω μόνο πως σε αυτά τα διηγήματα θα έρθει αντιμέτωπος κανείς με την ανθρώπινη φύση και ψυχή. Με την απώλεια, το θάνατο, την αδικία, εμμονές, ανασφάλειες, βία, σκληρότητα αλλά και καλοσύνη.
Βάζοντας του 4/5 ίσως το αδικώ λίγο είναι η αλήθεια, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι διηγήματα από τα οποία κάποια μου άρεσαν περισσότερο από κάποια άλλα και κάποια ήταν απλά οκ....
Δεν είμαι φαν των διηγημάτων αλλά η συγκεκριμένη συλλογή μου άρεσε πολύ! Δεν υπήρχε καμιά ιστορία που να μην μου άρεσε! Από τα 11 αυτά διηγήματα προσωπικά ξεχώρισα τη “Νεράιδα”, την “Τερατογέννεση”, τους “Καθρέφτες” και ίσως “Το φεγγάρι των νεκρών”. Αυτό το τελευταίο με προβλημάτισε λίγο.......
Τέλος να πω επίσης πως ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρήκα τον τρόπο που ο συγγραφέας συνέδεε τα διηγήματα μεταξύ τους. Πολύ μου άρεσε!
Κλείνοντας το βιβλίο νιώθω πως διάβασα κάτι πραγματικά καλό!!
Η άποψη μου για το βιβλίο και εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
Για μένα το πιο σημαντικό στις ιστορίες τρόμου είναι η ατμόσφαιρα. Και στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι σίγουρα πολύ πετυχημένη! Σκοτεινή και ζοφερή, καταφέρνει να σε κρατάει φυλακισμένο στις σελίδες του.
Σελίδες που κρύβουν μέσα τους απόκοσμα πλάσματα, διαβολικά όντα αλλά και ανθρώπους που δεν ξέρουν μέχρι που μπορούν να φτάσουν και τι είναι ικανοί να κάνουν. Για ανθρώπους που βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, που είχαν την ατυχία να μπλέξουν σε άσχημες καταστάσεις ή που προκάλεσαν οι ίδιοι την τύχη τους τις περισσότερες φορές με δυσάρεστα αποτελέσματα!
Ο Γιώτσας με τη γραφή του συνδυάζει τον τρόμο και τη φαντασία και χτίζει αριστοτεχνικά, με ένταση την κάθε ιστορία, προκαλώντας έντονα συναισθήματα. Άγχος, αγωνία και φόβος για το τι θα πεταχτεί από την επόμενη σελίδα, παράγραφο, πρόταση! Ενώ με τις ανατριχιαστικές περιγραφές δημιουργεί ζωντανές εικόνες δυσάρεστων καταστάσεων ικανές να σε στοιχειώσουν!
Δεν θα ήθελα να μιλήσω για το κάθε διήγημα ξεχωριστά γιατί έτσι νομίζω πως θα χάλαγα την έκπληξη. Θα έκλεβα λίγο από τη χαρά του να τα ανακαλύψει ο καθένας μόνος του.
Θα πω μόνο πως σε αυτά τα διηγήματα θα έρθει αντιμέτωπος κανείς με την ανθρώπινη φύση και ψυχή. Με την απώλεια, το θάνατο, την αδικία, εμμονές, ανασφάλειες, βία, σκληρότητα αλλά και καλοσύνη.
Βάζοντας του 4/5 ίσως το αδικώ λίγο είναι η αλήθεια, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι διηγήματα από τα οποία κάποια μου άρεσαν περισσότερο από κάποια άλλα και κάποια ήταν απλά οκ....
Δεν είμαι φαν των διηγημάτων αλλά η συγκεκριμένη συλλογή μου άρεσε πολύ! Δεν υπήρχε καμιά ιστορία που να μην μου άρεσε! Από τα 11 αυτά διηγήματα προσωπικά ξεχώρισα τη “Νεράιδα”, την “Τερατογέννεση”, τους “Καθρέφτες” και ίσως “Το φεγγάρι των νεκρών”. Αυτό το τελευταίο με προβλημάτισε λίγο.......
Τέλος να πω επίσης πως ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρήκα τον τρόπο που ο συγγραφέας συνέδεε τα διηγήματα μεταξύ τους. Πολύ μου άρεσε!
Κλείνοντας το βιβλίο νιώθω πως διάβασα κάτι πραγματικά καλό!!
Η άποψη μου για το βιβλίο και εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
January 22, 2023
Βραβεία: -Eyelands
-Αrs Nocturna
-Ασημένια σελίδα
-Public Book Awards Top-10 "Διήγημα"
"Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, αν όχι ο καλύτερος στη χώρα μας" - Χαράλαμπος Δρουκόπουλος, συγγραφέας
"O Γιώργος Γιώτσας είναι στους κορυφαίους συγγραφείς και αυτό δεν αλλάζει" ~ Γιώργος Παπατριανταφύλλου, ραδιοφωνικός παραγωγός, Kiss-fm 92.9
"Για εμένα είναι το βιβλίο - ορόσημο του Γιώργου" - Αβέρκιος Λουδάρος, εκδότης, εκδόσεις Λυκόφως
"Ο Γιώργος Γιώτσας πάει την ελληνική λογοτεχνία τρόμου ένα βήμα μπροστά. Η γραφή του, γρήγορη, ξεκάθαρη, σύγχρονη και αιχμηρή, διαθέτει μια… σκοτεινή λάμψη που αντικατοπτρίζει την αγάπη και τον ενθουσιασμό του για τον χώρο του φανταστικού. Περιμένουμε πολλά από τον Γιώργο" ~ Χάρης Νικολακάκης, εκδότης, εκδόσεις Bell
-Αrs Nocturna
-Ασημένια σελίδα
-Public Book Awards Top-10 "Διήγημα"
"Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, αν όχι ο καλύτερος στη χώρα μας" - Χαράλαμπος Δρουκόπουλος, συγγραφέας
"O Γιώργος Γιώτσας είναι στους κορυφαίους συγγραφείς και αυτό δεν αλλάζει" ~ Γιώργος Παπατριανταφύλλου, ραδιοφωνικός παραγωγός, Kiss-fm 92.9
"Για εμένα είναι το βιβλίο - ορόσημο του Γιώργου" - Αβέρκιος Λουδάρος, εκδότης, εκδόσεις Λυκόφως
"Ο Γιώργος Γιώτσας πάει την ελληνική λογοτεχνία τρόμου ένα βήμα μπροστά. Η γραφή του, γρήγορη, ξεκάθαρη, σύγχρονη και αιχμηρή, διαθέτει μια… σκοτεινή λάμψη που αντικατοπτρίζει την αγάπη και τον ενθουσιασμό του για τον χώρο του φανταστικού. Περιμένουμε πολλά από τον Γιώργο" ~ Χάρης Νικολακάκης, εκδότης, εκδόσεις Bell
July 16, 2024
Άψογο.
Ένας απίστευτος συνδυασμός τρόμου, φρίκης έντονων συναισθημάτων(θετικών ή αρνητικών), αλλά και σκιρτημάτων χαράς και ικανοποίησης κάθε φορά που ξεκινάει ή τελειώνει κάποια ιστορία.
Ο αναγνώστης έχει την δυνατότητα να τελειώσει αρκετές ιστορίες με την κατάληξη που επιθυμεί, είτε καλή είτε κακή.
Προσωπική αγαπημένη, η ιστορία με τον πατέρα και τον γιο, σχεδόν με έκανε να κλάψω.
Αλλά και το 8 και ο καθρέφτης, γιατί μου δημιουργησαν αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος.
Μπραβο Γιωργο :)
Ένας απίστευτος συνδυασμός τρόμου, φρίκης έντονων συναισθημάτων(θετικών ή αρνητικών), αλλά και σκιρτημάτων χαράς και ικανοποίησης κάθε φορά που ξεκινάει ή τελειώνει κάποια ιστορία.
Ο αναγνώστης έχει την δυνατότητα να τελειώσει αρκετές ιστορίες με την κατάληξη που επιθυμεί, είτε καλή είτε κακή.
Προσωπική αγαπημένη, η ιστορία με τον πατέρα και τον γιο, σχεδόν με έκανε να κλάψω.
Αλλά και το 8 και ο καθρέφτης, γιατί μου δημιουργησαν αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος.
Μπραβο Γιωργο :)
September 15, 2018
Πρώτη επαφή με το Γιώργο Γιώτσα και θα πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος. Ίσως να περίμενα έναν τρόμο πιο… μεταφυσικό! Όχι ότι δεν υπήρχε και τέτοιος… υπήρχε και παραυπήρχε… Είχε όμως και ιστορίες με άλλου είδους τρόμο. Τον τρόμο ενός πατέρα που φοβάται για το παιδί του. Τον τρόμο μίας μάνας που δεν μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά της. Έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα… Και πολλές ακόμα μικρές και μεγάλες μαγικές ιστορίες που σίγουρα θα καταφέρουν να τρομάξουν, αηδιάσουν, τραβήξουν αλλά και εθίσουν τον αναγνώστη.
Αγαπημένα μου νομίζω ήταν η Νεράιδα και η Τερατογέννεση.
Στη Νεράιδα, ακόμη κι αν δεν έχω διαβάσει το πρώτο (και πολύ θα το ήθελα), η γραφή του Γιώτσα σε κάνει να μπαίνεις απευθείας στο κλίμα. Αν δεν το ανέφερε στην εισαγωγή ότι συνδέεται με προηγούμενη ιστορία, δεν το καταλαβαίνεις… Η στιγμή και η περιγραφή όταν εμφανίζεται η Νεράιδα είναι μαγική. Τόσες εικόνες και τόσα συναισθήματα… Μπράβο!
Όσο για την Τερατογέννεση, μου αρέσει πάρα πολύ το «Συγγραφέας γράφει για συγγραφέα που γράφει για συγγραφέα». Γενικά λατρεύω τέτοιες ιστορίες γιατί αν έχουν γραφτεί καλά και προσεκτικά, δείχνουν το ταλέντο του (βασικού) συγγραφέα.
Ο μόνος λόγος που δεν θα πάρει το 5/5 είναι ότι σε κάποια σημεία μου φάνηκε πιο «φλύαρο» απ΄ότι θα το ήθελα. Ξέρω ότι με τις πολλές περιγραφές σε βάζει κάθε φορά στο κλίμα της κάθε ιστορίας αλλά νομίζω σε κάποια σημεία ήταν αρκετά παραπάνω απ΄όσο χρειαζόταν.
Τέλος, παρακαλώ πολύ το συγγραφέα να μου στείλει την διεύθυνση που αναφέρει στην εισαγωγή, ενός νεαρού και άσημου ακόμα συγγραφέα, κάποιου Stephen King. Μόνο και μόνο για να επαληθεύσω αυτά που λέει… Για κανέναν άλλο λόγο!
Αγαπημένα μου νομίζω ήταν η Νεράιδα και η Τερατογέννεση.
Στη Νεράιδα, ακόμη κι αν δεν έχω διαβάσει το πρώτο (και πολύ θα το ήθελα), η γραφή του Γιώτσα σε κάνει να μπαίνεις απευθείας στο κλίμα. Αν δεν το ανέφερε στην εισαγωγή ότι συνδέεται με προηγούμενη ιστορία, δεν το καταλαβαίνεις… Η στιγμή και η περιγραφή όταν εμφανίζεται η Νεράιδα είναι μαγική. Τόσες εικόνες και τόσα συναισθήματα… Μπράβο!
Όσο για την Τερατογέννεση, μου αρέσει πάρα πολύ το «Συγγραφέας γράφει για συγγραφέα που γράφει για συγγραφέα». Γενικά λατρεύω τέτοιες ιστορίες γιατί αν έχουν γραφτεί καλά και προσεκτικά, δείχνουν το ταλέντο του (βασικού) συγγραφέα.
Ο μόνος λόγος που δεν θα πάρει το 5/5 είναι ότι σε κάποια σημεία μου φάνηκε πιο «φλύαρο» απ΄ότι θα το ήθελα. Ξέρω ότι με τις πολλές περιγραφές σε βάζει κάθε φορά στο κλίμα της κάθε ιστορίας αλλά νομίζω σε κάποια σημεία ήταν αρκετά παραπάνω απ΄όσο χρειαζόταν.
Τέλος, παρακαλώ πολύ το συγγραφέα να μου στείλει την διεύθυνση που αναφέρει στην εισαγωγή, ενός νεαρού και άσημου ακόμα συγγραφέα, κάποιου Stephen King. Μόνο και μόνο για να επαληθεύσω αυτά που λέει… Για κανέναν άλλο λόγο!
October 12, 2018
Γράφω αυτό το review έχοντας ξενυχτήσει για να διαβάσω το βιβλίο, καθώς δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου! Αυτό πιστεύω λέει πολλά από μόνο του.
Το "Κάτω από το κρεβάτι" είναι μία συλλογή διηγημάτων τόσο διαφορετικών και τόσο ίδιων.
Η ανθρώπινη φύση ποτέ δε μου φάνηκε πιο τρομαχτική όσο σε μερικά από αυτά τα διηγήματα.
Η ατμόσφαιρα ποτέ δε μου είπε τόσα πολλά όσο σε κάποια άλλα από αυτά.
Η ανάγκη να κλείσω τα μάτια για να μη διαβάσω την σκληρή συνέχεια ενώ την ίδια στιγμή καταβρόχθιζα τις λέξεις δεν υπήρξε ποτέ πιο έντονη.
Όλες οι ιστορίες ήταν εξαιρετικές. Σίγουρα έχω κάποιες αγαπημένες αλλά είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορούσα να διαλέξω εύκολα!
Το "Κάτω από το κρεβάτι" είναι μία συλλογή διηγημάτων τόσο διαφορετικών και τόσο ίδιων.
Η ανθρώπινη φύση ποτέ δε μου φάνηκε πιο τρομαχτική όσο σε μερικά από αυτά τα διηγήματα.
Η ατμόσφαιρα ποτέ δε μου είπε τόσα πολλά όσο σε κάποια άλλα από αυτά.
Η ανάγκη να κλείσω τα μάτια για να μη διαβάσω την σκληρή συνέχεια ενώ την ίδια στιγμή καταβρόχθιζα τις λέξεις δεν υπήρξε ποτέ πιο έντονη.
Όλες οι ιστορίες ήταν εξαιρετικές. Σίγουρα έχω κάποιες αγαπημένες αλλά είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορούσα να διαλέξω εύκολα!
November 8, 2020
Να ένα βιβλίο για το οποίο ξεκάθαρα δεν είμαι το κατάλληλο κοινό.
Σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων τρόμου διαβάζουμε περιγραφές για τη φυσιολογία των γυναικών. Όλων των γυναικών. Που έχουν πάντα πλούσιο, ορθωμένο, γαλακτερό στήθος. Και φραουλένιες ρόγες. Και σαρκώδη χείλη. Όλες οι γυναίκες έχουν σαρκώδη χείλη. Τα χείλη δεν είναι σχεδόν ποτέ οτιδήποτε άλλο από σαρκώδη.
Δεν έχει σημασία αν η εμφάνιση μιας γυναίκας έχει οποιαδήποτε αξία για την ιστορία που αφηγείται το κάθε διήγημα ή όχι. Η περιγραφή της θα επικεντρωθεί με εντελώς casual τρόπο στα σεξουαλικά χαρακτηριστικά της με ηδονοβλεπτική διάθεση. Και αυτό, μαζί με το γεγονός πως σε αρκετά από τα διηγήματα περιγράφονται σεξουαλικές πράξεις, πολλές φορές ιδιαίτερα gory, δεν είναι ένας καλός συνδυασμός.
Έφτασα κοντά στο DNF, αλλά μιας και το βιβλίο περιείχε διηγήματα μου ήταν αρκετά πιο εύκολο να μηδενίσω το κοντέρ και να ξεκινήσω από την αρχή σε κάθε ιστορία. Με ενδιάμεσα κενά βέβαια, γι'αυτό και μου πήρε κατιτίς παραπάνω να το ολοκληρώσω από ό,τι θα ήθελα.
Κάποιες ιδέες υπάρχουν εδώ. Ιστορίες για νεράιδες, με πρωταγωνιστές ψυχοπομπούς, με ψυχεδελικά μανιτάρια, για πύλες σε καθρέφτες, για την κόλαση. Μπορεί να μην είναι όλες πρωτότυπες ή να μη φτάνουν πάντα μέχρι ��ο τέλος τους με επιτυχία, αλλά είναι εκεί και γι'αυτό δεν μπορώ να θεωρήσω την ανάγνωσή του χαμένο χρόνο. Όμως κατά τη γνώμη μου όλες οι ιδέες χάνονται κάτω από ελλειπή επιμέλεια και ένα επικίνδυνο fixation με τον τρόπο που περιγράφονται όλες οι γυναίκες του βιβλίου. Διάβασα επίσης τουλάχιστον μια χοντροφοβική περιγραφή για τριτοδεύτερο για χαρακτήρα, δε θα θελα.
All in all, σε ένα βιβλίο που, όπως κάθε βιβλίο τρόμου, ο κεντρικός στόχος είναι να ενοχληθεί ο αναγνώστης, εγώ ενοχλήθηκα μεν, με τον εντελώς λάθος τρόπο δε.
Σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων τρόμου διαβάζουμε περιγραφές για τη φυσιολογία των γυναικών. Όλων των γυναικών. Που έχουν πάντα πλούσιο, ορθωμένο, γαλακτερό στήθος. Και φραουλένιες ρόγες. Και σαρκώδη χείλη. Όλες οι γυναίκες έχουν σαρκώδη χείλη. Τα χείλη δεν είναι σχεδόν ποτέ οτιδήποτε άλλο από σαρκώδη.
Δεν έχει σημασία αν η εμφάνιση μιας γυναίκας έχει οποιαδήποτε αξία για την ιστορία που αφηγείται το κάθε διήγημα ή όχι. Η περιγραφή της θα επικεντρωθεί με εντελώς casual τρόπο στα σεξουαλικά χαρακτηριστικά της με ηδονοβλεπτική διάθεση. Και αυτό, μαζί με το γεγονός πως σε αρκετά από τα διηγήματα περιγράφονται σεξουαλικές πράξεις, πολλές φορές ιδιαίτερα gory, δεν είναι ένας καλός συνδυασμός.
Έφτασα κοντά στο DNF, αλλά μιας και το βιβλίο περιείχε διηγήματα μου ήταν αρκετά πιο εύκολο να μηδενίσω το κοντέρ και να ξεκινήσω από την αρχή σε κάθε ιστορία. Με ενδιάμεσα κενά βέβαια, γι'αυτό και μου πήρε κατιτίς παραπάνω να το ολοκληρώσω από ό,τι θα ήθελα.
Κάποιες ιδέες υπάρχουν εδώ. Ιστορίες για νεράιδες, με πρωταγωνιστές ψυχοπομπούς, με ψυχεδελικά μανιτάρια, για πύλες σε καθρέφτες, για την κόλαση. Μπορεί να μην είναι όλες πρωτότυπες ή να μη φτάνουν πάντα μέχρι ��ο τέλος τους με επιτυχία, αλλά είναι εκεί και γι'αυτό δεν μπορώ να θεωρήσω την ανάγνωσή του χαμένο χρόνο. Όμως κατά τη γνώμη μου όλες οι ιδέες χάνονται κάτω από ελλειπή επιμέλεια και ένα επικίνδυνο fixation με τον τρόπο που περιγράφονται όλες οι γυναίκες του βιβλίου. Διάβασα επίσης τουλάχιστον μια χοντροφοβική περιγραφή για τριτοδεύτερο για χαρακτήρα, δε θα θελα.
All in all, σε ένα βιβλίο που, όπως κάθε βιβλίο τρόμου, ο κεντρικός στόχος είναι να ενοχληθεί ο αναγνώστης, εγώ ενοχλήθηκα μεν, με τον εντελώς λάθος τρόπο δε.
April 18, 2017
Η αίσθηση που μου άφησε ήταν ότι ο συγγραφέας ήξερε που θέλει να φτάσει τις ιστορίες του, πως να μεταχειριστεί τις περιγραφές, πως μέσα από ψυχικές μεταπτώσεις να πλάσει τους ήρωές του και κατ' επέκταση το πεπρωμένο αυτών. Φαινόταν από τον τρόπο που αφηγούταν τις ιστορίες του που ήθελε να χτίσει την ένταση και που χρησιμοποιώντας το στοιχείο του αιφνιδιασμού, να μετατρέψει μια απλή απώλεια σε μια μεταφυσική βόλτα στον κόσμο των νεκρών. Οι ιστορίες αν και κινούνται γύρω από διαφορετικούς άξονες έχουν μια κοινή θεματική. Πως ο ξεπεσμός του ανθρώπου μπορεί να τον φτάσει στα όριά του; Ποια είναι αυτά τα όρια; Τι θυσιάζουμε για την αναγνώριση, τους δικούς μας ανθρώπους και πως όλα αυτά μπορούν να μας οδηγήσουν στην αλλοφροσύνη; Ο Γιώργος Γιώτσας ταρακουνά τον αναγνώστη και μέσα από τη ζοφερή φαντασία του τον κάνει να προβληματιστεί βαθιά για ζητήματα της ζωής που θεωρούσαμε μέχρι σήμερα αποστραγγισμένα από κάθε ίχνος φαντασίας. Ο τρόμος κρύβεται μέσα στο μυαλό μας, παραφυλάει στις ρωγμές της λογικής, τα βράδια κρύβεται κάτω από το κρεβάτι. Τα υπόλοιπα σύντομα από κοντά.
April 14, 2017
Γενικά είμαι από τους ανθρώπους που δεν του αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων. Προτιμώ ξεκάθαρα μία ιστορία σε ένα βιβλίο, με αρχή μέση και τέλος. Οι συλλογές(ειδικά από έναν συγγρεφέα) με κουράζουν. Όχι όμως και αυτό εδώ το βιβλίο. Εδώ, υπάρχουν κάθε είδους ιστορίες. Με 'καλό' και 'κακό' τέλος, με ήρωες και αντιήρωες, τρόμου και φαντασίας. Σίγουρα δεν βαρέθηκα! Είναι όμως ένα καλό βιβλίο; Το απόλαυσα, είναι σίγουρο! Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν πάρα πολύ, άλλες την ώρα που τις διάβαζα, δεν μου άρεσαν τόσο, μα όταν τελείωσα, τις σκέφτομαι σχεδόν όλες. Και αυτό είναι το ζητούμενο σε τέτοια βιβλία. Να σε κάνουν να σκέφτεσαι τις ιστορίες, παρά το μικρό - σχετικά - μέγεθός τους. Ο τρόπος που γράφει ο Γ. Γιώτσας είναι χαρακτηριστικός και όποιοι τον έχουν γνωρίσει από τα προηγούμενα βιβλία του("Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά" και "Εκ Νεκρών") δεν θα απογοητευτεί. Οι υπόλοιποι να ξέρουν πως εδώ τους περιμένουν ιστορίες τρόμου (σε σημεία φριχτής βίας) και καθημερινής τρέλας που θα ευχαριστήσουν τους φίλους του S. King και παρόμοιων μεγάλων συγγραφέων του εξωτερικού.
July 4, 2018
Ένα από τα καλύτερα βιβλία τρόμου, Έλληνα συγγραφέα που διάβασα. Ευχαριστώ για τις όμορφες ώρες που μου κράτησε παρέα. Ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια καθαρότητα χαρακτήρων, άμεση σύνδεση μαζί τους και αγωνία για το μέλλον τους. Μπράβο και πάλι μπράβο!
Ολόκληρη την κριτική μου μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
https://krystalcritiquesbooks.blogspo...
Ολόκληρη την κριτική μου μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
https://krystalcritiquesbooks.blogspo...
April 11, 2017
Δεν μπορώ παρά να μην συγκρίνω το "Κάτω από το Κρεβάτι" με το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα το οποίο ήταν επίσης μία ανθολογία διηγημάτων. Ένα είναι σίγουρο: Ο πήχης έχει ανέβει. Πολύ. Δεν είναι μια συλλογή που θα πεις: "εντάξει 2,3 ήταν καλά, τα υπόλοιπα ήταν έτσι κι έτσι". Δεν υπάρχει αυτό εδώ. Ένω όλα τα διηγήματα έχουν ως συστατικά τους τον τρόμο, το φανταστικό, την εμμονή, την ανασφάλεια και τον εγκλεισμό, σε κάθε ένα η προσέγγιση είναι διαφορετική, γεγονός που δεν έχει να κάνει μόνο με την επιλογή της ιστορίας. Σε κάποια δίνεται έμφαση στην ανάγλυφη περιγραφή του τοπίου και του περιβάλλοντα χώρου στον οποίο κινούνται οι ήρωες. Οι περιγραφές όμως δεν κουράζουν γιατί αποτελούν ενεργό τμήμα της ιστορίας. Αλλού έχουμε ήρωες έγκλειστους στον εαυτό τους με την δράση να περιορίζεται σε ένα σπίτι ή σε ένα δωμάτιο. Εκεί ο συγγραφέας εστιάζει στον ψυχισμό του ήρωα και στην διαρκή του πτώση, στη σταδιακή απώλεια ελέγχου. Σε κάποια οι διάλογοι κυριαρχούν, γιατί η εξέλιξη της ιστορίας ακολουθεί τις αντιδράσεις των χαρακτήρων όπως η κινηματογραφική κάμερα. Υπάρχει σαφώς και το στοιχείο της απροκάλυπτης, ωμής φρίκης όχι παντού όμως διότι κανένα διήγημα, ακόμη και τα πιο αιματηρά, δεν έχουν σκοπό τον εντυπωσιασμό πετώντας στα μούτρα του αναγνώστη φτυαριές από σπλάτερ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρώτο κιόλας διήγημα: "Το φεγγάρι των νεκρών". Εδώ ο συγγραφέας θέτει τις βάσεις για αυτό που περιμένεις ν' ακολουθήσει στα επόμενα. Ορίζει τον χώρο στον οποίο θα κινηθεί και έπειτα σε παρασέρνει με την "Νεράιδα" τη συνέχεια του Σκιάχτρου, αγαπημένο διήγημα πολλών όπως και δικό μου. Ο Γιώτσας εδώ κατάφερε κάτι πολύ δύσκολο: Είναι το μόνο διήγημα στο οποίο επιλέγει να κάνει χρήση (πολύ) μεγάλων προτάσεων. Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό, όσοι γράφουν το γνωρίζουν. Υπάρχει πολύ δουλειά από πίσω και το αποτέλεσμα είναι η συνέχεια να είναι ακόμη καλύτερη από το "Σκιάχτρο" αφού από την πρώτη σελίδα νιώθεις το κακό να υφέρπει παντού και να παραμονεύει.
Στη συνέχεια έχουμε τη "Ζωή γεμάτη θαύματα", ένα διήγημα που θυμίζει ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο την πρώτη συλλογή, είναι πιο χαμηλών τόνων, στην ουσία είναι ένα στιγμιότυπο μία ανθρώπινης ιστορίας: Ο ενθουσιασμός και η πτώση. Άλλη μία μικρή ιστορία έχουμε και στη συνέχεια με το διήγημα: "Φίλοι". Διάλογος, ξεκάθαροι, διακριτοί χαρακτήρες, βουτηγμένοι στη διαφθορά. Καταλαβαίνεις ότι το πράγμα πάει προς ένα αιματηρό φινάλε στο οποίο υποψιάζεσαι ότι θα οδηγηθείς και στο επόμενο, την "Τερατογέννεση". Μεγαλύτερο διήγημα με περισσότερους χαρακτήρες γύρω από ένα τραπέζι και ένα πολύ καλό δείγμα εγκιβωτισμένης αφήγησης. Δεν μπερδεύεται ο αναγνώστης, δεν κουράζεται. Η ένταση χτίζεται διαρκώς και περιμένεις πότε θα γίνει η έκρηξη και όταν εκείνη έρθει σφίγγεις ασυναίσθητα τα δόντια και σκέφτεσαι: "Ωχ, ωχ, ωχ τι έχουμε να δούμε τώρα!"
Στη συνέχεια ηρεμούμε λίγο (τρόπος του λέγειν, δεν ηρεμείς πουθενά σε αυτό το βιβλίο). Ένα μικρό διήγημα: "Dinner's ready". Eγκλεισμός ενός ανθρώπου που καταπιέζεται όλο και περισσότερο από την καθημερινότητα μέχρι να ξεσπάσει, μέχρι να σαλέψει. Το σπλάτερ εντέχνως απουσιάζει αφού θα αποδυνάμωνε το εξαιρετικό τέλος. Οι λάτρεις του σπλάτερ όμως θα αποζημιωθούν στο επόμενο: "8" το όνομα της ιστορίας, with a nice twist at the end! Και πάμε στα βραβευμένα (και τα προηγούμενα θα μπορούσαν να είναι το ίδιο). "Τίμοθι": Ψυχοπομπός! Οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: Pocket fantasy! Ένα πολύ ωραίο δείγμα από την φαντασία που διακατέχει τη σκέψη του συγγραφέα χωρίς βέβαια να απουσιάζει η προβληματική του γύρω από τα θέματα της εκδίκησης και του πάθους που δεν μπορεί να χαλιναγωγηθεί. Έπειτα πάμε στην "Τυχερή". Το πιο ανάλαφρο, αλλά ακόμη και σε αυτό ενυπάρχει η καταπίεση που σέρνει πίσω της η καθημερινότητα. Εδώ η λύτρωση έρχεται σαν από μηχανής θεός. Το προτελευταίο είναι το διπλά βραβευμένο Βέρα Mushroom. Ιστορία που κάνει έναν κύκλο (ή καλύτερα πολλούς ομόκεντρους κύκλους), με εμμονικούς χαρακτήρες, υπόκοσμο και ψυχοτροπικά ναρκωτικά (που αντανακλώνται και στο ύφος του διηγήματος). Το τελειώνεις και ξαναπάς στην αρχή (τουλάχιστον εγώ έτσι έκανα). Ζωντανό, σπιντάτο με ανάγλυφες περιγραφές. Τέλος έχουμε τους "Καθρέφτες".΄Ένα σπουδαίο παράδειγμα ενός, στην ουσία, εσωτερικού μονόλογου, ενός ανθρώπου που λυγίζει κάτω από το βάρος του δράματος που έχει βιώσει, που καταρρέει και βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο της απελπισίας. Το τέλος είναι σπαραχτικό.
Τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα μου άρεσαν πολύ και όλα τα παραπάνω στοιχεία σαφώς ενυπήρχαν και εκεί. Αυτό όμως κατά την άποψή μου ξεχωρίζει. Πλέον με το "Κάτω από το κρεβάτι" ο Γιώργος Γιώτσας είναι ξεκάθαρο ότι έχει εισέλθει στην περίοδο ωρίμανσής του.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρώτο κιόλας διήγημα: "Το φεγγάρι των νεκρών". Εδώ ο συγγραφέας θέτει τις βάσεις για αυτό που περιμένεις ν' ακολουθήσει στα επόμενα. Ορίζει τον χώρο στον οποίο θα κινηθεί και έπειτα σε παρασέρνει με την "Νεράιδα" τη συνέχεια του Σκιάχτρου, αγαπημένο διήγημα πολλών όπως και δικό μου. Ο Γιώτσας εδώ κατάφερε κάτι πολύ δύσκολο: Είναι το μόνο διήγημα στο οποίο επιλέγει να κάνει χρήση (πολύ) μεγάλων προτάσεων. Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό, όσοι γράφουν το γνωρίζουν. Υπάρχει πολύ δουλειά από πίσω και το αποτέλεσμα είναι η συνέχεια να είναι ακόμη καλύτερη από το "Σκιάχτρο" αφού από την πρώτη σελίδα νιώθεις το κακό να υφέρπει παντού και να παραμονεύει.
Στη συνέχεια έχουμε τη "Ζωή γεμάτη θαύματα", ένα διήγημα που θυμίζει ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο την πρώτη συλλογή, είναι πιο χαμηλών τόνων, στην ουσία είναι ένα στιγμιότυπο μία ανθρώπινης ιστορίας: Ο ενθουσιασμός και η πτώση. Άλλη μία μικρή ιστορία έχουμε και στη συνέχεια με το διήγημα: "Φίλοι". Διάλογος, ξεκάθαροι, διακριτοί χαρακτήρες, βουτηγμένοι στη διαφθορά. Καταλαβαίνεις ότι το πράγμα πάει προς ένα αιματηρό φινάλε στο οποίο υποψιάζεσαι ότι θα οδηγηθείς και στο επόμενο, την "Τερατογέννεση". Μεγαλύτερο διήγημα με περισσότερους χαρακτήρες γύρω από ένα τραπέζι και ένα πολύ καλό δείγμα εγκιβωτισμένης αφήγησης. Δεν μπερδεύεται ο αναγνώστης, δεν κουράζεται. Η ένταση χτίζεται διαρκώς και περιμένεις πότε θα γίνει η έκρηξη και όταν εκείνη έρθει σφίγγεις ασυναίσθητα τα δόντια και σκέφτεσαι: "Ωχ, ωχ, ωχ τι έχουμε να δούμε τώρα!"
Στη συνέχεια ηρεμούμε λίγο (τρόπος του λέγειν, δεν ηρεμείς πουθενά σε αυτό το βιβλίο). Ένα μικρό διήγημα: "Dinner's ready". Eγκλεισμός ενός ανθρώπου που καταπιέζεται όλο και περισσότερο από την καθημερινότητα μέχρι να ξεσπάσει, μέχρι να σαλέψει. Το σπλάτερ εντέχνως απουσιάζει αφού θα αποδυνάμωνε το εξαιρετικό τέλος. Οι λάτρεις του σπλάτερ όμως θα αποζημιωθούν στο επόμενο: "8" το όνομα της ιστορίας, with a nice twist at the end! Και πάμε στα βραβευμένα (και τα προηγούμενα θα μπορούσαν να είναι το ίδιο). "Τίμοθι": Ψυχοπομπός! Οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: Pocket fantasy! Ένα πολύ ωραίο δείγμα από την φαντασία που διακατέχει τη σκέψη του συγγραφέα χωρίς βέβαια να απουσιάζει η προβληματική του γύρω από τα θέματα της εκδίκησης και του πάθους που δεν μπορεί να χαλιναγωγηθεί. Έπειτα πάμε στην "Τυχερή". Το πιο ανάλαφρο, αλλά ακόμη και σε αυτό ενυπάρχει η καταπίεση που σέρνει πίσω της η καθημερινότητα. Εδώ η λύτρωση έρχεται σαν από μηχανής θεός. Το προτελευταίο είναι το διπλά βραβευμένο Βέρα Mushroom. Ιστορία που κάνει έναν κύκλο (ή καλύτερα πολλούς ομόκεντρους κύκλους), με εμμονικούς χαρακτήρες, υπόκοσμο και ψυχοτροπικά ναρκωτικά (που αντανακλώνται και στο ύφος του διηγήματος). Το τελειώνεις και ξαναπάς στην αρχή (τουλάχιστον εγώ έτσι έκανα). Ζωντανό, σπιντάτο με ανάγλυφες περιγραφές. Τέλος έχουμε τους "Καθρέφτες".΄Ένα σπουδαίο παράδειγμα ενός, στην ουσία, εσωτερικού μονόλογου, ενός ανθρώπου που λυγίζει κάτω από το βάρος του δράματος που έχει βιώσει, που καταρρέει και βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο της απελπισίας. Το τέλος είναι σπαραχτικό.
Τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα μου άρεσαν πολύ και όλα τα παραπάνω στοιχεία σαφώς ενυπήρχαν και εκεί. Αυτό όμως κατά την άποψή μου ξεχωρίζει. Πλέον με το "Κάτω από το κρεβάτι" ο Γιώργος Γιώτσας είναι ξεκάθαρο ότι έχει εισέλθει στην περίοδο ωρίμανσής του.
Read
November 19, 2018"Δεν υπάρχουν όμορφα αστ��ρια στο σκοτεινό ουράνιο στερέωμα, ούτε παστέλ χρώματα δειλινού, ούτε τίποτα από αυτά που θα έκαναν δύο ερωτευμένοι να αγκαλιαστούν πιο σφιχτά. Αυτό που βλέπεις είναι μαύρα σύννεφα που φωσφορίζουν από το φεγγαρόφως, σύννεφα που ταξιδεύουν και ανακατεύονται γεμάτα ηλεκτρισμό και ενέργεια, σύννεφα που είναι έτοιμα να...
Τα μάτια σου έχουν μείνει να κοιτάνε μπροστά.
Η λίμνη Πούκεβιλ.
Έφθασες".
Το σκοτάδι, η τρέλα και η παράνοια δεμένα σφιχτά με μια χαραμάδα από φως. Αυτή ήταν η κυρίαρχη αίσθηση όσο διάβαζα τα διηγήματα του Γιώργου Γιώτσα. Σκηνές από το αστικό τοπίο, η ζωή του απλού άνθρωπου εγκλωβισμένου μέσα στα προβλήματα της καθημερινότητας, γρήγορες και ακριβείς ματιές στην τρέλα των πιτσιρικάδων, αλλά και μια διεισδυτική οπτική γωνία από την πλευρά της γυναίκας.
Οι γυναίκες κυριαρχούν στο έργο του Γιώργου Γιώτσα. Τις συναντάμε όμορφες, έξυπνες, απογοητευμένες, βασανισμένες, παραμορφωμένες, θύματα και...
Είναι πολλές και διαφορετικές οι οπτικές γωνιές, και εκείνο που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν ότι ο συγγραφέας είχε εισχωρήσει στον ψυχισμό τους. Παρόλο που πρόκειται για διηγήματα με κεντρικό άξονα τον τρόμο και τη φρίκη, η αφήγηση είναι γεμάτη λυρισμό, εικόνες, σκέψεις και αντικρουόμενα συναισθήματα. Εκεί που νομίζεις ότι καταλαγιάζεις, κάτι έντονο σε αρπάζει και σε ταρακουνά.
Οι ιστορίες κινούνται αρμονικά σε κοινό επίπεδο, με κάποιες να μένουν στη μνήμη πιο έντονα. Αν σας αρέσει, λοιπόν, η ένταση, αν αντέχετε τις σκληρές περιγραφές, αν αποζητάτε το στοιχείο του τρόμου δεμένο έντονα με το κοινωνικό στοιχείο αλλά και τον λυρισμό, τότε η συλλογή διηγημάτων "Κάτω από το κρεβάτι" θα σας ικανοποιήσει απόλυτα.
Τα μάτια σου έχουν μείνει να κοιτάνε μπροστά.
Η λίμνη Πούκεβιλ.
Έφθασες".
Το σκοτάδι, η τρέλα και η παράνοια δεμένα σφιχτά με μια χαραμάδα από φως. Αυτή ήταν η κυρίαρχη αίσθηση όσο διάβαζα τα διηγήματα του Γιώργου Γιώτσα. Σκηνές από το αστικό τοπίο, η ζωή του απλού άνθρωπου εγκλωβισμένου μέσα στα προβλήματα της καθημερινότητας, γρήγορες και ακριβείς ματιές στην τρέλα των πιτσιρικάδων, αλλά και μια διεισδυτική οπτική γωνία από την πλευρά της γυναίκας.
Οι γυναίκες κυριαρχούν στο έργο του Γιώργου Γιώτσα. Τις συναντάμε όμορφες, έξυπνες, απογοητευμένες, βασανισμένες, παραμορφωμένες, θύματα και...
Είναι πολλές και διαφορετικές οι οπτικές γωνιές, και εκείνο που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν ότι ο συγγραφέας είχε εισχωρήσει στον ψυχισμό τους. Παρόλο που πρόκειται για διηγήματα με κεντρικό άξονα τον τρόμο και τη φρίκη, η αφήγηση είναι γεμάτη λυρισμό, εικόνες, σκέψεις και αντικρουόμενα συναισθήματα. Εκεί που νομίζεις ότι καταλαγιάζεις, κάτι έντονο σε αρπάζει και σε ταρακουνά.
Οι ιστορίες κινούνται αρμονικά σε κοινό επίπεδο, με κάποιες να μένουν στη μνήμη πιο έντονα. Αν σας αρέσει, λοιπόν, η ένταση, αν αντέχετε τις σκληρές περιγραφές, αν αποζητάτε το στοιχείο του τρόμου δεμένο έντονα με το κοινωνικό στοιχείο αλλά και τον λυρισμό, τότε η συλλογή διηγημάτων "Κάτω από το κρεβάτι" θα σας ικανοποιήσει απόλυτα.
February 4, 2021
Ακόμα μια συλλογή διηγημάτων από τον Γιώτσα.Πρόκειται για έναν συγγραφέα που όταν έχει κέφια, παίζει τον τρόμο στα δάχτυλα και τα διηγήματά του αγγίζουν παγκόσμια ποιότητα. Είμαι βέβαιος ότι κάποια θα ήθελε πολύ να τα είχε γράψει ο ίδιος ο Clive Barker, του οποίου οι επιρροές μαζί με αυτές του King είναι εμφανείς. Και έχουν χαλιναγωγηθεί από τον Γιώτσα με άριστα αποτελέσματα. Πρόκειται για το τρίτο βιβλίο του και πολλά από τα διηγήματα είναι βραβευμένα. Η γραφή του συγκριτικά με το «Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά», την πρώτη του συλλογή και το πρώτο του βιβλίο θα έλεγα ότι έχει αλλάξει. Η ωμότητα έχει λειανθεί και έχει εισχωρήσει ένας υφέρπων λυρισμός. Το βιβλίο προσφέρει άφθονες στιγμές τρόμου, διότι περί αυτού πρόκειται. Λογοτεχνία του Φανταστικού, Τρόμος σε όλο του το μεγαλείο. Γραφή ρέουσα, διαβάζεται άνετα. Έχει διορθώσει κάποιες ατέλειες της πρώτης συλλογής, υπό την έννοια ότι δεν βρίσκεται πανταχού παρούσα η τεχνική της προοικονομίας-αποκάλυψης της εξέλιξης (Το να αποκαλύπτει στον αναγνώστη: δεν θα έβγαζε τη νύχτα, δεν θα ζούσε για πολύ ακόμα κλπ). Υπάρχει και πάλι, αλλά δεν είναι τόσο κραυγαλέα.
Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, αν όχι ο καλύτερος στη χώρα μας.
Προσωπικά διάβασα το βιβλίο μονοκοπανιά και πολύ το ευχαριστήθηκα. Επόμενη στάση θα είναι «Το κουτί», κάποια στιγμή.
Ξεχώρησα τα διηγήματα 8, Βέρα Mushroom, Τίμοθυ, Φίλοι,Το φεγγάρι των νεκρών, Ζωή γεμάτη θαύματα. Όχι ότι τα υπόλοιπα πάνε πίσω.
Στα συν η βίαιη ωμότητα που χαρακτηρίζει τα κείμενα του συγγραφέα.
Αρνητικά: Ώρες ώρες η ψυχανάλυση και μακροσκελής περιγραφή των συναισθημάτων του χαρακτήρα σε κάποια διηγήματα αποτελεί τροχοπέδη. Ιδιαίτερα στο φεγγάρι των νεκρών. Σε δύο διηγήματα το μοτίβο είναι ίδιο (Ζωή γεμάτη θαύματα, Τυχερή). Το τέλος βέβαια διαφορετικό. Ο λυρισμός θα μπορούσε να είναι πιο περιορισμένος. Προσωπική άποψη. Το κύριο αρνητικό για μένα το αφήνω για το υστερόγραφο...
Παρόλα αυτά το βιβλίο ενδείκνυται στους λάτρεις του τρόμου και θα τους αποζημιώσει. Σίγουρα μπορεί να διαβαστεί από όλους καθώς η ατμοσφαιρικότητα και η γραφή προσεγγίζει και διαφορετικό αναγνωστικό κοινό. Ο Γιώτσας, καταξιωμένος πλέον συγγραφέας έχει κέφια και σε αυτό το βιβλίο.
Βαθμολογία: (Στην προσωπική μου 27βάθμια) 8/11 το πόσο μου άρεσε προσωπικά. 0,5/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη καθώς και η γενική συνεισφορά του βιβλίου στην ελληνική λογοτεχνία. Εδώ εξαντλώ αυστηρότητα καθώς υπήρχαν κάποια λαθάκια επιμέλειας. 3/3 η αξία έναντι της τιμής του. Γεμάτο βιβλίο που προσφέρεται σε μονοψήφιο νούμερο. Πραγματικά δεν πρέπει να το χάσετε, ιδιαίτερα οι λάτρεις του είδους.
Σύνολο: 11,5/17
ΥΓ1: Ο Γιώτσας έχει γράψει το διήγημα με τίτλο «Το σκιάχτρο», το οποίο κυκλοφόρησε στο πρώτο του βιβλίο. Το σκιάχτρο είναι ένα από τα καλύτερα διηγήματα τρόμου. Παγκόσμια. Άσχετα αν δεν το έθιξα στην κριτική μου για το βιβλίο «Αυτός που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά». Δεν αλλάζει κάτι. Εδώ υπάρχει η συνέχεια. Διηγήματα όπως «Το σκιάχτρο» δεν πρέπει να έχουν συνέχεια. Δεν υπάρχει συνέχεια στην τελειότητα. «Η νεράιδα» θα έπρεπε να λείπει από το παρόν βιβλίο.
ΥΓ2: Έχει και τσόντα! +1
Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, αν όχι ο καλύτερος στη χώρα μας.
Προσωπικά διάβασα το βιβλίο μονοκοπανιά και πολύ το ευχαριστήθηκα. Επόμενη στάση θα είναι «Το κουτί», κάποια στιγμή.
Ξεχώρησα τα διηγήματα 8, Βέρα Mushroom, Τίμοθυ, Φίλοι,Το φεγγάρι των νεκρών, Ζωή γεμάτη θαύματα. Όχι ότι τα υπόλοιπα πάνε πίσω.
Στα συν η βίαιη ωμότητα που χαρακτηρίζει τα κείμενα του συγγραφέα.
Αρνητικά: Ώρες ώρες η ψυχανάλυση και μακροσκελής περιγραφή των συναισθημάτων του χαρακτήρα σε κάποια διηγήματα αποτελεί τροχοπέδη. Ιδιαίτερα στο φεγγάρι των νεκρών. Σε δύο διηγήματα το μοτίβο είναι ίδιο (Ζωή γεμάτη θαύματα, Τυχερή). Το τέλος βέβαια διαφορετικό. Ο λυρισμός θα μπορούσε να είναι πιο περιορισμένος. Προσωπική άποψη. Το κύριο αρνητικό για μένα το αφήνω για το υστερόγραφο...
Παρόλα αυτά το βιβλίο ενδείκνυται στους λάτρεις του τρόμου και θα τους αποζημιώσει. Σίγουρα μπορεί να διαβαστεί από όλους καθώς η ατμοσφαιρικότητα και η γραφή προσεγγίζει και διαφορετικό αναγνωστικό κοινό. Ο Γιώτσας, καταξιωμένος πλέον συγγραφέας έχει κέφια και σε αυτό το βιβλίο.
Βαθμολογία: (Στην προσωπική μου 27βάθμια) 8/11 το πόσο μου άρεσε προσωπικά. 0,5/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη καθώς και η γενική συνεισφορά του βιβλίου στην ελληνική λογοτεχνία. Εδώ εξαντλώ αυστηρότητα καθώς υπήρχαν κάποια λαθάκια επιμέλειας. 3/3 η αξία έναντι της τιμής του. Γεμάτο βιβλίο που προσφέρεται σε μονοψήφιο νούμερο. Πραγματικά δεν πρέπει να το χάσετε, ιδιαίτερα οι λάτρεις του είδους.
Σύνολο: 11,5/17
ΥΓ1: Ο Γιώτσας έχει γράψει το διήγημα με τίτλο «Το σκιάχτρο», το οποίο κυκλοφόρησε στο πρώτο του βιβλίο. Το σκιάχτρο είναι ένα από τα καλύτερα διηγήματα τρόμου. Παγκόσμια. Άσχετα αν δεν το έθιξα στην κριτική μου για το βιβλίο «Αυτός που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά». Δεν αλλάζει κάτι. Εδώ υπάρχει η συνέχεια. Διηγήματα όπως «Το σκιάχτρο» δεν πρέπει να έχουν συνέχεια. Δεν υπάρχει συνέχεια στην τελειότητα. «Η νεράιδα» θα έπρεπε να λείπει από το παρόν βιβλίο.
ΥΓ2: Έχει και τσόντα! +1
March 20, 2020
https://dominicamat.blogspot.com/2020...
Οι ισορροπίες ανάμεσα στην πραγματικότητα καί την φαντασία,όπως κι ανάμεσα στην χαρά καί τον τρόμο είναι πολύ λεπτές καί κάποιες φορές μοιάζουν σχεδόν διάφανες,με αποτέλεσμα να ξεπερνούνται τα όρια καί να μπερδεύεται το ένα με το άλλο... Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται,δεν είναι λίγες οι στιγμές που αναζητάμε αυτήν την φυγή από την καθημερινότητα καί την αίσθηση πως τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν. Ποιά μύχια ανάγκη μας οδηγεί σε αυτά τα ανεξήγητα μονοπάτια; Tο έχετε σκεφτεί ποτέ;
Ο συγγραφέας κύριος Γιώργος Γιώτσας έρχεται με την συλλογή διηγημάτων του,με τίτλο ''Κάτω από το κρεβάτι'' να μας αιχμαλωτίσει κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου καί να μας φοβερίσει σε μεγάλο βαθμό. Πατώντας πάνω σε αρχέγονους φόβους κι ανασφάλειες της ανθρώπινης ψυχής ο συγγραφέας με ''όπλο''του έντεκα πολύ δυνατές ιστορίες θα κρατήσει αμείωτη την αγωνία καί το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού από την αρχή έως καί το τέλος.
Κάθε ιστορία είναι γραμμένη με ωραίο,συνεχόμενο καί σύγχρονο τρόπο. Έχουν σωστή δομή καί κάλλιστα θα μπορούσαν να μας δώσουν κι ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα η καθεμία ξεχωριστά. Παράλληλα,το λεξιλόγιο είναι άφθονο καί καθημερινό καί προσαρμόζεται άψογα κάθε στιγμή ανάλογα με το ποιος μιλάει καί το που τοποθετείται το σκηνικό της ιστορίας. Οι δε περιγραφές των εικόνων έχουν μία αληθοφάνεια που σε συνδυασμό με την ψυχογράφηση των χαρακτήρων των ηρώων γίνονται πιο οικείες στα μάτια των αναγνωστών καί ευκολότερα προσεγγίσιμες.
Βρήκα την πένα του συγγραφέα ιδιαίτερη καί καθηλωτική. Με ικανοποίησε καί μου εξέπεμψε όλη αυτή την αίσθηση ανατριχίλας που μας προκαλεί ρίγη σε όλο το κορμί,διαβάζοντας βιβλία που να ανήκουν σε αυτό το είδος. Με ''παίδεψε'' με σαγηνευτικό τρόπο καί είμαι σίγουρη ότι ''στοίχειωσε'' για πολύ καιρό την σκέψη μου,ίσως καί τα όνειρά μου.
Όλο η συλλογή θα μπορούσε με μία λέξη να χαρακτηριστεί ψυχεδελική. Ηθελημένα οι αναγνώστες θα αφεθούν να γίνουν ''έρμαια'' στα χέρια του συγγραφέα με σκοπό την βίωση του απόλυτου τρόμου. Ό,τι βλέπετε στα όνειρά σας,θα νιώσετε ό,τι γίνεται πραγματικότητα διαβάζοντας το βιβλίο. Οι πρωταγωνιστές είστε εσείς καί δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής. Θα μοιάζετε χαμένοι μέσα σε αυτό τον περίτεχνο λαβύρινθο που χτίζει ο συγγραφέας καί σαν άλλος Θησέας θα εύχεστε να είχατε στα χέρια σας τον μίτο της Αριάδνης για να οδηγηθείτε με ασφάλεια έξω από αυτόν κι ό,τι το στοιχείωνει...
Όσο για τον τίτλο του βιβλίου τί να σας πώ; Tον βρήκα περιεκτικό κι ευφυέστατο. Δρα καταλυτικά πάνω στην ψυχή του αναγνώστη. Άλλωστε,πόσοι άνθρωποι εκεί έξω δεν φοβούνται τα βράδια καί δεν μπορούν να κοιμηθούν,θεωρώντας ότι υπάρχει κάτι,ή,κάποιος κρυμμένος μέσα στο δωμάτιό τους; Πόσοι καί πόσες θα είστε οι θαραλλέοι/ες που θα κοιτάξουν ''Κάτω από το κρεβάτι'';
Καλά σας αναγνώσματα!
Οι ισορροπίες ανάμεσα στην πραγματικότητα καί την φαντασία,όπως κι ανάμεσα στην χαρά καί τον τρόμο είναι πολύ λεπτές καί κάποιες φορές μοιάζουν σχεδόν διάφανες,με αποτέλεσμα να ξεπερνούνται τα όρια καί να μπερδεύεται το ένα με το άλλο... Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται,δεν είναι λίγες οι στιγμές που αναζητάμε αυτήν την φυγή από την καθημερινότητα καί την αίσθηση πως τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν. Ποιά μύχια ανάγκη μας οδηγεί σε αυτά τα ανεξήγητα μονοπάτια; Tο έχετε σκεφτεί ποτέ;
Ο συγγραφέας κύριος Γιώργος Γιώτσας έρχεται με την συλλογή διηγημάτων του,με τίτλο ''Κάτω από το κρεβάτι'' να μας αιχμαλωτίσει κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου καί να μας φοβερίσει σε μεγάλο βαθμό. Πατώντας πάνω σε αρχέγονους φόβους κι ανασφάλειες της ανθρώπινης ψυχής ο συγγραφέας με ''όπλο''του έντεκα πολύ δυνατές ιστορίες θα κρατήσει αμείωτη την αγωνία καί το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού από την αρχή έως καί το τέλος.
Κάθε ιστορία είναι γραμμένη με ωραίο,συνεχόμενο καί σύγχρονο τρόπο. Έχουν σωστή δομή καί κάλλιστα θα μπορούσαν να μας δώσουν κι ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα η καθεμία ξεχωριστά. Παράλληλα,το λεξιλόγιο είναι άφθονο καί καθημερινό καί προσαρμόζεται άψογα κάθε στιγμή ανάλογα με το ποιος μιλάει καί το που τοποθετείται το σκηνικό της ιστορίας. Οι δε περιγραφές των εικόνων έχουν μία αληθοφάνεια που σε συνδυασμό με την ψυχογράφηση των χαρακτήρων των ηρώων γίνονται πιο οικείες στα μάτια των αναγνωστών καί ευκολότερα προσεγγίσιμες.
Βρήκα την πένα του συγγραφέα ιδιαίτερη καί καθηλωτική. Με ικανοποίησε καί μου εξέπεμψε όλη αυτή την αίσθηση ανατριχίλας που μας προκαλεί ρίγη σε όλο το κορμί,διαβάζοντας βιβλία που να ανήκουν σε αυτό το είδος. Με ''παίδεψε'' με σαγηνευτικό τρόπο καί είμαι σίγουρη ότι ''στοίχειωσε'' για πολύ καιρό την σκέψη μου,ίσως καί τα όνειρά μου.
Όλο η συλλογή θα μπορούσε με μία λέξη να χαρακτηριστεί ψυχεδελική. Ηθελημένα οι αναγνώστες θα αφεθούν να γίνουν ''έρμαια'' στα χέρια του συγγραφέα με σκοπό την βίωση του απόλυτου τρόμου. Ό,τι βλέπετε στα όνειρά σας,θα νιώσετε ό,τι γίνεται πραγματικότητα διαβάζοντας το βιβλίο. Οι πρωταγωνιστές είστε εσείς καί δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής. Θα μοιάζετε χαμένοι μέσα σε αυτό τον περίτεχνο λαβύρινθο που χτίζει ο συγγραφέας καί σαν άλλος Θησέας θα εύχεστε να είχατε στα χέρια σας τον μίτο της Αριάδνης για να οδηγηθείτε με ασφάλεια έξω από αυτόν κι ό,τι το στοιχείωνει...
Όσο για τον τίτλο του βιβλίου τί να σας πώ; Tον βρήκα περιεκτικό κι ευφυέστατο. Δρα καταλυτικά πάνω στην ψυχή του αναγνώστη. Άλλωστε,πόσοι άνθρωποι εκεί έξω δεν φοβούνται τα βράδια καί δεν μπορούν να κοιμηθούν,θεωρώντας ότι υπάρχει κάτι,ή,κάποιος κρυμμένος μέσα στο δωμάτιό τους; Πόσοι καί πόσες θα είστε οι θαραλλέοι/ες που θα κοιτάξουν ''Κάτω από το κρεβάτι'';
Καλά σας αναγνώσματα!
August 18, 2019
Όταν πήρα το βιβλίο και πριν το διαβάσω, είχα ένα άγχος. Έλεγα από μέσα μου «Τον Γιώργο τον έχεις γνωρίσει. Αν δεν σου αρέσει το βιβλίο, θα είναι δύσκολο να γράψεις κάποιο κακό σχόλιο για την γραφή του. Από την άλλη πρέπει να είσαι αντικειμενικός.» Ευτυχώς ο Γιώργος με έβγαλε από τη δύσκολη θέση όταν ξεκίνησα να διαβάζω και να τελειώνω μία μία τις ιστορίες! Θα έλεγα την αλήθεια και δεν χρειαζόταν να μην είμαι αντικειμενικός! Όλες οι ιστορίες δουλεμένες, σου έδιναν την αίσθηση πως η πένα αυτή ήθελε να γράψει κι άλλο κι άλλο κι άλλο! Αν έχεις την τύχη να τον έχεις γνωρίσει, μπορείς σχεδόν να τον ακούς να διαβάζει κάποιες από τις ιστορίες ενώ ��ις διαβάζεις και αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να το πετύχεις εύκολα!
Θα ήθελα να διαβάσω και κάτι σε μεγάλη φόρμα (και θα το κάνω!). Σίγουρα το διήγημα είναι στα χωράφια του.
Ας εστιάσουμε στις ιστορίες που έχει η συλλογή, χωρίς spoilers! Το Φεγγάρι των νεκρών, το μεγαλύτερο από τα διηγήματα, έχει μια δυνατή υπόθεση που σε κρατάει μέχρι τέλους σε αγωνία. Ακολουθείς την ηρωίδα σε δύσβατα μονοπάτια και έχεις την εικόνα εκεί μπροστά σου! Στο δεύτερο διήγημα τη Νεράιδα, θα πω πως οι περιγραφές ήταν δυνατές, ταξίδεψα κι εγώ στον τόπο της ηρωίδας και όλη αυτή η αίσθηση του θρύλου στο χωριό και του παιδικού φόβου το έκανε ένα από τα αγαπημένα μου! Και θα ήταν το αγαπημένο μου, αν δεν υπήρχε ο Τίμοθι! Ο Τίμοθι ήταν το αγαπημένο μου. Μην ρωτάτε γιατί! Κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν μέσα σου και ταυτίζονται με αυτά που διαβάζεις. Έχω πει στον ίδιο το γιατί!
Τέλος από όλα τα υπόλοιπα θα πω ότι ξεχώρισα τη Βέρα Mushroom για τον απλούστατο λόγο ότι η υπόθεση και η γλαφυρή περιγραφή της ιστορίας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από πρωτοκλασάτες ιστορίες του εξωτερικού! Ήταν ακριβώς κάτι τέτοιο!
Είμαι σίγουρος πως τα καλύτερα είναι παρακάτω και πρέπει να βρω τον χρόνο να τα διαβάσω!
Υ.Γ.: Αν πέσει στα χέρια σας και δεν θέλετε να το διαβάσετε (δεν μπορώ να φανταστώ το γιατί, αλλά συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!) θέλω μια χάρη! Διαβάστε την εισαγωγή! Αξίζει μόνη της όσο ένα διήγημα (ίσως και παραπάνω γιατί αναφέρεται στην αλήθεια του ίδιου του Γιώργου...).
Θα ήθελα να διαβάσω και κάτι σε μεγάλη φόρμα (και θα το κάνω!). Σίγουρα το διήγημα είναι στα χωράφια του.
Ας εστιάσουμε στις ιστορίες που έχει η συλλογή, χωρίς spoilers! Το Φεγγάρι των νεκρών, το μεγαλύτερο από τα διηγήματα, έχει μια δυνατή υπόθεση που σε κρατάει μέχρι τέλους σε αγωνία. Ακολουθείς την ηρωίδα σε δύσβατα μονοπάτια και έχεις την εικόνα εκεί μπροστά σου! Στο δεύτερο διήγημα τη Νεράιδα, θα πω πως οι περιγραφές ήταν δυνατές, ταξίδεψα κι εγώ στον τόπο της ηρωίδας και όλη αυτή η αίσθηση του θρύλου στο χωριό και του παιδικού φόβου το έκανε ένα από τα αγαπημένα μου! Και θα ήταν το αγαπημένο μου, αν δεν υπήρχε ο Τίμοθι! Ο Τίμοθι ήταν το αγαπημένο μου. Μην ρωτάτε γιατί! Κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν μέσα σου και ταυτίζονται με αυτά που διαβάζεις. Έχω πει στον ίδιο το γιατί!
Τέλος από όλα τα υπόλοιπα θα πω ότι ξεχώρισα τη Βέρα Mushroom για τον απλούστατο λόγο ότι η υπόθεση και η γλαφυρή περιγραφή της ιστορίας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από πρωτοκλασάτες ιστορίες του εξωτερικού! Ήταν ακριβώς κάτι τέτοιο!
Είμαι σίγουρος πως τα καλύτερα είναι παρακάτω και πρέπει να βρω τον χρόνο να τα διαβάσω!
Υ.Γ.: Αν πέσει στα χέρια σας και δεν θέλετε να το διαβάσετε (δεν μπορώ να φανταστώ το γιατί, αλλά συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!) θέλω μια χάρη! Διαβάστε την εισαγωγή! Αξίζει μόνη της όσο ένα διήγημα (ίσως και παραπάνω γιατί αναφέρεται στην αλήθεια του ίδιου του Γιώργου...).
February 4, 2018
Είμαι από αυτούς που δεν τους αρέσουν τόσο τα διηγήματα. Θέλω το βιβλίο που διαβάζω να είναι ολοκληρωμένο. Να έχει μία συνέχεια. Και όχι να μία ιστορία που να τελειώνει απλά γρήγορα. Στο συγκεκριμένο βιβλίο υπάρχουν έντεκα διηγήματα, έντεκα ιστορίες, διαφορετικές μεταξύ τους, όχι ως προς το είδος, αλλά ως προς τη ροή. Γνώμη μου? Απλά το λάτρεψα. Και αρχίζω να βλέπω τα διηγήματα με άλλο μάτι. Και στις 11 ιστορίες, ο συγγραφέας με έβαλε μέσα τους και με ταξίδεψε. Σκοτεινές ιστορίες με πρωταγωνιστές απόκοσμα πλάσματα, τα οποία νιώθεις ότι ή τα έχεις συναντήσει ή θα τα συναντήσεις στο μέλλον. Τόσο αληθινά έμοιαζαν. Αλλά και με ανθρώπους καθημερινούς, που κυκλοφορούν ανάμεσά μας κι έχουν το σκοτάδι στο μυαλό και την καρδιά τους. Πρώτη φορά διαβάζω βιβλίο τρόμου με τόσο μαγευτική ατμόσφαιρα. Ειλικρινά με εξέπληξε. Συγχαρητήρια στο συγγραφέα, νομίζω ότι αυτό λίγοι μπορούν να το πετύχουν. Κάποιες από τις ιστορίες μου άρεσαν λιγότερο και κάποιες με απογείωσαν. Ειλικρινά το ευχαριστήθηκα.
September 1, 2018
Από την εμπειρία μου, το τρίτο έργο ενός αρτίστα (ζωγράφου, κινηματογραφιστή, συγγραφέα κλπ.) είναι το καθοριστικό. Είναι εκείνο που μας δείχνει, αν είναι το τέλος του ξεκινήματος ή η αρχή του τέλους. Με τον Γιώτσα δε χρειαζόμαστε τα βραβεία Public για να καταλάβουμε. Απλά περιμένουμε μετά και από αυτό το εξαιρετικό, σκοτεινό βιβλίο να δούμε τα επόμενα!!!
November 7, 2017
Σε αυτό το βιβλίο ο κύριος Γιώτσας μας ταξιδεύει σε ιστορίες βγαλμένες μέσα από τα πιο όμορφα όνειρα και τους πιο φρικτούς εφιάλτες. Η απίστευτα δυνατή του αφήγηση προκαλεί πολύ έντονα συναισθήματα και δημιουργεί εξαιρετικά ζωντανές εικόνες, κάποιες από αυτές θα με στοιχειώνουν για αρκετό καιρό. Το απόκοσμο όνειρο της Ζένιας στο οποίο κυριαρχεί ο αρχέγονος φόβος του σκοταδιού και του άγνωστου είναι η σκηνή που ξεχώρισα περισσότερο από όλο το βιβλίο.
Επίσης πολύ χάρηκα που είδα artwork του Harry Saxon και του Κώστα Φραγκιαδάκη. Είναι δύο πολύ ταλαντούχοι καλλιτέχνες και είναι πολύ θετικό να βλέπουμε Έλληνες δημιουργούς να αλληλοστηρίζονται.
Αν είστε λάτρεις του φανταστικού και του τρόμου, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Και αν δεν είστε, αυτό είναι από τα βιβλία που θα σας κάνουν. Αλλά προσοχή! Όπως θα έλεγε και ο λατρεμένος King, μερικές από τις ιστορίες δαγκώνουν!
Επίσης πολύ χάρηκα που είδα artwork του Harry Saxon και του Κώστα Φραγκιαδάκη. Είναι δύο πολύ ταλαντούχοι καλλιτέχνες και είναι πολύ θετικό να βλέπουμε Έλληνες δημιουργούς να αλληλοστηρίζονται.
Αν είστε λάτρεις του φανταστικού και του τρόμου, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Και αν δεν είστε, αυτό είναι από τα βιβλία που θα σας κάνουν. Αλλά προσοχή! Όπως θα έλεγε και ο λατρεμένος King, μερικές από τις ιστορίες δαγκώνουν!
February 1, 2018
Πρόκειται για μια αξιόλογη ανθολογία διηγημάτων η οποία δεν θα αφήσει δυσαρεστημένο κανέναν φίλο του φανταστικού ή του τρόμου.Προσωπικά μου άρεσαν περισσότερο η τερατογέννεση(ν.1 ή 2 του βιβλίου για μένα ),το 8,η τυχερή, το Βέρα mushroom,το φεγγάρι των νεκρών και το Τίμοθι,το οποίο με άφησε με μια γεύση ανικανοποίητου αφού το concept μου άρεσε τόσο που ήθελα να ήταν λίγο μεγαλύτερο σε έκταση .Δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα αντίστοιχες συλλογές ξένων συγγραφέων και υπάρχουν διηγήματα για όλα τα γούστα (από το πιο fantasy "Νεράιδα " μέχρι και το ψυχολογικό θρίλερ - τρόμου "Τερατογέννεση ").Στα συν η πολύ ποιοτική έκδοση από Λυκόφως και τα bonus artwork στο τέλος. Όποιος δεν γνώρισε τον συγγραφέα με το προηγούμενο βιβλίο του "Εκ νεκρών",το παρών είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να το κάνει.
August 13, 2017
Εξαιρετικό! Ο Γιώργος ξεπερνάει τον εαυτό του με κάθε νέο βιβλίο!
Όλες οι ιστορίες έχουν να δώσουν, έχουν το χαρακτηριστικό άγγιγμα και όραμα του.. Αλλά πιο πολύ μου άρεσε το "Φεγγάρι των Νεκρών" με το αμφιλεγόμενο φινάλε, το "Τίμοθι" και φυσικά το "Βέρα Mushroom"..
Για άλλη μια φορά η εισαγωγή πριν τα διηγήματα με συγκίνησε...
Εξαιρετικό, τρομακτικό, σκεπτόμενο, γεμάτο αισθήματα, καλογραμμένο. Ήδη ξεκίνησα να το διαβάζω ξανά!!
Όλες οι ιστορίες έχουν να δώσουν, έχουν το χαρακτηριστικό άγγιγμα και όραμα του.. Αλλά πιο πολύ μου άρεσε το "Φεγγάρι των Νεκρών" με το αμφιλεγόμενο φινάλε, το "Τίμοθι" και φυσικά το "Βέρα Mushroom"..
Για άλλη μια φορά η εισαγωγή πριν τα διηγήματα με συγκίνησε...
Εξαιρετικό, τρομακτικό, σκεπτόμενο, γεμάτο αισθήματα, καλογραμμένο. Ήδη ξεκίνησα να το διαβάζω ξανά!!
April 10, 2017
http://nikolsway.com/?p=1244 (Η άποψή μου για το "Κάτω από το κρεβάτι"αναρτημένη στο Nikolsway)
Αυτό που θα ήθελα να ξεκαθαρίσω άμεσα, παρουσιάζοντας αυτή τη συλλογή είναι πως, καθένα απ’ τα έντεκα διηγήματα εμπεριέχουν την κεντρική ιδέα και όλα εκείνα τα δομικά στοιχεία που θα μπορούσαν -εν δυνάμει- να τα κάνουν μυθιστορήματα.
Ας ξεκινήσουμε όμως, απ’ το πρώτο της συλλογής, το «Φεγγάρι των νεκρών» που έχει τρεις ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Αυτόν της νεαρής Ελεάνας, του πατέρα της Κώστα (πεζό όνομα σε σχέση με τα γυναικεία του διηγήματος) και της Ζένιας, της μητέρας που είναι ουσιαστικά η κεντρική ηρωίδα ή για να είμαι περισσότερο ακριβής η κεντρική αντιηρωίδα του διηγήματος. Το σύμπαν που πλάθει ο Γιώτσας, σ’ αυτή τη μικρή ιστορία, είναι άκρως ντετερμινιστικό. Ο τρόμος είναι παρών, σκληρός τιμωρός των ελαττωμάτων των ηρώων και αναπόφευκτος, με τρόπο που μόνο ο θάνατος μπορεί να είναι. Η Ελεάνα δε θα ξεφύγει απ’ την τιμωρία τής αλαζονείας της. Μιας αλαζονείας που σχετίζεται με την καταγωγή της, καθώς και τη διάσημη μητέρα της. Ο πατέρας, ο Κώστας, έχει κι αυτός ένα σημαντικό «ελάττωμα». Είναι καλός και πράος -και η πραότητα τον κάνει αργό. Επιπλέον, νοιάζεται πολύ, αγαπά πολύ. Γι’ αυτό, δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ την αγάπη που τρέφει για το παιδί του. Και στο τέλος η Ζένια, η μητέρα και διάσημη ηθοποιός που δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ την ανικανότητα, την ανοησία και την κατάθλιψη που τη συνοδεύει. Η Ζένια μάς θυμίζει τις αδύναμες ηρωίδες του Τένεσι Ουίλιαμς που παραπαίουν απ’ τη βαθιά κατάθλιψη στα βασανιστικά ερωτήματα και τις λάθος αποφάσεις -κάτι που το αναγνωρίζει και επισημαίνει και ο ίδιος ο συγγραφέας. Έτσι, η τραγωδία πραγματώνεται σ’ όλες της τις εκφάνσεις μέσα απ’ τη λαχτάρα για το ξαναντάμωμα … και κάπου εκεί, παραμονεύει το εσώτερο κακό και παρεμβαίνει το αιτιοκρατικό, καθοριστικό κακό.
Τα δεύτερο διήγημα με τον τίτλο «Νεράιδα» είναι το αγαπημένο μου. Η ηρωίδα, η Πένυ, έχει κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να ξεφύγει απ’ τη μοίρα και το παρελθόν της, αλλά αυτά την έχουν δεμένη. Στο κοντινό παρελθόν έχει καταφέρει να ξεφύγει, αλλά τη συναντάμε στη συνέχεια να ακολουθεί την προδιαγεγραμμένη πορεία τής επιστροφής της που δεν είναι άλλη παρά η προδιαγεγραμμένη πορεία της μοίρας της που τη συνδέει άρρηκτα με το παρελθόν. Ένα ζοφερό παρελθόν που μετατρέπεται σ’ ένα ακόμη ζοφερότερο και εφιαλτικό παρόν. Ο Lovecraft στο «δοκίμιό του Supernatural Horror in Literature» ξεκινάει με τη φράση: «Το αρχαιότερο και ισχυρότερο συναίσθημα της ανθρωπότητας είναι ο φόβος και το αρχαιότερο και ισχυρότερο είδος φόβου είναι ο φόβος του αγνώστου». Εδώ το άγνωστο έχει τη μορφή της διαβολικής μάγισσας, αλλά και της ονειρικής νεράιδας που διαφεντεύουν τα βουνά της ελληνικής υπαίθρου. Όμως, η ηρωίδα, η Πένυ, δεν είναι έρμαιο της μοίρας της. Είναι ικανή και αντιστέκεται…
Το τρίτο διήγημα της συλλογής το «Ζωή γεμάτη θαύματα» είναι μια έκπληξη! Στην ουσία, είναι ένα ξαναδιάβασμά της αλληγορίας του σπηλαίου απ’ την Πολιτεία του Πλάτωνα. Ο Νίκος είναι ο δεσμώτης που ξεφεύγει απ’ το σπήλαιο και θέλει να πει την αλήθεια στον γιο του τον Ηλία, δείχνοντάς του τον ήλιο που δεν έχει ξαναντικρύσει στη ζωή του. Έχει ξεφύγει όμως πράγματι ο Νίκος; Έχει δει αληθινά τον πραγματικό κόσμο, πέρα απ’ τη φτώχια και τη μιζέρια που τον εγκλώβιζαν για μια ζωή κάνοντάς τον -κατά την προσωπική του άποψη- «οικτρό πατέρα»; Μπορεί όντως να οδηγήσει τον γιο του στο φως, ή συμβαίνει κάτι άλλο; Η σκληρή τους μοίρα – η συνοδός όλων των δύστυχων πλασμάτων, πράγματι αποχώρησε αδιαμαρτύρητα απ’ τη ζωή τους;
Στο τέταρτο διήγημα, το «Φίλοι», ένας δήμαρχος, ο Ζώης, προσπαθεί να εναντιωθεί σ’ έναν παλιό του φίλο που αποτελεί πλέον την ενσάρκωση του απόλυτου κακού. Μπορεί όμως να τα καταφέρει; Και τι μπορεί να κάνει ένας απλός και ατελής, γεμάτος ελαττώματα, άνθρωπος μπροστά στο αρχέγονο και πρωτογενές κακό;
Στο επόμενο διήγημα το «Τερατογέννεση», ένας συγγραφέας (ο Γιώτσας) γράφει για έναν συγγραφέα τον Λυμπερόπουλο που γράφει για έναν συγγραφέα τον Όυενς. Και δίπλα στον μοναχικό Όυενς με την ελληνική καταγωγή, ένας κατάκοιτος πατέρας που βασανίζει τον γιό του με την αρρώστια, αλλά και τη δυστροπία του. Σ’ αυτό το μοναδικό διήγημα -πέρα απ’ τις τρομακτικές του εκφάνσεις- ο Γιώτσας κινείται αριστουργηματικά στα όρια της αμερικανικής frustration του ’29, μεταφέροντάς μας σ’ έναν κόσμο απογοήτευσης και ματαίωσης που γνωρίσαμε από μεγάλους λογοτέχνες του παρελθόντος. Και κάπου εδώ, αναρωτήθηκα αν ο συγγραφέας έχει επηρεαστεί από αντίστοιχα αναγνώσματα ή πολύ απλά απεικονίζει την εποχή της κρίσης που ζούμε σήμερα.
Το «Dinner’s ready» είναι ένα διήγημα δηλητήριο για μια απελπισμένη και μισότρελη νοικοκυρά και τη χαμένη της ζωή.
Ενώ το «8» προσπαθεί να μας παγιδεύσει μέσα σ’ έναν αγωνιώδη τρόμο, εμπνευσμένο απ’ την ελληνική μυθολογία, δαιμονικό και αποτρόπαιο, επιχειρώντας να μας σοκάρει. Είναι πε��ισσότερο σκληρό απ’ αυτό που περίμενα και μου θύμισε μικρό παιδί που κάνοντας αταξίες προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή των ενηλίκων. Παρ’ όλα αυτά, τα άλλα δέκα διηγήματα είναι τόσο καλά που δείχνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο την εξέλιξη του συγγραφέα.
Τα τέσσερα τελευταία διηγήματα της συλλογής δεν έχουν διακριθεί τυχαία, αποτελούν μικρά διαμάντια.
Το «Τίμοθι» με τον οργισμένο ψυχοπομπό, ξεχωρίζει λογοτεχνικά και αποτελεί μια μοναδική διεισδυτική ματιά στο απόλυτο κακό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ενώ, το «Τυχερή» είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στην πεζή και μίζερη πραγματικότητα και στα ευτελή όνειρα τής απόκτησης χρημάτων και υλικών αγαθών. Στην πραγμάτωση αυτών των ονείρων που μπορεί για τους περισσότερους καθημερινούς ανθρώπους να είναι ο λόγος που συνεχίζουν να αντέχουν τη φτώχεια και τη στέρηση.
Το «Βέρα Mushroom» απ’ την άλλη, με πολλές επιρροές απ’ τη λογοτεχνία της γενιάς του μπιτ, μιλάει για τον ανεκπλήρωτο και νεανικό έρωτα, την ερωτική απόρριψη και τον θάνατο καθώς μας ταξιδεύει με μαγικά μανιτάρια στις ράγες της ψυχεδέλειας -όπως πολύ γλαφυρά περιγράφει το διήγημα ο ίδιος ο συγγραφέας του.
Το τελευταίο διήγημα της συλλογής, το «Καθρέφτες» μιλάει για μια σκοτεινή πύλη στο γυαλί ενός παλιού καθρέφτη και ψηλαφίζει την άρρωστη σχέση που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σ’ έναν κακό πατέρα και την κόρη του.
Τελειώνοντας, δε θα προσπαθήσω σας μιλήσω για την αιχμηρή και γλαφυρή γλώσσα του Γιώτσα, ούτε για τις πλούσιες περιγραφές των τοπίων που είτε είναι ζοφερές, είτε όμορφες, καταδεικνύουν το ταλέντο του με μοναδικό τρόπο. Δε θα προσπαθήσω καν να σας περιγράψω την αριστοτεχνική εναλλαγή των συναισθημάτων, ή τη φορτισμένη ατμόσφαιρα των σκηνών που υποβάλλουν τον αναγνώστη σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στα άδυτα του ανθρώπινου νου και του απύθμενου σκοταδιού που κρύβεται μέσα μας. Απλώς… θα σας προτρέψω να τ’ ανακαλύψετε μόνοι σας.
Αυτό που θα ήθελα να ξεκαθαρίσω άμεσα, παρουσιάζοντας αυτή τη συλλογή είναι πως, καθένα απ’ τα έντεκα διηγήματα εμπεριέχουν την κεντρική ιδέα και όλα εκείνα τα δομικά στοιχεία που θα μπορούσαν -εν δυνάμει- να τα κάνουν μυθιστορήματα.
Ας ξεκινήσουμε όμως, απ’ το πρώτο της συλλογής, το «Φεγγάρι των νεκρών» που έχει τρεις ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Αυτόν της νεαρής Ελεάνας, του πατέρα της Κώστα (πεζό όνομα σε σχέση με τα γυναικεία του διηγήματος) και της Ζένιας, της μητέρας που είναι ουσιαστικά η κεντρική ηρωίδα ή για να είμαι περισσότερο ακριβής η κεντρική αντιηρωίδα του διηγήματος. Το σύμπαν που πλάθει ο Γιώτσας, σ’ αυτή τη μικρή ιστορία, είναι άκρως ντετερμινιστικό. Ο τρόμος είναι παρών, σκληρός τιμωρός των ελαττωμάτων των ηρώων και αναπόφευκτος, με τρόπο που μόνο ο θάνατος μπορεί να είναι. Η Ελεάνα δε θα ξεφύγει απ’ την τιμωρία τής αλαζονείας της. Μιας αλαζονείας που σχετίζεται με την καταγωγή της, καθώς και τη διάσημη μητέρα της. Ο πατέρας, ο Κώστας, έχει κι αυτός ένα σημαντικό «ελάττωμα». Είναι καλός και πράος -και η πραότητα τον κάνει αργό. Επιπλέον, νοιάζεται πολύ, αγαπά πολύ. Γι’ αυτό, δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ την αγάπη που τρέφει για το παιδί του. Και στο τέλος η Ζένια, η μητέρα και διάσημη ηθοποιός που δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ την ανικανότητα, την ανοησία και την κατάθλιψη που τη συνοδεύει. Η Ζένια μάς θυμίζει τις αδύναμες ηρωίδες του Τένεσι Ουίλιαμς που παραπαίουν απ’ τη βαθιά κατάθλιψη στα βασανιστικά ερωτήματα και τις λάθος αποφάσεις -κάτι που το αναγνωρίζει και επισημαίνει και ο ίδιος ο συγγραφέας. Έτσι, η τραγωδία πραγματώνεται σ’ όλες της τις εκφάνσεις μέσα απ’ τη λαχτάρα για το ξαναντάμωμα … και κάπου εκεί, παραμονεύει το εσώτερο κακό και παρεμβαίνει το αιτιοκρατικό, καθοριστικό κακό.
Τα δεύτερο διήγημα με τον τίτλο «Νεράιδα» είναι το αγαπημένο μου. Η ηρωίδα, η Πένυ, έχει κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να ξεφύγει απ’ τη μοίρα και το παρελθόν της, αλλά αυτά την έχουν δεμένη. Στο κοντινό παρελθόν έχει καταφέρει να ξεφύγει, αλλά τη συναντάμε στη συνέχεια να ακολουθεί την προδιαγεγραμμένη πορεία τής επιστροφής της που δεν είναι άλλη παρά η προδιαγεγραμμένη πορεία της μοίρας της που τη συνδέει άρρηκτα με το παρελθόν. Ένα ζοφερό παρελθόν που μετατρέπεται σ’ ένα ακόμη ζοφερότερο και εφιαλτικό παρόν. Ο Lovecraft στο «δοκίμιό του Supernatural Horror in Literature» ξεκινάει με τη φράση: «Το αρχαιότερο και ισχυρότερο συναίσθημα της ανθρωπότητας είναι ο φόβος και το αρχαιότερο και ισχυρότερο είδος φόβου είναι ο φόβος του αγνώστου». Εδώ το άγνωστο έχει τη μορφή της διαβολικής μάγισσας, αλλά και της ονειρικής νεράιδας που διαφεντεύουν τα βουνά της ελληνικής υπαίθρου. Όμως, η ηρωίδα, η Πένυ, δεν είναι έρμαιο της μοίρας της. Είναι ικανή και αντιστέκεται…
Το τρίτο διήγημα της συλλογής το «Ζωή γεμάτη θαύματα» είναι μια έκπληξη! Στην ουσία, είναι ένα ξαναδιάβασμά της αλληγορίας του σπηλαίου απ’ την Πολιτεία του Πλάτωνα. Ο Νίκος είναι ο δεσμώτης που ξεφεύγει απ’ το σπήλαιο και θέλει να πει την αλήθεια στον γιο του τον Ηλία, δείχνοντάς του τον ήλιο που δεν έχει ξαναντικρύσει στη ζωή του. Έχει ξεφύγει όμως πράγματι ο Νίκος; Έχει δει αληθινά τον πραγματικό κόσμο, πέρα απ’ τη φτώχια και τη μιζέρια που τον εγκλώβιζαν για μια ζωή κάνοντάς τον -κατά την προσωπική του άποψη- «οικτρό πατέρα»; Μπορεί όντως να οδηγήσει τον γιο του στο φως, ή συμβαίνει κάτι άλλο; Η σκληρή τους μοίρα – η συνοδός όλων των δύστυχων πλασμάτων, πράγματι αποχώρησε αδιαμαρτύρητα απ’ τη ζωή τους;
Στο τέταρτο διήγημα, το «Φίλοι», ένας δήμαρχος, ο Ζώης, προσπαθεί να εναντιωθεί σ’ έναν παλιό του φίλο που αποτελεί πλέον την ενσάρκωση του απόλυτου κακού. Μπορεί όμως να τα καταφέρει; Και τι μπορεί να κάνει ένας απλός και ατελής, γεμάτος ελαττώματα, άνθρωπος μπροστά στο αρχέγονο και πρωτογενές κακό;
Στο επόμενο διήγημα το «Τερατογέννεση», ένας συγγραφέας (ο Γιώτσας) γράφει για έναν συγγραφέα τον Λυμπερόπουλο που γράφει για έναν συγγραφέα τον Όυενς. Και δίπλα στον μοναχικό Όυενς με την ελληνική καταγωγή, ένας κατάκοιτος πατέρας που βασανίζει τον γιό του με την αρρώστια, αλλά και τη δυστροπία του. Σ’ αυτό το μοναδικό διήγημα -πέρα απ’ τις τρομακτικές του εκφάνσεις- ο Γιώτσας κινείται αριστουργηματικά στα όρια της αμερικανικής frustration του ’29, μεταφέροντάς μας σ’ έναν κόσμο απογοήτευσης και ματαίωσης που γνωρίσαμε από μεγάλους λογοτέχνες του παρελθόντος. Και κάπου εδώ, αναρωτήθηκα αν ο συγγραφέας έχει επηρεαστεί από αντίστοιχα αναγνώσματα ή πολύ απλά απεικονίζει την εποχή της κρίσης που ζούμε σήμερα.
Το «Dinner’s ready» είναι ένα διήγημα δηλητήριο για μια απελπισμένη και μισότρελη νοικοκυρά και τη χαμένη της ζωή.
Ενώ το «8» προσπαθεί να μας παγιδεύσει μέσα σ’ έναν αγωνιώδη τρόμο, εμπνευσμένο απ’ την ελληνική μυθολογία, δαιμονικό και αποτρόπαιο, επιχειρώντας να μας σοκάρει. Είναι πε��ισσότερο σκληρό απ’ αυτό που περίμενα και μου θύμισε μικρό παιδί που κάνοντας αταξίες προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή των ενηλίκων. Παρ’ όλα αυτά, τα άλλα δέκα διηγήματα είναι τόσο καλά που δείχνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο την εξέλιξη του συγγραφέα.
Τα τέσσερα τελευταία διηγήματα της συλλογής δεν έχουν διακριθεί τυχαία, αποτελούν μικρά διαμάντια.
Το «Τίμοθι» με τον οργισμένο ψυχοπομπό, ξεχωρίζει λογοτεχνικά και αποτελεί μια μοναδική διεισδυτική ματιά στο απόλυτο κακό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ενώ, το «Τυχερή» είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στην πεζή και μίζερη πραγματικότητα και στα ευτελή όνειρα τής απόκτησης χρημάτων και υλικών αγαθών. Στην πραγμάτωση αυτών των ονείρων που μπορεί για τους περισσότερους καθημερινούς ανθρώπους να είναι ο λόγος που συνεχίζουν να αντέχουν τη φτώχεια και τη στέρηση.
Το «Βέρα Mushroom» απ’ την άλλη, με πολλές επιρροές απ’ τη λογοτεχνία της γενιάς του μπιτ, μιλάει για τον ανεκπλήρωτο και νεανικό έρωτα, την ερωτική απόρριψη και τον θάνατο καθώς μας ταξιδεύει με μαγικά μανιτάρια στις ράγες της ψυχεδέλειας -όπως πολύ γλαφυρά περιγράφει το διήγημα ο ίδιος ο συγγραφέας του.
Το τελευταίο διήγημα της συλλογής, το «Καθρέφτες» μιλάει για μια σκοτεινή πύλη στο γυαλί ενός παλιού καθρέφτη και ψηλαφίζει την άρρωστη σχέση που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σ’ έναν κακό πατέρα και την κόρη του.
Τελειώνοντας, δε θα προσπαθήσω σας μιλήσω για την αιχμηρή και γλαφυρή γλώσσα του Γιώτσα, ούτε για τις πλούσιες περιγραφές των τοπίων που είτε είναι ζοφερές, είτε όμορφες, καταδεικνύουν το ταλέντο του με μοναδικό τρόπο. Δε θα προσπαθήσω καν να σας περιγράψω την αριστοτεχνική εναλλαγή των συναισθημάτων, ή τη φορτισμένη ατμόσφαιρα των σκηνών που υποβάλλουν τον αναγνώστη σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στα άδυτα του ανθρώπινου νου και του απύθμενου σκοταδιού που κρύβεται μέσα μας. Απλώς… θα σας προτρέψω να τ’ ανακαλύψετε μόνοι σας.
September 16, 2017
Συγγραφέας: Γιώτσας Γιώργος
Τίτλος: Κάτω από το κρεβάτι
Σελίδες: 332
Εκδοτικός οίκος : Λυκόφως
Ένα συναρπαστικό βιβλίο διηγημάτων τρόμου....πως μια πολύ λεπτή γραμμή μας χωρίζει άραγε από όλα αυτά που διαβάσαμε...θα μπορούσαμε και εμείς να είμαστε στην θέση του θύτη....η γνώμη μου είναι ναι,ο καθένας μας θα μπορούσε να γίνει θύτης υπό τις ανάλογες συνθήκες...
Απλή και γρήγορη γραφή,έχει χτίσει με πολύ μαεστρία τις εντάσεις σε κάθε ιστορία,την αγωνία για το πως θα καταλήξουν οι πρωταγωνιστες...πλάσματα μυθικά αλλά και πραγματικά πηγάζουν σε κάθε ιστορία...
Με έβαλε σε πολλές σκέψεις η ιστορία του πατέρα με του γιου...και από όλες τις ιστορίες που ήταν υπέροχες με κέρδισε ποιο πολύ η τερατογένεση που είναι μια ιστορία για έναν συγγραφέα που έγραφε για έναν συγγραφέα...ποσό ωραία δουλειά θα μπορούσε να γίνει ολόκληρο βιβλίο αυτή η ιστορία...υπέροχη ιδέα
Από εμένα 5/5 και φυσικά το συστήνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους
Εσείς αντέχετε να κοιτάξετε κάτω από το κρεβάτι....?
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️💋
Έντεκα σκοτεινές ιστορίες φαντασίας, τρόμου, αλλά και ζοφερής πραγματικότητας, συνθέτουν τη συλλογή διηγημάτων "Κάτω από το κρεβάτι", που αποτελεί το τρίτο βιβλίο του πολύβραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Γιώτσα.
Ένας συγγραφέας που γράφει για έναν συγγραφέα που γράφει για έναν συγγραφέα.
Μια σκοτεινή πύλη στο γυαλί ενός παλαιού καθρέφτη.
Η λαχτάρα για το αντάμωμα με τη νεκρή οικογένεια.
Μια διαβολική μάγισσα και μια ονειρική νεράιδα, στα βουνά της ελληνικής υπαίθρου.
H στιγμή που κερδίζεις μια ολόκληρη ζωή.
H στιγμή που χάνεις μια ολόκληρη ζωή.
Ένα ματωμένο δείπνο.
Δολοφονικοί φίλοι.
Οργισμένος ψυχοπομπός.
Αποτρόπαια εγκλήματα και κρατητήρια μέσα στη γη.
Ταξίδια με μαγικά μανιτάρια στις ράγες της ψυχεδέλειας.
Άνθρωποι που παλεύουν με υπερφυσικούς αλλά και καθημερινούς φόβους, σε μια ανθολογία βραβευμένων και καινούριων διηγημάτων για το τι μας περιμένει -χαμογελώντας- να κοιμηθούμε...
Για το τι κρύβεται στα σκοτάδια...
Κάτω από το κρεβάτι.
Τίτλος: Κάτω από το κρεβάτι
Σελίδες: 332
Εκδοτικός οίκος : Λυκόφως
Ένα συναρπαστικό βιβλίο διηγημάτων τρόμου....πως μια πολύ λεπτή γραμμή μας χωρίζει άραγε από όλα αυτά που διαβάσαμε...θα μπορούσαμε και εμείς να είμαστε στην θέση του θύτη....η γνώμη μου είναι ναι,ο καθένας μας θα μπορούσε να γίνει θύτης υπό τις ανάλογες συνθήκες...
Απλή και γρήγορη γραφή,έχει χτίσει με πολύ μαεστρία τις εντάσεις σε κάθε ιστορία,την αγωνία για το πως θα καταλήξουν οι πρωταγωνιστες...πλάσματα μυθικά αλλά και πραγματικά πηγάζουν σε κάθε ιστορία...
Με έβαλε σε πολλές σκέψεις η ιστορία του πατέρα με του γιου...και από όλες τις ιστορίες που ήταν υπέροχες με κέρδισε ποιο πολύ η τερατογένεση που είναι μια ιστορία για έναν συγγραφέα που έγραφε για έναν συγγραφέα...ποσό ωραία δουλειά θα μπορούσε να γίνει ολόκληρο βιβλίο αυτή η ιστορία...υπέροχη ιδέα
Από εμένα 5/5 και φυσικά το συστήνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους
Εσείς αντέχετε να κοιτάξετε κάτω από το κρεβάτι....?
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️💋
Έντεκα σκοτεινές ιστορίες φαντασίας, τρόμου, αλλά και ζοφερής πραγματικότητας, συνθέτουν τη συλλογή διηγημάτων "Κάτω από το κρεβάτι", που αποτελεί το τρίτο βιβλίο του πολύβραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Γιώτσα.
Ένας συγγραφέας που γράφει για έναν συγγραφέα που γράφει για έναν συγγραφέα.
Μια σκοτεινή πύλη στο γυαλί ενός παλαιού καθρέφτη.
Η λαχτάρα για το αντάμωμα με τη νεκρή οικογένεια.
Μια διαβολική μάγισσα και μια ονειρική νεράιδα, στα βουνά της ελληνικής υπαίθρου.
H στιγμή που κερδίζεις μια ολόκληρη ζωή.
H στιγμή που χάνεις μια ολόκληρη ζωή.
Ένα ματωμένο δείπνο.
Δολοφονικοί φίλοι.
Οργισμένος ψυχοπομπός.
Αποτρόπαια εγκλήματα και κρατητήρια μέσα στη γη.
Ταξίδια με μαγικά μανιτάρια στις ράγες της ψυχεδέλειας.
Άνθρωποι που παλεύουν με υπερφυσικούς αλλά και καθημερινούς φόβους, σε μια ανθολογία βραβευμένων και καινούριων διηγημάτων για το τι μας περιμένει -χαμογελώντας- να κοιμηθούμε...
Για το τι κρύβεται στα σκοτάδια...
Κάτω από το κρεβάτι.
March 26, 2019
Τι γίνεται όταν η νύχτα γεμίζει σκιές; Τι πλάσματα ξεπηδούν μέσα απο τα δάση η την σκοτεινιά του μυαλού μας; Όταν το φεγγάρι των νεκρών μας στέλνει το χλωμό του φως; Και όταν αυτό το φως δεν σε λυτρώνει;
ΈΝΤΕΚΑ μικρές ιστορίες τρόμου, φαντασίας και ανθρώπινης τρέλας συντάσσουν αυτό το βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Γιωτσα. Με μια γραφή που κυλά γρήγορα ο συγγραφέας σκιαγραφεί τον χώρο και φτιάχνει ιστορίες με ατμόσφαιρα στις οποίες τοποθετεί τους ήρωες του. Εκείνοι Φυσικά ειναι καλοδουλεμενοι και ο αναγνώστης ταυτίζεται μαζι τους.
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου και των ιστοριών ειναι τέτοια που ο αναγνώστης θα περπατήσει μέσα τους γυμνός. Η ομίχλη θα ντύνει μόνο το σωμα του και τα ποδια του θα γλιστράνε στις υγρές πέτρες του δάσους. Τα ουρλιαχτά θα αντιλαλουν και θα σπάνε σε μικρά ακανόνιστα κομμάτια. Ο τρόμος του μυαλού ειναι ο χειρότερος απο τα πλάσματα της νύχτας και τα τέρατα.
Η αρρώστια της ανθρώπινης ψυχής είναι αυτή που κάνει τα τέρατα του μυαλού μας να παίρνουν σάρκα. Εμείς είμαστε τα τέρατα. Εμεις είμαστε το σκοτάδι. Εμείς είμαστε οι δολοφόνοι.
Σε κάθε σελίδα αυτου του βιβλίου υπάρχει ενα στοιχείο που ξεχωρίζει. Και αυτό είναι η ατμόσφαιρα που σου δημιουργεί ο συγγραφέας μαζί με την άμεση γραφή και το ταλέντο του.
Οι δαίμονες ειναι υπαρκτοι οταν γυρίζεις καθώς διαβάζεις τις σελιδες που χαμένες σε ενα ζοφερό κόσμο αποκτούν την δική τους ανάσα. Την δική τους υπόσταση.
Και σίγουρα κάτω απο το κρεβατι μου η το δικό σας ζει ενας αλλος κόσμος. Αυτός που το μυαλό σας φτιάχνει. Η ....Μπορεί και οχι....(Ο καθένας βλέπει οτι θέλει να δει.)
ΈΝΤΕΚΑ μικρές ιστορίες τρόμου, φαντασίας και ανθρώπινης τρέλας συντάσσουν αυτό το βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Γιωτσα. Με μια γραφή που κυλά γρήγορα ο συγγραφέας σκιαγραφεί τον χώρο και φτιάχνει ιστορίες με ατμόσφαιρα στις οποίες τοποθετεί τους ήρωες του. Εκείνοι Φυσικά ειναι καλοδουλεμενοι και ο αναγνώστης ταυτίζεται μαζι τους.
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου και των ιστοριών ειναι τέτοια που ο αναγνώστης θα περπατήσει μέσα τους γυμνός. Η ομίχλη θα ντύνει μόνο το σωμα του και τα ποδια του θα γλιστράνε στις υγρές πέτρες του δάσους. Τα ουρλιαχτά θα αντιλαλουν και θα σπάνε σε μικρά ακανόνιστα κομμάτια. Ο τρόμος του μυαλού ειναι ο χειρότερος απο τα πλάσματα της νύχτας και τα τέρατα.
Η αρρώστια της ανθρώπινης ψυχής είναι αυτή που κάνει τα τέρατα του μυαλού μας να παίρνουν σάρκα. Εμείς είμαστε τα τέρατα. Εμεις είμαστε το σκοτάδι. Εμείς είμαστε οι δολοφόνοι.
Σε κάθε σελίδα αυτου του βιβλίου υπάρχει ενα στοιχείο που ξεχωρίζει. Και αυτό είναι η ατμόσφαιρα που σου δημιουργεί ο συγγραφέας μαζί με την άμεση γραφή και το ταλέντο του.
Οι δαίμονες ειναι υπαρκτοι οταν γυρίζεις καθώς διαβάζεις τις σελιδες που χαμένες σε ενα ζοφερό κόσμο αποκτούν την δική τους ανάσα. Την δική τους υπόσταση.
Και σίγουρα κάτω απο το κρεβατι μου η το δικό σας ζει ενας αλλος κόσμος. Αυτός που το μυαλό σας φτιάχνει. Η ....Μπορεί και οχι....(Ο καθένας βλέπει οτι θέλει να δει.)
September 5, 2018
8,5/10
September 30, 2018
Update: Ιδού και η κριτική μου-> https://schoolofrock.gr/katw-apo-to-k...
Ας πούμε 4.5/5 για να το παίξω αυστηρός. Περισσότερα θα γράψω όταν τελειώσω τις διακοπές μου. Συγχαρητήρια George για ακόμα ένα καλό βιβλίο πάντως.
Ας πούμε 4.5/5 για να το παίξω αυστηρός. Περισσότερα θα γράψω όταν τελειώσω τις διακοπές μου. Συγχαρητήρια George για ακόμα ένα καλό βιβλίο πάντως.
March 6, 2022
11 απολαυστικές ιστορίες από τον Γιώργο Γιώτσα ο οποίος ξέρει πώς να περνάει τη σκληρότητα μέσα από τα διηγήματά του και να δίνει τα μηνύματα που θέλει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Η καθεμία από αυτές έχει να δώσει κι από κάτι συνεπώς δεν μπορώ να διαλέξω την αγαπημένη μου. Αυτό που μπορώ να πω όμως είναι ότι πέρασα καλά με ακόμη ένα βιβλίο του και ξέρω πλέον ότι είναι εγγύηση στις ιστορίες τρόμου.
Read
April 21, 2020Το βιβλίο αποτελείται από 11 ιστορίες γεμάτες από αγωνία, από ανθρώπους που έρχονται αντιμέτωποι είτε με αληθινούς τους φόβους, είτε με δημιουργήματα της φαντασίας τους. Άλλωστε το βιβλίο δεν περιορίζεται στην πραγματικότητα, αλλά περιέχει στοιχεία φαντασίας. Σε κάθε περίπτωση κάθε ιστορία σου μεταδίδει ένα άγχος, ένα φόβο... Βια, βιασμοί, φτώχια, τύψεις, ναρκωτικά είναι οι πρωταγωνιστές σε αυτές τις ιστορίες... Σε κάποιες περιπτώσεις ο συγγραφέας χρησιμοποιεί σκληρές περιγραφές, αλλά σε σημείο που μπορείς να συνεχίσεις να διαβάζεις.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξεχώρισα κάποια ιστορία περισσότερο από άλλη του βιβλίου, ωστόσο η πρώτη δε μου άρεσε και πολύ. Πιστεύω πως αν ο συγγραφέας έπαιρνε 2-3 από αυτές τις ιστορίες και τις μετέτρεπε σε μυθιστορήματα, το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη πιο ωραίο. Και αυτό γιατί φαίνεται πως έχει μεγάλη φαντασία και καλή, ωραία γραφή.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξεχώρισα κάποια ιστορία περισσότερο από άλλη του βιβλίου, ωστόσο η πρώτη δε μου άρεσε και πολύ. Πιστεύω πως αν ο συγγραφέας έπαιρνε 2-3 από αυτές τις ιστορίες και τις μετέτρεπε σε μυθιστορήματα, το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη πιο ωραίο. Και αυτό γιατί φαίνεται πως έχει μεγάλη φαντασία και καλή, ωραία γραφή.
August 10, 2017
Λοιπόν, δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω μετά το "Εκείνος που ψιθυρίζει...". Το βιβλίο είναι καλό, όλες οι ιστορίες έχουν κάτι να δώσουν, έχουν την προσωπική πινελιά του συγγραφέα.
Σε μερικές ιστορίες, προ��ωπικά, δεν κατάλαβα το νόημα που έβγαινε από το τέλος. Είναι δυο-τρεις ιστορίες που έχω βγάλει ένα νόημα, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτό που ήθελε να δώσει ο συγγραφέας. Για παράδειγμα,
Στα των διηγημάτων, θα προτιμούσα μερικές ιστορίες να είναι μεγαλύτερες. Στο "Τερατογέννεση"
Γενικά, η γραφή του συγγραφέα είναι πολύ πιο βελτιωμένη από το πρώτο του βιβλίο. Τρομακτικά βελτιωμένη θα έλεγα. Από την άλλη, δεν έλειψαν κάποιοι προβληματικοί -κατά τη δική μου κρίση- διάλογοι, όπως είχα παρατηρήσει και στο "Εκείνος που ψιθυρίζει...".
Αγαπημένες μου ιστορίες είναι με διαφορά "Το φεγγάρι των νεκρών" και "Βέρα Mushroom" (δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις δύο).
Σε μερικές ιστορίες, προ��ωπικά, δεν κατάλαβα το νόημα που έβγαινε από το τέλος. Είναι δυο-τρεις ιστορίες που έχω βγάλει ένα νόημα, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτό που ήθελε να δώσει ο συγγραφέας. Για παράδειγμα,
Στα των διηγημάτων, θα προτιμούσα μερικές ιστορίες να είναι μεγαλύτερες. Στο "Τερατογέννεση"
Γενικά, η γραφή του συγγραφέα είναι πολύ πιο βελτιωμένη από το πρώτο του βιβλίο. Τρομακτικά βελτιωμένη θα έλεγα. Από την άλλη, δεν έλειψαν κάποιοι προβληματικοί -κατά τη δική μου κρίση- διάλογοι, όπως είχα παρατηρήσει και στο "Εκείνος που ψιθυρίζει...".
Αγαπημένες μου ιστορίες είναι με διαφορά "Το φεγγάρι των νεκρών" και "Βέρα Mushroom" (δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις δύο).
January 13, 2023
Στην επετειακή παρουσίαση του Γιώργου Γιώτσα (ο οποίος έδωσε ρεσιτάλ!) ο εκδότης του είπε στο τέλος πως το "Κάτω από το κρεβάτι" είναι το αγαπημένο του βιβλίου από το Γιώργο. Ανοίγοντας το βιβλίο βλέπεις αφιερώσεις από κορυφαίους Έλληνες συγγραφείς και εκδότες για το βιβλίο αυτό και για το Γιώργο Γιώτσα. Διαβάζοντας το κατάλαβα γιατί. Διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικά είδη στον "μπαμπούλα", πολλές ανατριχίλες. Τρόμος στα καλύτερα του.
November 27, 2020
DNF, αλλά δεν έχει να κάνει με την ποιότητα του βιβλίου. Ήταν δανεικό της συζύγου, ήξερα ότι έπρεπε να επιστραφεί στον κάτοχό του σε ορισμένο χρονικό διάστημα, γι' αυτό και το έπιασα, να προλάβω να διαβάσω έστω και λίγο, μπας και μ' αρέσει. Να σημειώσω εδώ ότι είμαι άσχετος με τη λογοτεχνία τρόμου και του φανταστικού και δεν έχω διαβάσει τους κλασικούς του είδους - κι από Κινγκ μόνο το "Πράσινο Μίλι" - οπότε υπέβαλα ουσιαστικά τον εαυτό μου σε ένα πείραμα.
Η αλήθεια είναι ότι στις δέκα μέρες που το είχα στα χέρια μου, θα προλάβαινα να το είχα τελειώσει αν με είχε ενθουσιάσει. Δεν συνέβη κάτι τέτοιο, όμως σίγουρα η πρώτη επαφή με βιβλίο εκπροσώπου της ελληνικής σχολής στο είδος άφησε θετικές εντυπώσεις. Διάβασα τα τέσσερα πρώτα διηγήματα και μου άρεσε περισσότερο το πρώτο (Το Φεγγάρι των Νεκρών). Εκτίμησα τα καλά ελληνικά του συγγραφέα, αλλά και την αλλαγή ύφους στο δεύτερο εκτεταμένο διήγημα (Νεράιδα), που δεν με άγγιξε τόσο, ίσως επειδή δεν είχα διαβάσει το prequel. Καλά και τα δύο πιο σύντομα που πρόλαβα να διαβάσω, με εντελώς διαφορετική θεματολογία το καθένα.
Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο να βαθμολογήσω εφόσον δεν ολοκλήρωσα το βιβλίο, όμως το σημαντικό ήταν ότι τα τέσσερα διηγήματα που διάβασα (ας πούμε ότι τα βαθμολογώ με 3,5 αστέρια) μου άφησαν καλή εντύπωση, κάτι που ομολογώ ότι δεν το περίμενα και τόσο (δεν ψαρώνω κιόλας από τους υψηλούς μέσους όρους του goodreads και ήμουν λιγάκι αρνητικά προκατειλημμένος). Θα επανέλθω σίγουρα, αγοράζοντας ενδεχομένως το εν λόγω βιβλίο για να το τελειώσω και μακάρι να με "κερδίσει" περισσότερο ώστε να γνωρίσω καλύτερα τον Γιώργο Γιώτσα και τους υπόλοιπους νέους σε ηλικία Έλληνες συγγραφείς του είδους.
Η αλήθεια είναι ότι στις δέκα μέρες που το είχα στα χέρια μου, θα προλάβαινα να το είχα τελειώσει αν με είχε ενθουσιάσει. Δεν συνέβη κάτι τέτοιο, όμως σίγουρα η πρώτη επαφή με βιβλίο εκπροσώπου της ελληνικής σχολής στο είδος άφησε θετικές εντυπώσεις. Διάβασα τα τέσσερα πρώτα διηγήματα και μου άρεσε περισσότερο το πρώτο (Το Φεγγάρι των Νεκρών). Εκτίμησα τα καλά ελληνικά του συγγραφέα, αλλά και την αλλαγή ύφους στο δεύτερο εκτεταμένο διήγημα (Νεράιδα), που δεν με άγγιξε τόσο, ίσως επειδή δεν είχα διαβάσει το prequel. Καλά και τα δύο πιο σύντομα που πρόλαβα να διαβάσω, με εντελώς διαφορετική θεματολογία το καθένα.
Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο να βαθμολογήσω εφόσον δεν ολοκλήρωσα το βιβλίο, όμως το σημαντικό ήταν ότι τα τέσσερα διηγήματα που διάβασα (ας πούμε ότι τα βαθμολογώ με 3,5 αστέρια) μου άφησαν καλή εντύπωση, κάτι που ομολογώ ότι δεν το περίμενα και τόσο (δεν ψαρώνω κιόλας από τους υψηλούς μέσους όρους του goodreads και ήμουν λιγάκι αρνητικά προκατειλημμένος). Θα επανέλθω σίγουρα, αγοράζοντας ενδεχομένως το εν λόγω βιβλίο για να το τελειώσω και μακάρι να με "κερδίσει" περισσότερο ώστε να γνωρίσω καλύτερα τον Γιώργο Γιώτσα και τους υπόλοιπους νέους σε ηλικία Έλληνες συγγραφείς του είδους.
February 6, 2021
Η άποψη είναι καθαρά *SPOILER* και να πω τον πόνο μου.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Και τώρα που κρατήσαμε τις απαιτούμενες αποστάσεις,να πω τον πόνο μου.
Έκανα το λάθος να το διαβάσω μετά το Γένεσις 1:26.
Μετά από ένα σκληρό βιβλίο.
3 σελίδες διθυραμβικές κριτικές. Εκεί ανησύχησα λιγο και πήρα μικρό καλάθι. Αυτό της Μπάρμπι από το πικ νικ και βούτηξα μέσα με τα μούτρα να δω τι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι μου.
Το εισαγωγικό σημείωμα εξαιρετικό και προμήνυε κάτι δυνατό. Αμ δε....
11 ιστορίες. Που θα τις προτιμούσα διαμελισμενες σαν πτώμα και σκορπισμένες στους πέντε ανέμους και στις εφτά θάλασσες.
Σαν ξεχωριστά διηγήματα θα ήταν από αρκετά καλά έως εξαιρετικά. Σαν σύνολο όμως δεν.
Η πρώτη ιστορία ξεκίνησε καλά.
Την δεύτερη την άφησα για το τέλος μπας και έβρισκα πρώτα το σκιάχτρο που ήταν το πρώτο κομμάτι.
Τελειώνοντας και τις 10 αποφάσισα ότι δεν θέλω να ψάξω το σκιάχτρο,δεν θα το αντέξω. Κακώς ίσως. Η νεράιδα ήταν το πιο δυνατό διήγημα. Όχι τόσο από ένταση,θα το έλεγες σαν το Joyland του King. Νοσταλγικό. Οι περιγραφές τέτοιες,που το ζούσες μέσα στην "απλότητα" του και η μίξη ρεαλιστικού και υπερφυσικού τρόμου υπέροχη.
Αλλά.....
Τα άλλα δέκα ήταν : σεξουαλική κακοποίηση εδω,σεξουαλικη κακοποίηση εκεί,σεξουαλική κακοποίηση παραπέρα. Α!ρε συ!Αυτό μου θυμίζει το serbian film! Όταν τα μισά είχαν να κάνουν με τουλάχιστον μία τέτοια σκηνή,στους καθρέφτες στο τέλος δεν μπορεί παρά να πάει το μυαλό εκεί στο σημείο που δεν εξηγεί ακριβώς την τιμωρία. Πολλές αναφορές σε Κινγκ,Πόε , Λάβκραφτ. Είναι χαριτωμένο να το βλέπεις σε ένα διήγημα. Όταν όμως τουλάχιστον δύο τρία το έχουν χάνει την μαγεία του.
Δυο είναι πανομοιότυπη η πλοκή τους με ελαφρια απόκλιση.
Σαν σύνολο με κούρασε
Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί αν τα έβλεπα ξέχωρα και διάβαζα ένα εδώ και άλλο εκεί θα ήταν εξαιρετικά.
Κλείνοντας το ανατωτηθηκα αν διάβαζα για αυτά που κρύβονται κάτω από το κρεβάτι ή για αυτά που σε κάνουν να θες κρυφτείς κάτω από το κρεβάτι.
Αλλά τρεις σελίδες διθυραμβικές κριτικές,μιλούν δυνατότερα εικάζω από τον πόνο μιας πληβειας και ταπεινής αναγνωστριας.
Υ.Γ το ορθογραφικό στο τραγούδι των Kiss με αποτελείωσε.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Και τώρα που κρατήσαμε τις απαιτούμενες αποστάσεις,να πω τον πόνο μου.
Έκανα το λάθος να το διαβάσω μετά το Γένεσις 1:26.
Μετά από ένα σκληρό βιβλίο.
3 σελίδες διθυραμβικές κριτικές. Εκεί ανησύχησα λιγο και πήρα μικρό καλάθι. Αυτό της Μπάρμπι από το πικ νικ και βούτηξα μέσα με τα μούτρα να δω τι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι μου.
Το εισαγωγικό σημείωμα εξαιρετικό και προμήνυε κάτι δυνατό. Αμ δε....
11 ιστορίες. Που θα τις προτιμούσα διαμελισμενες σαν πτώμα και σκορπισμένες στους πέντε ανέμους και στις εφτά θάλασσες.
Σαν ξεχωριστά διηγήματα θα ήταν από αρκετά καλά έως εξαιρετικά. Σαν σύνολο όμως δεν.
Η πρώτη ιστορία ξεκίνησε καλά.
Την δεύτερη την άφησα για το τέλος μπας και έβρισκα πρώτα το σκιάχτρο που ήταν το πρώτο κομμάτι.
Τελειώνοντας και τις 10 αποφάσισα ότι δεν θέλω να ψάξω το σκιάχτρο,δεν θα το αντέξω. Κακώς ίσως. Η νεράιδα ήταν το πιο δυνατό διήγημα. Όχι τόσο από ένταση,θα το έλεγες σαν το Joyland του King. Νοσταλγικό. Οι περιγραφές τέτοιες,που το ζούσες μέσα στην "απλότητα" του και η μίξη ρεαλιστικού και υπερφυσικού τρόμου υπέροχη.
Αλλά.....
Τα άλλα δέκα ήταν : σεξουαλική κακοποίηση εδω,σεξουαλικη κακοποίηση εκεί,σεξουαλική κακοποίηση παραπέρα. Α!ρε συ!Αυτό μου θυμίζει το serbian film! Όταν τα μισά είχαν να κάνουν με τουλάχιστον μία τέτοια σκηνή,στους καθρέφτες στο τέλος δεν μπορεί παρά να πάει το μυαλό εκεί στο σημείο που δεν εξηγεί ακριβώς την τιμωρία. Πολλές αναφορές σε Κινγκ,Πόε , Λάβκραφτ. Είναι χαριτωμένο να το βλέπεις σε ένα διήγημα. Όταν όμως τουλάχιστον δύο τρία το έχουν χάνει την μαγεία του.
Δυο είναι πανομοιότυπη η πλοκή τους με ελαφρια απόκλιση.
Σαν σύνολο με κούρασε
Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί αν τα έβλεπα ξέχωρα και διάβαζα ένα εδώ και άλλο εκεί θα ήταν εξαιρετικά.
Κλείνοντας το ανατωτηθηκα αν διάβαζα για αυτά που κρύβονται κάτω από το κρεβάτι ή για αυτά που σε κάνουν να θες κρυφτείς κάτω από το κρεβάτι.
Αλλά τρεις σελίδες διθυραμβικές κριτικές,μιλούν δυνατότερα εικάζω από τον πόνο μιας πληβειας και ταπεινής αναγνωστριας.
Υ.Γ το ορθογραφικό στο τραγούδι των Kiss με αποτελείωσε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 32 reviews