Είναι τρομερά ενδιαφέρον; Όχι, όμως δίνει κάτι πολύ σημαντικό: μαρτυρίες για μια Αθήνα εντελώς διαφορετική, περίπου στα τέλη του 19ου αιώνα.
Εκεί που γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους, που ο καθένας έχει τις ιδιαιτερότητές και ιδιοτροπίες του. Ήταν ευχάριστο να φαντάζεσαι κάποιους εκκεντρικούς να κυκλοφορούν, να συναναστρέφονται άλλους, να κάνουν φάρσες, να μπλέκονται με πάθος στα (πολυπαθή) πολιτικά της εποχής.
Η γλώσσα είναι μια δημοσιογραφική καθαρεύουσα, με χιούμορ και έναν κάποιο σαρκασμό. Δεν διαβάζεται ούτε εύκολα, αλλά ούτε δύσκολα, και μιας η περιγραφή κάθε ατόμου που αναφέρεται μέσα είναι όλη κι όλη δύο σελίδες πάνω κάτω, τρώγεται και σε μικρές δόσεις.