Υγρή Πόλη

by Φωτεινή Ναούμ

Ο Λεωνίδας είναι ο αξιοσέβαστος κουρέας της πόλης. Σοβαρός, εχέμυθος, μετρημένος, διατηρεί ένα κουρείο στη σκεπαστή αγορά. Ζει με την κόρη του και τη φιλάσθενη γυναίκα του σ’ ένα παλιό νεοκλασικό. Η απρόσμενη επίσκεψη της Χλόης έρχεται να ταράξει την ήρεμη ζωή του. Το Παρίσι στοιχειώνει την Κομοτηνή. Ο ιδιόρρυθμος, φιλήδονος Ζαν περιπλέκει ακόμα τις ζωές τους.
Σε ένα χωριό λίγο έξω από την πόλη, ο γοητευτικός, φιλόδοξος Ζαχαρίας θα συναντήσει τη συντηρητική Λαμπρινή, θα μαγευτεί από το ήθος της και θα κάνει τα πάντα για να την κατακτήσει. Ευτράπελα, μοιραίες συναντήσεις και πλήθος ιδιόμορφων ανθρώπων στήνουν την τοιχογραφία μιας εποχής. Ήρωες βουτηγμένοι στα πανανθρώπινα πάθη άλλοτε διάγουν μια ζωή συμβατική και άλλοτε πάλι παραδίδονται σε ανομολόγητες επιθυμίες.
Μπορεί ο άνθρωπος να ορίσει τη μοίρα του; Μπορεί ένας έρωτας να σε αλλάξει για πάντα; Να στοιχειώσει τη ζωή, να καταπολεμήσει τον θάνατο; Ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε πολύ μπορεί να συνεχίσει να ζει απορρίπτοντας τον ίδιο τον εαυτό του; Τι είναι τελικά πιο ισχυρό, το «πρέπει» ή το «επιθυμώ»;
Η υγρή πόλη είμαι εγώ. Είμαστε εμείς. Η κοινωνία που ζούμε, όλα αυτά που καλούμαστε να βιώσουμε χωρίς να μας έχει προετοιμάσει κανείς. Το ποτάμι άλλοτε ξεσκεπάζει και άλλοτε ενώνει και ευλογεί.
Η υγρή πόλη είναι μια πόλη μαγική.

488 pages, Paperback

Published March 8, 2017

About the author

Η Φωτεινή Ναούμ γεννήθηκε στην Κομοτηνή τον Απρίλιο του 1978, όπου ζει και εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας τα τελευταία χρόνια. Η σχέση της με τη γραφή υπήρξε πάντα καθοριστική στη ζωή της. Είναι ο τρόπος της να εξωτερικεύει τα συναισθήματά της και να αντιμετωπίζει τη ζωή πιο αισιόδοξα.

Reviews

[Eirini Proikaki · Rating 1 out of 5]

"Καλημέρα σας κύριε Αρίφ, απάντησε μελισταλαχτα η Γαρυφαλλιά, καρφώνοντας τα ομορφα μάτια της στο πρόσωπο του.Τώρα ένιωθε τα μηνίγγια του να πάλλονται, απο στιγμή σε στιγμή, ήταν σίγουρος, θα τρυπούσε το κρανιο του και θα πεταγόταν το εσωτερικό του κεφαλιού του έξω."

Οι κριτικές ενθουσιώδεις. Μαζί και η κριτική μιας φίλης που σε άλλες περιπτώσεις οι γνώμες μας ταυτίζονται. Οπότε όταν το βρήκα στο ηλεκτρονικό αναγνωστήριο, το πήρα αλλά αυτή τη φορά πάθαμε εμπλοκή.😂
Απο τις πρώτες σελίδες κατάλαβα οτι κάτι δεν πάει καλά. Δεν μου άρεσε το στυλ γραφής της συγγραφέως, το βρήκα overwritten.

Φλύαρο, γεμάτο φιοριτούρες, παρομοιώσεις( το ρετσινι κολλαγε σαν χρυσαφια βδελλα στους κορμους) και κουραστικές λεπτομέρειες για τα πάντα. Πράγματα που μπορούσαν να ειπωθούν σε μια απλή πρόταση, λεγόταν σε μια παράγραφο.
Ρίχνει και λίγο μαγικό ρεαλισμό στη χύτρα αλλά και πάλι για μένα δεν έδεσε η σάλτσα (οκ πρέπει να σταματήσω να βλέπω μάστερ σεφ😂). Ήταν λίγο ξεκάρφωτο, δεν κόλλαγε με την υπόλοιπη ιστορία, δεν το εκμεταλλεύτηκε κιόλας, εμένα μου έμεινε η αίσθηση οτι αυτά τα στοιχεία μπήκαν για να μπουν. Και να μην έμπαιναν δεν θα άλλαζε κάτι στην ιστορία.
Η οποία ιστορία ήταν απλά ένα ένα μάτσο άνθρωποι λυσσασμένοι για σεξ.😂 Όλοι πηγαίνανε με όλους, τόσο που φοβήθηκα οτι θα πάει και ο πατέρας με την κόρη όταν άρχισε να του πιπιλαει το δάχτυλο. "Το πλησίασε στα μισάνοιχτα ρόδινα χείλη της και το έβαλε ανάμεσα τους. Τα έκλεισε απαλά γύρω του, ο Λεωνίδας ένιωθε το άγγιγμα των χειλιών της, κι έπειτα μπροστά στα έκπληκτα μάτια του άρχισε απαλά να το πιπιλά, μικρά ρουφήγματα που γινόταν όλο και πιο γρήγορα όλο και πιο ρυθμικά." ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΤΩΡΑ;😂 Εντάξει όχι όλοι, είχαμε και τη θεούσα που είχε το σύζυγο στη νηστεία, οκ. Αλλά κι αυτή λύγισε στο τέλος, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη μυρωδιά σερνικού που είχε ο άντρας της.😂
Ξέρω οτι αυτοί που το λάτρεψαν θα μου πουν για έρωτες και αισθησιασμό αλλά εγώ δεν είδα τίποτα απο αυτά. Ένας που βρωμάγανε τα πόδια του ήθελε μια ομορφούλα και αφού αυτή πήγε με όλη την πόλη έφτασε και σε αυτόν ενώ άλλος ήταν ο καημός της, ένας είδε μια μουντρούχω στο χωριό και είπε αυτή θα πάρω και παντρεύτηκαν, ένας έλιωνε για ένα παλιό έρωτα και μια κοσμοπολίτισσα πήρε τον πατέρα, πήρε και την κόρη και το βιβλίο συνέχιζα να το διαβάζω για να δω αν θα πάρει και την κατάκοιτη μάνα τελικά. Σπόιλερ: δεν την πήρε.😂
Λεω να το κλείσω εδώ γιατί με βλεπω να τρώω ξύλο. ΣΥΓΓΝΩΜΗ😂

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Είναι στιγμές που νιώθεις τις λέξεις να κυλάνε ανάμεσα από τα δάχτυλά σου με έναν ρυθμό αστραπιαίο κι εσύ νιώθεις αδύναμος να κλείσεις τις αρθρώσεις γύρω τους και να τις παγιδέψεις για να τις βάλεις σε σειρά και να διατυπώσεις κάτι, μια σκέψη, ενα συναίσθημα, μια γνώμη. Είναι στιγμές που θες να αποτραβηχτείς από την καθημερινότητά σου, τις τυπικές υποχρεώσεις που σε απομακρύνουν από ουσιαστικές στιγμές, να κλείσεις τα μάτια και να φέρεις ξανά στο μυαλό σου τις σελίδες που μόλις διάβασες μία προς μία. Και να πιπιλάς τις λέξεις που συνάντησες ψάχνοντας να βρεις ανάμεσά τους την πιο γλυκιά, την πιο πικρή, την πιο καυτερή, αυτή που θέλησες να φτύσεις κι αυτήν που θέλησες να ξαναβρείς μες στο σακούλι του βιβλίου για να μοιραστείτε ξανά το ίδιο δέσιμο. Είναι στιγμές που συναντάς στο διάβα σου κείμενα ικανά όχι μόνο να χτίσουν άλλον έναν τοίχο στο εύθραστο οικοδόμημα της ζωής σου αλλά να σφραγίσουν και την πόρτα του. Να θες να κλειστείς μέσα, να ξαναφέρεις κοντά σου το κείμενο και να αναρωτηθείς τι ήταν αυτό που σε συγκλόνισε, σε άλλαξε, σε διαφοροποίησε. Και να μην το βρίσκεις, όχι γιατί δε θες αλλά γιατί δε χρειάζεται. Εκείνη τη στιγμή, το αγκαλιάζεις τρυφερά και το κάνεις αναπόσπαστο κομμάτι του είναι σου. Αυτά έζησα κλείνοντας την «Υγρή πόλη» και αγωνίζομαι εδώ και δύο μέρες να τα μετάτρέψω σε γραπτό λόγο αντάξιο (γιατί ισάξιο δεν πρόκειται να το καταφέρω ουδέποτε) μιας συγγραφέως που ονομάζεται Φωτεινή Ναούμ.

Κομοτηνή. Υγρή πόλη. Μεταξύ μιναρέδων και καμπαναριών. Υγροί άνθρωποι. Μεταξύ σάρκας και επιθυμιών. Υγρή, ρευστή η μοίρα που αργοκυλάει στις όχθες του Πρέπει και λιάζεται στις αχτίδες του Θέλω. Κι αλίμονο στον άνθρωπο αν φουσκονεριάσει, γιατί παρασύρει το πάντα στο διάβα της, ό,τι χτίστηκε και ό,τι αγωνίζεται να στεριώσει. Δεν είναι ανάγκη να γράψω πού διαδραματίζεται το βιβλίο, ούτε πότε. Δε χρειάζεται να ντύσω με πραγματολογικά χρώματα κάτι που μόνο ένα μεγάλο ταλέντο καταφέρνει να μεταφέρει σε ένα άψυχο χαρτί και να μου χαρίσει τόσα πολλά συναισθήματα, τόσες διαφορετικές εικόνες, τόσο σκληρά χαρακτηριστικά και αμετανόητες στιγμές.

Λαμπρινή. Βράχος ηθικής, ασκάλιστος από τα χέρια της χαράς. Νεότατη, δεν επιτρέπει στον εαυτό της να ξεφύγει από το εθιμοτυπικό του θανάτου των δικών της ανθρώπων και μεταστρέφει τη σάρκινη αναζήτηση της ηδονής σε υποταγμένη, καθωσπρέπει υπακοή στη θεία Χάρη και Θέληση. Ώσπου ένας ψηλός, μελαχρινός άντρας θα εμφανιστεί στο χωριό της και θα της αλλάξει τη ζωή. Στην αρχή γιατί πρέπει, στη συνέχεια γιατί θέλει, στο τέλος γιατί έτσι. Γυναίκα που στέκεται ακοίμητη απέναντι στο καθήκον, την ημέρα να ταΐζει στο μαγειρειό της τους περαστικούς και τους χωριανούς, το απόγευμα να φροντίζει τους νεκρούς της. Ώσπου ο υποχρεωτικός αρραβώνας την αναγκάζει να στραφεί στον Ζαχαρία που ήρθε ακάλεστος στο μαγειριό και στη ζωή της και να το σκάσουν μαζί για την Κομοτηνή.

Ζαχαρίας. Άντρας ψηλός και στιβαρός, πάνω απ’ όλα αρσενικό, ξεκινάει τη ζωή του ανάμεσα στις κοπριές και στις ζωοπανηγύρεις, μέχρι που γνωρίζει τη Λαμπρινή. Την πεισματάρα, αγύριστη, σκληρή, αθέριστη Λαμπρινή. Και η ζωή τους στην Κομοτηνή ξεκινάει από την αρχή. Αποδίδονται σε κάτι πρωτότυπο για επιβίωση, εκμεταλλευόμενοι την εποχή και την αθωότητα των χωριανών της περιοχής. Αγαπιούνται με έναν έρωτα που δεν έχω συναντήσει σε άλλο μυθιστόρημα. Ξεκινούν συμβατικά, γνωρίζονται τυπικά, σμίγουν ουσιαστικά. Και μετά; Η ιστορία τους είναι από τις ωραιότερες του βιβλίου, γιατί είναι γεμάτη ανατροπές και αναπάντεχες εκπλήξεις, γιατί είναι άκρως ρεαλιστική και βαθιά ανθρώπινη. Συμπάσχω με τον Ζαχαρία, έναν άντρα που τον θέλουν όλες, όμως αυτός εκεί, να χαράζει ψηφίδα ψηφίδα το κορμί και τη ζωή της Λαμπρινής ώσπου να τη σχηματίσει όχι όπως αυτός θέλει αλλά όπως εκείνη είναι, απλά δε φαίνεται. Έχει να αντιμετωπίσει μια γυναίκα γεμάτη αγάπη και πάθος για τα θεία, που δεν καταντάει υπερβολικά θεούσα, δεν παύει όμως να θεωρεί τη χαρά αμάρτημα με τόσους θανάτους στην πλάτη της, πόσο μάλλον την ηδονή. Κι όμως, ο Ζαχαρίας, με το λίπασμα της αγάπης του, της εμφυσεί ανάσα με ανάσα τη χαρά, τη μαγεία του έρωτα από άντρα δικό σου, από σώμα πλαϊνό σου. Και τότε...

Λεωνίδας. Ο κουρέας της Κομοτηνής, στη σκεπαστή αγορά. Ένας εξαιρετικός χαρακτήρας, ένας άντρας που δίνει τη σωστή διάσταση στην έννοια «με κυνηγάει το παρελθόν». Τυπικός, αυστηρός, έχει πάντα τον νου του στην παρθένα του κόρη, τη Γαρυφαλλιά, η οποία με γαλιφιές κατάφερε να βγαίνει από το σπίτι ίσα για να του φέρνει το φαγητό στο μαγαζί. Ένας άντρας που έχει ζήσει κάτι έντονο, αταύτιστο, κρυφό στο Παρίσι, κάτι που έχει θάψει βαθιά μέσα του. Εκεί πίσω, εκεί πέρα. Μόνο και μόνο για να του το φέρει κατακέφαλα η Χλόη, μια γυναίκα που τον επισκέπτεται απροειδοποίητα. Και τότε...

Γαρυφαλλιά. Μια νέα κοπέλα, που οι ορμές της, οι ορμόνες της, η σάρκα της κραυγάζουν για τρύγημα, σε μια πόλη κλειστή, τελματωμένη, έρημη ψυχικά. Η εμφάνιση της Χλόης θα είναι ένας τυφώνας για τις επιθυμίες της, με έναν ασύλληπτο τρόπο. Η Γαρυφαλλιά ξεσηκώνεται, εγείρεται, εξανίσταται, στρέφεται από δω, ψάχνει από κει, χαϊδεύει παραπέρα. Και ρίχνει το βλέμμα της στον Ζαχαρία, μόνο και μόνο για να έρθει στη μεγαλύτερη ως τότε ρήξη με τον εαυτό της. Έναν άντρα παντρεμένο και ποθητό, ένα αρσενικό που δεν παύει να έχει επιθυμίες, όσο κι αν έχει τυλιχτεί σφιχτά με τις τυπικότητες. Και τότε...

Αρίφ. Ο βοηθός του καφετζή. Ένα άνηβο, σκεβρωμένο, πειθήνιο, αταύτιστο πλάσμα, που όλοι το θέλουν για θελήματα. Γιος πολύτεκνης οικογένειας, σπυριάρης, χαμηλοβλέπων. Κανείς δεν του δίνει σημασία, δεν τον προσέχει. Το ερωτικό του ξύπνημα είναι μόνο η Γαρυφαλλιά, μια γυναίκα που ούτε τον προσέχει, ούτε του απευθύνει τον λόγο. Μόνο και μόνο για να εξιτάρει ακόμη περισσότερο τον πόθο του. Ο Αρίφ όμως παραμένει άντρας, αρσενικό, και μάλιστα βαρβάτο. Δοκιμάζει και δοκιμάζεται, αγωνίζεται να βρει τον δρόμο του κι ένα αναπάντεχο γεγονός του δείχνει πόση δύναμη έχει όχι μόνο στα σκέλια αλλά και στα μάτια. Και τότε...

Ένα εξαιρετικό σύνολο ψυχών, ένα πλούσιο, μεστό ψηφιδωτό ανθρώπων, αποφάσεων, θελήσεων και των συνεπειών τους. Μοναδικοί χαρακτήρες, με πρωτότυπες αλληλεπιδράσεις, που έχουν την τύχη να αφηγείται και να καταγράφει την ιστορία τους η κυρία Ναούμ, γιατί η πένα αυτής της γυναίκας είναι ανυπέρβλητη. Δοκιμάστηκε στο «Χωρίς παρελθόν», ψήθηκε στο «Γλυκά χαράζουν οι άγριες νύχτες» και τώρα ξαπλώνει νωχελικά και απολαμβάνει την «Υγρή πόλη» της. Τους αγάπησα όλους, με ξάφνιασαν όλοι, κι όσο η πλοκή προχωρούσε τόσο συνωστίζονταν τα δάκρυα στα μάτια για το ποιο θα χαράξει πρώτο τη δική του διαδρομή στο αξύριστο μάγουλο. Δεν είναι δηλαδή μόνο οι ιστορίες των χαρακτήρων και η ανάγλυφη περιγραφή τους αλλά και η αφηγηματική δεινότητα με την οποία παρουσιάζονται. Η ιστορία εκτυλίσσεται βαθμηδόν, στην αρχή παράλληλα ώσπου να γνωρίσει ο αναγνώστης τους πρωταγωνιστές και μετά εναλλάξ. Και οι λέξεις δεν είναι σκέτες, τυχαίες, μονάχες, όχι, έχουν ντυθεί, στολιστεί και παρουσιαστεί γεμάτες (και όχι φορτωμένες) κοσμητικά επίθετα, μεταφορές, επιθετικούς προσδιορισμούς, επιρρήματα, ένα πλούσιο καλάθι με διαλεχτά υλικά για κάθε απαιτητικό αναγνώστη.

Δεν ξέρω σε ποιο σημείο να πρωτοσταθώ και τι να πρωτοτονίσω. Τη λατρεμένη Λαμπρινή, μια γυναίκα που εκπροσωπεί κάθε καταπιεσμένο θηλυκό της επαρχίας, που έχει ποτιστεί από βλέμματος μέχρι ψυχής στα μαύρα, σκύβοντας το κεφάλι στη Θεία Δύναμη; Τη Χλόη, το αέρινο πλάσμα που δε διστάζει να μοιράσει αφειδώς σώμα και ψυχή ταυτόχρονα, αφήνοντας στο σπίτι τη ζωή της να κλαίει; Τον Λεωνίδα που τρέμει να κλείσει τα βλέφαρα για να μη γυρίσει εκεί και βαφτίσει με το μοιραίο όνομα κάθε τι που τρυγάει με τους ερωτικούς του χυμούς; Τον Αρίφ που δίνει την απαραίτητη ανεξήγητη διάσταση στην ορμητική ροή της αφήγησης; Ή τη Φιλιώ των ξένων και Γαρυφαλλιά των οικείων που ζει καταστάσεις ανερυθρίαστες και πρωτόγνωρες, όχι κατακριτέες, από μένα τουλάχιστον.

Κλείνοντας, δε γίνεται να μην αναφερθώ σε δύο από τις συγκλονιστικότερες σκηνές του μυθιστορήματος, χωρίς να κατονομάζω πρόσωπα και πράγματα, ακριβώς για να μη χαλάσει η μαγεία του ανυποψίαστου αναγνώστη. Ειλικρινά, ποιος δε θα δακρύσει με τη σκηνή του άντρα που κάνει έρωτα σε μια γυναίκα που πεθαίνει, σε μια γυναίκα που θέλει να νιώσει για τελευταία φορά ποθητή αλά ο άντρας δεν καταφέρνει να την αποκαλέσει όπως πρέπει; Και ποιος δε θα κλονιστεί από τη φράση: «Αχ αυτοί οι άνθρωποι, τα ανθρωπάκια που παλεύουν να σε αγγίξουν ενώ τι ξέρουν από ζωή, τι ξέρουν από θάνατο ή από έρωτα αφού δεν ευτύχησαν ούτε μια στιγμή να πλαγιάσουν μαζί σου; Είσαι εκεί; Έρχομαι!»

Υγρή πόλη, λοιπόν. Για μια, και όχι μόνο μία, γυναίκα «που οι σκέψεις της, ζωντανές, έμψυχες, ραμφοκοπούσαν μέσα της, πληγιάζοντας την καθημερινή, ομαλή ζωή της...» (σελ. 92). Για τις επιθυμίες που «..υπάρχουν. Χτυπούν πίσω από τις κλειστές πόρτες, κάτω από τα σώματα» (σελ. 135). Μια πόλη γεμάτη από ανθρώπους που αγωνίζονται να διατυπώσουν διαχρονικές αλήθειες: «Τώρα είναι ο έρωτας, αύριο η αγάπη, μεθαύριο θα είναι η συνήθεια, δεν θέλω όταν αυτά ξεθωριάσουν να μείνει μόνο το άχτι. Οι άνθρωποι είναι κακοί. Τους ευτυχισμένους ανθρώπους, παιδί μου, τους ζηλεύουν» (σελ. 422). Γραμμένη από μια συγγραφέα που δε διστάζει να γράψει το υπέροχο: «χείλη σαρκώδη, ή όπως είπαν κάποιες χωρικές, χείλη μια βρασιά» (σελ. 446). Και τέλος πάντων: «Ποιος είπε πως η ζωή είναι δίκαιη; Πότε ο ένας πάνω, πότε ο άλλος κάτω, να περνούν οι μέρες μας. Κι αυτό που αγαπήσαμε πιο πολύ, αυτό που ποθήσαμε πιότερο απ’ όλα, πάντα να ξεφεύγει μέσα απ’ τα δάχτυλα. Κι αλλού ν’ ανασαίνει ο πόθος μας, αλλού να ξυπνά το όνειρο, αλλού να μοιράζεται η αγάπη. Κι εμείς, εδώ, δεσμευμένοι, παραπλανημένοι στην εικόνα που στήσαμε, να ζούμε μια ζωή που κάπως να μοιάζει, κάπως να θυμίζει αυτό που ονειρευτήκαμε» (σελ. 466). Υγρή πόλη. Μη φοβηθείτε να μουσκέψετε.

[Georgia Retetakou · Rating 5 out of 5]

Το Βιβλίο αυτό επέλεξα να το διαβάσω εξαιτίας του τίτλου του, που με τράβηξε με έναν μαγικό τρόπο. Χωρίς να έχω διαβάσει ποτέ Βιβλίο της Φωτεινής Ναούμ και χωρίς καν να δω την υπόθεση στο οπισθόφυλλο το διάλεξα ανάμεσα σε πολλά άλλα. Το αποτέλεσμα με δικαίωσε και με ικανοποίησε σε υπερθετικό βαθμό. Και θα τολμήσω να πω, πως η δομή του και ο μοναδικός καινοτόμος τρόπος που ξετυλίγεται η υπόθεση του δείχνουν το τεράστιο ταλέντο που έχουν κάποιοι συγγραφείς να ρίχνουν το δόλωμα στον αναγνώστη για να ακολουθήσει έναν δρόμο καθόλου προδιαγεγραμμένο και καθόλου πεπατημένο. Γιατί το βιβλίο αυτό είναι απρόβλεπτο τόσο στις εξελίξεις του όσο και στις προθέσεις του. Σου βγάζει χωρίς να το έχεις προβλέψει και χωρίς να το έχεις εκβιάσει κρυμμένα απωθημένα και αλήθειες που δεν είχες τολμήσει ποτέ να σκεφτείς.
Στην Κομοτηνή -την πόλη στην οποία έμαθαν να ζουν με αρμονία Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι- στην πόλη των μεγάλων αντιθέσεων. Εκεί που μπλέκονται οι φυλές, τα αρώματα, οι γλώσσες οι θρησκείες και τα έθιμα διαλέγει να τοποθετήσει η συγγραφέας την ιστορία της και τους ξεχωριστούς ήρωες της. Ο Λεωνίδας ο Κουρέας της πόλης, η ασθενική σύζυγος του Εριφύλη και η άβγαλτη κόρη τους Γαριφαλιά ζουν μια στρωτή και τακτοποιημένη ζωή . Αυτό μέχρι την άφιξη της Χλόης που θα μπει στην ζωή τους σαν καταλύτης για να αλλάξει τις ισορροπίες και να τους φέρει αντιμέτωπους με τις πολύ καλά κρυμμένες τους επιθυμίες και τα απαγορευμένα πάθη τους. Η Χλόη θα τραβήξει νοερά μαζί της τον Ζαν. τον ιδιόρρυθμο φίλο απο τα παλιά που η ανάμνηση του θα ξυπνήσει θύελλες που θα στροβιλίσουν αναπάντεχα την καλοστημένη ζωή όλων.
Απο την άλλη πλευρά ο γοητευτικός και Φιλόδοξος Ζαχαρίας θα συναντήσει την συντηρητική και θρησκόληπτη Λαμπρινή και θα μπλεχτεί μαζί της σε μια ιδιότυπη σχέση που θα περάσει απο πολλά στάδια. Θα δοκιμαστεί,θα παλέψει και θα διεκδικήσει μια θέση ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση.
Και ανάμεσα στις ζωές των πρωταγωνιστών σε μια πόλη που σαπίζει και καταπίνει τους κατοίκους της, το αληθινό θα μπλεχτεί με το μεταφυσικό για να προδώσει τα προσποιητά συναισθήματα και να φανερώσει τις αληθινές σκέψεις του καθένα. Κρυμμένα μυστικά κρυμμένοι πόθοι, μεταμέλειες και ενοχές που έχουν καταχωνιαστεί καλά εντός τους, θα ξεγυμνωθούν για να φέρει τους πάντες κάτω από την πλήρη διαφάνεια της συνείδησης.
Τολμηρό, ατμοσφαιρικό, αισθησιακό, τρυφερό και ενίοτε προκλητικό. Βγάζει μια ανόθευτη δύναμη γεμάτη πείσμα και περηφάνια. Κλειδωμένες επιθυμίες έτοιμες να πνίξουν τους ήρωες που παίζουν σαν την γάτα με το ποντίκι με τα αισθήματα τους. Σε ισορροπίες λεπτές και εύθραυστες κρατούν το παρελθόν με το παρόν δεμένο με μια λεπτή αδιόρατη κλωστή έτοιμη να κοπεί κόβοντας κάθε γέφυρά ανάμνησης. Οι ήρωες φτιαγμένοι από ύλη ρευστή, θα τολμήσουν επιτέλους να αποδεχθούν τις ρευστές τους επιθυμίες; Να πετάξουν το προσωπείο της προσχηματικής τους ζωής;
Μια συνεχής πάλη του ανθρώπου με τα απωθημένα του. Τα Θέλω του που έρχονται σε μια διαρκή σύγκρουση με τα Κοινωνικά κατεστημένα. Οι παρορμητικές αποφάσεις και τα καταπιεσμένα συναισθήματα θα αναπλάσουν τους χαρακτήρες δίνοντας τους μια άλλη οντότητα. Οι ήρωες θα ψάξουν ανάμεσα στην ζωή και τον Θάνατο, την Ανάσταση της Ψυχής τους. Ανάμεσα στις αναλαμπές της ειλικρίνειας τους, στα προσωρινά πυροτεχνήματα της δικαίωσης τους,θα φανερώσουν την αληθινή και πραγματική υπόσταση των ανθρώπων. Γιατί όλοι μας περιμένουμε αυτή την κατάλληλη στιγμή, εκείνη την Κατάλληλη άφιξη που θα μας δώσει την δύναμη να μιλήσουμε για τα αληθινά μας.
Μελαγχόλησα με τον Λεωνίδα. Θαύμασα την Χλόη και τον Αρίφ. Ένιωσα αμήχανα απο τα πρωτόγνωρα σκιρτήματα της Γαριφαλιάς. Λυπήθηκα τον Ζαχαρία, αλλά ταυτόχρονα ενθουσιάστηκα με τον ατόφιο αντρίκειο του χαρακτήρα. Θύμωσα με την Λαμπρινή και δάκρυσα με την Εριφύλη. Όσο για τον Ζαν θα αφήσω στους επόμενους αναγνώστες να αποδώσουν τον χαρακτηρισμό που θέλουν γιατί αποτελεί για το βιβλίο τον ρόλο κλειδί που θα κρίνει αρκετά κομμάτια της ιστορίας.
https://vivlionerga.blogspot.gr/2017/...

[Irene · Rating 4 out of 5]

Δεν είναι μυστικό ότι πλέον σπάνια διαβάζω ελληνική λογοτεχνία... Φταίει το ότι πολύ δύσκολα βρίσκω τον χρόνο να πιάσω βιβλίο στα χέρια μου και να καθίσω με ηρεμία να το απολαύσω, φταιει το ότι με έχει απογοητεύσει πολλάκις η σύγχρονη ελληνική πεζογραφία; Το βιβλίο αυτό όμως, ήταν το μοναδικό που πήρα μαζί μου φέτος στις διακοπές και μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα.



Η ιστορία του μας ταξιδεύει στην Κομοτηνή των αρχών του 20ού αιώνα (αν και η συγγραφέας δεν προσδιορίζει ακριβώς τον χρόνο, από τις περιγραφές υπολογίζω ότι τότε διαδραματίζονται τα γεγονότα). Οι ήρωες της ιστορίας είναι πολλοί και διαφόρων χαρακτήρων: από τον συγκρατημένο κουρέα Λεωνίδα και την ανώριμη κόρη του, μέχρι την συντηρητική Λαμπρινή και τον φιλόδοξο Ζαχαρία. Η μοίρα θα μπλέξει τις ζωές τους και οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν.



Τα πάθη και η αποδοχή ή απόρριψή τους στοιχειώνει τις ζωές των ηρώων. Οι επιλογές του παρελθόντος κρέμονται βαριές απάνω τους και η συγγραφέας παίζει μαζί τους θέλοντας να αποδείξει ότι δεν υπάρχει η μοναδική επιλογή.... υποκύπτοντας ή μη σ' αυτό που προστάζει η καρδιά, πάλι θα υπάρχουν λόγοι για να μετανιώνεις για την απόφασή σου...
Ειλικρινά, μου άρεσε η γραφή της Φωτεινής Ναούμ. Ο λόγος απλός, όπως αρμόζει και στην ιστορία, χωρίς υπερβολές και με μία γερή δόση μαγικού ρεαλισμού, η "Υγρή Πόλη" είναι ένα βιβλίο που πιθανότατα θα ξαναδιαβάσω στο μέλλον....

[Evelina Tartani · Rating 5 out of 5]

Εξεπλάγην που το βιβλίο αυτό γράφτηκε από ελληνίδα συγγραφέα, συνταιριάζει με έναν μαγικό (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τρόπο το παραδοσιακό με το σύγχρονο. Σε ξαφνιάζει ευχάριστα μέσα από ένα ταξίδι σε μια πόλη υγρή και πολυδιάστατη..

[Χρήστος Αναστασόπουλος · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικό! Υπέροχη γραφή! Η ιστορία είναι καλοπλεγμένη σαν ψάθα.

[Μέριλιν · Rating 5 out of 5]

Πως μερικοί περιμένουν μια ζωή τον μεγάλο έρωτα αλλά ο εγωισμός τους και η λογική τους βάση βιωμάτων δεν τους αφήνει να πιστέψουν ότι υπάρχει, και τη στιγμή που τον συναντούν και τον βιώνουν, συνειδητοποιούν ότι και τον περίμεναν και πίστευαν σε αυτόν και ας μην το ομολογούσαν; Έτσι και εγώ περίμενα να διαβάσω ένα τέτοιο βιβλίο και το συνειδητοποίησα ότι το περίμενα, αλλά τα αναγνώσματά μου με είχαν πείσει ότι δεν υπάρχει πια ένα τέτοιο βιβλίο, πείθοντας τον εαυτό μου να μην πιστεύει πια ότι θα μου συμβεί, μέχρι που μου συνέβη.

Η Υγρή Πόλη είναι το καλύτερο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής από εν ζωή σύγχρονη Ελληνίδα, της οποίας η συγγραφική λογοτεχνική δεινότητα στην τέχνη του μυθιστορήματος ξεπερνά σε ταλέντο τον Μαρκέζ, την Αλιέντε και τον Έντε. Η γραφή της Φωτεινής Ναούμ δημιουργεί τα κύματα εκείνα που δημιουργούν τα πλοία τύπου «δελφίνια» της ακτοπλοίας μας, και η ψυχή του αναγνώστη από την πρώτη έως και την τελευταία λέξη ταξιδεύει με ένταση και κραδασμούς σε έναν κόσμο τόσο αληθινό μα συνάμα τόσο όμορφο, τόσο γοητευτικό και τόσο μαγικό, μην αμφισβητώντας ούτε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου όλα όσα ζουν οι ήρωες του.

Οι ήρωες της Υγρής Πόλης είναι τόσο ανθρώπινοι, τόσο αληθινοί μα και τόσο διάφανοι, που νιώθεις σαν αόρατος ηδονοβλεψίας και δεν θες καν να κουνηθείς την ώρα που διαβάζεις μήπως σε πάρουν είδηση ότι τους παρακολουθείς και πάψουν να σου αποκαλύπτουν τις σκέψεις τους, τα συναισθήματα τους και τα βιώματά τους.

Οι δε έρωτες που παρακολουθούμε εμείς οι αναγνώστες με κομμένη την ανάσα είναι τόσο ξεχωριστοί μα συνάμα τόσο ίδιοι, αφού ο Έρωτας πάντα ένας είναι: Ζαχαρίας & Λαμπρινή, Λεωνίδας & Ζαν και Χλόη, Χλόη και Γαρυφαλλιά, Λεωνίδας & Εριφύλη, Αρίφ & Γαρυφαλλιά, Γαρυφαλλιά & Ζαχαρίας, Γαρυφαλλιά & Λευτέρης, Αφροδίτη & δίδυμοι Τριαντάφυλλος , Χλόη & Δίδυμοι, Αφροδίτη & Λευτέρης, Τάκης & Ασπασία, Γαρυφαλλιά & Θεός, Χλόη & Μοχάμεντ, Λεωνίδας & Χλόη. Μέσα από κάθε ήρωα και από κάθε ξεχωριστή ιστορία, ο έρωτας αναμετριέται με τη θρησκεία, με την αμαρτία, με τη ζωή, με τον θάνατο, με την πίστη, με την ηθική, με τα ιδανικά, με την αγνότητα, με το φως, το σκοτάδι, τον πόνο, το μίσος, την απελπισία της ελπίδας ότι αυτός που αγαπάς ίσως σε αγαπήσει κ εσένα, για να ταυτιστεί στο τέλος με την Αγάπη, τον μοναδικό λόγο να μείνεις πιστός στον έναν και μοναδικό Έρωτα.

Η Υγρή Πόλη είναι ένας ύμνος στον Έρωτα, εκείνον που με βοηθό την Αγάπη μπορεί να πει και να το πιστεύει «Μην γίνεσαι για μένα κάποιος άλλος. Αγαπάω ότι ήσουν, ότι είσαι και ότι θα γίνεις. Σου έχω εμπιστοσύνη.» ΦΩΣ…….

Η Υγρή Πόλη είναι ένας ύμνος στον Έρωτα, εκείνον που με βοηθό την ελπίδα, «αλλού ν’ανασαίνει ο πόθος μας, αλλού να ξυπνά το όνειρο, αλλού να μοιράζεται η αγάπη, κι εμείς, εδώ , δεσμευμένοι, παραπλανημένοι στην εικόνα που στήσαμε, να ζούμε μια ζωή που κάπως να μοιάζει, κάπως να θυμίζει αυτό που ονειρευτήκαμε. Σκοτάδι…..» σελ 466.


Οι δε ερωτικές σκηνές είναι οι πιο αισθησιακές που έχω ποτέ διαβάσει. Μου προκαλούσαν ψυχική διέγερση. Λίγοι συγγραφείς καταφέρουν τέτοιου είδους αισθησιασμού που σου κόβει στην κυριολεξία την ανάσα.
Πρώτη φορά δεν ήθελα να τελειώσει ένα μυθιστόρημα και πρώτη φορά διάβαζα και έβγαζα κραυγές θαυμασμού και αγάπης για το ταλέντο της συγγραφέως.

Το έργο αυτό περιέχει για μένα τους πιο συγκλονιστικούς έρωτες που θα μπορούσε βιβλίο να περιγράψει. Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι πως χειρίστηκε η συγγραφέας τον κάθε έναν τόσο ξεχωριστά.

Αυτό που με στεναχωρεί είναι το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό εκδόθηκε μόλις τον Μάρτιο του 2017 και ήδη βρίσκεται στο «νεκροταφείο» του Σκλαβενίτη όπου το πήρα 5 ευρώ. Ίσως σε κάποια άλλη χώρα η κα. Ναούμ με αυτό το έργο να διεκδικούσε τα πιο έγκυρα παγκοσμίως λογοτεχνικά βραβεία. Δεν μπορώ να κατανοήσω πως είναι δυνατόν να είσαι η στέγη αυτού του βιβλίου και να το διώχνεις από κοντά σου σκοτώνοντας το πριν την ώρα του με ευθανασία;

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς την κα Φωτεινή Ναούμ που με το έργο της αυτό υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο την τέχνη του μυθιστορήματος, μία τέχνης που βάλλεται πάρα πολύ άσχημα. Θέλω να την ευχαριστήσω που επιβεβαίωσε με το ταλέντο της όλα όσα έμαθα να διακρίνω τόσα χρόνια διαβάζοντας μα και παρακολουθώντας τα δρώμενα στον χώρο των εκδόσεων. Είναι ίσως η μοναδική που θα έδινα τη μισή μου περιουσία για να παρακολουθήσω δικά της μαθήματα γραφής. Θα τα παρατούσα όλα και θα πήγαινα τρέχοντας στο μάθημά της.

Τρέξτε να προλάβετε αυτό το θεσπέσιο έργο όσο κυκλοφορεί όσο ακόμα υπάρχουν αντίτυπα, αποκτήστε αυτό τον λογοτεχνικό ύμνο στον Άνθρωπο, στον Έρωτα και στη Ζωή και όταν το διαβάσετε είμαι σίγουρη ότι θα είναι το πιο ακριβό βιβλίο της βιβλιοθήκης σας όπως είναι πλέον για μένα. 3000 ευρώ να μου δώσουν, δεν το πουλώ.

Το πιο δε συγκλονιστικό όλων είναι ότι νιώθω ότι αφού διάβασα αυτό, δεν με πειράζει να μην ξανά διαβάσω αλλο βιβλίο στη ζωή μου.

[Ποπη · Rating 4 out of 5]

Μια ιδιαίτερη ιστορία με ιδιαίτερους χαρακτήρες και πρωταγωνιστες!! Η Λαμπρινή ο Ζαχαρίας ο Λεωνίδας η Γαρυφαλλια και ο Αριφ. Αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι ζουν στην Υγρή Πόλη.... στην Κομοτηνή όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι συνυπάρχουν και ζουν αρμονικά. Μια ιστορία γεμάτη χρώματα και μυρωδιές και με την λυρική και περιγραφική πένα της συγγραφέως αυτόματα μεταφερεσαι εκεί και έχεις την αίσθηση ότι βιώνεις τις καταστάσεις που διαδραματιζονται. Ένα βιβλίο όπου τα πρέπει έρχονται σε πρώτη μοίρα από τα θέλω μας.
Ο Λεωνίδας είναι ο αξιοσέβαστος κουρέας της πόλης. Σοβαρός, εχέμυθος, μετρημένος, διατηρεί ένα κουρείο στη σκεπαστή αγορά. Ζει με την κόρη του και τη φιλάσθενη γυναίκα του σ’ ένα παλιό νεοκλασικό. Η απρόσμενη επίσκεψη της Χλόης έρχεται να ταράξει την ήρεμη ζωή του. Το Παρίσι στοιχειώνει την Κομοτηνή. Ο ιδιόρρυθμος, φιλήδονος Ζαν περιπλέκει ακόμα τις ζωές τους.
Σε ένα χωριό λίγο έξω από την πόλη, ο γοητευτικός, φιλόδοξος Ζαχαρίας θα συναντήσει τη συντηρητική Λαμπρινή, θα μαγευτεί από το ήθος της και θα κάνει τα πάντα για να την κατακτήσει. Ευτράπελα, μοιραίες συναντήσεις και πλήθος ιδιόμορφων ανθρώπων στήνουν την τοιχογραφία μιας εποχής. Ήρωες βουτηγμένοι στα πανανθρώπινα πάθη άλλοτε διάγουν μια ζωή συμβατική και άλλοτε πάλι παραδίδονται σε ανομολόγητες επιθυμίες. Η υγρή πόλη είμαι εγώ. Είμαστε εμείς. Η κοινωνία που ζούμε, όλα αυτά που καλούμαστε να βιώσουμε χωρίς να μας έχει προετοιμάσει κανείς.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Το συστήνω ανεπιφύλακτα ❣

[Bookish Bluestocking]

Ενα βιβλίο που εγκατέλειψα στις πρώτες 150 σελίδες, όχι για λογοτεχνική αιτία αλλά για θέμα περιεχομένου. Η γραφή της κ. Ναούμ είναιο εξαιρετική, με απίστευτη ζωντάνια και πολύ λυρική ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με περιγραφές του ανθρώπου του μόχθου και της γης, σε αντίθεση με την καθημερινότητα και πραγματικότητα αυτού. Η συγγραφέας δίνει πολύ όμορφες εικόνες της ζωής και της ψυχοσύνθεσης της Λαμπρινής και του Ζαχαρία, αλλά με απώθησε η ιστορία της Χλόης και ο τρόπος που αλληλεπιδρά με την Γαρυφαλλιά αλλά και ο ενοχικός τρόπος που περιγράφεται η σχέση του Λεωνίδα και του Ζαν.
Δεν μπορώ να δώσω μια βαθμολογία, το βιβλίο "σπάει" σε ενότητες και κατηγορίες και θα επιλέη μόνο αυτήν της περιγραφής της Κομοτηνής και της ατμόσφαιράς της αλλά και της σχέσης της Λαμπρινής και του Ζαχαρία, στις οποίες θα δώσω 4 αστέρια.

[Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου · Rating 5 out of 5]

Κομοτηνή … Πρωτεύουσα του νομού Ροδόπης … Κομοτηνή…Μία πόλη με κρύο … Κομοτηνή … Μία «Υγρή Πόλη» που στιγματίζει τους κατοίκους της … Μία «Υγρή Πόλη» που όλοι όσοι καταγόμαστε από εκεί …αλλά είμαστε μακριά, την έχουμε μέσα μας … Αυτή την πόλη, την τόσο ξεχωριστή, την τόσο ιδιαίτερη, με τη συνύπαρξη του χριστιανικού και του μουσουλμανικού στοιχείου … Που συνδέει την Ανατολή με τη Δύση … Αυτή την πόλη, του 1950, μας παρουσιάζει η Φωτεινή Ναούμ μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Υγρή Πόλη».
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...

[Athina Kante · Rating 5 out of 5]

τέλειο βιβλίο μπράβο στην συγγραφέα

[Fotini Satametou · Rating 5 out of 5]

Η Φωτεινή Ναούμ, ένα ήσυχο λαμπρό αστέρι και μια ήρεμη δύναμη όπως μου αρέσει να την αποκαλώ, "ζωγράφισε" σε αυτό της το λογοτεχνικό βήμα! Μια ιστορία που σε κάνει να προβληματιστείς, να παραξενευτείς, να συνειδητοποιήσεις τελικά αν έκανες τη σωστή επιλογή. Η γλαφυρότητα, η παραστατικότητα στις περιγραφές είναι μοναδικά χαρακτηριστικά αυτού του βιβλίου, ειδικά αν γνωρίζεις την Κομοτηνή. Είναι λες και βλέπεις μπροστά σου τα βρεγμένα στενά της και νιώθεις την υγρή της ατμόσφαιρα. Με έναν λογοτεχνικό λόγο γνωρίζεις τους πρωταγωνιστές με τα λάθη τους, τα πάθη τους, τις χαρές και τις λύπες τους. Ένα τρίπτυχο έρωτα αναδύεται ξανά μετά από χρόνια θυμίζοντας τι σημαίνει τελικά ευτυχία. Από την άλλη ένας άντρας και μία γυναίκα αποφασίζουν να φύγουν μακριά ξεκινώντας μαζί μια καινούργια αρχή στη ζωή τους, αψηφώντας την ευτυχία μέσα από το εμπόριο και τη θρησκεία.

[Voula Fotinopoulou · Rating 5 out of 5]

Ωραίο βιβλιο καλογραμμενο, με αξονα το Μάρτη του 68 στο Παρισι , παντρεύει την κουλτουρα της Κομοτηνής που είναι όλο αρώματα με τον αερα του Παρισιού απο ιδεολογική άποψη, μέσα από τους χαρακτήρες των ηρώων!!! Ενα ιδιαίτερο βιβλιο, πολύ καλογραμμένο, σαφως βελτιωμένη απο τα προηγούμενα της, επειδή την ακολουθώ.... αλλά με χαλάει πολύ η ομοφυλοφιλική σχέση των ηρώων, επιρρεασμενη και αυτή απο την εξειδανικευση του παρελθόντος, θέλοντας να αποτινάξουν τη συντηρητικουρα της Κομοτηνής, αλλά τους φέρνει αντίθετα αποτελεσματα, ουσιαστικά τους βασανίζει!!!Εκει φαινεται η μεγαλοπρεπειά της μεσα απο τις αντιθεσεις και τις ακροτητες των ηρωων, εξορκιζοντας τη σεμνοτητα που θελουν βιαια να αποτιναξουν. Η Κομοτηνη είναι τόσο επιβλητική που τα σαρωνει ολαααα! Ισως αυτή την αντίθεση θέλει να δώσει η Ναούμ, μέσα απο τη συγκρότηση και ενίοτε μέσα από τις υποτιθέμενες αγάπες, σωριαζονται όλα καταστροφικα στη μεγαλοπρέπεια της πολης, του ήθους, των αρχών, της συνύπαρξης της πολυπληθυσμικοτητάς της. Αυτό το βιβλιο αφήνει πολλά νοηματα , παιρνεις αυτά που σου αρεσουν, που σε βολευουν ίσως.... Εχει κάτι για ολους με συνισταμενη τη γνώση και την αίσθηση αυτής της επιβλητικής πολης!!!! Δεν το έχω ολοκληρωσει είμαι προς το τέλος, αλλά αυτά που μου αφήνει είναι παρα πολλα, (αν και είμαι λίγη) για να αγκαλιάσουν το μυαλό μου και την απόσταση που μας χωριζει απο το Χρονο και τον τοπο, που αναφέρεται η συγγραφεας. Ισως τα προβλήματα μας και οι ανησυχίες μας είναι σε αλλη διάσταση για να συνεκτιμήσουμε το ταξίδι της Ναούμ αναμέσα στην αληθινη αγαπη του Ζαχαρια, που θριαμβευει, και στις υποτιθεμενες φαντασιωσεις των ομοφιλοφιλικων σχεσεων, που ουσιαστικα τους βασανιζουν, και αφηνουν την αισθηση της πικρας και της απογοήτευσης που ψαχνει αυτη η παρεα, ερειπια ενος αποτυχημενου παρελθοντος, που το μονο που τους ενωνει η ιδιαιτεροτητά τους, στραγγιζοντας τη τελευταια σταγονα ηδονης, γεμιζοντάς τους τυψεις και ενοχες..... που μας τις μεταλαμπαδευει η συγγραφεας, αλλά σαφως ερωτευμένη με τον τόπο της μας δίνει την αξία της που πραγματικα της αξίζει (της Κομοτηνής) !!!! Ευχαριστω τη φιλη Χριστινα-Γιαννης Τζανετος, που ουσιαστικα με εσπρωξε να το διαβασω, γιατι θα πηγαινε ακλαφτο... στα χερια της ΑΘηνα Ξενικου, οπως πηγε της φιλης Χρύσα (παρτο πισω... χα χα), την Αγνη Μορφωση Μορφωση που μου το πασσαρε (χα χα και νομισε οτι το ξεφορτωθηκε) , τη Georgia , που επεμενε να το διαβασω και ας μην εχω τη φαντασια και τα ονειρα της!!!! Εσεις θα του απονειμετε το βραβειο Oscar αν κρινετε οτι το αξιζει!!!!!
Και οπως αναφερει η Φωτεινη Ναουμ, ΄΄Η υγρή πόλη είμαι εγώ. Είμαστε εμείς. Η κοινωνία που ζούμε, όλα αυτά που καλούμαστε να βιώσουμε χωρίς να μας έχει προετοιμάσει κανείς. Το ποτάμι άλλοτε ξεσκεπάζει και άλλοτε ενώνει και ευλογεί.
Η υγρή πόλη είναι μια πόλη μαγική''

[Lamprinh Kliafa · Rating 5 out of 5]

Ο Λεωνίδας είναι ενας αξιοσέβαστος κουρέας στην Κομοτηνή και ζει με την κόρη και την φιλάσθενη σύζυγό του. Κάποια στιγμή τους επισκέπτεται η ξαδέρφη του Χλόη και φέρνει στη ζωή τους τα πάνω κάτω.
Ο Ζαχαρίας είναι ενας νεος αντρας που εχει βάλει στο μάτι την σοβαρή και μετρημένη Λαμπρινή, η οποία εργάζεται σε μία ταβέρνα που έχει με την μητέρα της, θα κανει τα παντα για να την κατακτήσει.
Όλα αυτά φαίνονται φυσιολογικά, συνηθισμένα, κι όμως τα πράγματα δεν είναι τοσο απλα..
Οι ζωές όλων θα μπλεχτουν σε ενα γαΐτανακι παθών, ανομολόγητων αισθημάτων, λαθών, πόνου και μυστικών.
Θα βγει αραγε κανεις αλώβητος από αυτό;
Ενα μυθιστόρημα γεματο συναισθήματα και εικονες, που δεν σε αφηνει να σταματησεις την ανάγνωση.

[Kontogianni Litsa · Rating 5 out of 5]

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Λίτσα Κοντογιάννη

Μια ΥΓΡΗ ΠΟΛΗ, η Κομοτηνή, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και μια οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ελλάδας, όπου οι κάτοικοί της προσπαθούν να ζήσουν και η ζωή τους παρασέρνει στους απρόβλεπτους ρυθμούς της, όπως κυλούν ορμητικά τα νερά ενός ποταμού.
Σημείο αναφοράς ένα κουρείο, από όπου ξεκινά να ξετυλίγεται το νήμα της ζωής των ηρώων του βιβλίου, δύο παράλληλες ιστορίες οικογενειών.
Άνθρωποι καθημερινοί, απόλυτα αληθινοί, της διπλανής πόρτας, με τα πάθη τους, τα λάθη τους, τις εμμονές τους, στην αέναη αναζήτηση του έρωτα, που άλλοτε βρίσκει ανταπόκριση κι άλλοτε μένει ανεκπλήρωτος και γίνεται απωθημένο.
Ένα υπέροχο ψυχογράφημα γεμάτο συναίσθημα, από την υπέροχη, μοναδική και αναμφισβήτητα πιο ώριμη πένα της κυρίας Ναούμ.
Ένα μαγικό μυθιστόρημα, που χρονικά θα μπορούσε να τοποθετηθεί στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Απόλυτα καλογραμμένο, απολαυστικό και χορταστικό στην αφήγηση του οποίου, στην κυριολεξία, ο αναγνώστης «βυθίζεται» και δεν κουράζεται καθόλου να το φτάσει μέχρι την τελευταία του σελίδα.

[Vasilis Vafeiadis · Rating 5 out of 5]

Η ελληνική λογοτεχνία στα καλύτερα της!

Η Φωτεινή Ναούμ κατάφερε να γράψει ένα βιβλίο μαγικό, ένα βιβλίο συ-γκλο-νι-στι-κό!

Ο αναγνώστης ακολουθεί τυφλά όλους τους ήρωες του βιβλίου από την αρχή μέχρι και την τελευταία σελίδα! Συμπάσχει μαζί τους, ερωτεύεται μαζί τους, πονά για τις λύπες τους και χαίρεται με τις χαρές τους!

Με μια σφιχτοδεμένη ιστορία, όπου όλοι και όλα συμπλέκονται μεταξύ τους, με μια γραφή λυρική, συναισθηματικά φορτισμένη, ποιητική, η συγγραφέας μας μεταφέρει σε μια εποχή παλιά, αθώα, ρομαντική, παραδοσιακή, με τις ανθρώπινες σχέσεις να έχουν ουσία και αξία. Μακρυά δηλαδή από την σημερινή εποχή που όλοι μας μοιάζουμε να έχουμε απομακρθυνθεί από όλους, χαμένοι στη μοναξιά μας και στην καθημερινότητα μας, σε μια οθόνη ενός PC ή smartphone, να ψάχνουμε να βρούμε την ζωή που θέλουμε να ζήσουμε..

Στην Κομοτηνή, λοιπόν, γεμάτη χρώματα, μυρωδιές και αρώματα, με Χριστιανούς και Μουσουλμάνους να συζούν αρμονικά, εξελίσσεται η ιστορία αυτού του βιβλίου με τους ήρωες της να χαράσσουν την πορεία τους στη ζωή με όλα τα "πρέπει" της εποχής αλλά και όλα τα κρυφά "θέλω" της ψυχής και της καρδιάς..

Σε μια πόλη υγρή, γεμάτη δίψα για ζωή, πάθος και ηδονή, η κάψα της καρδιάς μπορεί να σβήσει τελικώς με τον ολοκληρωμένο έρωτα και να οδηγήσει την ψυχή στην λύτρωση που επιθυμεί.

Ένα βιβλίο κόσμημα στη βιβλιοθήκη μου.. Ένα βιβλίο που όσοι το διαβάσετε θα σας μείνει αξέχαστο!

[Connie · Rating 5 out of 5]

Πολύ ευχάριστη ανάγνωση, ύφος σχεδόν ποιητικό. Γεμάτο εικόνες αλλά και μυρωδιές, μεταφορές με βαθιά νοήματα.

[Sotiria Papadimitriou · Rating 3 out of 5]

Σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμενα, αλλά αναμφισβήτητα θα το χαρακτήριζα ενδιαφέρον και καλογραμμένο.

[Viki · Rating 5 out of 5]

Δεν θα άλλαζα τίποτα σ' αυτό το μυθιστόρημα που σε αφήνει τόσο απλά να γνωρίσεις την Υγρή Πόλη και τελικά να την αγαπήσεις...