Се буди ѕверот

by Велко Неделковски

Теофил Плашки е млад и успешен бизнисмен, неоженет, но со голем број авантури. Станува фобичен дека го следи кампионет со натрапници што планираат да му го украдат скапиот џип. Фобија повеќе: настојчиво му се заканува некој непознат средовечен човек, обвинувајќи го дека забременил млада девојка и дека за тоа ќе сноси последици. Драган Дарко, пак, е градежник работник со сон да ја зграпчи првата шанса и да стане бизнисмен ковач на сопствената среќа. Теофил и Драган се среќаваат преку мала бизарна кавга, но конфликтот наскоро прераснува во пријателство. Плашки му нуди на Дарко почетен капитал да отвори сопствена фирма. Овој прифаќа...
Телеграфски пренесена, ова е фабуларната оска на најновата, 35-та книга на Велко Неделковски. Приказна што се случува ОВДЕ и СЕГА, во современиот општествен вриеж, своевидна сага за животот на неколку наши (пост)транзициски фамилии. Раскажувајќи со филмски набој, но и со трилер нијансирање на нарацијата и ликовите, авторот нè воведува во свет на противречности, каде што постепено се буди ѕверот на себичноста, нетолеранцијата, одмаздољубивоста, бесчувствителноста кон другите, алчноста. Со модерен книжевен израз и со изграден стил, во избалансиран однос меѓу епското, лирското, драмското и ироничното, Неделковски раскажува трагикомична полифонична приказна за нашето опстојување на овие простори.

224 pages

Published January 1, 2017

Reviews

[Biljana Jovanoski]

Hmmmm.... Imam mixed feelings vo vrska so knigava.
Kje pochnam deka e dosta razlichno od ona shto generalno go citam. Znachi, se raboti, za ironija, kritika, sarkastichen prikaz na opshtestvoto vo koe zhiveeme, i toa ushte so samoto imenuvanje na glavnite likovi. Nema da pishuvam kratok osvrt na sodrzhinata, toa vekje go ima.
Ona shto mi ostana e deka imav i seushte imam chuvstvo deka chitav chetivo, pishuvano vo duhot na Shekspir, na makedonski prostodushen nachin, a sepak vo nekoe pomoderno, deneshno vreme. Kolku i da zvuchi kontradiktorno. Duri i vo potsvesta mi odeshe nachinot na recitiranje na taa specifichna shekspirovska poetichna proza. Nevooibicaeno, bar za mene, interesno, ama i na pati moram da priznaam i naporno.
Izmeshani odnosi, chudni situacii i koincidencii, pregazeni vrednosti, zapoznavanja i otpoznavanja, lugje bez identiteti a zaslepeni od materijalnoto i pritisnati od nepravdata, izborite i uslovite, koi go vadat najsitnoto od sebesi i go stavaat kako ambalazha za pred svetot.
Zhalnichko, tazhnichko a sepak vistinito.
Surovo, tuk i tam poetski napishano, za lirskoto da ja prikrie ili da pridonesi za ironijata, ova e suptilen prikaz na nasheto opshtestvo, koe ochigledno e takvo shto go hrani ili sozdava samo zverot vo nas.
Nema da dadam ocenka, zashto neznam kako da ocenam neshto za shto treba kreativnost i genijalnost da se napishe, a od druga strana nemozham da kazham deka mi prichini golemo zadovolstvo dodeka chitav. Mozhebi zaradi vistinitosta i surovosta.