Roofbloem

by Jan Arends, Arie Boomsma (Editor)

‘Je begint met te zeggen dat je een dichter bent en dan ga je steeds meer d’rin geloven en op een gegeven moment moet je ook wat schrijven. Dus daar kom je niet onderuit, dan meer hè.’ De gedichten van Jan Arends zijn luchtig, vanzelfsprekend en angstaanjagend ineen. Ze hebben een groot stempel gedrukt op de Nederlandse poëzie en nog niets van hun zeggingskracht verloren. Arie Boomsma verzamelde de mooiste uit Arends’ kleine, maar uiterst krachtige oeuvre.

‘In zijn gedichten probeert Arends het leven te begrijpen, zijn schaamte te doorgronden.’ – Arie Boomsma

Genres: Poetry

72 pages, Paperback

Published January 1, 2014

About the author

Johannes Cornelis (Jan) Arends (1925-1974) wrote a small body of work that consists of prose and poetry. On the day his collection 'Lunchpauzegedichten' (Lunchbreakpoems) was published, he committed suicide by jumping out the window of his room in Amsterdam. Arends suffered of depressions for most of his life, about which he wrote in Keefman (1972) one of the most impressive testimonies. When he was not staying in psychiatric hospitals, Arends worked alternately as a writer, a copywriter for advertising agencies and as a servant for older women.

In his prose and poetry a suffocating and desolate atmosphere are combined with an unique wit. In autobiographical pieces, he writes about his youth, including the Catholic boarding school where he lived from the age of thirteen. In 1984, ten years after his death, his Collected Works was published. A tribute to a great writer who knew how to evoke strong reactions with his readers.

Reviews

[Cathérine · Rating 4 out of 5]

Een deel van de gedichten in 'Roofbloem' staan ook in 'Lunchpauzegedichten' maar hier kan je ook een paar van de eerste gedichten lezen en een paar liefdesgedichten voor een zekere Haleine.

[YOR · Rating 3 out of 5]

Ik
schrijf gedichten
als dunne bomen.

Wie
kan zo mager
praten met de taal
als ik?

Misschien is mijn vader
gierig geweest
met het zaad.

Ik heb
hem nooit
gekend,
die man.

Ik heb
nooit
een echt woord gehoord
of het deed pijn.

Om pijn
te schrijven
heb je
weinig woorden
nodig.

[Rene Ijzermans · Rating 4 out of 5]

Poëzie naar mijn hart, in bijna woordloze taal.
Met een uiterst sympathiek voorwoord van Arie Boomsma.

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Een mooie aanvulling op de biografie van Nico Keuning. Verongelijkt, bozig, maar ook meelijwekkend.