What do you think?
Rate this book
Motel Songs
Medio 2016 reed Auke Hulst van de Amerikaanse Oostkust naar de Westkust, dwars door het achterland van Trump, op zoek naar sporen van literaire en muzikale helden, met een auto vol muziekinstrumenten en opnameapparatuur. Motel Songs brengt hem van F. Scott Fitzgeralds graf in Rockville, Maryland naar diens geboortehuis in St. Paul, Minnesota, naar Memphis, Tennessee, waar Jeff Buckley in een shotgun shack woonde en in de Wolf River verdronk; naar Ketchum, Idaho, waar Ernest Hemingway zich door het hoofd schoot, en naar Seattle, waar Kurt Cobain hetzelfde deed. Daarnaast bevat het boek verhalen over Philip K. Dick en Prince en essays over zelfmoord, opgroeien met Amerikaanse soft power en urban exploration. Transcendental Highway gaat vergezeld van het album Motel Songs, dat Hulst onderweg schreef en opnam in motel- en hotelkamers.
- GenresTravelNonfiction
290 pages, Paperback with CD
Published September 1, 2017
1 person is currently reading
117 people want to read
About the author
Auke Hulst
32 books100 followersAuke Anthony Hulst is een Nederlandse romanschrijver, journalist en muzikant.
Van zijn site:
Auke Hulst (Hoogezand-Sappemeer, 1975) groeide op in het buurtschap Denemarken, boven op de gasbel van Slochteren. Zijn jeugd daar – ‘in een Pippi Langkous-huis in een bos’ – stond model voor zijn succesvolle derde roman Kinderen van het Ruige Land (2012), die genomineerd werd voor de BNG Literatuurprijs, en werd bekroond met de Cutting Edge Award 2013, de prijs voor het Beste Groninger Boek, en de Langs de Leeuw Literatuurprijs van het gelijknamige tv-programma. Eerder publiceerde hij de romans Jij en ik en alles daartussenin (2006) en Wolfskleren (2009), en maakte hij met tekenaar Raoul Deleo het literaire reisboek De eenzame snelweg, in het spoor van Jack Kerouac (2007). Dat boek werd genomineerd voor zowel de Stripschappenning als de Prix Saint-Michel. Begin 2015 zal bij Ambo|Anthos zijn roman Slaap zacht, Johnny Idaho verschijnen.
Auke is ook literatuurcriticus, reisjournalist en essayist voor onder meer NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, De Standaard en Columbus Magazine. Daarnaast is hij muzikant. Hij maakte onder andere bij Wolfskleren het soloalbum The Hidden Shape onder de naam Sponsored by Prozac. En hij is de voorman van de Nederlandstalige band De Meisjes, die in 2012 debuteerde met het album Beter Dan Niets. In 2014 verschijnt het tweede album Dokter Toestel.
Van zijn site:
Auke Hulst (Hoogezand-Sappemeer, 1975) groeide op in het buurtschap Denemarken, boven op de gasbel van Slochteren. Zijn jeugd daar – ‘in een Pippi Langkous-huis in een bos’ – stond model voor zijn succesvolle derde roman Kinderen van het Ruige Land (2012), die genomineerd werd voor de BNG Literatuurprijs, en werd bekroond met de Cutting Edge Award 2013, de prijs voor het Beste Groninger Boek, en de Langs de Leeuw Literatuurprijs van het gelijknamige tv-programma. Eerder publiceerde hij de romans Jij en ik en alles daartussenin (2006) en Wolfskleren (2009), en maakte hij met tekenaar Raoul Deleo het literaire reisboek De eenzame snelweg, in het spoor van Jack Kerouac (2007). Dat boek werd genomineerd voor zowel de Stripschappenning als de Prix Saint-Michel. Begin 2015 zal bij Ambo|Anthos zijn roman Slaap zacht, Johnny Idaho verschijnen.
Auke is ook literatuurcriticus, reisjournalist en essayist voor onder meer NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, De Standaard en Columbus Magazine. Daarnaast is hij muzikant. Hij maakte onder andere bij Wolfskleren het soloalbum The Hidden Shape onder de naam Sponsored by Prozac. En hij is de voorman van de Nederlandstalige band De Meisjes, die in 2012 debuteerde met het album Beter Dan Niets. In 2014 verschijnt het tweede album Dokter Toestel.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
July 9, 2018
Briljant, ontroerend en interessant. Een meer uitgebreide recensie volgt.
September 26, 2024
4,5 stars.
Hulst is een woordsmid.
Daar zijn er niet zoveel van in Nederland (tenminste niet van het soort waarbij je niet gaat gapen). Wanneer hij aan het eind van zijn reis schrijft dat hij weet dat tijd en getij blijven, de mens aanspoelt en weer weg, dan zou je bijna vrede kunnen hebben met het onvermijdelijk komende niet-zijn. Maar dat heeft hij niet - en ik ook niet.
Wie over literatuur en reizen door de VS schrijft heeft sowieso een streepje bij me voor, maar hier gebeurt meer. Hij maakt een bepaald soort amalgaam dat niet elk soort lezer zal passen. Hulst legt zijn zenuwen bij tijd en wijle bloot. Het is soms moeilijk dat zonder schaamte te lezen, maar hij gumt het niet weg. Gelukkig niet, anders krijg je Geert-Mak-geneuzel over de VS. En zeg nou eerlijk: wie zit daar nou op te wachten?
Ik ben benieuwd hoe Hulst zich verder zal ontwikkelen....
Hulst is een woordsmid.
Daar zijn er niet zoveel van in Nederland (tenminste niet van het soort waarbij je niet gaat gapen). Wanneer hij aan het eind van zijn reis schrijft dat hij weet dat tijd en getij blijven, de mens aanspoelt en weer weg, dan zou je bijna vrede kunnen hebben met het onvermijdelijk komende niet-zijn. Maar dat heeft hij niet - en ik ook niet.
Wie over literatuur en reizen door de VS schrijft heeft sowieso een streepje bij me voor, maar hier gebeurt meer. Hij maakt een bepaald soort amalgaam dat niet elk soort lezer zal passen. Hulst legt zijn zenuwen bij tijd en wijle bloot. Het is soms moeilijk dat zonder schaamte te lezen, maar hij gumt het niet weg. Gelukkig niet, anders krijg je Geert-Mak-geneuzel over de VS. En zeg nou eerlijk: wie zit daar nou op te wachten?
Ik ben benieuwd hoe Hulst zich verder zal ontwikkelen....
July 30, 2024
“Schrijven en lezen is reizen in stilte.” (Auke Hulst)
In dit boek dat bestaat uit drie grote delen, lezen we het verslag van een roadtrip van de auteur na de breuk met zijn geliefde. Auke Hulst trekt door de VS in het spoor van zijn te vroeg overleden literaire en muzikale helden, die nagenoeg allemaal een zelfverkozen dood zijn gestorven. Niet zelden leiden de gedachten en overpeinzingen tot het schetsen van een portret van een vader-zoonrelatie in het algemeen, maar evengoed hoe de auteur kijkt naar de plotse dood van zijn eigen vader. In deel één krijgen we een aantal essayistische reisverslagen over schrijvers en zangers, waarna een gedeelte volgt met songteksten die hij geschreven heeft tijdens de reis (de songs zelf staan op een cd die achteraan aan de binnenkant van de kaft bevestigd is). In het laatste deel tenslotte, heeft hij zijn bewerkte notities bij de verhalen uit het eerste deel - als welgekomen en soms verhelderende aanvulling - toegevoegd.
Soms komt het boek heel dicht en zijn de verhalen en de overpeinzingen donker en somber. "Lezen kan een vorm van autobiografie zijn, een bron van solidariteit - (...)." (p. 22) schrijft Hulst helemaal aan het begin van zijn reisverslag. Dergelijke lectuur kan zo gevaarlijk dichtbij komen, onder je huid kruipen en zich daar nestelen om later, op onbewaakte momenten, terug op te duiken.
Hij schrijft het reisverslag in zijn onnavolgbaar proza: licht melancholisch qua toon en toch met een zeker afstandelijkheid, zonder het gevoel uit het oog te verliezen. Zijn schrijfstijl was o.a. datgene wat mij al eerder aantrok in De Mitsukoshi Troostbaby Company, zijn laatste worp, maar voor mij het boek waarmee ik kennis maakte met deze Nederlandse auteur. Zijn verslagen zijn gelijkaardig qua toon en inslag als de essays van die andere Nederlandse schrijver en liefhebber van Angelsaksische literatuur, Joost Zwagerman, die in 2015 uit het leven stapte.
Een knap boek qua opzet en inhoud, waarin de auteur beschrijft, analyseert, interpreteert en interessante, anekdotische weetjes meegeeft aan zijn lezers. En vooral niet oordeelt. Want“wie de eenzaamste plek denkbaar niet kent, heeft het recht niet te oordelen. En elke eenzame plek is uniek en onkenbaar.” (p. 153)
In dit boek dat bestaat uit drie grote delen, lezen we het verslag van een roadtrip van de auteur na de breuk met zijn geliefde. Auke Hulst trekt door de VS in het spoor van zijn te vroeg overleden literaire en muzikale helden, die nagenoeg allemaal een zelfverkozen dood zijn gestorven. Niet zelden leiden de gedachten en overpeinzingen tot het schetsen van een portret van een vader-zoonrelatie in het algemeen, maar evengoed hoe de auteur kijkt naar de plotse dood van zijn eigen vader. In deel één krijgen we een aantal essayistische reisverslagen over schrijvers en zangers, waarna een gedeelte volgt met songteksten die hij geschreven heeft tijdens de reis (de songs zelf staan op een cd die achteraan aan de binnenkant van de kaft bevestigd is). In het laatste deel tenslotte, heeft hij zijn bewerkte notities bij de verhalen uit het eerste deel - als welgekomen en soms verhelderende aanvulling - toegevoegd.
Soms komt het boek heel dicht en zijn de verhalen en de overpeinzingen donker en somber. "Lezen kan een vorm van autobiografie zijn, een bron van solidariteit - (...)." (p. 22) schrijft Hulst helemaal aan het begin van zijn reisverslag. Dergelijke lectuur kan zo gevaarlijk dichtbij komen, onder je huid kruipen en zich daar nestelen om later, op onbewaakte momenten, terug op te duiken.
Hij schrijft het reisverslag in zijn onnavolgbaar proza: licht melancholisch qua toon en toch met een zeker afstandelijkheid, zonder het gevoel uit het oog te verliezen. Zijn schrijfstijl was o.a. datgene wat mij al eerder aantrok in De Mitsukoshi Troostbaby Company, zijn laatste worp, maar voor mij het boek waarmee ik kennis maakte met deze Nederlandse auteur. Zijn verslagen zijn gelijkaardig qua toon en inslag als de essays van die andere Nederlandse schrijver en liefhebber van Angelsaksische literatuur, Joost Zwagerman, die in 2015 uit het leven stapte.
Een knap boek qua opzet en inhoud, waarin de auteur beschrijft, analyseert, interpreteert en interessante, anekdotische weetjes meegeeft aan zijn lezers. En vooral niet oordeelt. Want“wie de eenzaamste plek denkbaar niet kent, heeft het recht niet te oordelen. En elke eenzame plek is uniek en onkenbaar.” (p. 153)
April 27, 2018
"Ver weg van de grond waar we ooit liepen, heb ik het gevoel dat ik hem eindelijk nader. En daarmee: mezelf."
Auke Hulst reist in verkiezingstijd van de oost- naar de westkust in een tot op het bot verdeeld Verenigde Staten, zoekend naar sporen, naar tekens van leven van overleden helden. Cobain, Prince, Fitzgerald, Hemingway. En steeds weer komt hij zichzelf tegen, zijn verleden vooral. Een getekende geschiedenis van een kind, klein, anoniem, aan zijn lot overgelaten in het vergeten land ergens in het noorden van Groningen.
"Er komt een akelig en oud gevoel op dat ik probeer weg te drukken en dan maar toelaat. Uiteindelijk, besef ik, ligt mijn loyaliteit bij kinderen, die zo makkelijk over het hoofd worden gezien, altijd meebuigend omdat ze niet beter weten."
Het boek begint met de zoektocht naar sporen van zijn dode helden. We lezen over het leven van de helden waar hij mee op is gegroeid. Hij wijdt hierin ook een hoofdstuk aan zelfmoordenaars, een hoofdstuk dat me doet denken aan het werk van Joost Zwagerman. Hulst laat er in deze passages geen gras over groeien en laat de lezer ook angstig dichtbij komen, tot in de donkerste krochten van zijn gemoed, maar hij geeft aan niet in de wieg te zijn gelegd voor zelfmoord.
"Mijn overlevingsinstinct maakte gedachte onklaar voor die tot wasdom zou kunnen komen. Elke vluchtige flirt ermee is koketterie."
Steeds, gedurende het gehele boek, is zijn familie, zijn afkomst dichtbij. Als hij zijn moeder prijst omdat ze haar kinderen geïmpregneerd heeft met het geloof n het onmogelijk, zodat hij altijd een uitweg ziet. Maar het meest schrijft hij over zijn vader. In Wyoming houdt hij een aantal dagen een dagboek bij. Het zijn de dagen van de sterfdag van zijn vader, vele jaren geleden, toen Hulst acht jaar was. Twee dagen later zou hij negen worden. Hulst mijmert over die keer dat hij dacht dat zijn vader hem had willen doden, over de dagen rond zijn sterven, over de laatste keer waarop hij hem gezien moet hebben. Het zijn indringende passages.
In het midden van het boek staan de songteksten van de liedjes die Hulst onderweg schrijft en opneemt. Het boek sluit af met vluchtige passages, notities, gedachtespinsels opgeschreven tijdens de reis. Het is tijdens het laatste hoofdstuk dat ik me realiseer dat het een slimme opbouw van het boek is. Het is thematisch en vooral qua vorm goed uit elkaar gehaald. Zo behoudt ieder gedeelte zijn kracht. Waar in het eerste gedeelte duidelijk de schrijvers en de artiesten centraal staan, zo ademt het laatste gedeelte vooral de reis zelf. De rode draad: Hulst komt zichzelf tegen, denkt na over zijn vader en over de dood. De tijdgeest, en vooral de opkomst van Trump, komt in het laatste hoofdstuk mooi naar voren.
"(Het is) Trump gelukt een coalitie te smeden van achterblijvers: de weeskinderen van de dode industrie en religieuze plattelandsbewoners.."
En verderop in het boek, als hij schrijft over de Rust Belt (Detroit en omstreken):
"Wie leeft tussen de overblijfselen van een beter verleden, gelooft graag een charlatan die een terugkeer naar datzelfde verleden belooft."
Al lezende werd mijn verlangen aangewakkerd om ook door de VS te gaan reizen, een wens die ik al langere tijd heb. Af en toe had ik het gevoel een beetje met Hulst mee te reizen. Soms ook, kreeg ik het idee dat ook ik tijdens het lezen stukjes van mezelf vond, zoals Hulst zichzelf af en toe tegen kwam tijdens zijn reis. Motel Songs is een rijk, afwisselend boek van een schrijver waar ik meer van wil lezen.
Auke Hulst reist in verkiezingstijd van de oost- naar de westkust in een tot op het bot verdeeld Verenigde Staten, zoekend naar sporen, naar tekens van leven van overleden helden. Cobain, Prince, Fitzgerald, Hemingway. En steeds weer komt hij zichzelf tegen, zijn verleden vooral. Een getekende geschiedenis van een kind, klein, anoniem, aan zijn lot overgelaten in het vergeten land ergens in het noorden van Groningen.
"Er komt een akelig en oud gevoel op dat ik probeer weg te drukken en dan maar toelaat. Uiteindelijk, besef ik, ligt mijn loyaliteit bij kinderen, die zo makkelijk over het hoofd worden gezien, altijd meebuigend omdat ze niet beter weten."
Het boek begint met de zoektocht naar sporen van zijn dode helden. We lezen over het leven van de helden waar hij mee op is gegroeid. Hij wijdt hierin ook een hoofdstuk aan zelfmoordenaars, een hoofdstuk dat me doet denken aan het werk van Joost Zwagerman. Hulst laat er in deze passages geen gras over groeien en laat de lezer ook angstig dichtbij komen, tot in de donkerste krochten van zijn gemoed, maar hij geeft aan niet in de wieg te zijn gelegd voor zelfmoord.
"Mijn overlevingsinstinct maakte gedachte onklaar voor die tot wasdom zou kunnen komen. Elke vluchtige flirt ermee is koketterie."
Steeds, gedurende het gehele boek, is zijn familie, zijn afkomst dichtbij. Als hij zijn moeder prijst omdat ze haar kinderen geïmpregneerd heeft met het geloof n het onmogelijk, zodat hij altijd een uitweg ziet. Maar het meest schrijft hij over zijn vader. In Wyoming houdt hij een aantal dagen een dagboek bij. Het zijn de dagen van de sterfdag van zijn vader, vele jaren geleden, toen Hulst acht jaar was. Twee dagen later zou hij negen worden. Hulst mijmert over die keer dat hij dacht dat zijn vader hem had willen doden, over de dagen rond zijn sterven, over de laatste keer waarop hij hem gezien moet hebben. Het zijn indringende passages.
In het midden van het boek staan de songteksten van de liedjes die Hulst onderweg schrijft en opneemt. Het boek sluit af met vluchtige passages, notities, gedachtespinsels opgeschreven tijdens de reis. Het is tijdens het laatste hoofdstuk dat ik me realiseer dat het een slimme opbouw van het boek is. Het is thematisch en vooral qua vorm goed uit elkaar gehaald. Zo behoudt ieder gedeelte zijn kracht. Waar in het eerste gedeelte duidelijk de schrijvers en de artiesten centraal staan, zo ademt het laatste gedeelte vooral de reis zelf. De rode draad: Hulst komt zichzelf tegen, denkt na over zijn vader en over de dood. De tijdgeest, en vooral de opkomst van Trump, komt in het laatste hoofdstuk mooi naar voren.
"(Het is) Trump gelukt een coalitie te smeden van achterblijvers: de weeskinderen van de dode industrie en religieuze plattelandsbewoners.."
En verderop in het boek, als hij schrijft over de Rust Belt (Detroit en omstreken):
"Wie leeft tussen de overblijfselen van een beter verleden, gelooft graag een charlatan die een terugkeer naar datzelfde verleden belooft."
Al lezende werd mijn verlangen aangewakkerd om ook door de VS te gaan reizen, een wens die ik al langere tijd heb. Af en toe had ik het gevoel een beetje met Hulst mee te reizen. Soms ook, kreeg ik het idee dat ook ik tijdens het lezen stukjes van mezelf vond, zoals Hulst zichzelf af en toe tegen kwam tijdens zijn reis. Motel Songs is een rijk, afwisselend boek van een schrijver waar ik meer van wil lezen.
August 27, 2018
Prachtig, ontroerend. De taal van Auke Hulst is poëtisch en spannend. Het is een van de mooiste boeken over Amerika, dat tegelijkertijd over angst en verlies gaat.
November 15, 2024
Erg mooi en inspirerend boek. De verdeling in 3 geeft het boek een goede structuur en is mooi ingedeeld.
Auke Hulst stelt ook met dit boek absoluut niet teleur!
Auke Hulst stelt ook met dit boek absoluut niet teleur!
December 3, 2025
*** (goed)
Een boeiend reisverhaal afgekruid met muzikale weetjes en persoonlijke ontboezemingen.
Een boeiend reisverhaal afgekruid met muzikale weetjes en persoonlijke ontboezemingen.
December 2, 2021
In de vakantie las ik “The Lost Continent”, een roadtrip van Bill Bryson door Small Town USA. Mijn voornaamste kritiek was dat de sarcastische Bryson elke zin een grap leek te moeten maken en alles wilde afzeiken. Motel Songs van Auke Hult is het andere uiterste: bijna alles vanuit een nagenoeg depressieve hoek.
Aanvankelijk begint het nog aardig met beschrijvingen over schrijvers als Fitzgerald, Hemingway, Dick… en muziekanten als Buckley, Cobain en Prince. Hij betrekt veel van deze mensen op zichzelf, maar wie doet dat niet? Maar naar mate het boek vordert lijkt Hulst steeds dieper te willen zwelgen in de thematiek van dood en vergankelijkheid. Bij de zoveelste overgeanalyseerde benadering van allerdaagse zaken zou ik ‘m willen toeschreeuwen: get a grip!
Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is aardig, het tweede deel uitlezen was echt een beproeving. 2,5 ster zou ideaal geweest zijn. 3,5 voor het eerste deel, 1,5 voor het tweede. Kom je gemiddeld dus op 2,5.
Aanvankelijk begint het nog aardig met beschrijvingen over schrijvers als Fitzgerald, Hemingway, Dick… en muziekanten als Buckley, Cobain en Prince. Hij betrekt veel van deze mensen op zichzelf, maar wie doet dat niet? Maar naar mate het boek vordert lijkt Hulst steeds dieper te willen zwelgen in de thematiek van dood en vergankelijkheid. Bij de zoveelste overgeanalyseerde benadering van allerdaagse zaken zou ik ‘m willen toeschreeuwen: get a grip!
Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is aardig, het tweede deel uitlezen was echt een beproeving. 2,5 ster zou ideaal geweest zijn. 3,5 voor het eerste deel, 1,5 voor het tweede. Kom je gemiddeld dus op 2,5.
October 9, 2022
Al vanaf de eerste zinnen van de inleiding wist ik: dit ga ik bijzonder graag lezen. En mijn inschatting bleek niet fout. In Motel songs neemt Auke Hulst ons mee op een roadtrip door de USA. Onderweg bezoekt hij plekken die een link hebben met door hem bewonderde schrijvers (Fitzgerald, Hemingway, Dick) of muzikanten (Prince, Buckley, Cobain). Dat levert evenzoveel gedenkwaardige essays op, die hij aanvult met mijmeringen over zijn jeugd (jong gestorven vader, stuurloze moeder), zijn schrijverschap, politiek (het is een verkiezingsjaar) en de dood (al dan niet door zelfmoord). Ook schrijft hij onderweg een aantal songs, die hij opneemt in diverse motels – vandaar de titel van het boek – en die te beluisteren zijn op een bijgevoegde cd (of op Spotify). Die songs zijn best knap en tonen dat Auke Hulst een man is met veel talenten. Toch is het vooral als schrijver dat hij hier schittert. Wat schrijft deze kerel fenomenaal goed. Nu al zin om me op ander werk van hem te storten.
October 20, 2020
De psychologische functie van sciencefiction is de lezer te ontkoppelen van de feitelijke wereld die hij bewoont; sf ontmantelt tijd, ruimte en werkelijkheid.
Zij die het lezen hebben waarschijnlijk moeite zich aan te passen aan de eigen wereld, om welke reden
dan ook; misschien zijn ze hun tijd vooruit wat percepties en filosofische concepten betreft, misschien zijn ze neurotisch, misschien hebben ze gewoon een overactieve fantasie.
Frank C. Betrand, Philip K. Dick on Philosophy, a Brief Interview, 1980
Garry Shanding: I love going to the laundromat, cause you see people wearing the last thing they wanna wear.
Zij die het lezen hebben waarschijnlijk moeite zich aan te passen aan de eigen wereld, om welke reden
dan ook; misschien zijn ze hun tijd vooruit wat percepties en filosofische concepten betreft, misschien zijn ze neurotisch, misschien hebben ze gewoon een overactieve fantasie.
Frank C. Betrand, Philip K. Dick on Philosophy, a Brief Interview, 1980
Garry Shanding: I love going to the laundromat, cause you see people wearing the last thing they wanna wear.
November 13, 2025
Dit boek kwam op mijn pad door het lezen van een essay van Auke Hulst in het Parool, waar hij het rouwproces rondom zijn liefde voor de VS beschreef. Wat ik al vermoedde bleek waar: Hulst voelt een beetje als een soulmate, die ondanks dat hij 12 jaar eerder geboren is dan ik, de wereld op veel fronten op gelijke manier lijkt te ervaren. Weirdly intimate read…
January 3, 2018
Wat een fijn begin van het nieuwe jaar. Een geweldig geschreven boek over een reis door America, op zoek naar de zin van van alles, veel muziek( cd op spotify!) en helden, herinneringen, ontmoetingen en steeds ook Ameland ( waar ook ik alle zomervakanties verbracht). Prachtig
March 16, 2018
Een road journal zoals ik ze graag lees. De bijgevoegde cd met Americana van de auteur zelf is een bonus.
November 5, 2018
Prachtige taal, maar het feit dat het zo lang duurde voor ik het uit had, zegt me eigenlijk al genoeg. De inhoud wist me hier gewoonweg niet genoeg te boeien. Kan gebeuren.
December 26, 2018
Interesting travel story with songs (cd included)
March 11, 2019
Dit boek klonk heel interessant: een road trip door de Verenigde Staten aan de hand van de levens van muzikale en literaire grootheden. Het wist me echter niet te boeien. Niet uitgelezen.
October 3, 2019
‘Kiezen voor je eigen pad heeft een prijs en vandaag lijkt die prijs te hoog. Maar ik zal die weg blijven volgen. Het is mijn weg, de lange weg naar het verre westen.’ (p. 288)
May 16, 2021
Een inspirerend boek plus liedjes. Ik vind zijn taalgebruik soms net iets te veel over de top, soms toch ook treffend. Sfeer is mooi.
March 3, 2023
Prachtige zinnen!
August 15, 2018
Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met Auke Hulst, tenminste, als het gaat om zijn reisbeschrijvingen door Amerika. Hij is er verschillende keren geweest en elke keer ervaar ik hetzelfde: hij is zo ontzettend bezig met esthetiek, dat hij simpelweg vergeet het verhaal te vertellen. Hij citeert zo veel mogelijk mensen, want dat voegt kennelijk een diepere laag toe, en ook in dit boek moet het vooral gaan over andere mensen en niet over Auke zelf. Toch is het anders dan wat ik eerder van hem las in De Eenzame Snelweg en Buitenwereld, Binnenzee; hier heeft Hulst namelijk een extra deel aan het boek toegevoegd.
Uit zijn voorwoord (p.12-13): "Dit boek is een hybride van reisverslag, essay, biografie en autobiografie. Het eerse deel bevat een zevental essayistische reisverhalen die gaan over literatuur, muziek, verval en de dood, niet geheel toevallig van mannen die voortijdig stierven." Dat betreffen niet alleen Hemingway, Fitzgerald, Philip K. Dick en Chuck Palahniuk, maar ook veelvuldig Hulsts eigen vader, die stierf toen Auke 8 was. Hulst vervolgt: "Omdat ik ervan uitga dat niet elke lezer de verhalen braaf in volgorde leest, dubbelt in een aantal ervan de informatie. Ik heb dat tot een minimum proberen [sic] te beperken." Dat is voor mij al een vreemde gewaarwording: waarom zou men de reisbeschrijvingen niet in de volgorde lezen waarin ze geschreven staan?
"Het tweede deel omvat de teksten van de veertien tracks van het album," de cd die bij het boek gevoegd is, met nummers die Hulst onderweg schreef en opnam. Er is verder een "slotdeel, getiteld 'wegwerkzaamheden.' Die fragmenten zijn een nadere uitwerking van onderweg in steno genoteerde gedachten en observaties." En het rare is: alles wijst erop dat Hulst één reis heeft ondernomen, van de Oostkust naar de Westkust, onderweg plekken aandoend die belangrijk waren voor de schrijvers die hij bespreekt. Dus waarom moet het dan in zo'n vreemd corset worden gepast, waarin deel één een persoonlijk reiselement tekort komt, zodat het leest als van plaats en tijd ontdaan; en waarin deel drie een fragmentarische, maar chronologische, potpourri vormt, die een grotere narratieve cohesie ontbeert? Voeg deel één en drie samen en je hebt een heerlijk boek. Trek ze uit elkaar, met ertussen de liedteksten, en je hebt het idee dat je dezelfde reis twee keer onsamenhangend en onbevredigend meemaakt.
Het is geen slecht boek, heus niet; het voelt alleen als onaf, of een gemiste kans.
Uit zijn voorwoord (p.12-13): "Dit boek is een hybride van reisverslag, essay, biografie en autobiografie. Het eerse deel bevat een zevental essayistische reisverhalen die gaan over literatuur, muziek, verval en de dood, niet geheel toevallig van mannen die voortijdig stierven." Dat betreffen niet alleen Hemingway, Fitzgerald, Philip K. Dick en Chuck Palahniuk, maar ook veelvuldig Hulsts eigen vader, die stierf toen Auke 8 was. Hulst vervolgt: "Omdat ik ervan uitga dat niet elke lezer de verhalen braaf in volgorde leest, dubbelt in een aantal ervan de informatie. Ik heb dat tot een minimum proberen [sic] te beperken." Dat is voor mij al een vreemde gewaarwording: waarom zou men de reisbeschrijvingen niet in de volgorde lezen waarin ze geschreven staan?
"Het tweede deel omvat de teksten van de veertien tracks van het album," de cd die bij het boek gevoegd is, met nummers die Hulst onderweg schreef en opnam. Er is verder een "slotdeel, getiteld 'wegwerkzaamheden.' Die fragmenten zijn een nadere uitwerking van onderweg in steno genoteerde gedachten en observaties." En het rare is: alles wijst erop dat Hulst één reis heeft ondernomen, van de Oostkust naar de Westkust, onderweg plekken aandoend die belangrijk waren voor de schrijvers die hij bespreekt. Dus waarom moet het dan in zo'n vreemd corset worden gepast, waarin deel één een persoonlijk reiselement tekort komt, zodat het leest als van plaats en tijd ontdaan; en waarin deel drie een fragmentarische, maar chronologische, potpourri vormt, die een grotere narratieve cohesie ontbeert? Voeg deel één en drie samen en je hebt een heerlijk boek. Trek ze uit elkaar, met ertussen de liedteksten, en je hebt het idee dat je dezelfde reis twee keer onsamenhangend en onbevredigend meemaakt.
Het is geen slecht boek, heus niet; het voelt alleen als onaf, of een gemiste kans.
July 1, 2018
Hoge verwachtingen, want boek wordt de hemel ingeprezen. Maar mij boeit het niet.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews