ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ

by Ryūnosuke Akutagawa, พิณชุด เด่นกำจรสุข (Translator)

รวมเรื่องสั้นของ อะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ

ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ ถูกรวบรวมขึ้นจากเรื่องสั้นเรื่องอื่นๆ ของ อะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ ที่ยังไม่เคยมีการแปลเผยแพร่เป็นภาษาไทยมาก่อน ดูผิวเผินอาจจะไม่ใช่ผลงานที่ถูกกล่าวขานในระดับขึ้นหิ้ง แต่ในความเป็นนักเล่าเรื่องตัวฉกาจ งานเขียนงานแปลชุดนี้ กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยท่วงทำนองแห่งอะคุตะงะวะ ทั้งโครงเรื่อง มุมมอง กลวิธี อารมณ์ความรู้สึก และการจบแบบปลายเปิดอันเป็นเอกลักษณ์ โดยปล่อยให้คนอ่านขบคิดและจินตนาการ ตลอดถึงถกเถียงได้อย่างอิสระ ขณะเดียวกันก็ตื่นตะลึงราวกับดำดิ่งสู่ห้วงมหาสมุทรก็ปานนั้น ซึ่ง 7 เรื่องสั้นที่ปรากฏอยู่ในเล่ม รอให้ท่านพิสูจน์แล้วนับแต่นี้

แรงแค้นกตัญญู

ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ

ชายหนุ่มกับสมบัติมหัศจรรย์

ผู้สำเร็จเป็นเซียน

สงครามข้ามสายพันธุ์

พระแม่ทมิฬ

เธอคือการ์เมน

112 pages, Paperback

Published March 1, 2017

About the author

Akutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.

Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.

At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.

The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).

Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of

Reviews

[Kin · Rating 5 out of 5]

มาสเตอร์พีชมากๆ เรียวโนสุเกะนี่เป็นนักเขียนที่คิดพล็อตเก่งจริงๆ เราว่าบางเรื่องในเล่มนี้เทียบได้กับ 'ในป่าละเมาะ' 'ราโชมอน' หรือ 'ฉากนรก' เลย ส่วนตัวเราชอบ 'ผู้สำเร็จเป็นเซียน' กับ 'สงครามข้ามสายพันธุ์' มากๆ มันอาจจะไม่ได้หวือหวาหักมุมเท่าเรื่องสั้นดังๆ เรื่องอื่น แต่มันจิกกัดสิ่งที่มันอยากกัดได้เต็มปากเต็มคำดีเหลือเกิน โคตรแนะนำครับ

[Woraphol Thawornwaranon · Rating 3 out of 5]

คิดจะพักคิดถึงอะคุตะกะวะ

[Araya Pichitkul · Rating 5 out of 5]

เหมาะที่จะอ่านเป็นนิทานก่อนนอน(สำหรับผู้ใหญ่)
ตอนที่ชอบเป็นพิเศษ
- ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ
- พระแม่ทมิฬ
- 仙人 คือตอนจบหักมุมเฉย
มีบทวิจารณ์ ตีความเรื่องสั้นและเจตจำนงของผู้แต่ง
เชิงอรรถ มีเกร็ดประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นด้วย ดีมากๆ
หลายเรื่องคือ อ่อ ว้าว 成程 🤓

[Chanamon Wangthip · Rating 5 out of 5]

หลายๆคนจะรู้จักอะคุตะงาวะจากราโชมอนกับในป่าละเมาะซะเป็นส่วนใหญ่

เล่มนี้เป็นการเอาเรื่องสั้นเรื่องอื่นๆของเขาที่ยังไม่เคยถูกแปลเป็นภาษาไทยมาพิมพ์โดยสนพ.ปล่อย

สำหรับคนชอบตัดสินหนังสือจากหน้าตาอย่างเรา เห็นปกแล้วก็สวยดีแบบไม่ว้าวแต่เดาในใจว่าคงเป็นเรื่องสั้นย้อนยุค ตำนานเมืองอะไรเทือกนี้ 555

อ่านแล้วพบว่าทุกเรื่องเป็นเรื่องสั้นย้อนยุคจริงๆ แต่เป็นเรื่องสั้นย้อนยุคที่กลวิธีการเล่าเรื่องใหม่และหลากหลายมาก
ปกติเราอ่านงานญี่ปุ่นนานๆที ถ้าชอบก็จะชอบในแง่ของภาษา สำนวนหรืออารมณ์ของเรื่องตามประสาคนอ่านสาย emotional มากกว่า
แต่เรื่องนี้เทคนิคการแต่งโดดเด่นและแปลกใหม่มากจริงๆ เป็นความแปลกที่เสริมให้พล็อตเรื่องธรรมดาๆบันเทิงขึ้นสุดๆ ตั้งแต่เทคนิคที่นานๆเจอทีแบบที่รื้อการตีความนิทาน-ตำนานเมืองเป็นเรื่องใหม่ จนกระทั่งเทคนิคการเล่าแบบการวิพากษ์ literary review รวมเอาตำนานเมืองหลายเวอร์ชั่นมาแผ่แล้วหลอกล่อยอกย้อนคนอ่าน ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าอะคุตะงาวะนี่เป็นนักเขียนสายเทคนิคของจริงเลย

อีกจุดที่ต้องชื่นชมคือหนังสือแปลดี อ่านง่าย แล้วมีเชิงอรรถกับบทวิจารณ์ท้ายเรื่องให้ค่อนข้างละเอียด คนที่ไม่คุ้นกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นและคนอ่านสายงุนงงแบบเราเลยอ่านเพลินและสนุกขึ้น สรุปว่าแนะนำให้อ่าน เล่มบางๆ ราคาไม่แพง
คนชอบอ่านพลาดไม่ได้เลย คนชอบเขียนยิ่งพลาดไม่ได้

[Klin กลินท์]

"ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ The Princess of Rokunomiya" ของ อะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ แปลโดยพิณชุค เด่นกำจรสุข

ท่วงทำนองแห่งอะคุตะงะวะในรวมเรื่องสั้นทั้ง 7 เรื่องของอะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ ซึ่งหลังจากอ่านจบในแต่ละเรื่องนั้นล้วนต่างเชิญชวนให้ผู้อ่านได้คิด จินตนาการ ตั้งคำถาม ถกเถียงกันต่อไปจากการจบแบบปลายเปิดซึ่งสุดแล้วแต่ของผู้นั้น ข้าพเจ้าเองก็เช่นกัน

"ทะมะคุระ โน ซุคิมะ โน คะเซ โมะ ซะมุคะริคิ
มิ วะ นะระวะชิ โนะ โมะโนะ นิซะริเคะรุ"
กับสภาพอันไม่คุ้นชินเช่นฉะนี้
ฉันอาจจะรู้สึกหนาวเพียงเพราะลมพัดผ่าน
แม้นยามนอนซบลงในอ้อมแขนของตัวเอง" ,น.34

คม กระชับ
ที่เหลือคือจะดำดิ่งลงไปในจิตใจของมนุษย์ผู้นั้นมากน้อยเช่นไร

อ่านหมายเลข ๓๙/๒๕๖๐ ลองหาอ่านดูครับ #ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ #ThePrincessOfRokunomiya #อะคุตะงะวะริวโนะสุเกะ #พิณชุคเด่นกำจรสุข #อ่านไปเรื่อยๆ #อ่านญี่ปุ่น #ReadingJapan #อ่านไปฟังไป #IntoTheBook #อ่านแล้วอ่านเล่า #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #KlinLand #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #อ่านในใจ #อ่านเพลิน #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary

[Kamon SecondAccount · Rating 3 out of 5]

สรุปความรู้สึกจากการอ่านเรื่องสั้นได้ตามนี้:

1. แรงแค้นกตัญญู
เรื่องราวการแก้แค้นของเด็งกิจิ
>> เนื้อเรื่องเรียบๆ แต่เล่าเรื่องด้วยมุมมองของเอกสารเก่า

2. ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ
เรื่องราวชะตาชีวิตน่าเศร้าของท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ
>> อ่านแล้วเฉยๆ

3. ชายหนุ่มกับสมบัติมหัศจรรย์
เรื่องของชายตัดฟืนนามคะมินะงะฮิโกะ ผู้สามารถเป่าขลุ่ยได้ไพเราะจนเหล่ายักษ์มอบรางวัลให้เป็นสุนัขวิเศษ เขาจึงช่วยเหลือท่านหญิงได้สำเร็จ
>> มีความเป็นนิทานอีสปนิดนึง

4. ผู้สำเร็จเป็นเซียน
เรื่องของสามีภรรยาที่หลอกชายชื่อกอนสุเกะว่าสามารถทำให้เขาเป็นเซียนได้หากเขาทำงานรับใช้พวกเขา
>> อ่านแล้วเฉยๆ

5. สงครามข้ามสายพันธุ์
เรื่องของลิงนิสัยเสียที่หลอกปูจนสัตว์อื่นๆ มาช่วยแก้เผ็ดให้
>> เป็นอีกเรื่องที่คล้ายนิทานอีสป

6. พระแม่ทมิฬ
เรื่องของยายที่ภาวนากับรูปปั้นให้หลานชายมีชีวิตอยู่รอดตราบเท่าที่ยายยังมีลมหายใจอยู่
>> ชอบเรื่องนี้ที่สุดในเล่ม

7. เธอคือการ์เมน
เรื่องของหญิงสาวชื่อเยนาที่รับบทการ์เมนในโอเปร่า
>> เรื่องนี้สั้นและดูไม่มีเนื้อเรื่องที่สุด

ด้วยความที่ไม่่ใช่คนชอบอ่านเรื่องสั้น เลยค่อนข้างเฉยๆ กับหลายเรื่องเพราะมันสั้นไป และดูเหมือนจะต้องตีความหรือพยายามหานัยยะของผู้แต่ง..ซึ่งมีบทวิเคราะห์สั้นๆ อยู่ในเล่มแล้ว เลยอ่านแล้วดูเฉลยไปเลย ไม่ต้องคิดเอง แหะแหะ

[Nok Yung · Rating 4 out of 5]

ชอบแค่บางเรื่อง ส่วนบางเรื่องอ่านแล้วก็รู้สึกเฉยๆ ออกแนวนิทานพื้นบ้านของญี่ปุ่นซะมากกว่า (ไม่ประทับใจเท่าตอนที่อ่าน'ในป่าละเมาะ'กับ'ฉากนรก') แต่ก็ต้องนับถือผู้แต่งที่มีวิธีการเล่าเรื่องหลากหลาย สามารถหยิบเอาตำนานต่างๆมาแต่ง พร้อมทั้งสอดแทรกแนวคิดต่างๆลงไปได้ดี

[Renata7th · Rating 3 out of 5]

ส่วนตัวไม่ค่อยประทับใจเล่มนี้เท่าไหร่ เรื่องของเนื้อเรื่องก็รู้สึกว่าก็สมเป็นอ.อาคุตากาวะดี แต่ไม่ชอบสำนวนการแปลเท่าไหร่ อ่านแล้วขัดๆเล็กน้อย

[Papope Mueanpaopong · Rating 3 out of 5]

ลวดลายไม่แพรวพราวเท่าเล่มอื่นของคนนี้ที่เคยอ่าน