What do you think?
Rate this book
Feel: My Story
Feel is the story of how a small-time boy from humble beginnings in Louisiana rose to the pantheon of greats, to win the 500cc and 250cc GP Championship in the same year – an historic achievement over three decades ago which has never been repeated.Growing up at the time of the assassination of Malcolm X and Martin Luther King, Freddie judged by feel, not by colour. Blind to prejudice and discrimination, he formed dynamic connections with people and events, but only years later during his racing afterlife could Freddie come to understand the true power of the things he learned.Spencer is an articulate and compassionate guide as he describes the thrill and horror of racing in an era when death was a perennial threat. He recalls in pin-sharp detail the frenetic high-octane racing duels with the ‘King’ Kenny Roberts, but also describes a parallel internal journey as he struggled to make sense of it all. Driven by a search for the personal fulfilment that comes through finding your purpose, Freddie’s story is a universal one. In its message of hope, Feel transcends its genre to offer a story for everyone. Part thriller, part philosophical self-exploration, it is a remarkably insightful account of what it is like to have it all, but wonder why. “For the first time I will talk about the traumas of my childhood, the contrast between the leaf fire burns, the mistrust and discomfort and the peace and purpose I felt when riding my bike. I didn’t tell my parents about something that happened to me. Why? I felt ashamed, but when I rode I felt connected to everything and the pain in my hand and heart would go away. It gave me the feeling of hope”.
306 pages, Kindle Edition
Published April 20, 2017
16 people are currently reading
25 people want to read
About the author
Freddie Spencer
6 books2 followersFrederick "Freddie" Burdette Spencer, known by the nickname Fast Freddie, is an American former world champion motorcycle racer. Spencer is regarded as one of the greatest motorcycle racers of the early 1980s.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
August 19, 2017
In 1982, drie weken voor mijn twaalfde verjaardag, mocht ik voor het eerst met mijn oom mee, achterop de motor naar een nationale race in Helmond. In datzelfde jaar won een jonge, onbekende Amerikaan voor de Grand Prix van Belgie op Francorchamps. Deze Freddie Spencer werd een jaar later de jongste wereldkampioen ooit in de 500 cc, de koningsklasse.
Als jongen verslond ik alles wat met GP wegracen op motoren te maken had, vooral van de koningsklasse. En dat is altijd zo gebleven. Fast Freddie Spencer is, om het zo te zeggen, een oude bekende. Eigenlijk heeft hij een hele rare loopbaan gehad in de racerij. Hij kwam in 1982 uit het niets en veroverde zoals gezegd in 1983 het wereldkampioenschap in een epische strijd met King Kenny Roberts.
Een jaar later ging het vanaf het begin mis door pech en verloor hij de titel aan Steady Eddie Lawson (die Amerikanen hadden geweldige bijnamen). Maar in 1985 kwam hij terug en hoe. Hij besloot in twee klassen tegelijk mee te doen. Honda bouwde speciaal voor hem een 250 naast de 500. Spencer presteerde dat jaar het onmogelijke door in beide klassen wereldkampioen te worden.
Hij had bewezen absoluut de snelste man op twee wielen te zijn. Het of hij zonder moeite reed, alsof het hem kwam aanwaaien. Maar na 1985 was het voorbij. Voorgoed. Spencer kampte met een oneindige reeks pechgevallen en blessures. Hij maakte diverse come-backs, maar het ging hem steeds slechter af. Hij was zijn mojo kwijt. Soms viel hij uit met ogenschijnlijk futiele oorzaken, zoals een verloren contactlens.
In de pers werd hij smalend omgedoopt van Fast Freddie tot Past Freddie. Hoewel hij nooit een onvertogen woord zei, werd hij nooit echt geliefd in Europa. Honda was het team met het meeste geld en de introverte Freddie werd beschouwd als een ‘ knappe jongen’, een primadonna, die zich te snel uit het veld liet slaan. Er werd heel wat in vuistjes gelachen.
Zijn biografie Feel werpt een ander licht op de zaak. Mij is duidelijk geworden dat een aantal verhaaltjes uit de pers, die ook ik geloofde, onwaar zijn. Zo werd bijvoorbeeld altijd gezegd dat Spencer diepgelovig was, of zelfs een Mormoon. De werkelijkheid is dat hij wel uit het diepe zuiden komt (Shreveport, Louisiana), maar dat hij noch zijn ouders kerkgangers waren. Ook blijkt dat Freddie Spencer voor ons Europeanen wel uit het niets leek te komen, maar dat hij daarvoor ongelofelijk hard heeft gewerkt vanaf zijn kindertijd.
Een ander voorbeeld: in het jaarboek Grand Prix Wegrace 1984 staat dat Freddie zijn enkel had gekneusd bij de openings-GP in Zuid-Afrika. Van de dokter mocht hij rijden, maar het prinsje had er kennelijk geen zin in met een blauwe plek op zijn voetje. Zo staat het er niet letterlijk, maar zo kwam het wel over. Racers willen altijd rijden, al liggen ze helemaal in de kreukels. Maar in Feel lees ik dat het niet om een simpel ongemak ging: Spencer had in zijn ene voet veertien en in de andere zestien fracturen. Het heeft vele jaren geduurd voor hij weer normaal en zonder pijnstillers kon lopen. Toch wel even een ander verhaal.
Alleen al om deze reden ben ik blij dat ik Feel heb gelezen. Hij beschrijft niet alleen de gloriejaren, maar ook de vele tegenslagen, zowel als sportman als in zijn privéleven. Duidelijk wordt hoeveel druk er op de toppers staat. Hij vertelt niet alleen over zijn sportloopbaan, maar ook over zijn spirituele ontwikkeling. Zweverig wordt het niet, want Freddie Spencer is geen primadonna maar een echte racer, nog steeds.
Het is geweldig dat hij, als een van de meest legendarische coureurs ooit, tegenwoordig na elke race een beschouwing houdt. Ook in Feel geeft hij een paar prachtige inzichten in het wezen van het racen. Hint: het draait daarbij niet om adrenaline, verslaving aan risico of zelfmoordneigingen. Waar het wel om gaat weet elke liefhebber. Spencer weet het mooi onder woorden te brengen. Feel is een prachtig boek.
Als jongen verslond ik alles wat met GP wegracen op motoren te maken had, vooral van de koningsklasse. En dat is altijd zo gebleven. Fast Freddie Spencer is, om het zo te zeggen, een oude bekende. Eigenlijk heeft hij een hele rare loopbaan gehad in de racerij. Hij kwam in 1982 uit het niets en veroverde zoals gezegd in 1983 het wereldkampioenschap in een epische strijd met King Kenny Roberts.
Een jaar later ging het vanaf het begin mis door pech en verloor hij de titel aan Steady Eddie Lawson (die Amerikanen hadden geweldige bijnamen). Maar in 1985 kwam hij terug en hoe. Hij besloot in twee klassen tegelijk mee te doen. Honda bouwde speciaal voor hem een 250 naast de 500. Spencer presteerde dat jaar het onmogelijke door in beide klassen wereldkampioen te worden.
Hij had bewezen absoluut de snelste man op twee wielen te zijn. Het of hij zonder moeite reed, alsof het hem kwam aanwaaien. Maar na 1985 was het voorbij. Voorgoed. Spencer kampte met een oneindige reeks pechgevallen en blessures. Hij maakte diverse come-backs, maar het ging hem steeds slechter af. Hij was zijn mojo kwijt. Soms viel hij uit met ogenschijnlijk futiele oorzaken, zoals een verloren contactlens.
In de pers werd hij smalend omgedoopt van Fast Freddie tot Past Freddie. Hoewel hij nooit een onvertogen woord zei, werd hij nooit echt geliefd in Europa. Honda was het team met het meeste geld en de introverte Freddie werd beschouwd als een ‘ knappe jongen’, een primadonna, die zich te snel uit het veld liet slaan. Er werd heel wat in vuistjes gelachen.
Zijn biografie Feel werpt een ander licht op de zaak. Mij is duidelijk geworden dat een aantal verhaaltjes uit de pers, die ook ik geloofde, onwaar zijn. Zo werd bijvoorbeeld altijd gezegd dat Spencer diepgelovig was, of zelfs een Mormoon. De werkelijkheid is dat hij wel uit het diepe zuiden komt (Shreveport, Louisiana), maar dat hij noch zijn ouders kerkgangers waren. Ook blijkt dat Freddie Spencer voor ons Europeanen wel uit het niets leek te komen, maar dat hij daarvoor ongelofelijk hard heeft gewerkt vanaf zijn kindertijd.
Een ander voorbeeld: in het jaarboek Grand Prix Wegrace 1984 staat dat Freddie zijn enkel had gekneusd bij de openings-GP in Zuid-Afrika. Van de dokter mocht hij rijden, maar het prinsje had er kennelijk geen zin in met een blauwe plek op zijn voetje. Zo staat het er niet letterlijk, maar zo kwam het wel over. Racers willen altijd rijden, al liggen ze helemaal in de kreukels. Maar in Feel lees ik dat het niet om een simpel ongemak ging: Spencer had in zijn ene voet veertien en in de andere zestien fracturen. Het heeft vele jaren geduurd voor hij weer normaal en zonder pijnstillers kon lopen. Toch wel even een ander verhaal.
Alleen al om deze reden ben ik blij dat ik Feel heb gelezen. Hij beschrijft niet alleen de gloriejaren, maar ook de vele tegenslagen, zowel als sportman als in zijn privéleven. Duidelijk wordt hoeveel druk er op de toppers staat. Hij vertelt niet alleen over zijn sportloopbaan, maar ook over zijn spirituele ontwikkeling. Zweverig wordt het niet, want Freddie Spencer is geen primadonna maar een echte racer, nog steeds.
Het is geweldig dat hij, als een van de meest legendarische coureurs ooit, tegenwoordig na elke race een beschouwing houdt. Ook in Feel geeft hij een paar prachtige inzichten in het wezen van het racen. Hint: het draait daarbij niet om adrenaline, verslaving aan risico of zelfmoordneigingen. Waar het wel om gaat weet elke liefhebber. Spencer weet het mooi onder woorden te brengen. Feel is een prachtig boek.
June 28, 2017
I have read a lot of sporting auto/biographies but I didnt "feel" this book and never really got a connection with Fast Freddie, which is strange because I get the impression this is supposed to be a laid bare autobiography.
The jumping back and forth with the timeline didnt really help and felt a bit contrived, when a linear story would have been much simpler. Perhaps the reader is supposed to already have an extensive knowledge of the racing history.
Despite many references to feelings, fate, destiny, intuitions and spiritual connections, these seem to have been ignored as often as they were heeded and whatever the outcome of the choices made, its covered by the catch all "it was meant to be". Parts of the book were pretty incomprehensible and difficult to follow.
I stuck with it to the end, but there were many times I felt like packing it in.
All 3 stars are for the bare bones motorcycle racing stories!
The jumping back and forth with the timeline didnt really help and felt a bit contrived, when a linear story would have been much simpler. Perhaps the reader is supposed to already have an extensive knowledge of the racing history.
Despite many references to feelings, fate, destiny, intuitions and spiritual connections, these seem to have been ignored as often as they were heeded and whatever the outcome of the choices made, its covered by the catch all "it was meant to be". Parts of the book were pretty incomprehensible and difficult to follow.
I stuck with it to the end, but there were many times I felt like packing it in.
All 3 stars are for the bare bones motorcycle racing stories!
November 9, 2018
The man has said what he experienced in a True Manner
It’s good exploration of one’s own life & spiritual understanding
Now I can define Spirituality as the art & science of living in the moment with never fading hopes. A nice read
Trust thy self!
Live in the moment!
Feel yourself completely!
— the three messages for Life
It’s good exploration of one’s own life & spiritual understanding
Now I can define Spirituality as the art & science of living in the moment with never fading hopes. A nice read
Trust thy self!
Live in the moment!
Feel yourself completely!
— the three messages for Life
February 10, 2024
I had always been interested in what happened to Fast Freddie Spencer the short-lived king of motorcycle racing in the first half of the 80's. This autobiography explains that and much more about the man and his fascinating life. It's not the usual book by a sportsman recounting their sporting life it's an exploration of the human condition and the part spiritualism can play in our development.
September 25, 2024
Incredibly emotional book from a guy that was not known for opening up. If you were a fan back in the day of 500cc 2-strokes you will love this book. Enough technical detail as well as Freddie's life story to make for a very interesting book. I thoroughly enjoyed the book and it gave me a lot of insight into Freddie's story.
May 24, 2017
Freddie Spencer's time in Grand Prix bike racing was before I got interested in the sport. So I lack a lot of the background knowledge that these books tend to flesh out. Still, a delight to read and not entirely as I had expected.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews