Το πολιτικό ζητούμενο στην Ελλάδα σήμερα

by Christos Yannaras, Χρήστος Γιανναράς

Στην Ελλάδα σήμερα καλλιεργείται έντεχνα και "εκ του πονηρού" ο μύθος ότι "η Δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιέξοδα" -με παγιωμένη την ψευδαίσθηση ότι το πολίτευμα της χώρας είναι Δημοκρατία. Η συνεχώς και ισχνότερη μειονότητα των πολιτών που διασώζουν σκέψη και κρίση, ξέρουν ότι η Δημοκρατία είναι άθλημα με ενδεχόμενα αποτυχίας, αλλά και συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, άρα με σαφή αδιέξοδα όταν αντί καλλιέργειας πρυτανεύει η κτηνώδης ιδιοτέλεια, η αλογία της καταναλωτικής βουλιμίας.
Με αυτά τα δεδομένα, το βιβλίο αναζητάει εκείνη τη ρεαλιστική επιτελική στρατηγική που θα μπορούσε να ξαναδώσει στην πολιτική πράξη τον ριζοσπαστισμό της πρόκλησης ή του εναύσματος για μια έκρηξη κοινωνικής αντίστασης στη συντελούμενη ιστορική αυτοχειρία του Ελληνισμού.

328 pages, Paperback

Published June 1, 2010

About the author

Christos Yannaras (Greek: Χρήστος Γιανναράς) was a Greek philosopher, Eastern Orthodox theologian and author of more than 50 books which have been translated into many languages. He was a professor emeritus of philosophy at the Panteion University of Social and Political Sciences, Athens.

Reviews

[Nikos Pappas · Rating 4 out of 5]

η παρούσα ανάρτηση έχει το χαρακτήρα γνωστοποίησης ενός βιβλίου του Γιανναρά που διάβασα. κατά τ' άλλα δεν νιώθω επαρκής να πω πολλά γι' αυτόν τον Άνθρωπο. Το βιβλίο κυκλοφόρησε, προφητικά, λίγο πριν την έκρηξη (προς τα μέσα) της οικονομικής κρίσης, αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, και του τρόπου με τον οποίο πολιτευτήκαμε (λέμε τώρα) τα 35 χρόνια που προηγήθηκαν. προφανώς σε κεντρίζει ο τίτλος, έστω και απλουστευτικά ερμηνευμένος ως "τι να ψηφίσουμε"(ή αλλιώς "τι να κάνουμε" κατά Βλαδίμηρο Ίλιτς). θεώρησα επίσης την αγορά του ως μια καλή ευκαιρία ελάχιστης (έστω) προσέγγισης ενός σημαντικού έλληνα φιλοσόφου. με τον Ράσελ είχα φάει τα μούτρα μου, ως προς το επίπεδο (κατα)νόησης. με πανέμορφο τρόπο ο Γιανναράς συνδέει την παιδεία ενός λαού με τον βίο και την πολιτεία του, εστιάζοντας στην πνευματική του κατάσταση ως αφετηρία των πολιτικών του επιλογών (και συνεπακόλουθα ως πρωτογενές αίτιο του όποιου υλικού και οικονομικού του status). η κρίση είναι ηθική και όχι οικονομική, σύμφωνα με το μότο της εποχής. "η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή, μωρό μου", "δέκα must μέρη να δεις και γκόμενες να κυκλοφορήσεις πριν πεθάνεις" ή πώς θα βγάζεις φράγκα πίνοντας (πάλαι ποτέ) φραπέ. τελικά χάσαμε κατά μέσο όρο ένα εκατομμύριο δραχμές έκαστος. με λίγα λόγια ο άνθρωπος καταναλωτής αντί του σκεπτόμενου ανθρώπου και πώς του ήρθε του Descartes να το πει αυτό..
σε δυο σημεία της θεώρησης του Γιανναρά "διαφώνησα" (αδόκιμος όρος για τον συγκεκριμένο νου, γι' αυτό και τα εισαγωγικά): α) φαίνεται να εναποθέτει κάποιες ελπίδες (ίσως καλύτερα, να τις είχε εναποθέσει και να τις παρακολουθεί να βαίνουν μειούμενες) για την πολιτική εξέλιξη της εποχής σε συγκεκριμένο χώρο. αυτό όμως πρέπει να το εξετάσουμε και με τα τότε δεδομένα και β) είχε θετική σχέση με το ελληνικό θρησκευτικό πλαίσιο, που το προσέγγιζε και το ερμήνευε μέσω βιώματος.

ένα υψιπετές πνεύμα λιγότερο. δεν έχουμε και πολλά.
ο καλύτερος φόρος τιμής και ταυτόχρονα μια ριζοσπαστική πράξη ελευθερίας, θα ήταν να τον διαβάσουμε.