ริมหัวใจ เล่ม 1+2

by โรสลาเรน

“แม่...” เสียงเรียกเบา “แม่เคยบอก...สุดแต่ลูก มิสซี่ และนี่มิสซี่สมควรบอกแม่หรือยัง”
ลุนตยา อดีตรานีแห่งราชรัฐ กอดลูกแนบแน่น กดหัวให้ซบกับบ่า
“ยัง...มิสซี่ ลูกต้องใช้เวลามากกว่านี้”
“มิสซี่คิดว่า...”
“ปัญญาและความรัก ไม่ได้อยู่ในสมองหรอกลูก อย่า...คิดว่า...เพราะบางที เราจะได้คำตอบผุดขึ้นมาเอง แล้วจะทำในสิ่งที่คิดไม่ถึง อย่างแม่กับพ่อที่รู้จุดจบของเราล่วงหน้า หากเราก็ไม่เคยเสียใจ หรือเสียดายเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน”
มัสลินรู้...แม่ไม่เคย คลายปม เสน่หา แม่รู้ว่า พ่อรำลึก มิห่างหาย
.
...กุหลาบแย้ม ห่อรัก ระรวยรื่น
หากแล้ว ความชื่น ก็คืนหาย
เหลือน้ำตา แตะกลีบ ผกาพราย
รอยจูบอุ่น มลาย คลายคลี่จาง...

ลูกรัก ปัญหา...มีเพื่อแก้ไข มิใช่ละทิ้ง แล้ว ‘คิดว่า’ หมดปัญหา
โดยเฉพาะปัญหาหัวใจ จะค้างคาในหัวใจตลอดกาล

586 pages, Paperback

Published March 1, 2017

Reviews

[Patrawan Dear]

#ริมหัวใจ/โรสลาเรน

เล่มนี้เป็นเรื่องใหม่ล่าสุดของผู้เขียน แต่ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านงานในยุคดั้งเดิมที่เราชอบและคุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นพล็อตเรื่องรักที่ชูโรงมาด้วยความแค้น จังหวะการเล่าเรื่อง รวมถึงสำนวน อารมณ์ขัน และการเล่นคำในบทสนทนา

โดยรวมแล้วโทนอารมณ์ของเรื่องจะคล้ายๆเรื่องรักลวงค่ะ และถึงแม้จะไม่หม่นเท่า แต่ก็เรียกน้ำตาเราได้อยู่ เป็นน้ำตาที่เสียให้กับความรักความผูกพันในครอบครัว ซึ่งนับว่าแปลกที่เราไม่ค่อยรู้สึกถึงความรักระหว่างชายหญิงในเรื่องเลย ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพ่อแม่ หรือรุ่นลูก ทำให้ยากที่จะจินตนาการต่อจากตอนจบที่ตัดจบแบบห้วนๆได้

ไว้จะลองหยิบมาอ่านอีกสักรอบค่ะ :)

[Monaliz Juang]

เล่มใหม่ล่าสุดคาดหวังว่าจะจบแฮปปี้ ทั้งๆที่รู้ว่าป้าอิ๊ดยากกกมากจะจบแฮปปี้

มาถึงเล่มนี้เหมือนเดาทางได้เนื้อเรื่องสมกับคำว่าริมหัวใจ เพราะคนสองคนมีใจให้กันมาตลอดอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว

ภาสวัต ปากก็บอกรักรักคนพี่ แต่เหมือนกับเอากรงไปขังสิ่งที่ตนเองคิดว่าสวยงามนั้น คาดหวังไว้จะไม่แตกสลายไป ไม่ปล่อยให้คนรักเป็นตัวของตัวเอง ใช้ท่าที่่ดุดันผลักไสคนน้องเพราะความผิดปกติของหัวใจนั้นมันพยายามขีดเส้นกั้นเอาไว้ตลอดเวลา เปรียบเทียบว่าตัวเองเลือกคนถูกแล้ว เปรียบเทียบเพื่อให้ตัวเองอยู่ในกรอบที่สร้างไว้ รักคนพี่จึงเป็นรักเพียงเปลือก ไม่ได้รักที่ตัวตน ส่วนอีกคนคล้ายเงาที่อยู่ในหัวใจมาช้านาน เงาที่เมื่อรู้จะต้องเสียไปแล้วเพิ่งรู้ใจตัวเอง

ลินิน ถูกจำกัดในคำว่าหวาดกลัว แต่แท้จริงแล้วแสวงหาความตื่นเต้นท้าทายตลอดเวลา มีอยู่ประโยคนึงพอพูดแล้วรู้เลย ตัวละครนี้อยู่ได้ไม่นาน ในความอ่อนแอที่พยายามซ่อนไว้ แท้จริงแล้วอยากจะโบยบินไปแสนไกล เมื่อยามจากไปจึงไม่อาวรณ์

มัสลิน ใช้การต่อว่า ใช้ท่าทางแข็งกร้าวเพื่อขีดเส้นแบ่งให้ตัวเองเช่นกัน ปฏิเสธว่าไม่รักแท้จริงย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวเองรักใคร อยู่ที่ว่าจะยอมรับมันไหม ทางเลือกแรกย่อมรู้สึกผิดในใจเพราะคนรักของพี่ ทางเลือกที่สองกรงที่จะขังอิสรภาพกับเขาคนที่เธอไม่ได้รัก งั้นให้เลือกทางเดินที่สามทำตามความฝันตัวเองไม่ผูกมัดกับใครสักคนน่าจะเหมาะสุุด เพราะทางไหนก็ไม่ใช่ทางที่ดีเลย

เป็นเล่มที่อ่านแล้วอึดอัด เพราะเดาได้แต่แรกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น และตัวละครรู้สึกต่อกันยังไง จริงๆอยากให้พระเอกเป็นคนรักเดียวใจเดียวมากกว่ารักพี่รักเสียดายน้องเป็นพระยาเทครัวแบบนี้ ในเรื่องคงได้แต่ชื่นชอบความผูกพันในครอบครัวและความรักของแม่ที่มีต่อลูก ความรักของแม่ที่ยึดมั่นในรักต่อสามีไม่เปลี่ยนแปลงนี่ที่น่านับถือ

จริงๆเรื่องของใจมันบังคับไม่ได้ แต่ตอนที่อ่านก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้
"หากจะรักให้ซื่อสัตย์ต่อใจตนเอง อย่ารักเพียงเพราะเป็นเงาในความฝัน" ขอมอบประโยคนี้ให้พระเอกเลย

[APAPANNEE S.]

ชอบอยู่นะ ต้องอ่านให้พ้นช่วงเกริ่นเรื่องแรกๆมาก่อน แล้วจะวางไม่ลงเลยค่ะ

สามชีวิต อดีตรานี และสองราชกุมารีพี่น้อง ผู้ผลัดถิ่น มีกลิ่นปมชีวิตหนักอยู่ แต่คนอ่านไม่ได้เครียดด้วยหรอก ปล่อยให้ตัวละครเค้าเก็บเป็นปมไปเถอะ 5555

แอบไม่สุดในหลายๆด้าน และไม่คมคายเท่านิยายประเภทเดียวกันยุคก่อนๆของคุณหญิง แต่ก็ได้แหละ ไม่งั้นคงไม่ติดงอมแงม ตอนน้ำตาไหลก็ไหลจริงจังเลยยย

นางเอก มิสซี่ มัสลิน ทำตัวไร้สาระไปวันๆ แต่ก็เหมือนเครียด เหมือนมีปม เหมือนทำตัวบ้ากลบความเครียดของตัวเอง แต่เราว่าล้นเกินไป แบบเกินไป ไม่ธรรมชาติ ไม่ปกติ เราไม่ค่อยชอบแบบนี้ ทำให้นิยายดูขาดความจริงจัง ทั้งที่เนื้อหาก็ดูจริงจัง ไม่รู้คุณหญิงท่านคิดยังไงนะ อาจจะอยากได้ความตลกมาปนด้วยงี้

พระเอก ? ใครคะ? …ใช่ค่ะ ไม่ทราบ !!

ภาสวัต สามีลินนี่ พี่สาว คู่กัด คู่แค้น แต่ไม่ตลอดกาล ของมิสซี่ เป็นนักธุรกิจผู้ร่ำรวยของเมืองไทย มีปมจากการจากไปของบุคคลอันเป็นที่รักทั้งหลาย …

ราเชนทรา เจ้าชายจากเมืองมัธยรัฐ เมืองญาติเมืองพี่เมืองน้อง มาคอยช่วยเหลือ และถูกใช้มาดูตัวด้วยสำคัญ เป็นหนุ่มมาดดี อารมณ์ดี มีพันธะเป็นสาวราชอาณาจักรที่ญาติพี่น้องไม่เห็นด้วย …

สองหนุ่มนี้ ใครจะได้เป็นพระเอก… เอ้าา อย่างงนะ ถ้างงแล้วต้องเล่า ถ้าเล่าจะเป็นสปอยเลยนะ 555555 (รีวิวบ้าอะไรเนี่ย /ด่าตัวเอง)



ตรงนี้ไปจะเป็นสปอยบ่นขิงบ่นข่านะคะ

คือนางเอกเลือกไม่ได้เลย เพราะสองคนนี้พร้อมนำมาซึ่งปัญหาทั้งคู่ -คนแรกอดีตพี่เขย ที่ถ้าเลือก ก็นะ นั่นแหละ -คนสองเจ้าชาย ถ้าเลือกแปลว่าต้องไปเป็นรานี และนั่นคือสิ่งที่ไม่ชอบ จนหนีกันมา อีกอย่าง เจ้าชายมีพันธะที่ยังแก้ไม่ขาด

เลย(ยัง)เลือกไม่ได้

ส่วนคนอ่าน เลือกไม่ได้เหมือนกัน เพราะ… งานดีทั้งคู่จ้า -คนแรกถึงจะอดีตพี่เขย แต่ลองมองแค่ในมุมนิยายนะ สนุกเลยล่ะ นิยายโรมานซ์ทั่วไปมีเยอะแยะมากมาย 55555 แล้วคือ พล็อตดี พล็อตน่าจิ้นต่อสุด คู่กัดผันแปรงี้ -คนสอง ก็งานดีอีกนั่นแหละ ก็เจ้าชายอะ หล่อและเหมือนจะนิสัยดีอยู่มาก นี่ก็มองแค่มุมนิยายนะ ถ้าชีวิตจริงเจ้าชายจากแถบนี้ไม่ไหว ไม่รู้จะมีอีกกี่เมีย 55555 เอาเป็นว่า ถ้าเป็นนิยาย ทั้งคู่คืองานดีค่าาาาา

แต่เราแอบรู้สึกว่านางเอกชอบอดีตพี่เขยค่ะ… แต่พออ่านดีๆ ก็คิดว่า หรือเข้าใจผิดไปเอง คือก็นะ การบรรยายของคุณหญิงมันแบบ ก็เข้าใจได้ แต่ก็เหมือนไม่เข้าใจ …เข้าใจเราไหมคะ ฮื่ออออ

จบค่ะ ต่อด้วยเรื่องต่อไป ภาคต่อเรื่องนี้แหละ ณ ปลายฟ้า … แอบส่องตอนจบแล้ว แต่จะทำเป็นไม่รู้เรื่องไปก่อนนะ 5555

[Yui]

ภาษาสวยงามลึกล้ำเหมือนเคย พออ่านไปหน้าสุดท้ายน้ำตาจะไหล เมื่อเจอคำว่า จบหามิอวสาน อยากถามว่าคืออะไร จะมีภาคต่อไหม หรือว่าไปต่อเอาเอง

[Yuijbj]

กลับมาอีกครั้งกับนิยายที่ให้ความรู้สึกคล้ายนิยายยุคแรกๆของโรสลาเรน/ทมยันตี นางเอกน่ารัก น่าเอ็นดู คุณจะหลงรักได้ไม่ยากเลย แม้จะใจเด็ดแต่ก็ไม่ใจร้ายค่ะ (ไม่ชอบนางเอกใจร้ายค่ะ)

ส่วนตัวไม่ได้รู้มาก่อนว่าใครเป็นพระเอกหรือนางเอก อ่านๆไปแล้วดันรู้สึกว่าเป็นคู่ที่มีอะไรน่าเชียร์(ดูมีเคมี)แต่ไม่สมควรเชียร์ สุดท้าย...เซอร์ไพรส์...เป็นพระนางคู่นี้จริงๆ ส่วนพระเอกแม้จะป่วนแบบไร้เหตุผลไปหน่อย เกือบจะเกลียดละ พออ่านไปจนจบโอ๊ย...มีความน่ารักปนน่าสงสารจร้า... ชอบวิธีประหลาดในการจีบหญิงของพระเอกมากๆ มันฮาดีค่ะ แม้ว่าตอนจบจะขัดใจ อยากให้เคลียร์ๆไม่อยากจิ้นเอง (ซึ่งคิดว่าคงไม่พ้นอย่างที่คิดไว้) ก็ยังอยากให้มีภาคต่อนะคะ เพราะชอบตัวละครสองตัวนี้มากๆเลยค่า (ถ้ามีภาคต่อให้ล่ะก็ จะกลับมาเปลี่ยนคะแนนเป็น 5 ดาวเลยค่ะ)

สรุปแล้วก็นานพอสมควรที่ไม่ได้อ่านนิยายเล่มใหม่ๆของทมยันตีแล้ววางไม่ลงจนต้องนอนตีสองแบบนี้ ขอแนะนำค่ะ

ป.ล. อ่านรอบสองแล้วคิดว่าภาสวัตชอบมิซซี่ตั้งแต่แรกเลย แต่คิดเอาเองว่านางในฝันของตัวต้องแบบลินนี่ ซึ่งคล้ายแม่ของตัวเองซึ่งโหยหาตลอดมา และมั่นใจตัวเองว่าได้มาแล้วนางในฝันคือฝันอยากให้ลินนี่เป็นแต่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าลินนี่จริงๆไม่ใช่แบบนั้น

ส่วนมิซซี่เป็นแบบที่"คิดว่าไม่ค่อยชอบ" แต่กลับทำอะไรสวนทางเพราะสิ่งที่ทำหลายอย่างไม่ใช่สิ่งที่คนไม่ชอบกันจะทำ เช่น เอามาเป็นเลขาหน้าห้อง โทรมาหลายรอบโทรไม่ติดแล้วถามว่าคุยกับใครอยู่ให้รอสายตั้งนาน หรือตอนมิซซี่จะย้ายออกก็ออกตัวแรงเลย หรือตอนมิซซี่จะหลุดลอยก็หาทางข้างๆคูๆให้ต้องเจอกันอีก

ส่วนมิซซี่ก็น่าจะมีความผิดปกติในหัวใจแต่แรกเลยอยากย้ายออกไปให้ไกลๆ

ดังนั้นคำถามว่าพระเอกนางเอกไปรักกันเมื่อไหร่ จึงคิดว่าแอบรักมานานแล้วค่ะ

[B.B. the Short Legs]

สนุกได้มาตรฐานของโรสลาเลน ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้รู้สึกว้าวเท่ากับงานเขียนเก่า ๆ แต่ชื่อชั้นระดับโรสลาเลนแล้วยังไงก็อ่านได้แบบรวดเดียวจบไม่ติดขัดอะไร ส่วนที่จะขอหักคะแนนคงเป็นเพราะไม่ได้ซาบซึ้งอะไรกับความรักของตัวเอกในเรื่องสักเท่าไหร่ ออกจะรำคาญนิสัยของนางเอกเสียด้วยซ้ำ แต่ในแง่ของเนื้อหาก็อดสะเทือนไปกับเนื้อเรื่องไปด้วย โดยเฉพาะกับห้วงอารมณ์และความสมจริงของความรู้สึกของมนุษย์ปุถุชนทั่วไปจะพึงมี เพราะคงไม่มีใครหรอกที่จะชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองได้แบบ 100% มันก็คงต้องมีอารมณ์และความรวนเรทั้งกับความรัก ความเกลียด ไม่ใช่สุดทางไปด้านใดด้านหนึ่ง