What do you think?
Rate this book
Canım Tavşancığım - Ayşe Bener’e Mektuplar
“Tanrım! Yaşama’ya yeni yeni başlayan bu çocuk çıldırmış!”
“Hadi can, susayım gayrı. TV. de varsa, bir Western seyreder, akşam İnegöl Köftecisi’nde zıkkımlanır, erkence yatağa girerim!”
Vüs’at O. Bener’in kişiliğinin, sevgisini yaşama biçiminin, duygusal tepkilerinin, yazınsal kaygılarının, ciddiyet dolu alaycılığının, yakın çevresi ve toplum gözünde kendisini tartmalarının, ülkesine ilişkin endişelerinin örnekleriyle dolu, Bener’deki gerçek-kurmaca oyununu aydınlatan bir kitap “Canım Tavşancığım”.
Orhan Koçak’ın saptamasıyla, “bir yanılsama olarak kurmaca metne inanmakta zorluk çeken” Bener’in, çıplak gerçekleri incelikle dile getirişine tanık olacaksınız.
Oysa, “dille uğraşmayı” ne çok seviyorum! “Hukuk” denilen ve hiçbir çözüm getirmeyen bence, bir uğraşı gerçekten benimseyemedim hiç! Bu yüzden “tatsız”, robot bir yaratık oldum, çıktım! Bu PİS bilgileri edinmezden önce, daha insandım, gene huzursuz ve huysuz, ama içimde sürekli adanmışlığını bekleyen yaratma özlemini diri tutabiliyordum. Şimdi o özlem öylesine derinlerde ve uykularda ki, tümden umud keseceğim neredeyse!
Nereye varmak istiyorum? Yalnızlık edebiyatıyla, gözyaşlarıyla, zayıflıklarla, dayanıksızlıklarla, geçici çözümlere sarılmakla hiçbir şey kazanılamaz. Basit, ilkel, çevresiyle iç içe, onlarla birlikte yaşamak, dayanmak, içtenlikle ONLARLA bütünleşmek. Budur mutluluğun yolu, yaşamanın anlamı! Gerisi lâftır, inan ki lâftır.
Umarım BU GERÇEK anlaşılır bir gün ülkemde.
Vüs’at O. Bener’in, eşi Ayşe Ilıcalı Bener’e 1969-1987 yılları arasında yazılmış 87 mektup, Murat Yalçın tarafından yayına hazırlandı.
“Canım Tavşancığım: Ayşe Bener’e Mektuplar (Ankara 1969-1987)” başlıklı kitapta üç bölüm var: Ankara’dan İstanbul’a (1969-71), Ankara’dan Canterbury’ye (1979-80), Ankara’dan Lancaster’a (1987).
İlk bölümdeki 56 mektup, Bener’in Ayşe Ilıcalı’yla tanışmalarından sonraki yılların (1969-71) tutkuları ve sancılarıyla yüklü. Toplumsal dikkatler ve bireysel uyarılarla dolu 29 mektup 1979-80 yıllarının siyasi ve ekonomik krizlerini yansıtıyor. Son iki mektuptaysa 1987 kışındaki sıkıntılar öne çıkıyor.
“Hadi can, susayım gayrı. TV. de varsa, bir Western seyreder, akşam İnegöl Köftecisi’nde zıkkımlanır, erkence yatağa girerim!”
Vüs’at O. Bener’in kişiliğinin, sevgisini yaşama biçiminin, duygusal tepkilerinin, yazınsal kaygılarının, ciddiyet dolu alaycılığının, yakın çevresi ve toplum gözünde kendisini tartmalarının, ülkesine ilişkin endişelerinin örnekleriyle dolu, Bener’deki gerçek-kurmaca oyununu aydınlatan bir kitap “Canım Tavşancığım”.
Orhan Koçak’ın saptamasıyla, “bir yanılsama olarak kurmaca metne inanmakta zorluk çeken” Bener’in, çıplak gerçekleri incelikle dile getirişine tanık olacaksınız.
Oysa, “dille uğraşmayı” ne çok seviyorum! “Hukuk” denilen ve hiçbir çözüm getirmeyen bence, bir uğraşı gerçekten benimseyemedim hiç! Bu yüzden “tatsız”, robot bir yaratık oldum, çıktım! Bu PİS bilgileri edinmezden önce, daha insandım, gene huzursuz ve huysuz, ama içimde sürekli adanmışlığını bekleyen yaratma özlemini diri tutabiliyordum. Şimdi o özlem öylesine derinlerde ve uykularda ki, tümden umud keseceğim neredeyse!
Nereye varmak istiyorum? Yalnızlık edebiyatıyla, gözyaşlarıyla, zayıflıklarla, dayanıksızlıklarla, geçici çözümlere sarılmakla hiçbir şey kazanılamaz. Basit, ilkel, çevresiyle iç içe, onlarla birlikte yaşamak, dayanmak, içtenlikle ONLARLA bütünleşmek. Budur mutluluğun yolu, yaşamanın anlamı! Gerisi lâftır, inan ki lâftır.
Umarım BU GERÇEK anlaşılır bir gün ülkemde.
Vüs’at O. Bener’in, eşi Ayşe Ilıcalı Bener’e 1969-1987 yılları arasında yazılmış 87 mektup, Murat Yalçın tarafından yayına hazırlandı.
“Canım Tavşancığım: Ayşe Bener’e Mektuplar (Ankara 1969-1987)” başlıklı kitapta üç bölüm var: Ankara’dan İstanbul’a (1969-71), Ankara’dan Canterbury’ye (1979-80), Ankara’dan Lancaster’a (1987).
İlk bölümdeki 56 mektup, Bener’in Ayşe Ilıcalı’yla tanışmalarından sonraki yılların (1969-71) tutkuları ve sancılarıyla yüklü. Toplumsal dikkatler ve bireysel uyarılarla dolu 29 mektup 1979-80 yıllarının siyasi ve ekonomik krizlerini yansıtıyor. Son iki mektuptaysa 1987 kışındaki sıkıntılar öne çıkıyor.
252 pages, Paperback
First published April 1, 2017
1 person is currently reading
24 people want to read
About the author
Vüs'at O. Bener
24 books55 followersTam adı, Vüs'at Orhan Bener'dir. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu'nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener'le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005 tarihinde yaşamını yitirdi.
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele almıştır. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirip sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar; bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirilmiştir.
Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır.
Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener'le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005 tarihinde yaşamını yitirdi.
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele almıştır. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirip sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar; bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirilmiştir.
Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır.
Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
June 15, 2017
'Sevmek birbirinin içine PENCERE açıp, oradan birbirinin içini seyretmek midir?'
Bener'in pencere pervazına konup izlediği bi'kaç filme, aklındaki bi'kaç şiire dair bilgi edinmek bile güzel..
Bener'in pencere pervazına konup izlediği bi'kaç filme, aklındaki bi'kaç şiire dair bilgi edinmek bile güzel..
November 2, 2017
Kitap için değerlendirmem: 2/5
Son zamanlarda hiç okumadığım yazarların kitaplarını okumaya çalışıyorum, Vüs'at O. Bener'de onlardan birisi.
Kitaba herhangi bir beklenti ile başlamadım. Aslında bu kitabı okumamda ki temel hedef yazarı ve dilini tanımaktı. Şimdi diline dair bir fikir kafamda kesinlikle oluştu. Bu bir mektup kitabı ve Bener'in
Ayşe Bener'e yazdıklarını okuyoruz. Çok samimi aynı zamanda çok da ayrıntılı şeyler bizi karşılıyor. Özel hayatlarına dair birçok şeye değiniyoruz sanırsam.
Tüm bunlara oranla maalesef ki ben kitabı sevemedim. Kitabın bende oluşturduğu havasını da sevemedim. Eğer bir gün yolunuz bu kitaba düşerse lütfen herhangi bir beklenti beklemeden okuyun. Çok kısa sürede bitirebileceğiniz bir kitap. Ben sevemedim, sizin sevmeniz dileğiyle iyi okumalar dilerim.
Son zamanlarda hiç okumadığım yazarların kitaplarını okumaya çalışıyorum, Vüs'at O. Bener'de onlardan birisi.
Kitaba herhangi bir beklenti ile başlamadım. Aslında bu kitabı okumamda ki temel hedef yazarı ve dilini tanımaktı. Şimdi diline dair bir fikir kafamda kesinlikle oluştu. Bu bir mektup kitabı ve Bener'in
Ayşe Bener'e yazdıklarını okuyoruz. Çok samimi aynı zamanda çok da ayrıntılı şeyler bizi karşılıyor. Özel hayatlarına dair birçok şeye değiniyoruz sanırsam.
Tüm bunlara oranla maalesef ki ben kitabı sevemedim. Kitabın bende oluşturduğu havasını da sevemedim. Eğer bir gün yolunuz bu kitaba düşerse lütfen herhangi bir beklenti beklemeden okuyun. Çok kısa sürede bitirebileceğiniz bir kitap. Ben sevemedim, sizin sevmeniz dileğiyle iyi okumalar dilerim.
August 9, 2019
Bener'in hayatına yakından bakmak için okunabilir. Birkaç yerde yazım yanlışları varsa da genel olarak düzgün bir baskısı ve dizimi var.
May 14, 2017
Biraz özel hayata girmiş, başkasının evinin camından içeri bakmış gibi oldu ama camı açık bırakıp bakın içeri diyen kendileriyse yapacak bir şey yok. Yine de Vüs'at O. Bener okunacaksa romanları, öyküleri okunmalı, mektupları değil...
Displaying 1 - 4 of 4 reviews