Beni Onlara Verme

by Tarık Tufan, Münir Üstün (Contributor), Adem Şenel (Contributor)

“Ruhuma musallat olmuş o uçurumların kenarında yaşayabilmek için aylardır bıkmadan usanmadan çocukluğumun yüzlerini, sokaklarını, ağrılarını yazıyorum. Delirmişçesine, hafızamın kuytu, karanlık, ıssız yerlerine, çocukluğuma, ilk gençliğime, utançlarıma, kavgalarıma bakıyorum bir şeyler bulabilmek için. Ne arıyorum?

Bu kadar öykünün içinde aradığım nedir? Bir kere de mutlu bitsin şu hikâyelerin sonu diyenlere ne cevap vereceğim?”

Bir kere sevdiğinin yüzüne baksa ölecek âşıklar…

Güzelliğini bir yara gibi taşıyan kadınlar…

Gururundan ölenler, gidenler, tam söyleyecekken susanlar, yıkık krallıkların prensesleri…

Tarık Tufan, Beni Onlara Verme’de bir semti, o semtin mahallelerini ve o mahallelere sıkışmış karakterlerin birbirinden ilginç hikâyelerini anlatıyor.

Tarık Tufan’ın etkileyici ve akıcı dilinden kimi zaman karanlık, can yakan masalsı hikâyeler.

Beni Onlara Verme cüretli ve içten bir meydan okuma.

248 pages, Paperback

Published April 1, 2017

About the author

1973 yılında İstanbul'da doğdu. Kabataş Erkek Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümünü bitirdi. Marmara Üniversitesi Ortadoğu ve İslam Ülkeleri Enstitüsü Sosyoloji Bölümünde yüksek lisans eğitimini tamamladı. Çeşitli gazete ve dergilerde yazıları yayınlanmakta ve bazı televizyon kanallarında edebiyat-sohbet türünde programlar sunmaktadır. Yayımlanmış beş adet kitabının yanı sıra Uzak İhtimal ve Yozgat Blues filmlerinin senaristlerindendir.
Kitaplarındaki zarif ve naif anlatım üslubunu senarist olduğu filmlerde de görmek mümkündür. "Uzak İhtimal" filmiyle 2009 yılında İstanbul Film Festivali'nde "En İyi Senaryo" ödülünü kazanmıştır. Uzak İhtimal'in ardından senaryosunu yazdığı "Yozgat Blues" filmiyle 2013 yılında Altın Koza Film Festivali'nde "En İyi Senaryo" ödülüne layık görülmüştür.

Reviews

[Aslıhan Çelik Tufan · Rating 4 out of 5]

Tarık Tufan’ ı ilk okuyuşum değil hatta sanırım bendeki son kitabı bu. Üst üste tüm kitaplarını sıraya koymamanızı tavsiye etmekle başlayayım.

İçi yaralı, kelime oyunlarını, süslü betimleme ve tanımlama cümle zincirleme sevenleri de bu yana alalım.

Ben Tarık Tufan’ ı çook sevdiğim ama zamana mağlup olan bir dostuma benzetiyorum. Yazdıkları bana onu onunla yaşadıklarımı onun hayatını anımsatıyor hep. Hiç keyif almayacak da olsam kayıp eski dostumun hatırına seviyorum kendisini. O sebeple her yazdığını okuyacağım.

Tatilde okunacaklara alınabilir derim!

[Tuna Turan · Rating 3 out of 5]

Bir mahalle düşünün ki bütün yaşayanlar uzaklaşıp, kaçmak istiyor ama eninde sonunda o mahalleye geri dönüyorlar. İki tür insan uzaklaşabiliyor bu mahalleden; kendini kurtarmak isteyenler ve bir kadının peşinden gidenler. Bir kadının peşinden gidip de mutlu olanı hiç duymuyorlar. O mahallede yaşayanların hikayesini anlatmış bu sefer Tarık Tufan.

Kitap tam anlamıyla bir karamsarlık ruhu içerisinde geçiyor. İçerinde bir tane neşeli bir hikaye yok. Hem de bütün hikayeler garip bir şekilde mutsuz sonla bitiyor. Çoğu hikayeyi zaten gazetelerin üçüncü sayfalarında denk geliyoruz. Ülkede bu kadar acı varken ve herkes hayattan beklentileri için karamsarken bu kitabı okumak ne kadar doğru bilemiyorum. Sanırım Tarık Tufan yolculuğumuz ikinci kitabında son buluyor.

[Gülden · Rating 2 out of 5]

çok fazla hikaye var, çok derin yaralardan bahsediyor ama dili çok yavan. çok sıradan. bir sürü hikaye anlatıyor ama hepsinde duygu aynı, olay aynı gibi. sevmedim. okuduğum ilk ve aynı zamanda son Tarık Tufan kitabı olacağını düşünüyorum

[İrem Akkaya Alan · Rating 5 out of 5]

Akıcılığını ve sürükleyiciliğini karanlık dilinden ve yaşanmışlık hissinden alan, okurken her biri içimde bir yerlere dokunan bu hikayeleri ben çok sevdim. Tarık Tufan'ın kalemiyle ilk kez bu kitapla tanıştım, ancak Beni Onlara Verme, bu görüşmemizin son olmayacağını garantiledi.

[Betul Pehlivanli · Rating 4 out of 5]

Yazarla ilk kez tanıştım.Bu yüzden yazar hakkında daha doğru bir kanıya varmak için başka kitaplarını da okumak gerektiğini düşünüyorum.Bu hikayelerle dolu kitabına gelince;hepsinde ortak nokta varoş diye tabir edilen yoksulluğun hüküm sürdüğü mahallelerde yaşanan acılar,kalp kırıklıkları,dert kaynaklı ölümlerdi.Bazı hikayeleri çok beğendim.Bazılarını çok benzer buldum.Yani kendini yinelemiş gibi geldi yazar.Her şeye rağmen içten bir şekilde yazılmış olması sebebiyle 4/5 🌟🌟🌟🌟

[okumadan_olmaz · Rating 5 out of 5]

İnsanı duygudan duyguya sürükleyen kitaplar hakkında yorum yazarken daha bi zorlanıyorum.
Beni Onlara Verme de işte böyle kitaplardan...
İstanbul'da gözden ırak bir mahallede ikamet eden insanların yaralı hayatlarının yüreğimize dokunan hikayeleri yer alıyor Beni Onlara Verme’de.
Tarık Tufan, çocukluğunun geçtiği ve dolayısıyla iyi bildiği bu semti öykülerine arka plan yapmış. Bu sebeple eğer Tarık Tufan değil de başka bir yazarın kaleminden okusaydık yazılanları yine aynı yoğun duyguları yaşarmıydık diye düşünüyorum. Cevabım hayır oluyor.
Gerçek hayatta böyle şeyler oluyor mu diye düşündüğümüz ama Tarık Tufan'ın satırlarını tükettikçe bu kurmaca hikayelerin samimiyetine kapıldığımız bir okuma yolculuğuna çıkıyoruz. Öykülerin iyi biteceklerine dair yeşeren umutlarımız her birinin sonunda yok oluyor maalesef.
41 öykünün her birinde iftiranın, sadakatsizliğin, aşk acısının, yoksulluğun ve ölümün azar azar yok ettiği hayatlara kısa süreliğine konuk oluyoruz. Bir zaman sonra şahit olduğumuz acılı hayatlar yüreğimizi ağırlaştırmaya başlıyor. Tam bu noktada şu soru zihnimi meşgul ediyor. Hangimizin hayatında acı yok ki? Her birimiz farklı zorluklarla sınanmıyor muyuz bu hayatta? Hikayelerdeki insanların yeniden başlamaya güçleri yetmiyor, hayat tablosunda bir bir silikleşiyor evet ama belki de bu kitap bu noktada kıymetleniyor işte. Yeniden başlamanın, umut etmenin, herşeye rağmen hayatı sevmenin ne güzel bir şey olduğunu tekrar hatırlamamızı sağlıyor.
Kalemine sağlık Tarık Tufan.

[Kübra · Rating 3 out of 5]

Birlikte sıcacık bir mahalleye giriyoruz, Beni Onlara Verme ile. Sıcak ama karmaşık bir mahalle. Her telden insan var ama büyük bir kalp kırıklığı bırakıyor hepsi size. Derin derin nefesler alıyorsunuz, durup boşluğa bakıyorsunuz, ama neden, ya bu kadar da olmaz derken kitabı bitiriyorsunuz. Kalan kalp kırıklığı da geçiyordur elbet.
Beni Onlara Verme, içerisinde kısa hikayeler bulunduran bir kitap. Girdiğimiz mahalledeki karakterlerin hayatlarını anlatıyor bize. Tıpta sebebi olmadan insanların nasıl ölebileceği, birini sevmenin en uç boyutlarını, karşılık beklemeyen delikanlıları önümüze seriyor Tufan. Dili de merak eklenince kolayca ekip gidiyor.
Kendisi de arka kapak yazısında belirtmiş ama kimse mi mutlu olamaz yahu bir mahallede, olamıyorlar. Severek okudum kitabı ama bu kadar insanın kalp kırıklığına şahit olmak istediğime emin değilim. Hazırlıksız yakalandım. Ancak o mahalleye girip çokca da samimiyet gördüm. Kalmış değerler gördüm, hepsi de arkadaşım oldu.

[Fatma · Rating 5 out of 5]

Bazı hikâyeler hiç bitmesin istersiniz. Bazılarını da hiç okumamış olmak. Ne çok acı var etrafımızda, hafifçe başımızı kaldırdığımızda görecekmişiz gibi ama görünmeyen sadece o acıyı çekenin bildiği ne çok acı var etrafımızda.. Tarık Tufan birbirinden acı 41 hikâye yazmış bu kitabında. İstanbul’un ücra bir köşesindeki semtin aşkını, sevgisini, ölümünü, kalımını, birliğini, acısını, tatlısını ilmek ilmek işlemiş.
Bazı cümleler var, sanki başka türlü söylense bu kitap olmayacakmış gibi ya da bazı hikâyeler var sanki başka türlü olsa daha güzel olacakmış gibi. Biz en iyisi yaşayacağımız her ne varsa şu dünya da en güzel şekilde yaşayalım. Sevgiyle 🍀
#FatmaOkuyor #TarıkTufan #BeniOnlaraVerme #heraybirtarıktufan #Kitap #OkumaHalleri

[Elifce Kitap · Rating 2 out of 5]

Klasik Tarık Tufan anlatısı... Zengin, fakir, zalim, mazlum, tekstil atolye calısanı, beyaz yakalılar, kapitalist sistem, kabadayilar, köşede kalmıslar, kimsesizler, bir köşede ölüp gidenler, derdinden ölüp gidenler ve daha bir çoğu... Hepsi bir mahalle üzerinden anlatılmış. Birilerinin yaralarına dokunulmuş. Ayrı ayrı onlarca kişinin hikayesi yeşilçam tadında anlatılmış. Her hikaye her kişi bağlantılı hepsi de aynı mahallenin insanı. Ama ardarda bu kadar aynı tarz hikayeyi okumak yordu, sıktı. Tadında bırakılsaymış keşke. Tarık Tufan'ın sevdigim kitaplarından biri olmadı maalesef.

[Sinem USTA · Rating 3 out of 5]

Kimi zaman bir gazetenin üçüncü sayfasını okuyor gibi kimi zaman ana haber bülteninden önce verilen kısa manşetleri izliyormuşum gibi hissettim kendimi.Mahalle hikayeleri dinledim.Ama hikayelerdeki karakterlerle bir özdeşim ya da gönül birlikteliği kuramadım çünkü ana haber spikeri tarzıyla anlatılmıştı her şey.Yazarın mahallede yaşanan ölümler ve kazananlarla ilgili değerlendirmesini beğendim.Mahalle kozmopolitti Yazar da farklılıklar ve farklı yaşamlar konusunda eleştirisiz ve hoşgörülüydü.Bu ruhun son sayfada belirtildiği üzere tüm Türkiye’ye yayılmasını temenni ediyorum.

[Seyhan Öztürk · Rating 4 out of 5]

İçinde çok fazla hikaye barındıran bir kitap, hikayelerin ne kadarı gerçek ne kadarı hayal ürünü bilinmez ama muhakkak içinde kendinize de ait bir şeyler bulabildiğiniz hikayelere denk geliyorsunuz, en azından ben geldim. Fakat buradaki hikayelerin sonları hep mutsuz bu yüzden kitabı okurken içinize hüzün çöküyor, moraliniz bozuluyor, "neden" diye hayatı sorguluyorsunuz.

[Burak Sarac · Rating 2 out of 5]

İlk Tarık Tufan kitabı ama hayal kırıklığı. Sadece hüzünlü hikayelerle sanki yaşadığı (yaşadığım) Balatta başka hikaye yokmuş gibi hep kaybedenlerin hikayesi. Dil yavan ve özensiz geldi bana. Belki öykü kitaplarında hep Mustafa Kutlu kalemi arıyor ve kıyaslayınca hüsran oluyor. Bir Tarık Tufan kitabı daha okuma gücüm olabilir mi bilmiyorum?

[Ayşe · Rating 5 out of 5]

Bir okuyuşta bitiverdi. Kimi hikayeler çok uzaktan tanık olduğumuz akraba komşu hikayeleriyle aynı. Hani deriz ya film gibi hayatlar. Gerçekten böyle bir mahallede yetişmişse çok şanslı Sayın Tarık Tufan çünkü insan gerçekten insan olmayı acıyla acının içinde büyüyen insanlarla öğreniyor.

[Sena · Rating 4 out of 5]

4,5

Ben Tarık Tufan'ı sevdim. Etkileyici ve iyi bir kalemi var. En önemlisi de onca hüzün dolu öyküye rağmen öykü kitaplarında en muzdarip olduğum şeyi, duygu sömürüsünü, kullandığı dilde minimum hissettim

[ibrahim KANKAYA · Rating 5 out of 5]

İçerisinde çok güzel yaşanmışların yer aldığı hikayeler var düşündürüp hisetiren bir kitap.

[Rhymester · Rating 5 out of 5]

Her insanın hayatından kareler sunmuş değerli yazar. Kimileri güldüren kimileri ise hüzünlendiren türden. Ama hep hüzünlendim. Sahi neden bu kadar hüzünlü olmak zorundaki bu hayat?

[Seyma · Rating 4 out of 5]

3.5
Aslında ikinci okumam ama Goodreads’e girmemişim.

[elif kalafat · Rating 3 out of 5]

Düz insanların, düz olan hikayeleri. Okumayı seviyorum aslında tüm olanlığı çünkü insan sahiden içinde iken durumun görmüyor, bazen de çarpması gerekiyor gerçeklerin yüze. Tarık Tufan'ın çarpma işini çok sert yaptığını söyleyemem, daha iyilerin, okudum fakat merakımdan almıştım. İnsanın en önemli özelliklerinden biri empati yeteneği ve bunu kaybetmemek gerekiyor. Olağanlığın acısı da insanı üzüyor, bunlara alışmamak gerek, hatırlamak için okunabilir fakat çok gerekli mi...emin değilim.

[Oğuzhan Karaot · Rating 4 out of 5]

Yazarla Şanzelize Düğün Salonu kitabıyla tanışmış ve bayılmıştım. Bu kitabında ise okuması kısa, unutması ve etkisi uzun süren acıklı ve karanlık öyküler yazmış.

[Barış Semerci]

Yazarın kelimelerle oyununu, anlatım biçimini fazlasıyla beğendim lakin kitaptaki hikayeler biraz fazla umutsuz geldi bana. Acıklı hikayeler... Bizi birbirimize bağlayan köprünün de bu olduğunu söyleyerek bitirmiş kitabını Tarık Tufan. Başlarken de bize aralık bir kapı bırakarak hikayelerin hangilerinin gerçekten yaşandığını hangilerini hayallerini katarak anlattığını bilmediğini belirtmiş. Okuduktan sonra "Ne hayatlar var ya Rabbim"dediğim çok hikaye oldu. Hayatın gerçekleri - acılarımız- ile yüzleşmek istiyorsanız alıp okuyabileceğiniz bir kitap daha.

[Büşra]

Anlattığı hikayelerin, bahsettiği hayatların (ve insanların) okunmaya değer olduğunu düşünüyorum. Her gün sessiz sessiz acı çekenleri yazmış tarık tufan. Kalbi kırıkları, hevesi kursağında kalmışları anlatmış. Ama kullandığı dil (bazen) biraz zorlama geldi. Sanki çok iyi bir yazar, böyle yazmış yazmış da en son böyle bi üslup darlığına yakalanmış gibiydi. Hele bazı cümleleri sırf "edebiyat" yapmış olmak için yazılmış gibime geldi. Bir de sürekli bir genelleme yapılmış. Yok şu kadınlar böyledir, yok bu kadınlar şunu derken aslında bunu kasteder. Her cümlede zoraki bir analiz, gereksiz benzetmeler. Tamam kendi hissettiğini yaz da, başkasının hisleri hakkında ahkam kesmek niye?
Tarık Tufan'ın diğer kitaplarını daha çok seveceğimi düşünüyorum. Bu üslup sıkıntısı sadece bu kitaba özgüdür umarım. Ama dediğim gibi, okumaya değer hikayeler. Bahsedilmeye değer acılar (o da ne demekse).

Dipnot: Bu tarzda bir kitap daha merak ederseniz Emrah Serbes'in "Hikayem Paramparça" adlı kitabını öneririm. Ben çok sevmiştim.