Nigdy cię nie opuszczę

by Jerzy Szczygiel

„… szczególnie cenne, głębokie i przekonujące wydaje się w twórczości Szczygła to wszystko, co jest wynikiem zasadniczego sprzeciwu pisarza, jego niezgody na zło zagrażające ludzkiemu życiu, jego woli przezwyciężenia życiowych tragedii”. Te słowa W. Sadkowskiego odnoszące się do powieści J. Szczygła pt. „Ziemia bez słońca” można także zastosować do powieści „Nigdy cię nie opuszczę”. Jest to trzecia – po „Tarninie” i „Ziemi bez słońca” – książka tego cyklu powieściowego. Każda z nich stanowi jednak zarazem samoistną całość, każdą z nich można czytać oddzielnie.


„Mieszkanie wydało im się ciepłe i przytulne, chociaż na stole leżało pełno brudnych naczyń, wszędzie poniewierały się papiery i szmaty, a z kredensu znikły wszystkie zapasy żywności. Została tylko półkilogramowa kostka grochu prasowanego razem z mięsem. Zwykle dorzucali do zupy trochę koncentratu, lecz teraz Tadek, rozpaliwszy pod kuchnią ogień, wkruszył do garnka z wodą od razu pół kostki. Znaleźli też parę sucharów. Gryźli je, myśląc z gniewem o ludziach, którzy się tu panoszyli. Za życia doktora w kredensie zawsze leżał chleb, smalec, cukier i inne dobre rzeczy.
Od kuchennego pieca promieniowało łagodne ciepło. Przez uchylone drzwiczki padał czerwony blask i zabarwiał podłogę, meble i ściany.
Jędrek przyciągnął taboret i siadł naprzeciw paleniska.
- Jak dobrze – powiedział. – Kiedyś tak było w naszym domu. Pamiętasz?”

158 pages, Unknown Binding

Published January 1, 1980

Reviews

[podrozdzial · Rating 3 out of 5]

to historia dwóch osieroconych braci odnajdujących się powoli w powojennej rzeczywistości. przewija się przez tę opowieść mnóstwo emocji, a wiele z nich kształtuje się dojrzale i przekrojowo, zachowując jednocześnie realia postaci. wątek szczególnie wart uwagi to według mnie przedstawienie społecznej roli domu dziecka i oferowanej przez takie miejsca oferty szans w latach następujących tuż po wojnie (dokumentacja urzędowa, opieka materialna, relacje społeczne, krótkie wyjazdy).

pełno tu trudu, etosu młodzieży czasów powojennych (płacz to powód do wstydu etc.), walki o lepszy byt, ale i wrażliwości na piękno natury oraz nadziei, że można sobie dobrze poradzić z kłopotami, w które się wpadło z braku odpowiedzialności.

[Czytam co podleci · Rating 3 out of 5]

Książka pokazuje realia z życia powojennego z perspektywy nastolatka... kolejna powojenna młodzieżówka... smutna i pozbawiona morału... :(