Собирачи на пепел

by Давор Стојановски

Јаков, млад бонвиван и страстен учесник во ноќниот живот на градот, случајно налетува на позната фотографија во некрологот – тоа е поранешна девојка со која бил во кратка и навидум безначајна врска пред многу години. Денот на Јаков започнува со тоа што заминува на нејзиниот погреб, по што талка низ градот и најпосле завршува како натрапник во една куќа. Затворен во туѓиот дом, Јаков им се навраќа на неколкуте најзначајни мигови од неговото минато.

167 pages, Unknown Binding

Published January 1, 2016

About the author

Давор Стојановски е роден во Скопје во 1987 година. Магистрира на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје на Катедрата за македонска книжевност и јужнословенски книжевности.

Застапен е во домашни и странски поетски и прозни антологии и списанија.

Добитник на наградата „Ана Франк“, како и на откупната награда за расказ на дневникот „Нова Македонија“, за расказот „Соба со тенки ѕидови – сонувајќи го Цејлон“ (2011). Неговиот прв роман „Ненасловена месечева соната“ (ИЛИ-ИЛИ, 2013) влезе во потесниот круг за наградата Роман на годината на „Утрински Весник“. Неговиот втор роман, „Собирачи на пепел“ (ИЛИ-ИЛИ, 2016) ја освои наградата Роман на годината на „Утрински Весник“.

Reviews

[Aleksandra]

Книгава е како пролетно ветре кое нежно дува. Книга која го потврдува брзото минување на времето, книга која нè потсетува дека ќе имаме денови во кои ќе следат многу непознати случувања. Книга која нè потсетува да бидеме попретпазливи на деталите и свесни за сите фази од животот, со цел да не поминат истите безначајни. И се разбира писателот потврдува дека можеме да се почувствуваме носталгично за нештата кои никогаш не сме ги направиле и доживеале.

[Марија Андреева]

Одлична книга. Многу ми се допадна меланхоличната нишка која провејува низ целата книга.

[Andrei]

Какво комбо од карактеристики на еден протагонист - егзистенционален нихилист.
Одличен роман, спонтан, ненаметлив стил со крај кој ве остава сами да размозгате како и за ликот, така и за лично вашите пропуштени шанси.

[Stefani]

Tolku mi ja falele knigava sto na kraj me razocara. Avtorot gi opisuva svoite melanholicni custva, domot i slicno, no stilot na pisuvanje ne uspeva potpolno da go dolovi toa custvo. Sepak mi e milo sto ja procitav, sakam da poddrzuvam poveke makedonski avtori.

[Ike]

4-4.5

[Simona Jovanoska]

Ја сум многу скептична за мкд автори но оваа книга пријатно ме изненади. Ова е книга со лесен, ненаметлив стил во изразот и протагонист којшто ја претставува модерната отуѓеност на младиот човек денес, неговите сомнежи, стравови и летаргичниот тек на настаните кои изобилуваат со детали, фотографски но куси описи, симпатични ликови и многу адаптибилна тривија. Крајот е она што мене многу ме воодушеви! Ја препорачувам како освежување на книжевната сцена, како роман на годината на Утрински, а најмногу како доказ за лична еволуција на авторот што особено ценам.

[Domnika]

4.5

[Златко Стојковски]

Роман каков што не сум сретнал до сега кај нас. Македонскиот Улис. Убав!

[Blagorodna Budzakoska]

Može li čovek da ispari kako čad, možebi ne, no može odednas de se pojavi kako pepel.
Da se prestori vo dve kupčinja prav pepel, da ja sobira makotrpno na dve sprotivraveni strani, ednoto minatoto, drugoto neizvesnata idnina. I taka so godini da stoi pomegju dvete kupčinja.. Zagjaven talkajki po sopstenite spomeni i planovi, nepravejki nisto osven da trupa pepel.
A tolku e lesno so nea, samo treba da sobereš malku hrabrost, malku volja, i mnogu zdiv za da gi duvneš I da se oslobodiš..

Kniga koja ima edna takva melaholična nota, što te raznežnuva na moment, za vo drugiot da te rastaži, pa malku i zamisli.
Kniga za eden Jakov koj bega od svoeto rodno mesto, malo rudarsko gratče, za da ja izbegne sudbinata na svojot tatko rudar, za da najde podobro utre.
No, toj ne bega toj samo zaminuva nikogas poveke da ne se vrati. Izleguva..
I stoi zaglaven tamu nekade vo Skopje izlezen. Kopa po sebesi, kopa po pepelta na minatoto, kopa po idninata se duri samiot ne se prestori vo dve kupčinja pepel...
Kniga koja ni zboruva za site propusteni šansi, za minlivosta na vremeto, za nepovratnosta na neštata i lugeto. Za site vrati koi stojat pred nas i čekaat da bidat otvoreni, i za onie koi stojat zad nas koi sami sme gi zatvorile, a klučot sme go frlile. Za hrabrosta da posegneme kon nekoja kvaka od tie vrati, ja imame li? Ja imaše li Jakov?

Na francuski ima dva zbora za reka, a vo gradot ima dva grada. Gi deli samo edna ograda. Denes si od ovaa straba, utre veke tamu pod zemja vo drugiot grad. Ke odbereš da pomineš od ovaa strana samo talkajki, i gledajki vo vratite, nikogas da ne gi otvoriš? Ke go pomineš li životot sobirajki ja pepelta na dvete kupčinja ili ke gi duvneš so polni gradi da se razletaat? Izborot e tvoj, moj...

Prekrasna kniga, napisana so tečen ubav makedonski jazik. Kniga koja ne "šeta" po nekogasno ne tolku dalečno Skopje, ona moe Skopje koga mu bev negova.

[Marija Raevska]

"Не избегав, тоа не беше бегство. Излегов"

Во Утеха за голите, каде што Давор беше одличен, во Собирачи на пепел е маестрален.

Ова е едно четиво, тажно, меланхолично, сурово, реално..болно..

Пепелта е сива. Сиви се и сеќавањата кои не врзуваат со минатото. Пеплосани сеќавања. Пеплосана е и сегашноста кога гледаш дека имаш и пеплосана иднина.
Тежок е дијамантот, уште потежок јагленот.
Сива е душата..болна, ранета, чемерна.

Јаков е момче кое не бега од дома. Излегува за да не се врати.
Излегува за да не ја доживее онаа темнина, онаа длабина над која стои " Среќно".

Излегува и не се осврнува.

Главниот град е сив. Пепеласто сив. Изгубените шанси се сиви. Пепеласто сиви.

Сиво е секојдневието.

Сивите души, Собирачи на пепел.
Пепел од минатото, сегашноста , иднината..

Маестрално дело.

[Jasminka]

Knjiga mladog makedonskog pisca Davora Stojanovskog dobila je književnu nagradu Roman godine (za 2016) dnevnih novina Utrinski vesnik (Jutarnje novine), koja je bila dosta prestižna kod nas. Atmosfera knjige me je uveliko potsećala na Kamijevog Stranca, a i glavni lik je sličnih karakteistika kao i Merso. Izuzetno mi se dopala, posebno stil. Pisac je za svoju knjigu „Uteha golih“ dobio i nagradu Evropske unije.

[Eli]

2.5/5

[Филип Ѓ.]

Навистина добра и лесно читлива новела. Има динамично дејство со добро доловување на личностите, нивните карактеристики и постапки. Книгата враќа спомени на секој што барам малку го осетил скопскиот живот, висењето во парк, пред АРМ, на пиво во Браво. Постапките на главниот лик може да се протолкуваат како правење на два чекори назад за да се направи еден чекор напред што не мора сосема да се сфати во негативна конотација, баш напротив - поместување од тапкањето во место што во неколку наврати му се случува нему. Исто како и кај Утеха за голите веќе може да се препознае еден уникатен стил на пишување кај авторот, односно иако пишува во прво лице самиот автор се дистанцира од главниот протагонист, а самиот протагонист се дистанцира од светот околу него, со што се доловува ладната меланхолична атмосфера во новелата.

[Dino Bojadzievski]

Книгата има интересна постава и навистина солидна премиса. За жал, таа претставува уште еден додаток на купот македонска полувредна книжевност: секако подобра од она што ни беше располагање по деведесеттите, но километри зад домашната книжевност пери Југословенскиот период.