ไข่ย้อย ดากานดา

กล่องไปรษณีย์สีแดง

by อภิชาติ เพชรลีลา

กล่องไปรษณีย์สีแดง (ภาคสอง) เก้าปีต่อมา…
ไข่ย้อย

"ภาพวาดทั้งหมดของผม ไม่มีอะไรมากไปกว่าจดหมายในชวดแก้วที่ลอยทะเลเนิ่นนานมาเกยหาดทราย

หากใครคนหนึ่งเปิดจุก เปิดกระดาษในขวดออกมาคลี่อ่าน จะเห็นข้อความ วาดภาพสีน้ำมันที่ฉันรักที่สุด ทำให้ฉันยังเป็นคนเดิม"



ดากานดา

"เป็นคำสาบอันเศร้าสร้อย ฉันอายุมากขึ้น ๆ ทุกปี ทว่ายังแวดล้อมไปด้วยเรื่องราวสถานที่เมื่อครั้งเขาและฉันเรียนอยู่ด้วยกัน ฉันติดอยู่ในเนเวอร์แลนด์

ดินแดนที่ไม่เคยเดินหน้า ไม่เคยถอยหลัง ที่เนเวอร์แลนด์แห่งนี้นาฬิกาไม่ได้ตาย แต่เข็มวันเวลากระดิก ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... ซ้ำๆ อยู่กับห้วงวัยเยาว์"



แม้ว่าหนังสือ กล่องไปรษณีย์สีแดง จะพิมพ์ออกมาสู่สายตาผู้อ่านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 แต่ในฐานะนิยายเรื่องแต่ง ผู้เขียนได้รวบเวลาของนิยายทั้งสองเรื่อง มาเป็นห้วงเวลาใกล้ปัจจุบัน ที่นิยาย ไข่ย้อย ดากานดา พิมพ์ออกเผยแพร่ ทั้งนี้ เพราะผู้เขียนอยากให้ห้วงเวลาของนิยายสองเรื่องนี้ ได้คาบเกี่ยวกับห้วงเวลาสิบปีที่ผ่านมา ซึ่งการติดต่อสื่อสารได้แปรเปลี่ยนอย่างเปลี่ยนยุคสมัย จากปลายๆ ยุคที่เรายังคงเขียนโปสการ์ดหากันบ้าง และการสื่อสารอันทันสมัยมีเพียงอีเมลในยุคแรกๆ มาจนถึงสมัยเฟสบุ๊คในปัจจุบัน

Genres: Romance

173 pages, Paperback

Published April 1, 2017

Reviews

[Blackdogsworld · Rating 2 out of 5]

ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองอ่านนิยาย "กล่องไปรษณีย์สีแดง" หรือดูหนัง "เพื่อนสนิท" ก่อนกัน แต่รู้สึกว่าตัวเองในวัยนั้น เมื่อสิบกว่าปีก่อน ประทับใจทั้งนิยายและหนัง และยังคงเก็บหนังสือและดีวีดีไว้อยู่จนถึงตอนนี้

มาวันนี้ สิบกว่าปีผ่านไป ผมมีโอกาสได้อ่าน "ไข่ย้อย ดากานดา" ของอภิชาติ เพชรลีลา ซึ่งเป็นภาคต่อของเรื่องราวความรักครั้งนั้นของไข่ย้อยและดากานดา ที่ไม่ได้ลงเอยแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

ผมรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่า ภาพความทรงจำในวันวานหวนกลับคืนมา แต่แปลกที่ผมไม่รู้สึกผูกพันกับเขาเหมือนเดิม บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามีอะไรขาดหายไประหว่างเรา ผมตั้งหน้าตั้งตาอ่านด้วยความอยากรู้ว่าไข่ย้อยและดากานดาจะลงเอยกันอย่างไร แต่ออกจะผิดหวังนิด ๆ ที่ผู้เขียนนำพาเรื่องราวของทั้งคู่ให้ลงเอยเช่นนี้

ส่วนที่ผมชอบที่สุดอาจเป็นบทสนทนาระหว่างไข่ย้อยกับฟุเฉินที่ร้านเหล้า เพราะมันดูเป็นธรรมชาติที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับเนื้อหาส่วนที่เหลือทั้งหมด และสะท้อนภาพเรื่องราวความรักทั้งหมดของไข่ย้อยได้เลย

"คัท ละครรักจบแล้วว่ะเพื่อน มา กูจะบอกอะไรให้ มึงแม่งไม่ได้รักดากานดาจริงหรอก มึงรักภาพสีน้ำมันของมึงมากกว่า มึงแค่เลี้ยงความรักไม่สมหวัง ความเศร้ารวดร้าวที่มีต่อดากานดา ไว้เป็นเชื้อไฟเวลาสร้างงานศิลปะ..."

สำหรับผม เรื่องราวของไข่ย้อยและดากานดา จบลงไปตั้งแต่ตอนที่ทั้งคู่คุยกันใต้ต้นชงโคแล้วไข่ย้อยเดินจากไปใน "กล่องไปรษณีย์สีแดง" แล้ว ส่วนรื่องราวใน "ไข่ย้อย ดากานดา" ไม่มีอะไรมากกว่า เป็นเพียงความฝันอันเลื่อนลอยของไข่ย้อยและดากานดา เท่านั้นเอง

[ดินสอ สีไม้ · Rating 3 out of 5]

การคืนชีวิตให้แก่ตัวละครที่เป็นอมตะไปแล้วนั้นเป็นดาบสองคม
มีโอกาสที่จะทำให้คนอ่านผิดหวังสูงมาก
โดยส่วนตัว เรานับว่าผิดหวังนิดหน่อยนะ แต่ไม่แย่มาก

เรารู้สึกว่า ปริศนาอันเป็นเสน่ห์นั้นหายไป
มีปริศนาใหม่เป็นตอนจบปลายเปิดที่ชัดเจนขึ้น
ความตราตรึงลดน้อยลง

แต่ข้อดีของมันคือ
ทำให้เราหวนคิดถึงความทรงจำครั้งแรกรักกล่องไปรษณีย์สีแดง
ตอนเริ่มต้นเล่มนี้ทำได้ดีนะ
น้ำตาไหลพรากตั้งแต่หน้าแรกๆ
เสียดายที่ทำไม่ได้ในตอนจบ (ตกลงแกเสพติดดราม่า!?)

โดยสรุป ถ้าคิดถึงไข่ย้อยกับดากานดา ก็อ่านเถอะค่ะ
เล่มนี้แก้คิดถึงได้จริงๆ

[Ek Guevara · Rating 2 out of 5]

เราชอบตอนกำลังอ่านมากกว่าตอนที่อ่านจบแล้ว อภิชาติใช้แรงส่งจากหนังมาเขียนเล่มต่อของกล่องไปรษณีย์สีแดง รายละเอียดเล็กน้อยในหนังจึงมาปรากฎในหนังสือให้เห็นเป็นระยะ จะชอบมากกว่านี้ถ้าเขาเขียนมันโดยไม่อิงกับหนังเพื่อนสนิท เราอยากเห็นตัวละครของเขาโลดแล่นในแบบของเขามากกว่าที่จะใช้ความสำเร็จของหนังมาผลักดันตัวละครให้ก้าวต่อไป

[Natt Cham · Rating 5 out of 5]

แรกทีเดียวไม่คิดว่าจะหยิบเล่มนี้มาอ่านเป็นเล่มแรกของปี.เพิ่งได้หนังสือมาวันนี้เอง. ด้วยที่ยังไม่ได้อ่าน กล่องไปรษณีย์สีแดง ภาคแรกของเรื่อง แต่การที่ได้ดูหนัง "เพื่อนสนิท" มาก่อนแล้วก็คงทำให้อ่านได้อย่างต่อเนื่องราบรื่นรวดเดียวจบอย่างน่าประทับใจ

แน่ล่ะ ภาพหลังของเรื่องไม่ได้ไกลตัวนัก ด้วยเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่เชียงใหม่ เมืองที่เติบโตมา อีกทั้งยังมีฉากกรุงปรากดินแดนในฝันที่อยากไปเยือนสักวันหนึ่งกับ "เพื่อนสนิท" ไม่ได้ไปตามใครแบบในกนังสือหรอกนะ

[Clairdenoon · Rating 2 out of 5]

#ไข่ย้อย ดากานดา
#อภิชาติ เพชรลีลา
#นิยายหม่นๆอ่านแล้วก็หม่นๆพระเอกนางเอกดูลมๆแล้งๆกันไปจนจบTT
#คหสต.


บันทึกความรู้สึก:
1.เพลียใจกับ2คนนี้ ดากานดา-ไข่ย้อย อ่านแล้วไม่รู้สึกสงสารเห็นใจอะไรใดๆ เกิดความลำไยทั้งคู่เลยTT
2.ชอบคู่ของนุ่น(พยาบาลนุ้ยเวอร์ชั่นใหม่)กับคุณหมอดลภาค
3.ชอบฟุเหยิน :ชอบที่ฟุเหยิ่นพูด:

"มึงแม่งไม่ได้รักดากานดาจริงหรอก มึงรักภาพสีน้ำมันของมึงมากกว่า มึงแค่เลี้ยงความรักไม่สมหวังความเศร้ารวดร้าวที่มีต่อดากานดา ไว้เป็นเชื้อไฟเวลาสร้างงานศิลปะ นี่ไง ความช้ำชอกมาแล้ว สุดแสนจะเจ็บปวด มึงเสพติดมัน ความอ้างว้าง ความโดดเดี่ยว กลับไปทำเซอร์วาดภาพที่ปรากให้ได้รางวัลอีกสัก..ช่างหัวมึงได้กี่รางวัล จะวาดภาพเปี่ยมความรู้สึกได้กี่ภาพ"

4.ชอบสิ่งละอันพันละน้อยเรื่องราวรอบตัว ความรู้เบี้ยบ้ายรายทางที่ได้รู้ระหว่างการอ่านมากกว่าเนื้อหาหลักๆ
5.สะเทือนใจกับเรื่องของพี่ต้อง หนุ่มใหญ่วัย45
6.วงวารตัวละครทุกตัวที่ต้องมาพัวพันกับ2คนนี้ วงวารตัวเองด้วย ในหัวมีแต่คำว่าอิยังว้าาเต็มไปหมด lol
7.จบแบบติสท์ๆ---เป็นไปในแนวที่ให้ไปคิดต่อเอาเองว่าดากานดากับไข่ย้อยมีแนวโน้มจะได้ลงเอยกันแน่ๆ
กว่าจะลงเอยกันก็อ้อมโลกทำคนเจ็บช้ำไปหลายราย
8.อ่านแบบขัดใจ หม่นๆ อึมครึม แต่ก็อ่านได้จนจบค่ะ คอยลุ้นว่าจะมีอะไรมาให้อึ้งอีก (อึ้งสุดคือเรื่องของลุยซี่เมียเก่าพี่ต้อง)

[Mook Woramon · Rating 3 out of 5]

อ่านจบแล้วรู้สึกว่ากลับมาทำไมนะ 5555 รู้สึกว่ากล่องไปรษณีย์สีแดงมันค่อนข้างลงตัวดีงามในตัวมันเองอยู่แล้ว พอมีภาคต่อทำให้เราแอบคาดหวังสูงนิดนึง ปรากฏกลับมาเป็นเรื่องตามสูตรสำเร็จแบบทุกคนสมหวัง happy ending เสมือนเอาใจแฟนหนัง ไม่ใช่ไม่ชอบเรื่องสมหวังนะ แต่รู้สึกว่ามันไม่น่าจะจบแบบนี้ไปได้ คงเป็นความรู้สึกไม่ค่อยอินกับเรื่องราวมั้ง

[Supertanut · Rating 3 out of 5]

จบที่หนังดีแล้ว

[Nattawut Phetmak · Rating 3 out of 5]

ภาคต่อของ "กล่องไปรษณีย์สีแดง" ใช้เทคนิคการเล่าเรื่องที่แตกต่างจากภาคต้นอย่างสิ้นเชิง ด้วยการมองเหตุการณ์ต่างๆ ผ่านมุมมองของตัวละครหลักหลายๆ ตัว ไม่ใช่แค่ตัวเอกตัวเดียวคือ "ไข่ย้อย" อีกต่อไป

ซึ่งการจะทำเช่นนี้ได้ดีนั้น ถ้าไม่ใช่การร่วมมือกันของนักเขียนหลายๆ คน ก็คงต้องเป็นว่าคนเขียนคนนั้นคงเป็นคนหลายบุคลิกแน่ๆ

เพราะทุกอย่างที่อยู่ในหัวของตัวละครแต่ละตัว มันแทบไม่ได้มีความแตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย ในแง่ทัศนคติการมองโลก ปรัชญาชีวิต

พูดอีกอย่างคือในภาคต่อนี้ เราไม่สามารถเชื่อได้ว่าคำพูดต่างๆ เหล่านั้นจะออกมาจากปากตัวละครทั้งหลายจริง แต่เปรียบเหมือนว่าเรากำลังมองนักเขียนแยกร่างมาคุยกับตัวเองเท่านั้น

ประเด็นอื่นๆ ที่น่าหงุดหงิดไม่น้อยไปกว่ากัน ก็คือความพยายามในการ "โชว์ออฟ" ของนักเขียน ด้วยการแนะนำนิยายอมตะ, เพลงคลาสสิก, เสื้อผ้าแบรนด์เนม, ไวน์, ไปจนกระทั่งกลิ่นน้ำหอม ทุกอย่างถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วและมากมายจนล้น สำคัญสุดคือสิ่งต่างๆ ที่ถูกกล่าวมานี้ ถูกแทรกเข้ามาแบบ "ไม่เนียน" ไปกับเนื้อเรื่องซักเท่าไหร่ ทำให้แทนที่จะเย้ายวนให้ผู้อ่านอยากเข้าใจในสิ่งเหล่านั้น ก็กลายเป็นว่าปล่อยผ่านไปไม่แม้แต่จะจำชื่อก็ได้

แต่นั่นก็ยังไม่เท่ากับส่วนที่แย่ที่สุด ที่ผู้เขียนพยายามหาทางลงให้กับตัวเอกทั้งสอง เหมือนตั้งเป้าไว้แล้วว่าอยากให้ตอนจบเป็นอย่างไร แล้วค่อยเลือกตัวละครอื่นๆ มาสมทบบทบาทเพื่อให้การเดินทางไปยังจุดหมายนั้นลุล่วง แทนที่จะเป็นการตามติดชีวิตของตัวละคร และยอมรับในผลที่เกิดขึ้น ไม่ว่าตัวละครเหล่านั้นจะตัดสินใจผิดหรือถูก เฉกเช่นเดียวกับเราทุกคน

ให้สามดาวเพราะชอบเล่มก่อนมากๆ

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 5 out of 5]

: : มึงแค่เลี้ยงความรักไม่สมหวัง และเสพติดมันเท่านั้นเอง : :

"ไข่ย้อย ดากานดา"

กล่องไปรษณีย์สีแดงภาคสอง เก้าปีต่อมา ที่เป็นการเขียนนวนิยายต่อจากบทหนังมากกว่า แต่ลีลาก็มากขึ้นตามไปด้วยของอภิชาติ เพชรลีลา

พิมพ์ครั้งที่ 4 สิงหาคม 2560


.....

ผมคิดว่าอภิชาติได้รับอิทธิพลจาก "(ผม)เป็นศิลปิน" ของอารยา ราษฎร์จำเริญสุขไม่มากก็น้อย ตัวละครดากานดาที่กลายเป็นกึ่งศิลปินกึ่งนักวิชาการภาพพิมพ์นั้น แทบจะเป็นอาจารย์อารยาเลยล่ะ โดยเฉพาะหน้า 115 ค่อนข้างชัดเลย

.

ไข่ย้อยกับดากานดาในวัย 31 ปี ถ้านับจากปีพิมพ์ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2560 เราก็รุ่นๆ เดียวกันเลยนะเนี่ย จนผมอยากเล่าเหตุการณ์รถชนแบบเขาบ้างอยู่เหมือนกัน

.

วิธีการเล่าตัดสลับไปมาของพี่อภิชาติก็สนุกดี และต้องตั้งใจอ่านดีๆ ว่า นี่ใครเล่าวะ 555

.

ตัวละครที่ชุบเลี้ยงมาจากหนังมีหน้าที่และบทบาทที่หนักเบาหลากหลาย แต่ฉากที่มีใจความสำคัญก็คือที่เชียงใหม่ ไม่ใช่กรุงปรากอย่างที่ผมคิดไว้ และไม่ได้เอ่ยถึง "เจ้าชายน้อย" มากเท่าที่ผมคาดหวัง แต่กลับดึงเอา "ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต" - มิลาน คุนเดอรา มาทาบทับไว้อย่างมีนัยสำคัญ

.....
(สปอยล์)

ในที่สุดไข่ย้อยก็ไม่ใช่ loser เท่าที่ผมคิดและเคยรู้จัก มึงเปลี่ยนไปเยอะมากไข่ย้อย และดากานดาก็ไม่ใช่คนที่ผมคาดหวังอยากให้เป็น ไข่นุ้ยย้ายเข้ามาในกรุงเทพเพื่อออกตามหาไข่ย้อย กลับไปท้องกับหมออย่างง่ายดาย

.

มีตัวละครบางตัวที่จู่ๆ ก็นำมาผูกปมกันเองเพื่อคลายเงื่อนเองอย่างทะลึ่งตึงตัง อย่างโก้-ปอย ปอย ที่ทำตัวราวกับกามเทพ ที่อยากให้ความรักอันลือเลื่องของคณะวิจิตรศิลป์เกิดสมหวังอย่างตั้งใจ ไม่ใช่ความบังเอิญ ไม่ใช่ความบังเอิญเลยไอ่สัสเอ้ย !

.

มันเกือบจะดีอยู่แล้วตอนที่ทั้งสองออกมายืนหันหน้าเข้าหากัน ใกล้กันกว่าเดิม ไข่ย้อยขอจับนมดากานดา(คงกวนตีนแหละ) แต่ดากานดาก็เอามือไข่ย้อยมาวางบนนมข้างซ้าย "ไข่ย้อย...นี่สำหรับเวลาเก้าปีที่แกหายไปจากชีวิตฉัน แล้วอีกยี่สิบเก้าปี ตอนเราอายุหกสิบกัน ฉันจะให้แกจับนมข้างในจริงๆ"

***"ฉันจะบรรเทาความเจ็บปวด หากแกเจอใครที่ดี ที่รักแก อย่ารอฉัน"***

.

ดราม่า T^T

.

ฉากร้านเหล้าที่เปลี่ยนจากโก้ มาเป็นฟุเหยิน ที่ทำให้ความเมามายกลับกลายเป็นตาสว่าง เกือบสิบปี ไอ้เหี้ยมึงเพิ่งรู้หรอ ?? ว่ามึงต้องจริงจังกับความรักครั้งนี้ได้แล้ว ชายคนหนึ่งก็เลี้ยงอารมณ์ผิดหวัง หญิงอีกคนก็ให้ความหวังไม่เลิกรา

.....

แต่มันดันคลายปมทุกอย่างจนแทบไม่เหลืออะไรให้เราตั้งใจอ่านอีกต่อไปก็คือ เด็กหญิงไอลิ ที่ทำตัวหึงหวงพ่อกับว่าที่แม่ใหม่ แม่งมาจับไข่ย้อยยัดไปให้ดากานดาอย่างสุดวิสัย

.....

ก็โอเคอ่ะ พวกมีงสมหวังกันก็ดีแล้ว ดีใจด้วย! แต่ที่มึงบอกว่าความบังเอิญต่างหาก ที่จะกลายเป็นรักแท้ที่ลืมไม่ลง กูว่ามึงขัดแย้งในตัวเองว่ะ เล่นเอาตัวละครมาคลี่คลายปมอย่างหน้าตาเฉยเลย แถมยังพยายามหาสาเหตุที่ตัวเองไม่ยอมบอกรักมาตั้งสิบปีอย่างลักลั่น มึงเซอร์ไม่สุดอะไข่ย้อย มึงลองมาดูที่กูนี่ กูเนี่ยของจริง ถ้ามึงตั้งใจให้เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญมึงต้องก้าวไปอีกไกล ก้าวไปให้ถึง 60 ปีข้างหน้า หรือชาติหน้าไปเลยยิ่งดี ถ้ามึงรักดากานดาจริงๆ อะนะ.

[Klin กลินท์ · Rating 4 out of 5]

“...โปรดเถิดดวงใจโปรดได้ฟังเพลงนี้ก่อน อย่าด่วนหลับนอน อย่าด่วนทอดถอนฤทัย จำเสียงของพี่ได้หรือเปล่าจำเพลงรักเก่าเราได้ไหม เคยฝากฝังไว้แนบในกลางใจนาง...” ,น.111

“รักและคิดถึงแกเสมอ” ชงโค ดอกขี้เหล็กอเมริกัน ทองกวาว โปรดเถิดดวงใจ บุพเพสันนิวาส ไข่ย้อย ดากานดา นุ้ย กับ 9 ปีต่อมาหลังจากนั้น

“...แกมาทำอะไรในตอนนี้” ฉันนึกถึงคำพูดของตัวเองเสมอ เวลาได้เห็นดอกชงโคสีม่วงจางจนชมพูปลิวร่วงลงบนทางเดินหน้าตึกวิจิตรศิลป์” ,น.13

“จดหมายฉบับสุดท้ายเขาลงท้ายว่า ‘...จะจบอย่างไรดีเพื่อไม่ให้มันเชยและเศร้า รักและคิดถึง ดีไหม...ดากานดา รักและคิดถึงแกเสมอ’ ,น.13

อ่านหมายเลข ๑๒/๒๕๖๑ ไข่ย้อย ดากานดา ของอภิชาติ เพชรลีลา

ไข่ย้อย
"ภาพวาดทั้งหมดของผม ไม่มีอะไรมากกว่าจดหมายในขวดแก้ว ที่ลอยทะเลเนิ่นนานจนมาเกยหาดทราย หากใครคนหนึ่งเปิดจุกหยิบกระดาษในขวดออกมาคลี่อ่าน ก็จะเห็นข้อความ ‘ฉันยังวาดภาพสีน้ำมันที่ฉันรักที่สุด ทำให้ฉันคงเป็นฉันคงเดิม" ,น.คำโปรยปกหน้าใน

ดากานดา
"เป็นคำสาปอันเศร้าสร้อย ฉันอายุมากขึ้นๆ ทุกปี ทว่ายังแวดล้อมด้วยเรื่องราวสถานที่ เมื่อครั้งเขาและฉันเรียนอยู่ด้วยกัน ฉันติดอยู่ในเนเวอร์แลนด์ ดินแดนซึ่งเวลาไม่เคยเดินหน้าไม่เคยถอยหลัง ที่เนเวอร์แลนด์แห่งนี้นาฬิกาไม่ได้ตาย แต่เข็มวันเวลากระดิกติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก... ซ้ำๆ หยุดอยู่กับห้วงวัยเยาว์" ,น.คำโปรยปกหน้าใน

หลังจากปิดหน้าสุดท้ายลงแล้ว ภาพวีดีโอชีวิตของข้าพเจ้า ณ ช่วงชีวิต “กล่องไปรษณีย์สีแดง” “เพื่อนสนิท” ค่อย ๆ หมุนย้อนกลับไป ข้าพเจ้าเองกำลังทำอะไรอยู่ ? และเดินทางมาถึง ณ ปัจจุบัน คิดถึงใครบางคน คิดถึงพ่อเป็นพิเศษกับบทเพลง “โปรดเถิดดวงใจ” “บุพเพสันนิวาส” ที่ไม่ได้เปิดฟังมาร่วมปี ระหว่างการอ่านหนังสือเล่มนี้ ข้าพเจ้าปล่อยให้เพลงทั้งสองล้อมรอบอยู่ตลอดเวลา ไข่ย้อยและดากานดา ���ด้ปิดคำถามและให้คำตอบแก่ “กล่องไปรษณีย์สีแดง” “เพื่อนสนิท” แล้ว

ประทับใจ

ฟัง : "โปรดเถิดดวงใจ ,ทูล ทองใจ"
https://www.youtube.com/watch?v=a83HB...

ฟัง : "บุพเพสันนิวาส ,ศรคีรี ศรีประจวบ"
https://www.youtube.com/watch?v=N5UCL...

อ่านอีกครั้ง “กล่องไปรษณีย์สีแดง”
https://www.facebook.com/Atthereader/...

อ่านไปเรื่อยๆ ลองหาอ่านดูครับ 🙂 #ไข่ย้อยดากานดา #อภิชาติเพชรลีลา สำนักพิมพ์ #นกดวงจันทร์ #อ่านไปเรื่อยๆ #อ่านไปฟังไป #IntoTheBook #อ่านแล้วอ่านเล่า #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #KlinLand #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #อ่านในใจ #อ่านเพลิน #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary ณ อ่าน The Reader- The Klin Library

[Kamons · Rating 3 out of 5]

ไข่ย้อย ดากานดา เดินเรื่องตามหนังเพื่อนสนิทมากกว่ากล่องไปรษณีย์สีแดง สำหรับคนที่อิ่มเอมกับหนังเรื่องเพื่อนสนิทเรามีคำแนะนำให้เลือกสองทาง คือ
1). อาจทำเป็นลืมๆ หนังสือเล่มนี้ซะ หรือ
2). ถ้าจะอ่านเล่มนี้ต่อควรทำใจแต่แรกว่าเราทำได้เพียงเป็นแค่ผู้เฝ้าดู

ถ้าเพื่อนสนิทคือสีสันของความรักในวัยหนุ่มสาว ไข่ย้อย ดากานดาคือความรักของผู้ใหญ่ที่มีบรรยากาศของเมฆหมอกสีเทาอึมครึมเจือจางอยู่ เป็นบรรยากาศที่ทุกตัวละครมีความเศร้า ความหวังและความเจ็บปวดตามติดไปทุกหน้าที่อ่าน และเราดันชอบความอึมครึมที่ปนมานี้เสียด้วย
แต่ตอนจบเราค่อนข้างผิดหวังเพราะจากบรรยากาศอึมครึม เศร้าๆ หมองๆ กลับกลายเป็นละครไทยสีสันจัดจ้านแบบที่จำเป็นต้องมีตัวร้ายเพื่อที่จะให้ละครจบอย่างสวยงามถูกใจคนอ่าน

[Pattrawut · Rating 2 out of 5]

ทั้งเล่มชอบแค่ตอนงานรวมรุ่น

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 4 out of 5]

เป็นภาคต่อที่ตัวละครเป็นผู้ใหญ่ดี

[Puengmintz · Rating 4 out of 5]

เหมือนเจอเพื่อนเก่า ^^

[Tangmo Ncy · Rating 3 out of 5]

ภาษาสวย ออกแนวหว่องๆรักเหงาๆปนเซ็กส์คล้ายสไตส์มูราคามิ น่าเสียดายที่จบเรื่องเหมือนตัดให้จบๆไปเลยไม่อิน

[Janphop Poonpipat · Rating 4 out of 5]

มีความศิลปินสูงมาก โดยเฉพาะเรื่องที่ว่าศิลปินเก็บความเศร้า เลี้ยงความไม่สมหวังเอาไว้เป็นเชื้อไฟสำหรับงานศิลปะ 😥

[Natchakorn Theerachumpol · Rating 4 out of 5]

การเล่าเรื่องแตกต่างจากกล่องไปรษณีย์สีแดงเพราะเรื่องนี้เล่าแบบนิยาย ตอนแรกรู้สึกตื่นเต้นมากว่าตัวละครทั้งสองจะกลับมาบรรจบกันอย่างไร และมีความรู้สึกต่างกันอย่างไร แต่กลับผิดหวังกับตอนจบที่จบคล้ายละครไทยไปหน่อย และหาทางลงที่มันไม่ค่อยสมเหตุสมผล จึงกลายเป็นหลากหลายความรู้สีกในเล่มเดียว