Δεν υπάρχει κατά την γνώμη μου καμιά αμφιβολία, έτσι όπως βλέπω τα πράγματα και όπως τα ζω, σύμφωνα με την τέχνη και την ικανότητά μου, πως η Γερμανία, είναι εκείνη η δύναμη, που όσο παραμένει χωρίς αυτεπίγνωση, κρατάει τον κόσμο όλο σε ανάσχεση... Η Γερμανία, το 1918, τη στιγμή της κατάρρευσης, θα μπορούσε να είχε ντροπιάσει ή να είχε συγκλονίσει όλο τον κόσμο με μια πράξη βαθειάς ειλικρίνειας και μετάνοιας. Με αποφασιστική και φανερή παραίτηση από μια ευημερία που θεμελιώθηκε τελείως λάθος... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
A mystic lyricism and precise imagery often marked verse of German poet Rainer Maria Rilke, whose collections profoundly influenced 20th-century German literature and include The Book of Hours (1905) and The Duino Elegies (1923).
People consider him of the greatest 20th century users of the language.
His haunting images tend to focus on the difficulty of communion with the ineffable in an age of disbelief, solitude, and profound anxiety — themes that tend to position him as a transitional figure between the traditional and the modernist poets.
«Μόνο που, αφού μολαταύτα χρησιμοποιήσατε τη λέξη «άρον-άρον», πώς θα ήταν δυνατόν ο φίλος να μη σας υπενθυμίσει ότι σε μια τέτοια καμπή της ζωής η υπερβολική βιασύνη βλάπτει. Και πώς θα μπορούσε να μη σας νιώσει στην ψυχή του, όταν λέτε ότι αξιώνετε τώρα «γαλήνη και εμπιστοσύνη»... Φαίνεται πως υπάρχουν χώρες όπου τέτοιες επιρροές δεν είναι πλέον δυνατόν να αφεθούν ελεύθερες, καθώς ασκούνται πιέσεις από παντού. Ξανά και ξανά ο καθένας από μας αναγκάζεται να διαπιστώσει για τον εαυτό του τη μη επέλευση αυτού που θα επέρχονταν «κατά τη φυσική πορεία των πραγμάτων» σ' έναν κόσμο λιγότερο διαταραγμένο, επιφέροντας την ισορροπία της όποιας εσωτερικής κατάστασης, λείπει η φυσική επέλευση.»
Rilkes poetisches Sprachgefühl ist eins, das mit wenigen, wenn überhaupt jemandem, gleichzusetzen ist, denn obwohl der Fluss seiner Bildsprache, seiner sensiblen Assoziationen und Wahrnehmungen sich im höchsten Grad der lyrischen, aber auch prosaischen Kunst befindet, besitzt sie eine sorgfältige Eigenständigkeit, wodurch selbst die persönlichen Briefe von einer unbeschreiblichen Schönheit geprägt sind, die die Sehnsucht, welche ebenfalls in der Poesie Rilkes eine grundlegende Rolle spielt, emotional spiegeln können, sodass wir die Liebe, wir die Abwesenheit der jungen Frau spüren können oder selbst das Gefühl verinnerlichen, jemandem zu lieben zu können, was bei mir selbst noch nicht der Fall war. Desto größer scheint die Begeisterung an solcher Kunst zu sein, da sie genau unsere Hoffnung und Sehnsucht nach etwas, was nie kam, zu Ausdruck bringt- etwas das Rilke so brilliant aufs Papier brachte- wie Hölderlin die Sehnsucht nach verlorener Schönheit schrieb, wie Proust mit neuen, veralteten Augen auf eine solche junge Vergangenheit zurückblickte und verlorene Paradiese sah- Kunst ist es, die diesen unbemalten Zuständen unserer Existenz ein wenig Farbe verleihen kann.
Genç Şaire Mektuplar kitabını okuduktan sonra bu kitabı okudum. İlk kitapta bir arkadaş meslektaşla mektuplaşırken görüyoruz Rilkeyi. Diğer kitapta ise hayatı ve kafası karmakarışık bir hanımefendi ile. İki kitap o kadar farklı ki… İlk kitapta muhtemelen karşısındaki insanın da şair olmasından kaynaklı karşılıklı bir anlayış anlaşma birbirini anlama duygusu var. Rilke’nin coşkusunu hissedebildim. Öte yandan bu kitapta hayatta yaşadığı zorluklardan ötürü aklı ve duyguları çok karışık olan hanımefendiye karşı ise bambaşka bir tutum ve stil gördüm. Adeta hanımefendinin yaşadıkları Rilke’ye geçmiş, aynı o şekilde kafasını karıştırmış bulandırmış ne demek gerektiğini bilemez gibi. Bu sebeple bana biraz karışık ve tam ne olduğunu anlayamadığım bir mektup derlemesi gibi geldi
Auch wenn diese Briefe interessant zu lesen sind, haben mir die 'Briefe an einen jungen Dichter' besser gefallen - ich habe mehr davon 'mitgenommen' wenn man so will. Rilkes Frauenbild scheint hier (natürlich) durch, was aber auch spannend ist, sind seine Kommentare und Einschätzungen zur politischen Entwicklung, besonders in Deutschland.
Ich mag Rilkes Briefwechsel, er schreibt wunderbar und sehr inspirierend. Hat mir gut gefallen, genauso wie bei "Briefe an einen jungen Dichter". Das Buch ist relativ kurz, aber gerade deswegen leicht zu transportieren. Meiner Meinung nach kann man solche Briefe immer und immer wieder lesen und wird doch immer etwas neues finden.