Η πριγκίπισσα Έλενα, σαν κάθε μικρότερο σπλάχνο βασιλιά, καλείται να σώσει την οικογένεια της από τ φρικτή κατάρα του Ξένου, του σκοτεινού θεού-φάντασμα. Ο μόνος τρόπος είναι να βρει το μυθικό Εσμέ Πουλί και να το φέρει πίσω. Στο δρόμο της όμως περιμένουν κι άλλες περιπέτειες...
Τα σκίτσα του Steve είναι ακόμα καλύτερα απ την τελευταία δουλειά του και το χιούμορ του παραμένει εξαιρετικό! Αγάπησα όλους τους χαρακτήρες, πράγμα που θα θεωρούσα σχεδόν αδύνατο να συμβεί σε μόλις 126 σελίδες. Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ η χρήση της αργκό στο κόμικ. Έχω ξαναδεί προσπάθειες να ενσωματωθεί η αργκό στη λογοτεχνία ή σε κόμικ και, μέχρι τώρα, όλες είχαν αποτύχει οικτρά. Συνήθως έμοιαζαν με υπερπροσπάθεις, και άρα είχαν εντελώς γελοίο αποτέλεσμα. Όμως ο Steve τα κατάφερε περίφημα προσφέροντας άφθονο γέλιο! Ιδικά εκεί με τα challenges σε κάθε όροφο έκλαψα!!
Τα πιο εύκολα 5 αστέρια που έχω δώσει ποτέ, η βαθμολογία μου είναι 10/5 στην πραγματικότητα
Πιο συγκεκριμένα: είναι το τέλειο πάντρεμα κάθε genre. Έχει κωμωδία, fantasy, περιπέτεια, folklore, λίγο δράμα, λίγο ρομάντζο; τα σχέδια είναι τεχνικά άριστα χωρίς κανένα ψεγάδι, το σενάριο το ίδιο, οι χαρακτήρες απίστευτα καλά γραμμένοι, με ιδιαίτερες "φωνές", σχέδια, σκέψεις, στόχους.
Η "Εσμέ" μάλλον ήταν η καλύτερη αυτοέκδοση στο Comicdom con Athens 2017. Ήταν σίγουρα η καλύτερη που αγόρασα εγώ, και αγόρασα αρκετές!
Firstly, I am writing this review in english so more people can read it.
Secondly, I loved it! Overall, this is probably one of the best things I've read in quite some time.
The story is compelling and touching, the pace is good, but what completely won me over was how genuinely funny the story is. There were moments that had me laughing out loud, and I love it when stories do that!
Ο ίδιος κόσμος με της Σπαζοραχουλας, με τις πολλές Αθήνες. Και κάποιοι ίδιοι χαρακτήρες (θυμάμαι τουλάχιστον ένα βασικό). Το Εσμέ βέβαια γράφτηκε πρώτο. Βασισμένο σε ένα παραμύθι που θυμίζει και λίγο ένα άνιμε που έβλεπα στα νιάτα μου (Το χρυσό πουλί). Ένα κλασικό παραμύθι αλλά φτιαγμένο έτσι ώστε να είναι μοντέρνο, αστείο, με χαρακτήρες ενδιαφέροντες. Σίγουρα θα μπορούσε να έχει περισσότερη προσοχή σε κάποια σημεία στο σχέδιο και ίσως κάνα δυο μικρά κομμάτια μπορούσαν να ξαναγραφτουν, αλλά είναι μια αυτοέκδοση για την οποία ο δημιουργός αφιέρωσε σίγουρα άπειρες ώρες, συν η προσωπική ιστορία με τη γιαγιά του στο τέλος, συν τα "κλωτς" που έβλεπα από δω κι από κει και γελούσα, ε πέντε αστεράκια.
Ελπίζω να δούμε και άλλες δουλειές σε αυτό τον κόσμο! Παραμύθι, ελληνική παράδοση και σύγχρονο χιούμορ και χαρακτήρες. Φοβερός συνδυασμός!
Ξεκαρδιστικό. Τζινιους. Ευρηματικό το πώς συνδυάζει ποπ κουλτούρα και λαϊκό μύθο. Αναπάντεχα συγκινητικο. Γνωρίστε μου τον Steve (κατά κόσμον Λεωνίδα) να μιλάμε για DnD και τη Νιμονα. Σε κάθε περίπτωση, βγήκε ένα αποτέλεσμα μοναδικό. Σιριουσλι τώρα, ψάχνω γκρουπ. Φέρνω σνακ.
Εξαιρετικό πάντρεμα δυτικού fantasy στοιχείου με το ελληνικό (ή του ελλαδικού χώρου τέλος πάντων) παραμυθοφολκόρ και με καλογραμμένους χαρακτήρες. Θα έλεγα ότι λειτουργεί σε πάνω από ένα επίπεδα με όλους αυτούς τους χαρακτήρες-αναφορές-σε-κάτι-πιο-μεταφορικό.
Το διάβασα αρκετό καιρό πριν, αλλά τώρα σκέφτηκα ότι μπορεί κ να υπάρχει στο goodreads.
Πραγματικά, δεν έχω λόγια! Ηταν εξαιρετικό! Το σκίτσο κ η ροή των σελίδων ήταν πολύ όμορφα στημένα, οι χαρακτήρες ήταν όλοι αξιαγάπητοι κ σφαιρικοί, τα θέματα που διαπραγματεύεται εντελώς επίκαιρα, αλλά χωρίς διδακτικό ύφος, η πλοκή έξυπνη κ καθόλου τετρημένη, παρόλο που ακολουθεί κλασσική γραμμή (απρόθυμη ηρωϊδα πάει για adventuring, βρίσκει συντρόφους κ εχθρούς στην πορεία, παίρνει δύσκολες αποφάσεις, μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό της, βρίσκει τον θησαυρό, γυρνάει πίσω (or is she..?)).
Το κυριότερο ατού του συγκεκριμένου διαμαντιού ήταν οι *λεπτομέρειες*, όπως ο μουστακαλής πολεμιστής που μιλάει με μαντινάδες, ο μάντης που φαινομενικά τρολλάρει, ο υπερτέλειος "κακός" κ το ακόμα πιο τέλειο φαμίλιάρ του, το *περιστέρι*, η διαβολο-μαμά και το διαλογικό πάρε δώσε μεταξύ των χαρακτήρων.
Πραγματικά, σας προτρέπω να μην παραβλέψετε τον φανγκερλισμό μου κ απλά να το διαβάσετε!
Loved the art, loved the characters, loved the story, loved the jokes. The final fifth or so was maybe too chaotic and the entire thing would have benefited from one more round of editing but those are minor faults in an otherwise perfect gem.
something I picked up at comicon, no regrets at all! This is the English translation of a graphic novel originally in Greek. It follows Elena on her journey on the Road of No Return to find the Esme bird because of course, her father offended a divinity.
Elena is joined by Achilles (love him!) and Antigone. This had both ancient elements and modern element. It's definitely a quirky but realistic-ish tale full of cute stuff, quests and misunderstandings.
Had puns and pop culture references as well and I'm sorry some of the jokes got lost in translation. The art was nice, the only thing that I found confusing was that the speech bubbles of the same character carried on in between frames but I got used to it. I recommend picking this book on the artist's etsy!
It's smart, it's funny, it combines magic, technology AND folklore and I couldn't possibly ask anything else of a comic (oh, yeah, also the art kicks ass)
An adorable sapphic fantasy comic. The subtitle, 'an oddly specific queer fantasy tale of greek folklore and debatable comedy', really says it all. Tone-wise, it felt a little like playing an RPG. Our hero is the obligatory vanilla any-woman who picks up her band of merry weirdos along the way and attempts to complete the quest and save the town from a curse by a monocle-wearing dolphin. Obviously.
I really enjoyed reading this! It took about two hours which is nice coz I love a good short story. I think Achilles was definitely my favourite character and I could hear his verse so clearly in my head and I love me a good poetic verse. The only thing is that I wished that Elena and Antigone had more chemistry because I didn't really see it coming at all. Other than that, I do like this a lot!
Μετά την Σπαζοραχούλα δεν γινόταν να μην πιάσω το Εσμέ Πουλί και, οκαυ, το αγάπησα κι αυτό πάρα πολύ! Ήταν φουλ αστείο, έξυπνο και γενικώς μου άφησε ένα wholesome feeling που δεν νιώθω πολύ συχνά.
An amusing interpretation of folktales and mythology well represented by illustrations full of character and identity. I really enjoyed soaking in all the drama and comedy this graphic novel has to offer. Well done to the creator and blessings to their family for having inspired him!
Ήμουν στο τρένο, με πολύ κακή διαθέση και έναν απίστευτο πονοκέφαλο και τούτο εδώ ήταν βάλσαμο στην ψυχούλα μου. Με έκανε να γελάσω γάργαρα, πράγμα που εκτιμώ πολύ & το θεωρώ το ιδανικό πάντρεμα από πολλά είδη, με την κατάλληλη δόση σασπενς και έρωτα :D Βρήκα απίστευτα γλυκό το επίμετρο του καλλιτέχνη που ήθελε να κάνει έναν φόρο τιμής στην γιαγιά του, παίρνοντας ως αφορμή για το κομικς αυτό μια ιστορία που διηγούνταν! Ακόμα πιο ωραίο touch η κρητική διάλεκτος που κάνει εμφάνιση και προσφέρει μειδίαμα!
Θα ομολογήσω ότι δυσκολεύτηκα να το διαβάσω όταν το είχα πρωτοπάρει (πριν από δύο χρόνια), όταν ακόμα είχε το πρώτο εξώφυλλο - και δεν ήμουν σίγουρος τι έφταιγε, διότι οι δουλειές του Steve μου αρέσουν, όπως και το φρικτό του, λογοπαιγνιακό χιούμορ. Το μόνο που αμιγώς με κούραζε κάπως ήταν η ομηρική [sic] φλυαρία του Αχιλλέα Τριγένη. Να μην τα πολυλογώ, είχα ξεφυλλίσει και συζητήσει μερικά πετυχημένα στιγμιότυπα, αλλά δεν το είχα διαβάσει γραμμικά, πλην των πρώτων σελίδων και προς τιμήν μου, είχα εμποδίσει τοον εαυτό μου να δει πώς τελειώνει.
Τώρα που πλέον το διάβασα όπως έπρεπε να διαβαστεί, μπορώ να εκτιμήσω πλήρως πόση δουλειά έχει πέσει σε αυτό και πόσα κότσια χρειάστηκε για να το δουλέψει ο Steve. Ο Αχιλλέας Τριγένης είναι πιο υποφερτός, αν και παραμένει κατά τόπους κουραστικός (όπως άλλωστε και για την πρωταγωνίστρια).
Από εκεί και πέρα, θα μπορούσε κανείς να πει πως το comic είναι "καθαρός Steve", με πάμπολλες αναφορές και επιρροές fantasy / D&D / anime, φρικτά (και συνάμα απολαυστικά) λογοπαίγνια και παρεξηγήσεις και θέματα αυτοπροσδιορισμού - και όλα ξεκίνησαν από ένα παραμύθι της γιαγιάς του, που από όσο μπορώ να καταλάβω είναι ένα μίγμα από "Το Πουλί τ' Αηδόνι" της ελληνικής λαογραφίας, "Το Χρυσό Πουλί" από τα ρωσικά παραμύθια και μια πρέζα "Ερωτόκριτο".
Επίσης δελφίνια, αλλά δεν λέω περισσότερα διότι είναι spoiler.
Και μέσα από όλα αυτά, όποιος ξέρει τον Steve και όποιος διαβάσει τον επίλογο, καταλαβαίνει πως το comic αποτελεί το προσωπικό του καθαρτήριο ταξίδι.