สนุกดีครับ เป็นประวัติศาสตร์ศิลปะที่อ่านเพลิน ส่วนตัวชอบคอนเซปต์ของคอนเซปต์ช่วลอาร์ตอยู่แล้ว ยิ่งหนังสือมาในธีมที่ขยี้ประเด็นของความธรรมดาของงานศิลปะ ยิ่งรู้สึกว่าถูกจริตจนอยากซื้อไปฟาดหน้าศิลปะใหญ่ในบ้านนี้เมืองนี้ดูบ้าง
อีกอย่างที่ชอบคือความหลากหลายของคนที่เลือกมาเล่าและการหยอดเกร็ดทางสังคมการเมืองเข้าไปตลอดเรื่อง แม้ว่าหลักๆ ก็จะเป็นประวัติของพวกตัวพ่อตัวแม่ที่ถ้าใครตามงานศิลปะทำนองนี้อยู่บ้างก็คงรู้จักดี
เสียดายอย่างนึงคือ เรามักหวังเสมอว่าเวลาพูดถึงงานศิลปะแบบเซอร์เรียลลิสม์กันจริงๆ ก็น่าจะมีที่ทางให้กับเสียงและเรื่องราวของพวกกวีและนักเขียนฝั่งเซอร์เรียลลิสม์บ้าง
แต่กวีมันเป็นศิลปะหรือเปล่า? วรรณกรรมนี่เป็นศิลปะไหม? หรือมันใกล้กับความเป็นศิลปะเกินไปกว่าที่เรา (ศิลปิน) จะอยากทำให้ (แม่ง) เป็นศิลปะ?