What do you think?
Rate this book
Menu świata
Kto nie jadł z patelni sąsiada, niewiele o nim wie. Docierając do niezliczonych miejsc, osad, wiosek, przysiółków, metropolii, miałem okazję – ale przecież i konieczność –obcować z wieloma niezwykłymi potrawami. Nieraz przyszło mi łamać żywieniowe tabu wszczepione nam przez europejską kulturę. To się je, tamtego nigdy w życiu, to wspaniałe, tamto obrzydliwe. Iluż ludzi robi takie uwagi, przyjmując je za pewnik i nie czyniąc nigdy kroku w stronę wniknięcia w tradycję odwiedzanych grup etnicznych?
Ideą tej książki jest ukazanie czytelnikowi nieskończonej różnorodności kulinarnej ludzi mieszkających pod każdą szerokością geograficzną, od najdalszych, odległych nie tylko w przestrzeni, ale i w czasie (kulturowo) plemion dżungli amazońskiej aż po bliskich nam Słowian zamieszkujących Syberię.
Ideą tej książki jest ukazanie czytelnikowi nieskończonej różnorodności kulinarnej ludzi mieszkających pod każdą szerokością geograficzną, od najdalszych, odległych nie tylko w przestrzeni, ale i w czasie (kulturowo) plemion dżungli amazońskiej aż po bliskich nam Słowian zamieszkujących Syberię.
320 pages, Paperback
First published April 26, 2017
6 people want to read
About the author
Jacek Pałkiewicz
20 books8 followersJacek Palkiewicz, reporter and explorer, resides in Cassola in the Vicenza province of northern Italy. A graduate in Geographical Sciences, before becoming a journalist he was a mate officer, diamond prospector in Sierra Leone, and skipper of big yachts. He has been a glider pilot and karate black belt.
He has visited all the geographical zones for documenting small and inaccessible corners of our planet in search of the last primitive ethnic minorities. He often traveled in the style of discoverers in the nineteenth century: on camel crossed the Sahara and Kara Kum desert, Vietnamese jungle on elephant. He traveled coast to coast through inaccessible Borneo, in West Irian on foot, Bhutan on yak, the sands of Skeleton Coast in Namibia on foot, Amazon river by pirogue. In 1975 he singly crossed the Atlantic in a lifeboat: 44 days without a radio and sextant. Has frequently reported on the disastrous effects caused to nature and in 1994 he has lead the Cosmonauts International Ecological Mission in Siberia, under the patronage of president Boris Eltsin.
Palkiewicz is an internationally recognitzed authority of Siberia. In 1989 he has lead an extraordinary expedition "The Cool Pole" (Yakutsk-Oymiakon, 1.200 km) to the coldest place in Siberia (-72°C) with reindeer div. In 1983, Palkiewicz used his unique experience and established a Survival School, he teaches how to cope with crisis situations. He was consultant to the Russian astronauts in the survival program, and he trains top counter-terrorist troops in extreme conditions in various climatic zones.
dziennikarz, podróżnik; ur. 2 czerwca 1942, Immensen (Niemcy); żonaty (Linda Vernola), troje dzieci (Patrycja ur. 1971, Konrad ur. 1977, Maksymilian 1981). Studia: Szkoła Dziennikarska w Mediolanie 1975. Oficer pokładowy na statkach "tanich bander" 1971-72; inspektor w kopalni diamentów w Sierra Leone oraz kopalni złota w Ghanie 1973; tyg. "Gente" (Włochy), dziennikarz 1975-79; mies. "Capo Horn" (Włochy), red. 1980-83; "Sette" - dodatek ilustrowany do "Corriere della Sera" (Włochy), red. 1991-; kierownik licznych wypraw, m.in. Sahara 1972, Atlantyk 1975, Birma 1979, Amazonka 1984 i 1996, Borneo 1986, Syberia 1989, Namibia 1990, Wietnam 1992, górne Orinoko 1994, rzeka Mamberamo (Indonezja) 1994, Bhutan 1995, góry Tepui (Wenezuela) 1997, Pustynia Atakama (Chile) 1999, Amazonia 1999. Członek rzecz. Międzynarodowej Akademii Informatyzacji 1997.
Członek: Royal Geographical Society 1994-, The Explorers Club 1994-, Societa Geografica Italiana 1996-, Societad Geografica de Lima 1996-, Rossijskoje Geograficzieskoje Obszcziestwo 1996-.
Osiągnięcia: 20-dniowa piesza wędrówka przez Saharę 1972; samotne przepłynięcie Atlantyku łodzią ratunkową w 44 dni (Dakar - Georgetown) 1975; dotarcie na reniferach do bieguna zimna (Syberia) 1989; przejazd na słoniach przez dżunglę wietnamską 1992; ekspedycja na jakach w Bhutanie 1995; przepłynięcie rzeki Jangcy na sampanie 1995; odkrycie źródła Amazonki 1996 (potwierdzone przez rząd peruwiański i Towarzystwo Geograficzne w Limie); twórca "survivalu" w Europie, własna "szkoła przetrwania" w Bassano del Grappa we Włoszech 1982; szkolenie kosmonautów rosyjskich oraz jednostek antyterrorystycznych z krajów NATO.
He has visited all the geographical zones for documenting small and inaccessible corners of our planet in search of the last primitive ethnic minorities. He often traveled in the style of discoverers in the nineteenth century: on camel crossed the Sahara and Kara Kum desert, Vietnamese jungle on elephant. He traveled coast to coast through inaccessible Borneo, in West Irian on foot, Bhutan on yak, the sands of Skeleton Coast in Namibia on foot, Amazon river by pirogue. In 1975 he singly crossed the Atlantic in a lifeboat: 44 days without a radio and sextant. Has frequently reported on the disastrous effects caused to nature and in 1994 he has lead the Cosmonauts International Ecological Mission in Siberia, under the patronage of president Boris Eltsin.
Palkiewicz is an internationally recognitzed authority of Siberia. In 1989 he has lead an extraordinary expedition "The Cool Pole" (Yakutsk-Oymiakon, 1.200 km) to the coldest place in Siberia (-72°C) with reindeer div. In 1983, Palkiewicz used his unique experience and established a Survival School, he teaches how to cope with crisis situations. He was consultant to the Russian astronauts in the survival program, and he trains top counter-terrorist troops in extreme conditions in various climatic zones.
dziennikarz, podróżnik; ur. 2 czerwca 1942, Immensen (Niemcy); żonaty (Linda Vernola), troje dzieci (Patrycja ur. 1971, Konrad ur. 1977, Maksymilian 1981). Studia: Szkoła Dziennikarska w Mediolanie 1975. Oficer pokładowy na statkach "tanich bander" 1971-72; inspektor w kopalni diamentów w Sierra Leone oraz kopalni złota w Ghanie 1973; tyg. "Gente" (Włochy), dziennikarz 1975-79; mies. "Capo Horn" (Włochy), red. 1980-83; "Sette" - dodatek ilustrowany do "Corriere della Sera" (Włochy), red. 1991-; kierownik licznych wypraw, m.in. Sahara 1972, Atlantyk 1975, Birma 1979, Amazonka 1984 i 1996, Borneo 1986, Syberia 1989, Namibia 1990, Wietnam 1992, górne Orinoko 1994, rzeka Mamberamo (Indonezja) 1994, Bhutan 1995, góry Tepui (Wenezuela) 1997, Pustynia Atakama (Chile) 1999, Amazonia 1999. Członek rzecz. Międzynarodowej Akademii Informatyzacji 1997.
Członek: Royal Geographical Society 1994-, The Explorers Club 1994-, Societa Geografica Italiana 1996-, Societad Geografica de Lima 1996-, Rossijskoje Geograficzieskoje Obszcziestwo 1996-.
Osiągnięcia: 20-dniowa piesza wędrówka przez Saharę 1972; samotne przepłynięcie Atlantyku łodzią ratunkową w 44 dni (Dakar - Georgetown) 1975; dotarcie na reniferach do bieguna zimna (Syberia) 1989; przejazd na słoniach przez dżunglę wietnamską 1992; ekspedycja na jakach w Bhutanie 1995; przepłynięcie rzeki Jangcy na sampanie 1995; odkrycie źródła Amazonki 1996 (potwierdzone przez rząd peruwiański i Towarzystwo Geograficzne w Limie); twórca "survivalu" w Europie, własna "szkoła przetrwania" w Bassano del Grappa we Włoszech 1982; szkolenie kosmonautów rosyjskich oraz jednostek antyterrorystycznych z krajów NATO.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 9, 2018
Standardowo w dół za literówki. Ciekawa książka, dobrze się czyta, choć nie jest dla ludzi o słabych żołądkach.
June 1, 2017
Bo Menu świata to nie tylko opowieść o jedzeniu – przede wszystkim jest to zbiór migawek z podróży, krótkich opowieści, których finałem jest zawsze jakaś charakterystyczna, często budząca wstręt czy zdziwienie potrawa. Sporo jest jednak w tej książce ludzi, zwyczajów i atmosfery odwiedzonych miejsc. Znajdziecie tu też dużo przygody – takiej męskiej, chłopięcej. Komandosi w dżungli, przerażający mróz na Syberii, wykopaliska na pustyni Gobi, spotkanie z niedźwiedziami na Kamczatce – to nie są opowieści dla grzecznych dziewczynek.
"Menu świata" to zbiór opowieści z podróży znanego podróżnika Jacka Pałkiewicza. Sercem i pointą każdej historii jest jedzenie. I to jedzenie nie byle jakie. Nie będę Wam psuć zabawy i pisać co i gdzie Jacek Pałkiewicz pożarł (albo i nie pożarł, bo czasami nawet on nie dawał rady), ale uwierzcie mi na słowo – były takie momenty, że wydawałam znad książki głośne okrzyki grozy! A to nie zdarza mi się często!
Największą i najważniejszą zaletą "Menu świata" jest po prostu treść i osoba autora. Poza tym jest bardzo ładnie wydana i pełna przepięknych zdjęć (ale też czasem skrajnie obrzydliwych!), z których większość pochodzi z własnego archiwum autora. Nie będę jednak Was oszukiwać – książka ma też pewne wady. Po pierwsze nie jest to literacka podróż marzeń – styl autora jest dość siermiężny i naiwny. Jeśli ktoś jest bardzo wrażliwy może w kilku miejscach dostać ścisku szczęk. Dla mnie nie było to przeszkodą i uważam, że w tego typu pozycjach jest to kwestia drugorzędna – najbardziej liczy się wiedza i obycie autora (a tych jest tutaj bardzo dużo) oraz przygoda, podróż i napotykani ludzie. Jednak uczciwie Was ostrzegam. Trochę mnie też wymęczyło snucie opowieści w stylu prawdziwy mężczyzna nie je miodu, tylko żuje pszczoły, aczkolwiek rozumiem, że człowiek, który szkolił komandosów może sobie pozwolić na nieco więcej.
Nie mam wątpliwości, że "Menu świata" Jacka Pałkiewicza to doskonała książka dla każdego spragnionego emocji i wrażeń czytelnika. To przygodowa, wciągająca lektura, a jeśli lubicie czytać o jedzeniu, jeśli ciekawi Was co wrzucają do garnków mieszkańcy innych kontynentów – ta książka jest dla Was. Ja przeżyłam z nią emocjonujące i niezmiernie interesujące chwile, dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy i nabrałam wielkiej ochoty na daleką, kulinarną podróż w nieznane.
"Menu świata" to zbiór opowieści z podróży znanego podróżnika Jacka Pałkiewicza. Sercem i pointą każdej historii jest jedzenie. I to jedzenie nie byle jakie. Nie będę Wam psuć zabawy i pisać co i gdzie Jacek Pałkiewicz pożarł (albo i nie pożarł, bo czasami nawet on nie dawał rady), ale uwierzcie mi na słowo – były takie momenty, że wydawałam znad książki głośne okrzyki grozy! A to nie zdarza mi się często!
Największą i najważniejszą zaletą "Menu świata" jest po prostu treść i osoba autora. Poza tym jest bardzo ładnie wydana i pełna przepięknych zdjęć (ale też czasem skrajnie obrzydliwych!), z których większość pochodzi z własnego archiwum autora. Nie będę jednak Was oszukiwać – książka ma też pewne wady. Po pierwsze nie jest to literacka podróż marzeń – styl autora jest dość siermiężny i naiwny. Jeśli ktoś jest bardzo wrażliwy może w kilku miejscach dostać ścisku szczęk. Dla mnie nie było to przeszkodą i uważam, że w tego typu pozycjach jest to kwestia drugorzędna – najbardziej liczy się wiedza i obycie autora (a tych jest tutaj bardzo dużo) oraz przygoda, podróż i napotykani ludzie. Jednak uczciwie Was ostrzegam. Trochę mnie też wymęczyło snucie opowieści w stylu prawdziwy mężczyzna nie je miodu, tylko żuje pszczoły, aczkolwiek rozumiem, że człowiek, który szkolił komandosów może sobie pozwolić na nieco więcej.
Nie mam wątpliwości, że "Menu świata" Jacka Pałkiewicza to doskonała książka dla każdego spragnionego emocji i wrażeń czytelnika. To przygodowa, wciągająca lektura, a jeśli lubicie czytać o jedzeniu, jeśli ciekawi Was co wrzucają do garnków mieszkańcy innych kontynentów – ta książka jest dla Was. Ja przeżyłam z nią emocjonujące i niezmiernie interesujące chwile, dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy i nabrałam wielkiej ochoty na daleką, kulinarną podróż w nieznane.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews