What do you think?
Rate this book
Πέφτουν αστέρια
Το σκόπιμο αίμα. Στο πιάτο, σε δείπνο οικογενειακό. Μαύρο τραπεζομάντιλο. Τα χρυσόψαρα είναι εδώ, στη γυάλα. Άρωμα από χαλασμένο τυρί, πλαστικά άνθη. Με βελόνες. Μια αποκεφαλισμένη κούκλα που μεγαλώνει, χάνοντας τις τέσσερις αδελφές της. Μιλάει. Μαμά; Μπαμπά; Αυτοί οι παντελώς άγνωστοι στο παιδί άνθρωποι. Οι καταγωγικοί θύτες στην "προγεγραμμένη ρουτίνα του ήλιου": Ανατέλλεις, ζεις, βασιλεύεις, σκοτεινιάζεις. Πεθαίνεις. Το αίμα που αφήνουν παντού είναι γενετικός κώδικας. Το εκπληρωμένο, υποδόριο, αμίλητο έγκλημα. Ο πολλαπλασιασμός του. Είναι παράδοση και κληροδότημα, στάμπα που μεγαλώνει σαν κηλίδα. Μην κοιτάξεις πίσω, θα γίνεις άγαλμα. Μη μιλάς. Μη γελάς. Μη. Μη - Μια μικρή ιστορία του κόσμου, σαν βιβλιοθήκη επαναλαμβανόμενων φόνων. Που εκπυρσοκροτούν. Το σπίτι γυρίζει προς τα μέσα. Τους καταπίνει, σ’ ένα κόκκινο βυσσινί. Άλλο σπίτι. Κι άλλο. Κι άλλο. Κοίτα, μπαμπά, βρέχει. Κοίτα. Πέφτουν μαχαίρια.
Το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Τσολάκη είναι μια νουβέλα για το τραυματικό. Μια πικρή αλληγορία για το ύστερα, τις συνέπειες ενός άγραφου νόμου. Θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως επίμετρο σήμερα στο βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου "Η Κασσάνδρα και ο Λύκος". Σαν υστερόγραφο ενός τελευταίου παραμυθιού, από ένα παιδί. Τον κόσμο των παιδιών οι ενήλικοι τον ξεχνούν διαρκώς. Ευτυχώς όμως υπάρχουν τα βιβλία. Και μας τον θυμίζουν.
Κοίτα, μπαμπά. Κοίτα. Με έκανες παγώνι. Σου αρέσει τώρα η νεκρή ουρά μου; Η ουρά σου. Αυτή η λερναία ουρά του κόσμου. Τους. Σας. Μπαμπά; Μπαμπά; Τώρα σε καταπίνω εγώ.
Σταύρος Σταυρόπουλος
Το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Τσολάκη είναι μια νουβέλα για το τραυματικό. Μια πικρή αλληγορία για το ύστερα, τις συνέπειες ενός άγραφου νόμου. Θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως επίμετρο σήμερα στο βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου "Η Κασσάνδρα και ο Λύκος". Σαν υστερόγραφο ενός τελευταίου παραμυθιού, από ένα παιδί. Τον κόσμο των παιδιών οι ενήλικοι τον ξεχνούν διαρκώς. Ευτυχώς όμως υπάρχουν τα βιβλία. Και μας τον θυμίζουν.
Κοίτα, μπαμπά. Κοίτα. Με έκανες παγώνι. Σου αρέσει τώρα η νεκρή ουρά μου; Η ουρά σου. Αυτή η λερναία ουρά του κόσμου. Τους. Σας. Μπαμπά; Μπαμπά; Τώρα σε καταπίνω εγώ.
Σταύρος Σταυρόπουλος
127 pages, Paperback
First published January 1, 2017
14 people want to read
About the author
Δημήτρης Τσολάκης
2 books4 followersΟ Δημήτρης Τσολάκης γεννήθηκε στην Έδεσσα το 1995. Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία, και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην ειδική αγωγή και στη διαπολιτισμική εκπαίδευση. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Πέφτουν αστέρια, κυκλοφόρησε το 2017 από τις εκδόσεις Απόπειρα, ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά (Fractalart, Kissmygrass, Amagi, Χάρτης κ.ά.).
Η νουβέλα Σαν αεράκι είναι το δεύτερο βιβλίο του.
Η νουβέλα Σαν αεράκι είναι το δεύτερο βιβλίο του.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
May 21, 2017
Πίναμε κάτι ξίδια χθες βράδυ με φίλους… που το βράδυ έφτασε ξημέρωμα και το κεφάλι σήμερα πάει κι έρχεται σαν εκκρεμές δηλώνοντας πως πάνε οι εποχές που μπορούσα να πιω όλο το Βόσπορο…
Το σπίτι λοιπόν που μας φιλοξενούσε, εκτός από φίλους, ξίδια και τσιγάρα (κανονικά όχι από αυτή τη νέα μαλακία, τα ηλεκτρονικά, που ντουμανιάζουν ξενέρωτα το σύμπαν) είχε και πολλά βιβλία… παντού… κι όταν λέμε παντού… εννοούμε παντού…
Στη φάση που σερνόμουν στον καναπέ, μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας (ή μάλλον μόνο φθοράς) έπεσε το μάτι μου σ’ένα μικρό… μια σταλιά… Δεν ξέρω που το βρήκε η ‘μικρά οικοδέσποινα’ (το μικρά το παίρνει κανείς όπως θέλει γιατί δεν δηλώνει κατ’ανάγκη την ηλικία…) και το άνοιξα… και κόλλησα… το τέλειωσα εντός ολίγου…
Μικρό… παθιασμένο… αρρωστημένο… σκοτεινό… βίαιο… σουρεαλιστικό…
Κι ο τύπος που το ‘γραψε είναι πιτσιρικάς… Το γράψιμό του μου θύμισε κάτι από τα πρώιμα του Κορτώ ή από την Καραπάνου…
Αναμένω να δω την εξέλιξη…
Βαθμολογία: Δεκαράκι αξίζει (μικρός και πρωτοεμφανιζόμενος γαρ…)
Προσοχή! Είναι σουρεάλ και «αρρωστημένο»… Δεν συνίσταται για δεσποινίδες αμέμπτου ηθικής…
Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα κάτω των 35 ετών σήμερα [20/80]
http://skorofido.blogspot.gr/2017/05/...
Το σπίτι λοιπόν που μας φιλοξενούσε, εκτός από φίλους, ξίδια και τσιγάρα (κανονικά όχι από αυτή τη νέα μαλακία, τα ηλεκτρονικά, που ντουμανιάζουν ξενέρωτα το σύμπαν) είχε και πολλά βιβλία… παντού… κι όταν λέμε παντού… εννοούμε παντού…
Στη φάση που σερνόμουν στον καναπέ, μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας (ή μάλλον μόνο φθοράς) έπεσε το μάτι μου σ’ένα μικρό… μια σταλιά… Δεν ξέρω που το βρήκε η ‘μικρά οικοδέσποινα’ (το μικρά το παίρνει κανείς όπως θέλει γιατί δεν δηλώνει κατ’ανάγκη την ηλικία…) και το άνοιξα… και κόλλησα… το τέλειωσα εντός ολίγου…
Μικρό… παθιασμένο… αρρωστημένο… σκοτεινό… βίαιο… σουρεαλιστικό…
Κι ο τύπος που το ‘γραψε είναι πιτσιρικάς… Το γράψιμό του μου θύμισε κάτι από τα πρώιμα του Κορτώ ή από την Καραπάνου…
Αναμένω να δω την εξέλιξη…
Βαθμολογία: Δεκαράκι αξίζει (μικρός και πρωτοεμφανιζόμενος γαρ…)
Προσοχή! Είναι σουρεάλ και «αρρωστημένο»… Δεν συνίσταται για δεσποινίδες αμέμπτου ηθικής…
Readathon 2017: Ένα βιβλίο συγγραφέα κάτω των 35 ετών σήμερα [20/80]
http://skorofido.blogspot.gr/2017/05/...
July 21, 2017
3,5 αστεράκια!!
(το blog μου https://cherrybookreviews.wordpress.com
text )
Τον συγγραφέα Δημήτρη Τσολάκη τον γνώριζα από τις διάφορες ομάδες βιβλίων στο Facebook πολύ πριν μάθω ότι αγαπάει την συγγραφή. Όταν βγήκε το βιβλίο του βρήκε αμέσως την θέση του στην βιβλιοθήκη μου και μερικούς μήνες αργότερα το έπιασα στα χέρια μου με σκοπό να το διαβάσω.
Είναι πολύ μικρό σε μέγεθος, ιδιαίτερο, σίγουρα δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι τέτοιο από έλληνα συγγραφέα τώρα τελευταία. Η ιστορία που δεν είναι συνεχής αλλά χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια με κάποια αυτονομία από την κεντρική ιστορία, είναι σκληρή με βρώμικη γλώσσα και μέσα στις λέξεις υποβόσκει το σκοτεινό· το διαβολικό. Πιστεύω πως όταν πιάνεις ένα βιβλίο στα χέρια σου πρέπει να είσαι στην κατάλληλη ψυχολογία για να το απολαύσεις. Το Πέφτουν Αστέρια με έπιασε σε μια πολύ άσχημη εποχή γεμάτη άγχος και με γέμισε σκληρές εικόνες που με ταρακούνησαν. Κοινώς, το αδίκησα. Νιώθοντας όμως πως δεν του έδωσα την πρέπουσα σημασία το ξαναέπιασα στα χέρια μου και ανακάλυψα πως θα ήταν έγκλημα να είχα μείνει στην πρώτη ανάγνωση μόνο. Με την δεύτερη ματιά ανακάλυψα κάτι πολύ όμορφο. Στα χέρια μου κρατούσα τα πρώτα βήματα ενός καλού συγγραφέα.
Ο Δημήτρης Τσολάκης είναι ένας ταλαντούχος συγγραφέας με άμεση γραφή που γεμίζει ωμά συναισθήματα τον αναγνώστη. Το βιβλίο ακολουθεί μια κινηματογραφική πορεία παρμένη από τα διάφορα θρίλερ με την ίδια θεματολογία. Συχνά δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτό που ήθελε να μου πει ο συγγραφέας και έπιανα τον εαυτό μου να κρατάει σημειώσεις πάνω σε αυτά που θεωρούσα ότι δεν έβγαζαν νόημα· τι δύσκολο να καταλάβω πως το βιβλίο έχει μια έντονη χροιά σουρεαλισμού, μαγικού ρεαλισμού και φαντασίας/τρόμου. Το μυαλό μου είχε κολλήσει!
Είμαι σίγουρη πως ο Δημήτρης θα μας χαρίσει ακόμα καλύτερα βιβλία. Ελπίζω στο επόμενο του μυθιστόρημα να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο και να δουλέψει μια μεγαλύτερης έκτασης ιστορία, έχει τα εφόδια για αυτό.
(το blog μου https://cherrybookreviews.wordpress.com
text )
Τον συγγραφέα Δημήτρη Τσολάκη τον γνώριζα από τις διάφορες ομάδες βιβλίων στο Facebook πολύ πριν μάθω ότι αγαπάει την συγγραφή. Όταν βγήκε το βιβλίο του βρήκε αμέσως την θέση του στην βιβλιοθήκη μου και μερικούς μήνες αργότερα το έπιασα στα χέρια μου με σκοπό να το διαβάσω.
Είναι πολύ μικρό σε μέγεθος, ιδιαίτερο, σίγουρα δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι τέτοιο από έλληνα συγγραφέα τώρα τελευταία. Η ιστορία που δεν είναι συνεχής αλλά χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια με κάποια αυτονομία από την κεντρική ιστορία, είναι σκληρή με βρώμικη γλώσσα και μέσα στις λέξεις υποβόσκει το σκοτεινό· το διαβολικό. Πιστεύω πως όταν πιάνεις ένα βιβλίο στα χέρια σου πρέπει να είσαι στην κατάλληλη ψυχολογία για να το απολαύσεις. Το Πέφτουν Αστέρια με έπιασε σε μια πολύ άσχημη εποχή γεμάτη άγχος και με γέμισε σκληρές εικόνες που με ταρακούνησαν. Κοινώς, το αδίκησα. Νιώθοντας όμως πως δεν του έδωσα την πρέπουσα σημασία το ξαναέπιασα στα χέρια μου και ανακάλυψα πως θα ήταν έγκλημα να είχα μείνει στην πρώτη ανάγνωση μόνο. Με την δεύτερη ματιά ανακάλυψα κάτι πολύ όμορφο. Στα χέρια μου κρατούσα τα πρώτα βήματα ενός καλού συγγραφέα.
Ο Δημήτρης Τσολάκης είναι ένας ταλαντούχος συγγραφέας με άμεση γραφή που γεμίζει ωμά συναισθήματα τον αναγνώστη. Το βιβλίο ακολουθεί μια κινηματογραφική πορεία παρμένη από τα διάφορα θρίλερ με την ίδια θεματολογία. Συχνά δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτό που ήθελε να μου πει ο συγγραφέας και έπιανα τον εαυτό μου να κρατάει σημειώσεις πάνω σε αυτά που θεωρούσα ότι δεν έβγαζαν νόημα· τι δύσκολο να καταλάβω πως το βιβλίο έχει μια έντονη χροιά σουρεαλισμού, μαγικού ρεαλισμού και φαντασίας/τρόμου. Το μυαλό μου είχε κολλήσει!
Είμαι σίγουρη πως ο Δημήτρης θα μας χαρίσει ακόμα καλύτερα βιβλία. Ελπίζω στο επόμενο του μυθιστόρημα να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο και να δουλέψει μια μεγαλύτερης έκτασης ιστορία, έχει τα εφόδια για αυτό.
Read
May 21, 2018Το βιβλίο του Δημήτρη Τσολάκη "Πέφτουν αστέρια" είναι από εκείνα τα βιβλία που σε βάζουν να σκαλίσεις το μυαλό σου για να εισχωρήσεις στις σκέψεις του συγγραφέα προκειμένου να φέρεις στην επιφάνεια αυτό που πραγματικά θέλει να σου πει με τη γραφή του. Μια γραφή που όχι μόνο φτάνει στα όρια του σουρεαλισμού αλλά τα ξεπερνάει κιόλας. Από την αρχή μέχρι το τέλος ο σουρεαλισμός και η αλληγορική φύση του βιβλίου είναι στο ζενίθ τους.
Όλο κι όλο 127 σελίδες, μικρούλι αλλά με πολύ βαθύ νόημα, και κλείνοντας το αναρωτιέσαι.... τώρα τι ήταν αυτό που διάβασα; Όταν το αφήνεις να καταλαγιάσει για λίγο μέσα σου οι απαντησεις έρχονται η μια πίσω από την άλλη. Ο Δημήτρης Τσολάκης θέλησε να δώσει ως πρώτο δείγμα της συγγραφικής του προσπάθειας ένα μήνυμα στους αναγνώστες. Αυτό το μήνυμα το μεταφέρει μέσα από το στόμα ενός παιδιού. Μέσα από τα στόματα όλων των παιδιών. Ένα δυσοίωνο μήνυμα προς τους μεγάλους που έχουν αφήσει πίσω τους ανεπιστρεπτί τον κόσμο των παιδιών, της ανέμελης παιδικής ηλικίας. Μια κραυγή αγωνίας, θυμού, απόγνωσης, απελπισίας, θλίψης, μοναξιάς!
Ένα βιβλίο που ίσως χρειαστεί περισσότερες από μια αναγνώσεις για να ριζώσει μέσα μας, να μας κάνει να πετάξουμε μακριά τις παρωπίδες μας, να αφουγκραστούμε καλύτερα τα μικράκια αυτού του κόσμου, να τα ανυψώσουμε στα μάτια μας. Πριν μας κατακλύσει ο χείμαρρος τους, μας παρασύρει και μας χτυπήσει βίαια στα κοφτερά βράχια της συνείδησης μας.
Ο Δημήτρης Τσολάκης ξεκίνησε πολύ δυναμικά στο χώρο της συγγραφής. Το επόμενο βήμα του θα είναι ένα σκαλί παραπάνω. Το κατέχει και μπορεί να το αναπτύξει σε κάτι περισσότερο με ιδιαίτερη ευκολία. Είναι από τα νέα παιδιά της σύγχρονης εποχής που κουβαλάνε μέσα τους κάτι από τα παλιά. Κάτι από εκείνον τον σκοτεινό και τρομακτικό γραπτό λόγο που παίζει με το μυαλό των αναγνωστών. Σαν να μας λέει κατάμουτρα.... καημένοι μου άνθρωποι που να ξέρατε. Εγώ ήθελα μόνο να παίξω....
Όλο κι όλο 127 σελίδες, μικρούλι αλλά με πολύ βαθύ νόημα, και κλείνοντας το αναρωτιέσαι.... τώρα τι ήταν αυτό που διάβασα; Όταν το αφήνεις να καταλαγιάσει για λίγο μέσα σου οι απαντησεις έρχονται η μια πίσω από την άλλη. Ο Δημήτρης Τσολάκης θέλησε να δώσει ως πρώτο δείγμα της συγγραφικής του προσπάθειας ένα μήνυμα στους αναγνώστες. Αυτό το μήνυμα το μεταφέρει μέσα από το στόμα ενός παιδιού. Μέσα από τα στόματα όλων των παιδιών. Ένα δυσοίωνο μήνυμα προς τους μεγάλους που έχουν αφήσει πίσω τους ανεπιστρεπτί τον κόσμο των παιδιών, της ανέμελης παιδικής ηλικίας. Μια κραυγή αγωνίας, θυμού, απόγνωσης, απελπισίας, θλίψης, μοναξιάς!
Ένα βιβλίο που ίσως χρειαστεί περισσότερες από μια αναγνώσεις για να ριζώσει μέσα μας, να μας κάνει να πετάξουμε μακριά τις παρωπίδες μας, να αφουγκραστούμε καλύτερα τα μικράκια αυτού του κόσμου, να τα ανυψώσουμε στα μάτια μας. Πριν μας κατακλύσει ο χείμαρρος τους, μας παρασύρει και μας χτυπήσει βίαια στα κοφτερά βράχια της συνείδησης μας.
Ο Δημήτρης Τσολάκης ξεκίνησε πολύ δυναμικά στο χώρο της συγγραφής. Το επόμενο βήμα του θα είναι ένα σκαλί παραπάνω. Το κατέχει και μπορεί να το αναπτύξει σε κάτι περισσότερο με ιδιαίτερη ευκολία. Είναι από τα νέα παιδιά της σύγχρονης εποχής που κουβαλάνε μέσα τους κάτι από τα παλιά. Κάτι από εκείνον τον σκοτεινό και τρομακτικό γραπτό λόγο που παίζει με το μυαλό των αναγνωστών. Σαν να μας λέει κατάμουτρα.... καημένοι μου άνθρωποι που να ξέρατε. Εγώ ήθελα μόνο να παίξω....
December 2, 2023
Το βιβλίο αυτό μου κράτησε παρέα σε ένα ταξίδι και πέρα από ευχάριστη παρέα, ήταν ιδανική συνθήκη γιατί μπόρεσα να μείνω συνδεδεμένος καθ' όλη την διάρκεια της ανάγνωσης.
Για εμένα, το βιβλίο του Δημήτρη αποτελεί μία φωνή έκφρασης (η μάλλον κραυγή) απέναντι στην επιρροή που έχει πάνω μας η έλλειψη αγάπης, αυτοσεβασμού, ενσυναίσθησης κι επικοινωνίας. Έκφραση του θυμού, που καραδοκεί πάντα στις πιο αδύναμες στιγμές μας και μας κάνει να φερόμαστε και να αντιδρούμε με τρόπο καταστροφικό μελλοντικά. Έκφραση της απέραντης μοναξιάς που μπορεί να νιώθουμε ανά στιγμές και περιόδους. Πολύ ωραία δοσμένοι παραλληλισμοί και πολύ έντονο συναισθηματικά ακριβώς εκεί που χρειάζεται.
Δε θέλω να πω πολλά, είναι αυθεντικό, είναι αγνό, είναι ωμό γιατί έχει βγει μέσα από έκρηξη συναισθημάτων, σε συνεπαίρνει, σε σοκάρει και σε αφήνει άφωνο συχνά-πυκνά γιατί σίγουρα, μέσα στις σελίδες, κάπου βρίσκεις εσένα. Εγώ έτσι την θέλω την λογοτεχνία κι έτσι μου αρέσει.
Για εμένα, το βιβλίο του Δημήτρη αποτελεί μία φωνή έκφρασης (η μάλλον κραυγή) απέναντι στην επιρροή που έχει πάνω μας η έλλειψη αγάπης, αυτοσεβασμού, ενσυναίσθησης κι επικοινωνίας. Έκφραση του θυμού, που καραδοκεί πάντα στις πιο αδύναμες στιγμές μας και μας κάνει να φερόμαστε και να αντιδρούμε με τρόπο καταστροφικό μελλοντικά. Έκφραση της απέραντης μοναξιάς που μπορεί να νιώθουμε ανά στιγμές και περιόδους. Πολύ ωραία δοσμένοι παραλληλισμοί και πολύ έντονο συναισθηματικά ακριβώς εκεί που χρειάζεται.
Δε θέλω να πω πολλά, είναι αυθεντικό, είναι αγνό, είναι ωμό γιατί έχει βγει μέσα από έκρηξη συναισθημάτων, σε συνεπαίρνει, σε σοκάρει και σε αφήνει άφωνο συχνά-πυκνά γιατί σίγουρα, μέσα στις σελίδες, κάπου βρίσκεις εσένα. Εγώ έτσι την θέλω την λογοτεχνία κι έτσι μου αρέσει.
Read
October 22, 2022ενδιαφέρον αλλά κάποια σημεία ήταν απλά όχι.
μου άρεσε πολύ στην αρχή το στυλ γραφής, στη συνέχεια ήταν μόνο προκαλώ σοκ και τέλος, δεν ένιωσα κάτι άλλο.
πολλές προειδοποιήσεις περιεχόμενου (γράφω μόνο όσα μου έρχονται αυτή τη στιγμή): αυτοτραυματισμός, απόπειρα και αυτοκτόνια, βιασμός, ενδοοικογενειακή βία, δολοφονία, κατάχρηση ουσιών και όχι μόνο.
μου άρεσε πολύ στην αρχή το στυλ γραφής, στη συνέχεια ήταν μόνο προκαλώ σοκ και τέλος, δεν ένιωσα κάτι άλλο.
πολλές προειδοποιήσεις περιεχόμενου (γράφω μόνο όσα μου έρχονται αυτή τη στιγμή): αυτοτραυματισμός, απόπειρα και αυτοκτόνια, βιασμός, ενδοοικογενειακή βία, δολοφονία, κατάχρηση ουσιών και όχι μόνο.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews