Buruk Ayrılık

by Osamu Dazai, Hüseyin Can Erkin (Translator)

Paperback. 13,50 / 19,00 cm. In Turkish. 176 p. "... Gerçekligin romandan daha tuhaf oldugunu söyleyen insanlar var, ama yasadigimiz dünyada kimsenin ögrenemedigi gerçekler de var. Üstelik kimsenin haberdar olamadigi yasam kirintilarinda olusan öylesi gerçekler, çogunlukla esas hazine niteligi tasir. Bunlari, dogustan yeteneklerle olusan duyargalarla bulup çikartmak edebiyatin isidir. Iste o yüzden de, edebiyatin yaraticiligi, gerçekligin özüne insanlarin dillerine doladiklari yasadigimiz dünya gerçeklerinden çok daha fazla yakindir. Edebiyat olmasa, yasadigimiz dünya bosluklarla kaplanir. Edebiyat dogasiyla, o tekinsiz boslugu bir akarsu inceliginde doldurur..."

Genres: Japanese Literature

176 pages, Paperback

First published January 1, 1945

About the author

Osamu DAZAI (native name: 太宰治, real name Shūji Tsushima) was a Japanese author who is considered one of the foremost fiction writers of 20th-century Japan. A number of his most popular works, such as Shayō (The Setting Sun) and Ningen Shikkaku (No Longer Human), are considered modern-day classics in Japan.
With a semi-autobiographical style and transparency into his personal life, Dazai’s stories have intrigued the minds of many readers. His books also bring about awareness to a number of important topics such as human nature, mental illness, social relationships, and postwar Japan.

Reviews

[Sinem A. · Rating 4 out of 5]

Yıldızın birtanesi Dazai den bir kitap daha okuma şansı veren Japon Yayınları ve harika çevirisi ile Hüseyin Can Erkin'in bence.
Dazai'nin bu kitabında daha çok yazarın batı ve doğu üzerine düşüncelerini yine kurgu içinde kurgu ile okumak mümkün.

[Josefina Wagner · Rating 5 out of 5]

Buruk Ayrılık
Osamu Dazai'ın okuduğum ilk eseri ve kesinlikle hedefim bütün eserlerini okumak. Müthiş bir anlatım.
Çin Japon tarihini de çok ilgi çekici bir şekilde anlatırken okurlarıyla öyle bir ilişki kuruyor ki yazar sanırsınız yıllar önce tanıdığınız dostunuz size bazı şeyleri
anlatıyor.

Konu 1904 yıllarında Japonya'ın küçük bir kentinde bir Japon gençle bir Çinli gencin bir tıb okulunda okurken birlikte yaşadıklarını hem dramatik hem komik hemde felsefik olarak anlatıyor.
Altını çokça çizdiğim satırlardan bazılarını burada tek tek yazacam. Okurken bazı yerlerinde ağlamaklı olsamda bazı yerlerinde gülümsemeden edemedim.

Çin den gelen fakir ve zeki ülkesini halkını seven gencin Japonya da okumasının nedeni batı bilimini öğrenmek. O dönemlerdeki düşüncesi bu ama zamanla değişen şeyler onu başka bir yere götürüyor.
Çin halkının o dönemdeki hastalıklara karşı hayata karşı cehaleti bana biraz Türkiye ninde bu yollardan geçtiği dönemi hatırlattı. Belki henüz yaşanmak tada bu durum. Hurafeler, akıl almaz yöntemler hastalıkların tedavisi için bugün de yaşanıyor belki de.
Hele burdaki namuslu örümcek olayına çok güldüm.Zu babasını iyileştirmek adına akla gelebilecek her şeyi deniyor, o sadece 16 yaşında bir genç ne varki halk etraf ona gösterdiği tedavi yöntemleri artık zıvanadan çıkaracak bir durumda insanı. Zu'nun Cin'den ayrilmasina neden babasini kaybederken yasadiklari.
O kadar cok sey var ki anlatacak, kitap bastan sona dolu dolu.
Burdaki kahramanlarımızı onların görüşlerini anlatmak isterdim ama o zaman kitap okumanıza gerek kalmazdı. Kesinlikle edebiyatı gerçekten sevenlere tavsiyem mutlaka okumaları olacaktır.

[Meltem Sağlam · Rating 5 out of 5]

Japonya reformları, eğitim devrimi, kültürel ve felsefi bakış açısından incelenen Bilim, Edebiyat ve Siyaset girdabı ve Japon Sadakat Felsefesi üzerine bilimsel çalışma tadında bir roman. Şimdiye kadar okuduğum Japon Edebiyatında farklı bir örnek. Her ne kadar günümüzde artık eskimiş bazı teorileri içerse de aydınlanma bakışı açısından okunmasında yarar görüyorum.

“ Fakat, bir ülkenin reformunu Batı’nın pragmatik bilimine dayanmaksızın, halkın temen eğitimine ağırlık vererek değil, manevi durumları değiştirilmediği sürece zor olmaz mı?”, sf; 150.

“ edebiyat konuşamayan insan da değildir”, sf; 152.

“ edebiyat bir ülkeyi yansıtan bir ayna gibidir. Eğer bir ülke sıkıntılara katlanarak çabalıyorsa o ülkeden iyi edebiyat eserleri çıkar. Edebiyat, zayıf erkek ve kadınlara özel bir oyuncak, ülkenin varlığı için hiçbir anlamı yokmuş gibi gelebilir ama bu çok net olarak bir ülkenin gücünü de gösterir.”, sf; 156.

[Betülüşkas · Rating 5 out of 5]

Öncelikle Japon yayınları çok ama çok teşekkür ediyorum gerçekten esere değer verip Japonca çevirilerinde başarılı Hüseyin Can Erkin'e kitabın çevirisini yaptırdıkları için... Çünkü diğer yayınevleri maliyeti düşsün diye kitabın japonca kaynak yerine ingilizce çevirisinden türkçemize kazandırılıyor ki bu da çevirinin çevirisi olduğu için kitabı benim gözümde değerini düşürüyor. Yeni bir yayınevi olmasına rağmen orjinal çeviri yapmaları mükemmel birşey... Kitaba gelirsek iki arkadaşın birlikte oldukları zamanları anlatan bir roman... Kimi zaman Zu karakterinin Çin eleştirisi sıksa da yinede çok başarılı bir eser... 1906 yılındaki sadece Japonyayı değil Çin'in de nasıl olduğunu ortaya koyan ve edebiyatın bir ülkeyi kurtarmak için ne kadar önemli olduğunu anlatan güzel bir eserdir. Osamu Dazai ile tanışma kitabımdı umarım Japon Yayınları daha bir sürü kitabı güzel türkçemize kazandırır.

[Gokcenx · Rating 3 out of 5]

Hüseyin Hocam, Japon edebiyatı siz olmasaydınız Türkiye’de bu kadar gelişemezdi. Kitap çok iyiydi. Dazai Osamu’nun okuduğum 2. kitabıydı. Birincisi Ningen Shikaku’ydu. Dazai’nin dilini seviyorum. Basit bir yoğunluk var. Her ne kadar Dazai sadece kitabın yazıya dökülmesini sağlayan bir aracıda olsa bu beni üzmedi.

[Larnacouer de SH]

İnsanlığımı Yitirirken eserinde bıraktığı tadı başka hiçbir kitabında bulamama rağmen Dazai okumayı çok seviyorum.

Farz edelim okurken sıkıldım, kitapta aradığımı bulamadım, beklediğime değmedi?
- Yine güzel hep güzel.

Sanırım bu yazar ayrımcılığına giriyor.
- Lakin kime göre neye göre?

Neyse işte.

[Zeynep Güvenilir · Rating 3 out of 5]

"Gerçekliğin romandan daha tuhaf olduğunu söyleyen insanlar da var ama yaşadığımız dünyada kimsenin öğrenemediği gerçekler de var. Üstelik, kimsenin haberdar olmadığı yaşam kırıntılarında oluşan gerçekler, çoğunlukla esas hazine niteliğini taşır. Bunları, doğuştan yeteneklerle oluşan duyargalarla bulup çıkarmak edebiyatın işidir. İşte o yüzden de, edebiyatın yaratıcı potansiyeli, gerçekliğin özüne, günümüz insanlarının dillerine doladıkları gerçeklerden çok daha yakındır. Edebiyat olmasa, yaşadığımız dünya boşluklarla kaplanır. Edebiyat, o adaletsiz boşluğu bir akarsu inceliğinde doğallıkla doldurur."
Hüseyin Can Erkin çevirilerini genellikle beğeniyorum

[Mesu]

"Medeniyet, yaşam tarzını renklendirmekten ibaret değildir. Sürekli uyanık olmak, medeniyetin gerçek özüdür. Sahteliği ve gerçekliği ayırt etmek gerekir. Bu ayrımı yapabilen insanlar gerçek anlamda eğitimli insanlardır." s.116-117

"Sadakat başlı başına vefa demektir." s117

[Enis · Rating 3 out of 5]

Bazen istemeksen de ayrılmamız gerekir. Kimlik bunalımlarının tahribatıyla bir gelecek kurma uğraşı. Kaybolup gitmiş hikayeler, bir Çinli olarak Japonya’da yaşamanın zorlukları ve her seferinde kendini birilerine kanıtlama uğraşı. Gitmek, ayrılmak ne yapmak istediklerimizle alakalı.

[Hilâl · Rating 4 out of 5]

Başlarda 3 puan vermeyi düşünmüştüm, çünkü o kısımlarda kitabı pek sevmemiştim. Hatta bana hiç Dazai yazmış gibi gelmemişti, “Cidden o mu yazmış ya?” tarzı bir havaya girmiştim. Başka okuduğum kitaplardan kısımlar aklıma gelmişti –ki Dazai okurken hiç öyle hissetmezdim— böyle hikâye içinde hikâyeler, sayfalarca karakterlere dünya görüşlerini anlattırmalar –bunları okurken bazen "Neredeydik biz?" olacak kadar kopabiliyorsunuz— gibi. İlerleyen safhalarında nasılsa sardı, son 100’ü bir günde okudum. Dazai için farklı bir kitaptı, belki biraz dağınıktı. Sonuç olarak 3,5’tan 4 gibi bir şey oldu.

Dazai için farklıydı dedim. Çünkü umutsuzluğa sürüklenip intihar eden karakterler veya tamamen umutsuz karakterler yoktu. Aksine, umut vardı bu kitapta… Savaş döneminde gençlerin ülkeleri için çabalamalarını görürken umut olmadan olur mu? Gerçi, bir ara sonlara doğru konu bağlanırken Dazai yine bir yerinden hissettirmedi değil o umutsuzluğu. Bence Dazai okumalarınıza yeni bir soluk getirebilir bu kitap. En azından Türkçede diğer okuduğum iki kitabından farklı.

Çeviri her zamanki bildiğimiz H. Can Erkin çevirisi. Düzelti kötü. Genel olarak pek baskı kalitesine girmeyelim, ama acemi işiydi resmen, üzüldüm. Yine de, bir şekilde Japon edebiyatından eserleri dilimizde görebildiğimize şükretmemiz gereken bir durumdayız sanırım. Bu daha da üzücü tabii.

[umuttchan 花火 · Rating 5 out of 5]

Osamu Dazai’den böyle bir eser okumayalı baya olmuştu açıkçası ve bu kitabı nedense aylardır erteliyordum ve sonunda okuyabildim.Sanırım her şeyin bir zamanı vardır ha.Kitapta duygu aktarımlarını cidden yerli yerinde çok beğendim Çin Yönetimi ve Japon Yönetimi karşılaştırmaları da duygu bazlı olunca beni daha da içine çekti.Sınıf başkanlarından kötü bir şey beklesem de tipik denebilecek şekilde tatlıya bağlandı cidden hoştu.Osamu Dazai kitabın son taraflarında kitabı nasıl yazdığını açıklarkenki kısmı çok beğendim diyebilirim,tam güzel bir istekle yazılmış anlaşılan .

[Selin Boyvadaoğlu · Rating 4 out of 5]

Dazai’nin okuduğum ilk romanı. Hikayeyi sanki yanı başındaki birine sakince anlatır gibi yazmış. Samimi karakter ve ilişkiler barındıran ve dokunaklı gerçekçi anlarla bezeli bir hikaye. Karakterler arasındaki ilişkileri takip ederken arka planda ilişkili olarak okuru sıkmadan (tam tersi ilgimi çok çekti) Japonya ve Çin’in tarihi akıyor. Bu kitap üzerine yazarın başka kitaplarını da satın aldım.

[Emre Doyduoğlu · Rating 3 out of 5]

“Ne denli yüce bir düşünce olursa olsun, eğer misafir odasındaki sohbetleri süs olmaktan öteye geçemiyorsa miadını doldurmuş demektir.”

[Mer ve Ötesi · Rating 4 out of 5]

Ana karakter Zu’nun Çinden kalkıp Japonya’ya gelmesinin öyküsü. Basit olarak ifade etmek gerekirse bu cümle yeterli olacaktır. Ancak derine indiğimizde Çin’in Batı’nın yenilikleri karşısındaki aczini, Japon halkının Rus Savaşı’ndaki gösterdiği azmi, genç bir çocuğun babasının ölümüne hurafelerin sebep olması üzerine kendisini bilime vermesini ve akabinde bir toplumun gelişmesi için sadece bilimin yeterli olmadığını keşfetmesinin öyküsü bu. Dazai Osamu’nun okumuş olduğum ikinci kitabı. Kitabın sonunda yazarın kendisine acımasızca isimsiz yazar yakıştırmasına katılmadığımı da belirtmek istedim.