Одна з найгучніших ілюстрованих книжок останнього часу, яку створив знаменитий італійський художник Роберто Інноченті — лауреат міжнародної премії Ганса Християна Андерсена — найпрестижнішої премії у галузі дитячої літератури та ілюстрації.
«Над моїми дверима викарбувано рік мого народження: 1656. Мене збудували з каменю й дерева, і за довгі століття мої вікна чимало побачили, а ринви — почули. Я був свідком, як множилися роди і падали віковічні дерева. Я чув сміх і гарматні постріли. Я пережив бурі, удари молотків, вгризання пилок — і, врешті, самота і запустіння. Аж одного разу діти, шукаючи грибів та каштанів, забігли сюди, на лісовий пагорб, і на світанку Нової доби я знову ожив. Звідси я й розкажу вам про своє життя у двадцятому столітті».
– Будинок, 2009
Глибока філософська оповідь в чудовому українському перекладі Г. Фальковича.
J. Patrick Lewis is the current Children's Poet Laureate. He has written more than seventy children's books, including Once Upon a Tomb: Gravely Humorous Verses. J. Patrick Lewis lives in Ohio.
La Storia in miniature Non saprei come definire questo libro, come sintetizzarlo. E' storia, è arte, è poesia; è ricordo, è vita. E' un luogo; ed è il tempo. Le illustrazioni di Roberto Innocenti sono piccoli capolavori: miniature da "leggere" e scoprire con attenzione. Poi ci sono le parole di accompagnamento: semplici e ritmate, in cui Roberto Piumini è maestro. E, insieme, raccontano, attraverso le trasformazioni di una casa, la vita di quattro generazioni, e un secolo di Storia; si alternano le stagioni, cambiano le abitudini, si sente passare la guerra. Si "vedono" i mattoni parlare, la campagna respirare e le persone vivere. Che sia un luogo dell'Appennino tosco-emiliano non ha importanza, perché diventa il luogo dei ricordi di ciascun lettore: quelli vissuti, quelli ascoltati e quelli che si sono persi nel tempo a ritroso. Un libro prezioso. Per tutti.
P.S. Roberto Innocenti-disegnatore ha ricevuto, nel 2008, il premio internazionale Hans Christian Andersen, unico italiano per la categoria "Illustratori" nella storia del Premio (Gianni Rodari l'aveva vinto nel 1970, unico italiano per la categoria "Scrittori"). Queste illustrazioni sono state pubblicate negli USA col titolo "The house" e testo di J. Patrick Lewis, nel 2009, dunque un anno prima che andassero alle stampe italiane con i versi di Roberto Piumini.
For a book with few words, I feel that I could write pages about it! The illustrations win the day here, amazing and full of detail. I am a sucker for books that illustrate how something changes over time, you can look for all the new things on every page, try to notice what isn't there anymore, and this book is a feast for the eyes in every way. What really touched me though, is it tells the story of a HOUSE. For anyone who gets attached to places like I do, well, they would understand... A house is not the same thing as a home. Houses, buildings, have an energy, a "heart" or "soul" that doesn't require any religious belief to be felt. Have you ever wondered why a house seems to fall apart and crumble as soon as it's abandoned? This book is for you.
Історія одного будинку упродовж років. Зворушливо і тонко змальований плин часу. Тут дуже мало слів, але їх достатньо аби донести свій сенс, і це вірші, тож це поетична розповідь. Малюнки це просто щось, от відверто кажучи, їх можна розглядати годинами, а потім через деякий час знову повертатись, і віднаходити нові деталі, які не помітив від початку. Це так медитативно!
Будинок проживає багато життів з різними мешканцями та поглинає всі їх емоції, переживання та досвід, сумує та розвалюється як залишається один. Це не лишень дах і стіни, він має власне життя, серце і душу. Вловила післясмак світлого смутку. Гарне видання!
Le pietre sono parole. Ogni elemento del paesaggio, ogni pietra di un edificio sono testimoni silenti di generazioni, di cambiamenti climatici e di rivoluzioni sociali. In questo libro, è la Casa a narrare le sue occulte memorie; noi lettori, attraverso le parole onniscienti e le illustrazioni del grande maestro del dettaglio, Roberto Innocenti, le riesumiamo una ad una. Come i fili intrecciati di un tessuto, districhiamo e connettiamo eventi e volti.
La lettura comincia dal 1900, con un rudere del 1656 avvolto nella boscaglia, nella contemplazione della natura. Il paesaggio via via, negli anni, si fa più umanizzato: la creazione di un pozzo, la coltivazioni di terrazze di vigneti, gli alberi da legna, gli orti. Si popola una valle, si sanciscono matrimoni, si preparano nascite e funerali. E poi ancora, l'arrivo delle Grandi Guerre, l'abbandono delle campagne, il boom economico degli anni ‘50, le auto, i Beatles, le bombe e i fiori. Tutto questo in una nascita, decadenza continua di stagioni e anni.
“Casa del Tempo” vuole essere un romanzo di storia del ‘900, una saga familiare e una rappresentazione poetica di una casa e del suo ambiente circostante. Una lettura che impegna la nostra memoria e ci fa porre domande su cosa siamo noi oggi, dai resti di ieri.
Прочитала «Будинок» за півгодинки, сидячи в улюбленій кав’ярні з великою чашкою капучу з корицею. Чи є кращий спосіб почати жовтень? 🧡 Дуже зворушлива історія у віршах. Тільки от остання ілюстрація трохи вибивається із загальної атмосфери.
Having collaborated on The Last Resort, Lewis and Innocenti return to recount the life of a farmhouse in Italy. From its creation, up to the modern day, we watch as it and its closely surrounding landscape houses families and refugees through bountiful times and times of war.
The position and framing never changes but the landscape and its people do and this is where the story comes in. It is for the close reader to explore these meticulously crafted pages and consider the people, their stories and the impact they have had on the world. Short, poetic narratives precede each moment in time. It's a beautiful, historical weaving of people and place through history and the impressions they leave upon the land.
Автобіографія будинку, що пережив не одне життя. Зворушливий текст, який навіть чотирма рядками здатен так глибоко торкнутись. Розкішні ілюстрації додають деталей, створюючи більш живу, особливу історію.
I just know that I would've absolutely loved this book as a child. There's so much to discover in the illustrations. There is very little text and the book can be enjoyed without reading it. The ending is pretty sad.
A Casa é um livro com texto de J. Patrick Lewis e ilustrado por Roberto Innocenti.
É um daqueles livros que parece ser mais o produto de um conceito do que de uma história - uma premissa que por vezes origina os melhores álbuns! No entanto, ao folheá-lo, senti que faltava qualquer coisa... uma certa magia.
Publicado em 2009, o livro acompanha a passagem do tempo sobre uma casa antiga. Como as gerações vão e vêm, como as colheitas se fazem e as guerras se travam, e a tudo a casa assiste.
Francamente, gostaria que o livro não tivesse texto. Ou talvez que este fosse feito apenas de pistas: fotografias antigas, cartas, bilhetes, listas... Gostaria tanto de ter o prazer, enquanto leitora, de ir adivinhando a história através das imagens. Talvez seja isso que lhe falta... a magia da descoberta. Uma experiência de leitura mais inovadora, que focasse a minha atenção na contemplação das ilustrações pormenorizadas de Innocenti, sem roubar importância às páginas de texto, mas apresentando-as como um novo desafio.
Dito isso, é um livro lindo e que vale a pena contemplar.
A história de uma casa contada pela própria, ou como as marcas da História se revelam nas paredes e na paisagem envolvente. As pessoas chegam e partem e a casa testemunha o passar dos tempos, mudando com eles. Através de uma escrita poética e ilustrações elaboradíssimas, sempre a partir do mesmo plano, plenas de pormenores que vão mudando, vai-se revelando a alma do lugar em ciclos de destruição e renovação.
4.25 Stars I loved this book! I love the story and the pictures and a love of this old house. I want an old house, with a dry roof, and warm hearth!! Sign me up!!
La casa es un álbum ilustrado que, desde la perspectiva de una antigua casa de campo italiana, recorre los acontecimientos del siglo XX. Desde su construcción en 1656, la casa presencia momentos de alegría, guerras devastadoras, cambios sociales y transformaciones culturales. A través de sus ventanas, observa la vida de sus habitantes y los eventos que moldean su entorno.
Mis impresiones:
Esta obra es una fusión magistral de poesía e ilustración. Los versos de J. Patrick Lewis, cargados de emoción y profundidad, se entrelazan con las detalladas ilustraciones de Roberto Innocenti, creando una narrativa que trasciende el tiempo. Cada página es una ventana al pasado, mostrando cómo los eventos históricos afectan la vida cotidiana. 
Los personajes y la trama:
La protagonista es la propia casa, que con voz melancólica y sabia, relata las historias de quienes la habitaron. Desde familias campesinas hasta refugiados de guerra, cada grupo deja su huella en sus paredes. La trama no sigue una línea argumental tradicional, sino que se construye a través de escenas que reflejan los cambios a lo largo del tiempo.
¿Y los peros?
La complejidad de las ilustraciones y la profundidad de los poemas pueden requerir una lectura pausada y reflexiva. Sin embargo, esta característica enriquece la experiencia, invitando al lector a sumergirse en cada detalle.
En conclusión:
La casa es una obra que invita a la contemplación y al recuerdo. Es un testimonio del paso del tiempo y de cómo los espacios que habitamos guardan nuestras historias. Recomendada para lectores de todas las edades que aprecian la belleza de la poesía y el arte visual.
Casa del Tempo Illustrato da Roberto Innocenti, con le parole di Roberto Piumini
"Quando si dice che le parole sono pietre, ci si riferisce alle parole violente. Ma se sono le pietre ad essere parole, e se sono le pietre-parole di una casa, non fanno nessuna violenza: al massimo la subiscono. Mentre le parole-pietre sono lanciate, le pietre-parole sono stabili, fedeli: sono prodotti sapienti e pacifici delle mani umane. Le parole-pietre colpiscono, distruggono. Le pietre-parole accolgono, ricordano. Le pietre-parole sono stabili, pacifiche, fedeli, accoglienti, testimoniali: sono, dunque, come le parole della poesia. La poesia dei versi di Roberto Piumini dà voce a Casa del Tempo in questo libro illustrato dall'artista italiano Roberto Innocenti".
Ho "incontrato" questo libro per caso, suggerito dalla bibliotecaria, mentre cercavo un albo illustrato per una sfida di lettura. L'ho aperto ed è stata una magia, fino all'ultima pagina. Sono stata sbalzata nella mia infanzia, alla casa dei nonni, ogni dettaglio di queste illustrazioni è un po' mio, mi ricorda qualcosa, mi richiama qualcos'altro: le pietre, i muretti a secco, l'altalena sull'albero, i filari di uva, il forno per cuocere il pane, la madia con la farina ... Ho provato un'emozione forte e vivida in ogni meraviglioso dettaglio, fino a commuovermi profondamente. Non so se a tutti può fare questo effetto, io ci ho ritrovato una vita intera di dettagli, minuscoli, quanto preziosi che non vorrei mai dimenticare.
The illustrations are phenomenal. The text is not equal to them, not even close, but is serviceable. The bare bones of the story--an old house rediscovered, rebuilt, reinhabited--leave room for the illustrations to work magic, and readers can find (and create) their own stories through them. There's a lot here that is relatable, too. If you're looking for the opportunity, this book can be a good jumping-off point to talk about anything from wheat harvests to tough subjects like war, poverty, refugees, and death. Or you can just make up stories about what the family cats get up to through the years! It's really up to you.
Le illustrazioni di questo libro, oltre che bucoliche, si aprono al lettore in una sequenza che, da sola, potrebbe contenere anche tutta la narrazione. Un'esperienza visiva ricca e che mi sentirei di consigliare. Il testo però risulta spesso di mero accompagnamento, quasi fosse quello a fare da decorazione alle illustrazioni. Forse sono io che non colgo un'inversione intenzionale di ruoli, ma questo è uno di quei libri che sono contenta di aver letto in prestito dalla biblioteca, ma di cui non procederò all'acquisto.
I don't usually buy a book like this without having read it first, but I had recently discovered J Patrick Lewis and had read a raving comment by someone about his particular book. I absolutely love the book!!! The illustrations are fascinatingly beautiful.
Uma história ternurenta sobre uma casa que vai-se transformando ao longo dos anos. Uma casa que viu alegria e tristeza, guerra e paz, passado e futuro.