Το "στομαστομαστο" ειναι μια ιδιαιτερη συλλογη διηγηματων. Το σημαντικο ειναι πως προκειται για μια συλλογη της οποιας τα διηγηματα μου αρεσαν ολα, απλως καποια λιγο περισσοτερο απο τα υπολοιπα. Δεν μπορω ομως να πω πως καποιο διηγημα δεν μου αρεσε ή μου φανηκε αδιαφορο.
Ο κοσμος ο οποιος περιγραφεται στην πλειοψηφια αυτων ειναι ενας κοσμος σκληρος, αγριος, απανθρωπος. Μεσα, λοιπον, στις σελιδες αυτου του βιβλιου κυριαρχουν η προδοσια, η εξαπατηση, η μοναξια, η προωρη απωλεια της παιδικης αθωοτητας, το συμφερον, το νταηλικι, η βια, οι προσβολες, η δυστυχια, τα δακρυα, ο πονος και ο φοβος, ενω δε συνανταμε πουθενα ιχνος αγαπης ή σεβασμου, ουτε πραγματικη φιλια. Ο θεσμος της οικογενειας καταβαραθρωνεται. Η οικογενεια ειναι μια φυλακη ή μια καταδικη και οχι το καταφυγιο που ολοι εχουμε αναγκη.