Τα ράφια που γεμίζουν με κρύους δίσκους, τα καμαράκια όπου πας για να κλάψεις με την ησυχία σου, η παρένθετη μητρότητα και ο πόνος της απώλειας, η εισβολή περιστεριών σε μια πολυκατοικία του κέντρου, οι κρυφές βλέψεις των ενοίκων του πρώτου ορόφου, οι ανόσιες πράξεις των κατοίκων ενός χωριού, τα μυστικά που κρύβονται στα υπόγεια, η οδυνηρή κατάδυση στο οικογενειακό ασυνείδητο, η αμαρτία που φέρνει τη λύτρωση και τα γράμματα που συνεχίζουν να έρχονται.
Αυτά είναι τα σκοτεινά πεδία όπου ξετυλίγονται οι ιστορίες του βιβλίου, οι χαρακτήρες των οποίων, αν και δρουν στα τυφλά, σπάνε τελικά το καλούπι που μέχρι τότε περνούσαν για εαυτό τους. Όταν στο τέλος φανερώνεται η αλήθεια, τη μεγαλύτερη έκπληξη αποτελούν οι ίδιοι οι ήρωες, στις πραγματικές τους πλέον διαστάσεις.
Η Ροζίτα Σπινάσα γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στην Κολωνία κι εργάζεται ως δικηγόρος. Είναι παντρεμένη με τον Άρη και μητέρα του Γιώργου.
Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά (δε)κατα, the books’ journal και στα διαδικτυακά mic.gr και lifo.gr.
Ενθουσιάζεται με τη θάλασσα, το διάβασμα, τα όμορφα ρούχα και το ποδόσφαιρο. Με τα χρόνια έμαθε να ψάχνει την ευτυχία στο επόμενο εικοσιτετράωρο.
Τίμια πρώτη προσπάθεια, καθαρή γραφή, λόγος που ρέει, ενδιαφέρον που μένει ως το τέλος σε κάθε διήγημα. Με ξένισε κάπως η θεματολογία, βρήκα τους ήρωες "ακραίους" για τα δικά μου μέτρα - αλλά αυτή είναι καθαρά προσωπική άποψη. Σε κάθε περίπτωση, εξαιρετικό πρώτο βιβλίο, αξιοδιάβαστο.
Ανορθόδοξο ταίριασμα ιστοριών. Το πρώτο διήγημα, "Κρύοι Δίσκοι", σε τοποθετεί στο σήμερα, στο σύμπαν του εναλλακτικού (εξάλλου ο ήρωας είναι μανιακός συλλέκτης δίσκων και ακούει μπάντες όπως οι Swans), τα υπόλοιπα όμως διαδραματίζονται σε έναν κόσμο κάπως παλαιών αρχών (θρησκεία, μητρότητα, οικογένεια, κατήχηση) και συνάμα τολμηρό στα όρια του σόκιν (βία, προδοσία, δολοφονία, ανηθικότητα, βιασμός, γεροντοφιλία, ...κτηνοβασία). Το τρομερό είναι ότι παρά τα θέματα ταμπού που θίγει δεν αισθάνεσαι ποτέ ότι σε προσβάλει, αντιθέτως καταφέρνει να κάνει όλες τις ιστορίες να μοιάζουν -μες στην υπερβολή τους- απολύτως πιστευτές και στο (απροσδόκητο) φινάλε κάθε διηγήματος η πρώτη σκέψη είναι ένα αυθόρμητο και ειλικρινές "...huh!".
Ο "Περιστεριώνας" μου άρεσε πιο πολύ από όλα. Τι πανέξυπνη λέξη το "στόμαστομαστό", επίσης.
Το "στομαστομαστο" ειναι μια ιδιαιτερη συλλογη διηγηματων. Το σημαντικο ειναι πως προκειται για μια συλλογη της οποιας τα διηγηματα μου αρεσαν ολα, απλως καποια λιγο περισσοτερο απο τα υπολοιπα. Δεν μπορω ομως να πω πως καποιο διηγημα δεν μου αρεσε ή μου φανηκε αδιαφορο. Ο κοσμος ο οποιος περιγραφεται στην πλειοψηφια αυτων ειναι ενας κοσμος σκληρος, αγριος, απανθρωπος. Μεσα, λοιπον, στις σελιδες αυτου του βιβλιου κυριαρχουν η προδοσια, η εξαπατηση, η μοναξια, η προωρη απωλεια της παιδικης αθωοτητας, το συμφερον, το νταηλικι, η βια, οι προσβολες, η δυστυχια, τα δακρυα, ο πονος και ο φοβος, ενω δε συνανταμε πουθενα ιχνος αγαπης ή σεβασμου, ουτε πραγματικη φιλια. Ο θεσμος της οικογενειας καταβαραθρωνεται. Η οικογενεια ειναι μια φυλακη ή μια καταδικη και οχι το καταφυγιο που ολοι εχουμε αναγκη.
Αποφάσισα για πρώτη φορά να γράψω κριτική σε βιβλίο, για να δικαιολογήσω τα 2 αστεράκια και ελπίζοντας να προσφέρω κάτι σε μια συγγραφέα που κάνει την πρώτη της προσπάθεια, πάντα ως απλή αναγνώστης. Λοιπόν, αυτό που με στενοχώρησε είναι το γεγονός πως ο ίδιος άνθρωπος που έγραψε τα συγκινητικά ''στομαστομαστό'' και ''μετάληψη'' άφησε τον εαυτό του να τυπώσει ιστορίες που παραπέμπουν σε (κακά) επεισόδια δέκατης εντολής. Δηλαδή τι πρέπει να πω για την ''προσμονή''; ''Σφιχτή κρεατένια στρόφιγγα'', έλα τώρα. Θεωρώ πως η κυρία Σπινάσα οφείλει στον εαυτό της να αναγνωρίσει τα τρωτά σημεία της και είμαι σίγουρη ότι θα μπορέσει να γράψει κάτι πραγματικά αξιόλογο, ίσως καλύτερα σε μορφή μυθιστορήματος.
Ήθελα γενικά να ανακράξω Stop relying on that shock value! Γενικά πολύ σκληρά πράγματα, αλλά άνισα, από την άποψη ότι δεν υπήρχε αρκετό character development να σε κάνει να νιώσεις κάτι παραπάνω από μια γενική απέχθεια για το ανθρώπινο είδος. Αυτό είναι ίσως ένα πολύ καλό βιβλίο για τους παραδοσιακούς μισανθρώπους, από την άποψη ότι θα επικυρώσει αυτά που ήδη πιστεύουν. Επίσης άνισα ανδρική ματιά και γενικά βαρέθηκα λίγο, όταν δεν ένιωθα να μισώ τους πάντες.
Η εξαιρετική περιγραφικότητα και η απόδοση απλών καθημερινών καταστάσεων με τόση παραστατικότητα είναι δύο μόνο από τα στοιχεία που σε κάνουν να το διαβάσεις απνευστί , να το φέρνεις στο μυαλό σου και αφότου τελειώσει και να το προτείνεις και στους λάτρεις των διηγημάτων.