Nur. Zapiski afgańskie

by Monika Bulaj

Dopo anni di peregrinazioni ed esplorazioni solitarie, munita di una Leica e di un taccuino, Monika Bulaj racconta in un libro il suo viaggio nella terra degli afgani, alla ricerca dell’anima di un popolo martoriato, devastato da anni di occupazione militare e di guerra.

Samotna podróż po ziemi Afgańczyków. Dzieląc głód, sen, zmęczenie, modlitwy, zimno, strach, łzy, szepty, śmiech. Wędrowałam od granicy Iranu do Chin w śniegach Pamiru, autobusem i taksówką, na piechotę i ciężarówką, konno, jakiem i osiołkiem. Nur to światło po afgańsku i persku. Po świetlistym ogrodzie Afganistanu instynktownie chodziłam jego ścieżkami, znajdując zarzewia nadziei w najbardziej niespodzianych miejscach, na dnie najczarniejszej rozpaczy.

Genres: Travel, Asia

319 pages, Hardcover

First published October 13, 2013

Reviews

[Marianna the Booklover · Rating 3 out of 5]

Trochę mnie ta książka rozczarowała. Jest pięknie wydana, ale jeśli chodzi o treść, to miałam mieszane uczucia, gdyż styl autorki nie do końca przypadł mi do gustu. Jest tu całkiem sporo ciekawych i mocnych fragmentów, ale ogólnie narracja jest chaotyczna i chwilami od Sasa do Lasa. Często jeden akapit w ogóle nie łączy się z kolejnym, nagle jest jakiś wtręt o Włoszech czy Sudanie, Bułaj rzuca nazwiskami, o których przeciętny czytelnik raczej nie słyszał i nie do końca wiadomo, kto to i jak się ma do opowiadanej historii, bo autorka nie zagłębia się w takie szczegóły - trochę jak strumień świadomości i jednoczesne popisywanie się swoim oczytaniem i wiedzą (tak to odebrałam). Są na przykład cytaty, ale nie wiadomo z jakich książek, bo nie ma odnośników. Jednak najbardziej irytowały mnie dwie rzeczy: dużo pretendujących do poetyckich czy natchnionych (a według mnie bardzo pretensjonalnych) zdań oraz błędy edytorskie. Oprócz bałaganu w przecinkach, pojawiają się takie kwiatki, jak "syn kaznodzieji", "między dwoma Azjami", "szpiegowie królowej Wikorii" (którzy akurat mnie rozbawili), "można robić to, co obcokrajowcy nie robią w Kabulu" czy "Lekcję afgańskiej geografii udzielił mi pasterz". Jeśli chodzi o zdjęcia, to ogólnie bardzo mi się podobały. W większości są czarno-białe, i choć niektóre niewyraźne i ziarniste, to wiele naprawdę zapada w pamięć. Cytaty z tekstu, którymi są podpisane, nie zawsze moim zdaniem pasują, ale to już drobiazg. Mimo tego wszystkiego to wartościowa pozycja. Europejka samotnie podróżująca po Afganistanie to w końcu rzadkość. Trudno powiedzieć, czy autorka jest odważna, czy szalona, ale dzięki otwartości, chęci poznania i zrozumienia lokalnych kultur, i gotowości na wszystko, ze śmiercią włącznie, spotyka się z ogromną życzliwością napotkanych ludzi. I już to samo w sobie jest bardzo inspirujące.

[Kamila Kunda · Rating 5 out of 5]

Reading Monika Bułaj’s “Nur. Zapiski afgańskie” (“Nur. Afghan notes”) is like getting straight to the author’s heart. And indirectly to the hearts of welcoming Afghans she met during her journey. It is not a typical volume of journalism, nor is it a travel book. It is rather a collection of lyrical travel essays, impressions, vignettes - the genre Polish writers are truly excellent at. A very intimate and personal at times portrait of the peoples and the country written by a very sensitive and perceptive woman. Bułaj’s use of Polish language is spellbinding and I was often moved to tears, wishing I could write like she does. She’s a very talented and erudite writer, who easily evokes Plato, Herodot, Bashō or Rumi, who refers to her observations of Tibetan or Sudanese nomads while writing about various peoples of Afghanistan. She travelled for months, speaking to most people in their own languages, listening, refraining from judgment, living their lives as much as she could (though as a guest she was often given special treatment and was allowed to mingle with women as well as with men). Through the mesh screen of an uncomfortable blue polyester burqa she observed an array of rituals, customs, ways people interact with each other, show respect or kindness. Her stories about Afghan refugees in Italy (Bułaj lives in Trieste and works as a journalist and writer in Italy) and their plight are heartbreaking. It never ceases to astonish me how much suffering one can endure and not lose hope...
Numerous photographs, which Bułaj, being an accomplished and awarded photographer, decided to include in the book, are a wonderful addition to the texts and I am grateful for seeing them here.

[m d · Rating 3 out of 5]

To mogła być taaaaaaaaaaka dobra książka... Niestety język kompletnie mi nie podpasowal. Przerost formy nad treścią. Ale to nie jest wina autorki, raczej tego, że nie lubię poezji, a tej książce bliżej do poetyckiej estetyki, niż do reportażu. Zdjęcia świetne, ale w mojej głowie nie zgrały się ze słowami im towarzyszącymi. Nic nie poradzę, że mój mózg jest tak prozaicznie prosty ;)

[Filip · Rating 3 out of 5]

I do admire the author for going basically alone to this country that is not most women-friendly and I do admire that she wanted to include her feelings from the trip instead of more dry descriptions... but there is such a thing as having the book be too... dunno, poetic, with long, flowing metaphours and descriptions that leave having read a paragraph and either wonder what you have just read or realize that it could have been summarized with one sentence. The photos also aren't that great and seem to be described with a random quote from the book and not with the name of the thing they show.

The chapter about the history of the fight for women rights was really good though and you do get a bit of a feeling about the country and its people after reading it.

[Ver · Rating 4 out of 5]

I admire the author for going to Afghanistan on her own and travel with strangers, not knowing if something would happen to her. She is trying to understand the different ways of living of different kinds of people that create this country. It is very informative. She doesn't judge them, just shows the reality and adds nice photos. I'm sure I couldn't do what she did and it was very impressive although not very wise, taking into account the fact she left her children behind.

[Malwina · Rating 3 out of 5]

Niestety rozczarowałam się tą książką przez styl pisania autorki. Treść jest bardzo ważna, ale nie da się tego czytać 🙁

[Aleksandra · Rating 2 out of 5]

Lubię reportaże, ale ta forma mnie nie przekonała. Doceniam wysiłek autorki i fakt, że żyła, spała, jadła i wędrowała z lokalnymi. Ciężko mi jednak wyciągnąć fakty z pełnej patosu opowieści. Raczej dla fanów poezji. Czytając reportaż lubię przyjąć dużą dawkę faktów i "ciekawostek", dowiedzieć się czegoś, jakbym niemal sama podróżowała. Tu się nie da. Zdania biorą się z nikąd, urywają się wątki. Pewnie jest to pióro bardzo cenione i artystyczne, dla mnie za ciężkie. Długo mi zeszło, niewiele też ostatecznie pamiętam. Fotografie bardzo ładne. Ogólnie książka wydana jest pięknie, to też mnie zachęciło do zakupu.

[Aleksandra · Rating 5 out of 5]

Co za ksiazka! 5 * to za malo!

[FeaFlisyon]

Mam wrażenie, że autorka tak bardzo skupiła się na poetyckości, że zgubiła sens tego, co chciała przekazać. Niestety nie tego oczekuję od moich nonfiction.

[Alessandro Argenti · Rating 5 out of 5]

Un'opera unica, sconvolgente ed emozionante. E' un racconto liturgico, non posso aggiungere altro.